Supreme Court dismisses appeal against divorce decree for lack of legal basis regarding child support provisions.

Απόφαση 1494 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1494/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημητρούλα Υφαντή, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού και Σοφία Ντάντου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Φεβρουαρίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Δ. Ν. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αντώνιο Μπαχούρο.

Της αναιρεσίβλητης: Θ. Π. του Π., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Νικόλαο Μίκο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-12-2013 (κοινή) αίτηση των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηλείας.

Εκδόθηκε η 54/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20-2-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Το συναινετικό διαζύγιο αποτελεί το διαζύγιο εκείνο, που εκδίδεται χωρίς αντιδικία των συζύγων, κατόπιν σχετικής συμφωνίας τους και κοινής αίτησής τους ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου, η οποία εκδικάζεται, κατά την διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας. Κατά τη διάταξη του άρθρου 1441 ΑΚ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 3 παρ. 2 του Ν. 4055/2012, "Οι σύζυγοι μπορούν με έγγραφη συμφωνία να λύσουν το γάμο τους, εφόσον έχει διαρκέσει τουλάχιστον έξι μήνες πριν από την κατάρτισή της.

Η συμφωνία αυτή υπογράφεται από τα συμβαλλόμενα μέρη και από τους πληρεξουσίους δικηγόρους τους ή μόνον από τους τελευταίους, εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο, το οποίο πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή του συμφωνητικού. Αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα, για να λυθεί ο γάμος πρέπει η ανωτέρω συμφωνία να συνοδεύεται με άλλη έγγραφη συμφωνία των συζύγων που να ρυθμίζει την επιμέλεια των τέκνων και την επικοινωνία με αυτά, η οποία ισχύει ώσπου να εκδοθεί η απόφαση για το θέμα αυτό σύμφωνα με το άρθρο 1513.

Η κατά τα ανωτέρω έγγραφη συμφωνία, καθώς και το έγγραφο συμφωνητικό που αφορά την επιμέλεια και την επικοινωνία των ανήλικων τέκνων ή τη διατροφή αυτών, εφόσον έχει συμφωνηθεί, υποβάλλονται μαζί με τα ειδικά πληρεξούσια, όταν απαιτείται, στο αρμόδιο Μονομελές Πρωτοδικείο, το οποίο με απόφασή του, που εκδίδεται κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας, επικυρώνει τις συμφωνίες και κηρύσσει τη λύση του γάμου, εφόσον συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις.

Η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου που αφορά την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανήλικων τέκνων αποτελεί εκτελεστό τίτλο". Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι βασική προϋπόθεση του συναινετικού διαζυγίου είναι μετά το Ν. 4055/2012 η κοινή συμφωνία των συζύγων για τη συναινετική λύση του γάμου, που αντικατέστησε την κοινή αίτηση και η εξάμηνη διάρκεια του γάμου, αντί του προγενέστερου ενός έτους.

Η συμφωνία αυτή των διαδίκων για τη διάζευξη αποτελεί προϋπόθεση ουσιαστική για την έναρξη της διαδικασίας του συναινετικού διαζυγίου, χωρίς όμως να επιφέρει από μόνη της τη λύση του γάμου. Χωρίς την ύπαρξη τέτοιας συμφωνίας, δεν μπορεί να γίνει λόγος για συναινετικό διαζύγιο. Περαιτέρω, κατά το ως άνω άρθρο 1441 παρ. 2 ΑΚ, όπως αντικαταστάθηκε από το άρθρο 3 του Ν. 4055/2012, αν υπάρχουν ανήλικα τέκνα, για να λυθεί ο γάμος πρέπει η ανωτέρω συμφωνία να συνοδεύεται με άλλη έγγραφη συμφωνία των συζύγων, που να ρυθμίζει την επιμέλεια των τέκνων και την επικοινωνία με αυτά.

Η έγγραφη συμφωνία σχετικά με την επιμέλεια των ανηλίκων τέκνων και την επικοινωνία με αυτά, είναι υποχρεωτική, και προαιρετική μετά το Ν. 4055/2012 ως προς τη διατροφή τους, έχει τεθεί ως προϋπόθεση, αφού σε κάθε περίπτωση ο γάμος δεν μπορεί να λυθεί συναινετικά χωρίς την προσκόμιση της συμφωνίας αυτής, διότι πρόκειται για όρο, που απαιτείται απ' ευθείας από το νόμο.

