1493/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1493 / 2007 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1493/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Κολυβά, Αντιπρόεδρο, Ανδρέα Μαρκάκη, Ηλία Γιαννακάκη, Αθανάσιο Θεμέλη, Μάριο-Φώτιο Χατζηπανταζή, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 15 Μαϊου 2007, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ1 , τέως δικηγόρου, μέχρι της 16ης Νοεμβρίου 2004 και στη συνέχεια συνταξιούχου του Ταμείου Νομικών, κατοίκου Πατρών, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Γκούβα.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία "Συνεταιριστική Κορινθιακής Σταφίδος, Ανώνυμη Συνεταιριστική Εταιρεία", με τον διακριτικό τίτλο "Σ.ΚΟ.Σ. - Α.Σ.Ε.", που εδρεύει στην Πάτρα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αλέξανδρο Αρβανίτη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 24/5/2004 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 655/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 124/2006 οριστική του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18/5/2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ανδρέας Μαρκάκης, ανέγνωσε την από 4/5/2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης ως προς όλους τους λόγους της. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 176 έως 193 Κ.Πολ.Δ. και 177 του Κώδικα περί Δικηγόρων σαφώς προκύπτει ότι τα δικαστικά έξοδα, σε πληρωμή των οποίων καταδικάζεται ο ηττώμενος διάδικος, ανήκουν στον νικήσαντα διάδικο για τις δαπάνες στις οποίες εν γένει αυτός υποβλήθηκε για τη διεξαγωγή της δίκης και όχι στον πληρεξούσιο δικηγόρο του, του οποίου την αμοιβή οφείλει αυτός εξ ιδίων, βάσει της μεταξύ τους υφισταμένης σχέσης εντολής.

Στην προκειμένη περίπτωση από την επισκόπηση των προσκομιζομένων διαδικαστικών εγγράφων προκύπτει ότι ο αναιρεσείων δικηγόρος με την από 24.5.2004 αγωγή του κατά την κυρία βάση αυτής ζήτησε να υποχρεωθεί η αναιρεσίβλητη εταιρία, ως καθολική διάδοχος του Αυτόνομου Σταφιδικού Οργανισμού (Α.Σ.Ο.) να του καταβάλει νομιμοτόκως, ως υπόλοιπο δικηγορικής αμοιβής αυτού, το ποσό των 20.432 Ευρώ, που αποτελεί μέρος των δικαστικών εξόδων που επιδικάσθηκαν υπέρ του Α.Σ.Ο., με την 26/2004 τελεσίδικη καταστάσα απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, η οποία εκδόθηκε επί της από......

αγωγής της εταιρίας "ΠΑΡΘΕΝΩΝ Α.Ε." κατά του άνω Οργανισμού), του οποίου ο αναιρεσείων κατά τη σχετική δίκη υπήρξε πληρεξούσιος δικηγόρος. Το πρωτοβάθμιο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών με την 665/2005 απόφασή του κρίνοντας νόμιμη την άνω αγωγή του αναιρεσείοντος την έκαμε εν μέρει δεκτή κατ' ουσίαν και επεδίκασε σ' αυτόν το ποσό των 3.855,42 Ευρώ.

Το Εφετείο Πατρών, στο οποίο ήχθη η υπόθεση με έφεση του αναιρεσείοντος, παραπονουμένου για την εν μέρει κατ' ουσίαν απόρριψη της αγωγής του, εξετάζοντας ως εκ του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης (άρθρ. 522 Κ.Πολ.Δ.) το νόμω βάσιμο της άνω αγωγής έκρινε με την προσβαλλόμενη απόφασή του αυτή νόμω αβάσιμη, όμως αφού δεν ήταν επιτρεπτό να χειροτερεύσει η θέση του εκκαλούντος αναιρεσείοντος, χωρίς έφεση της αντιδίκου του και εφόσον δεν αρκούσε η απλή αντικατάσταση της αιτιολογίας της εκκληθείσας απόφασης με εκείνη του Εφετείου καθόσον η τελευταία οδηγούσε σε διαφορετικό κατ' αποτέλεσμα διατακτικό, το Εφετείο εξαφάνισε κατά παραδοχή της έφεσης του αναιρεσείοντος την πρωτόδικη απόφαση κατά την απορριπτική της αγωγής διάταξή της και απέρριψε την αγωγή κατά το σχετικό μέρος της ως νόμω αβάσιμη.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο εφάρμοσε σωστά και δεν παραβίασε τις διατάξεις που παραπάνω αναφέρθηκαν. Επομένως οι πρώτος και τέταρτος λόγοι αναίρεσης κατά το μέρος που πλήττεται δι΄ αυτών η προσβαλλόμενη απόφαση για πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ. με το να απορρίψει την αγωγή κατά το άνω μέρος της ως μη νόμιμη, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Ο άνω πρώτος λόγος κατά το μέρος αυτού δια του οποίου αποδίδονται περαιτέρω στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες εκ του άρθρου 559 αρ. 8, 11 και 12 Κ.Πολ.Δ., επειδή δεν διερεύνησε όλους τους λόγους της έφεσης του αναιρεσείοντος και δεν διέγνωσε τα σφάλματα της πρωτόδικης απόφασης περιέχει δε ανεπαρκείς, ασαφείς και αντιφατικές αιτιολογίες είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος προεχόντως γιατί το Εφετείο δεν εισήλθε στην έρευνα της βασιμότητας των λόγων της άνω έφεσης.

Επίσης απορριπτέος ως απαράδεκτος είναι και ο τρίτος λόγος αναίρεσης με τον οποίο προβάλλεται περαιτέρω αορίστως, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στις πλημμέλειες εκ των αρ. 8, 11 και 15 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ..

Η εξέταση από το Εφετείο των επικουρικών βάσεων της αγωγής, εκείνων δηλαδή που έχουν σωρευθεί στο ίδιο δικόγραφο κατά το άρθρο 219 Κ.Πολ.Δ. και η