Η ευλόγως κοινή συμφωνία των συζύγων, δεν είναι αρκετή από μόνη της να επιφέρει τη λύση του γάμου τους συναινετικά, αλλά απαιτείται δικαστική απόφαση. Συγκεκριμένα το Δικαστήριο πρέπει να εκδώσει απόφαση για το συναινετικό διαζύγιο μετά από έλεγχο των νόμιμων προϋποθέσεων του άρθρου 1441 ΑΚ και επικύρωση της συμφωνίας για τα ανήλικα τέκνα.

Κατά την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 9 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το Δικαστήριο επιδίκασε κάτι που δεν ζητήθηκε ή επιδίκασε περισσότερα από όσα ζητήθηκαν ή άφησε αίτηση αδίκαστη. Ως αίτηση νοείται κάθε αυτοτελής αίτηση των διαδίκων, με την οποία ζητείται η παροχή έννομης προστασίας υπό οποιαδήποτε νόμιμη μορφή της, κύριας παρέμβασης, αυτοτελούς πρόσθετης παρέμβασης, ανακοπής, τριτανακοπής και κάθε ένδικου μέσου (Ολ.ΑΠ 25/2003), όπως της έφεσης (ΑΠ 567/2009), όχι όμως και οι λόγοι της έφεσης, η μη λήψη των οποίων ιδρύει τον λόγο του αριθμού 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (ΑΠ 845/2009), κατά δε το άρθρο 559 αριθ. 8 περ.

α' ΚΠολΔ, επιτρέπεται αναίρεση αν το Δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ως "πράγματα", κατά την έννοια της διατάξεως αυτής, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι τείνουν σε θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του δικαιώματος, που ασκείται με την αγωγή, την ένσταση ή αντένσταση, όχι δε και εκείνοι που συνιστούν αιτιολογημένη άρνηση των ισχυρισμών ή αιτήσεων του αντιδίκου ή επιχειρήματα προς υποστήριξη των απόψεων των διαδίκων. "Πράγματα", κατά την έννοια της πιο πάνω διατάξεως, αποτελούν και οι λόγοι εφέσεως, αν είναι ορισμένοι.

Περαιτέρω, ευθεία παράβαση κανόνα δικαίου, που ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, υπάρχει εφόσον αυτός δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν αυτός εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε ή αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 36/1988). Ενώ έλλειψη νόμιμης βάσης, που ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του αριθμ. 19 του ανωτέρω άρθρου υπάρχει όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου, για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας, ή την άρνησή της ή αντιφάσκουν μεταξύ τους (Ολ.ΑΠ 25/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση με την από 20-2-2017 αίτηση αναίρεσης ο αναιρεσείων διώκει την αναίρεση της 54/2014 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, με την οποία λύθηκε συναινετικά ο γάμος των διαδίκων και επικυρώθηκε η από 11-12-2013 έγγραφη συμφωνία αυτών, με την οποία ρυθμίστηκε η επιμέλεια, η επικοινωνία και η διατροφή του ανήλικου τέκνου τους.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης ο αναιρεσείων πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, ότι δηλαδή το Μονομελές Πρωτοδικείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του διέλαβε διάταξη σχετικά με την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανηλίκου τέκνου τους, χωρίς να υφίσταται αντίστοιχο αίτημα.

Και συγκεκριμένα ότι το εν λόγω Δικαστήριο, επιληφθέν την έκδοση συναινετικού διαζυγίου των διαδίκων, προέβη σε επικύρωση της από 11.12.2013 έγγραφης συμφωνίας τους, αναφορικά με την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανηλίκου τέκνου τους Ν., χωρίς την υποβολή σχετικού αιτήματος, διότι το αντικείμενο της εν λόγω δίκης ήταν αποκλειστικά και μόνο η λύση του υφιστάμενου γάμου τους.

Οι αιτιάσεις, που προβάλλονται με τον ανωτέρω λόγο είναι αβάσιμες, καθόσον σύμφωνα και με τα εκτιθέμενα στη μείζονα σκέψη, για την έκδοση συναινετικού διαζυγίου, εφόσον οι σύζυγοι έχουν ανήλικο τέκνο, σε κάθε περίπτωση ο γάμος δεν μπορεί να λυθεί συναινετικά χωρίς την προσκόμιση της έγγραφης συμφωνίας ως προς την επιμέλεια και επικοινωνία του ανήλικου τέκνου και προαιρετικά ως προς την διατροφή, διότι πρόκειται για όρο, που απαιτείται απ' ευθείας από το νόμο.

Στην προκειμένη περίπτωση, εκτός από την από 11.12.2013 αίτηση των διαδίκων στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ηλείας, για συναινετική λύση του γάμου τους, οι διάδικοι υπέβαλαν στο εν λόγω Δικαστήριο, την από 11.12.2013 έγγραφη συμφωνία περί συναινετικής λύσης του γάμου τους και την με ίδια ημερομηνία έγγραφη συμφωνία, με την οποία οι διάδικοι ρύθμισαν την επιμέλεια, την επικοινωνία και την διατροφή του ανηλίκου τέκνου τους Ν., τις οποίες επικαλέστηκαν και στις από 8.1.2014 έγγραφες προτάσεις τους, που τις κατέθεσαν ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας κατά την εκδίκαση της υπόθεσης στις 8.1.2014.

Μετά δε την υποβολή της από 11.12.2013 έγγραφης συμφωνίας των διαδίκων ως προς την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανηλίκου τέκνου τους, το ανωτέρω Δικαστήριο μετά από έλεγχο των νομίμων προϋποθέσεων, εξέδωσε την προσβαλλομένη απόφαση, για το συναινετικό διαζύγιο και την επικύρωση της εν λόγω συμφωνίας για το ανήλικο τέκνο, στην οποία περιέχονταν σχετική διάταξη ως προς την επιμέλεια, την επικοινωνία και την διατροφή για το ανήλικο τέκνο τους.

Επομένως το Μονομελές Πρωτοδικείο δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του αριθ. 9 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και τα αντίθετα υποστηριζόμενα από τον αναιρεσείοντα, με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, είναι αβάσιμα και πρέπει ν' απορριφθούν.

Με το πρώτο τμήμα του δεύτερου λόγου αναίρεσης και το πρώτο τμήμα του τρίτου λόγου αναίρεσης, ο αναιρεσείων πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, για το λόγο ότι το εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστήριο δέχθηκε "πράγματα" ως προς την επιμέλεια και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους, τα οποία δεν περιέχονταν στην από 11.12.2013 και με αριθμό κατάθεσης ΜΕ 200/13/12.12. 2013 αίτηση, αλλά ούτε και στις κοινές έγγραφες προτάσεις του ιδίου και της αναιρεσίβλητης.

Οι λόγοι αυτοί είναι αβάσιμοι και θα πρέπει ν' απορριφθούν, καθόσον στην από 11.12.2013 έγγραφη συμφωνία ρύθμισης επιμέλειας, επικοινωνίας και διατροφής του ανήλικου τέκνου τους Ν., την οποία υπέγραψαν αμφότεροι οι διάδικοι-γονείς του ανήλικου τέκνου και οι πληρεξούσιοι Δικηγόροι τους, περιέχονταν σχετική διάταξη ως προς την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους.

Εξάλλου την εν λόγω έγγραφη συμφωνία, που ρύθμισε την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους, οι διάδικοι επικαλέσθηκαν στις από 8.1.2014 κοινές έγγραφες προτάσεις τους που κατατέθηκαν επί της έδρας κατά την εκδίκαση της ένδικης υπόθεσης στις 8.1.2014 και προσκόμισαν στο δικάσαν Δικαστήριο.

Με το δεύτερο τμήμα του δεύτερου λόγου αναίρεσης, ο αναιρεσείων αιτιάται για πλημμέλεια από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και συγκεκριμένα ότι το Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε αποδεικτικά μέσα, που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, χωρίς αυτά να έχουν προταθεί από κάποιο διάδικο.

Ο λόγος αυτός ως προς το ανωτέρω τμήμα, είναι απαράδεκτος και πρέπει ν' απορριφθεί, καθόσον στο αναιρετήριο δεν εκτίθεται: α) Ποιά είναι τα αποδεικτικά μέσα, που λήφθηκαν υπόψη χωρίς να προσκομισθούν με επίκληση, β) ο ισχυρισμός, για την απόδειξη του οποίου λήφθηκε υπόψη και γ) ο λόγος για τον οποίο δεν έπρεπε να ληφθεί υπόψη.

Αντίθετα αιτίαση από τον αριθ. 14 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ δεν διαλαμβάνεται στον δεύτερο λόγο αναίρεσης, παρά μόνο η αναγραφή των εν λόγω διατάξεων και κατά συνέπεια ο δεύτερος λόγος κατά τούτο το τμήμα είναι απαράδεκτος.

Με το κατ' εκτίμηση δεύτερο τμήμα του τρίτου λόγου αναίρεσης, ο αναιρεσείων αιτιάται για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή της ουσιαστικής διάταξης του άρθρου 1441 ΑΚ σε συνδυασμό με το άρθρο 94 παρ. 1 ΚΠολΔ, ότι δηλαδή το Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, παρά το νόμο δέχθηκε την από 11.12.2013 έγγραφη συμφωνία με την οποία ρυθμιζόταν η επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους, χωρίς αυτή να έχει συνταχθεί και υπογραφεί από τους πληρεξούσιους Δικηγόρους των διαδίκων.

Οι αιτιάσεις αυτές είναι αβάσιμες και πρέπει ν' απορριφθούν, διότι από την παραδεκτή, κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της από 11.12.2013 ανωτέρω έγγραφης συμφωνίας ως προς την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους, προκύπτει ότι αυτή έχει υπογραφεί τόσο από αμφότερους τους διαδίκους, όσο και από τους πληρεξούσιους Δικηγόρους τους, όπως απαιτεί η διάταξη του άρθρου 1441 ΑΚ, η οποία διάταξη ορίζει ότι η συμφωνία αυτή υπογράφεται από τα συμβαλλόμενα μέρη και από τους πληρεξούσιους Δικηγόρους τους ή μόνον από τους τελευταίους, εφόσον είναι εφοδιασμένοι με ειδικό πληρεξούσιο, το οποίο πρέπει να έχει δοθεί μέσα στον τελευταίο μήνα πριν από την υπογραφή του συμφωνητικού και επομένως δεν απαιτεί την σύνταξη της εν λόγω έγγραφης συμφωνίας από τους πληρεξούσιους Δικηγόρους των διαδίκων.

Επομένως ο τρίτος λόγος κατά το τμήμα τούτο, με το οποίο ο αναιρεσείων αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια από τους αριθ. 1 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει ν' απορριφθεί.

Με τον τέταρτο από τον αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων αιτιάται ότι το Δικαστήριο, που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, παραβίασε τους ορισμούς του νόμου σχετικά με τη δύναμη των αποδεικτικών μέσων και συγκεκριμένα ότι προσέδωσε στην από 11.12.2013 έγγραφη συμφωνία, ως προς την επιμέλεια και διατροφή του ανήλικου τέκνου τους αποδεικτική δύναμη, που δεν την είχε κατά νόμο, αφού δέχθηκε την εν λόγω συμφωνία, η οποία δεν είχε συνταχθεί κατά τους νόμιμους τύπους, αφού έφερε αποκλειστικά και μόνο θεώρηση γνησίου της υπογραφής των μερών, η οποία δεν εξομοιώνεται με παράσταση Δικηγόρου και ως εκ τούτου θα έπρεπε να διαγνώσει το γεγονός ότι έχει συνταχθεί παρά τον τύπο, που επιβάλλει ο νόμος.

Ο λόγος αυτός, εκτός του ότι είναι απαράδεκτος και πρέπει ν' απορριφθεί, διότι στην εκουσία δικαιοδοσία, κατά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 759 και 744 ΚΠολΔ, ισχύει το ανακριτικό σύστημα, το οποίο παρέχει στο Δικαστήριο ελευθερία αυτεπάγγελτης ενέργειας και συλλογής του αποδεικτικού υλικού και εξακρίβωσης πραγματικών γεγονότων, ακόμη και μη προταθέντων, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης (ΑΠ 1148/2009), ισχύει η ελεύθερη απόδειξη και ο Δικαστής αποδεσμεύεται από τους αποδεικτικούς τύπους της αυστηρής απόδειξης, δικαιούται δε προς διαμόρφωση της δικανικής του πεποίθησης να λαμβάνει υπόψη του κάθε πρόσφορο αποδεικτικό μέσο, ακόμη και αν δεν πληροί τους όρους του νόμου ή αποδεικτικά μέσα εκτός του καταλόγου του άρθρου 339 ΚΠολΔ (ΑΠ 1148/2009 ό.ανωτ.).

Σε κάθε περίπτωση είναι αβάσιμος, διότι, όπως προελέχθη, από την παραδεκτή κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ επισκόπηση της εν λόγω συμφωνίας, ως προς την επιμέλεια και διατροφή του ανηλίκου τέκνου τους, η συμφωνία αυτή έχει υπογραφεί από τα συμβαλλόμενα μέρη, διαδίκους της παρούσας δίκης, αλλά και από τους πληρεξουσίους Δικηγόρους τους Μ.

Π. Α. και Χ. Δ. Α., την συμφωνία δε αυτή επικαλέσθηκαν στις από 8.1.2014 έγγραφες προτάσεις τους που κατατέθηκαν στην έδρα κατά την εκδίκαση της υπόθεσης και την προσκόμισαν στο δικάσαν Δικαστήριο. Επομένως ο τέταρτος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος και πρέπει ν' απορριφθεί.

Με τον πέμπτο από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση για έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης ως προς την συνδρομή των νόμιμων προϋποθέσεων για την επικύρωση της συμφωνίας ως προς την επιμέλεια και την διατροφή του κοινού ανήλικου τέκνου τους, την οποία και επικύρωσε χωρίς να διαλαμβάνει ότι έγινε έλεγχος των νομίμων προϋποθέσεων, που θέτει το ουσιαστικό και δικονομικό δίκαιο για την νομιμότητα της σχετικής συμφωνίας.

Ο λόγος αυτός θα πρέπει ν' απορριφθεί ως αβάσιμος, καθ' όσον στην προσβαλλόμενη 54/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας, που δίκασε κατά την εκούσια δικαιοδοσία, διαλαμβάνονται, τόσο το παραδεκτό, όσο και η νομιμότητα της αίτησης, αφού αναφέρονται επί λέξει, και τα ακόλουθα: "...Με αυτό το περιεχόμενο και αίτημα, η αίτηση παραδεκτώς και αρμοδίως εισάγεται για να συζητηθεί ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου, κατά τη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας (άρθρα 39, 739, 741 επ.

ΚΠολΔ, σε συνδυασμό και με το άρθρο 3 παρ. 4 Εισ.Ν.ΚΠολΔ) και είναι νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις των άρθρων 1438 και 1441 ΑΚ, όπως το τελευταίο ισχύει κατόπιν της τροποποίησής του με το άρθρο 3 παρ. 2 του Ν. 4055/2012, σε συνδυασμό με το άρθρο 110 παρ. 1 του ίδιου νόμου...". Αναφορικά δε με την αιτίαση που προβάλλεται με τον ίδιο λόγο (5ο) αναίρεσης, ότι δεν διαλαμβάνεται στην προσβαλλόμενη απόφαση παραδοχή ως προς την καταβολή ή μη δικαστικού ενσήμου, είναι απαράδεκτη καθ' όσον με το άρθρο 3 παρ. 2 του Ν. 4055/2012, που προστέθηκε στο άρθρο 1441 παρ. 2 ΑΚ τελευταίο εδάφιο, κατά το οποίο "η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου, που αφορά την επιμέλεια, επικοινωνία και διατροφή των ανήλικων τέκνων, αποτελεί εκτελεστό τίτλο", προκύπτει αφενός εκτελεστότητα της σχετικής απόφασης ως προς το θέμα της διατροφής και αφετέρου η έκδοση της προκείμενης εκτελεστής απόφασης για χρηματική απαίτηση χωρίς την καταβολή δικαστικού ενσήμου.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει ν' απορριφθεί η από 20.2.2017 αίτηση αναίρεσης της 54/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας (εκούσιας δικαιοδοσίας) και συνακόλουθα και η υποβαλλόμενη, κατά το άρθρο 579 παρ. 1 ΚΠολΔ με το ίδιο δικόγραφο της αναίρεσης, αίτηση επαναφοράς των πραγμάτων στην πρότερα κατάσταση και συγκεκριμένα στην κατάσταση που υπήρχε πριν την εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης, ως προς την διάταξη της διατροφής του ανήλικου τέκνου, πρέπει ν' απορριφθεί μετά την, κατά τα ανωτέρω, απόρριψη της ένδικης αίτησης αναίρεσης. Επίσης πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται, ειδικότερα, στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20-2-2017 αίτηση αναίρεσης της 54/2014 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ηλείας (Εκούσιας Δικαιοδοσίας).

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Οκτωβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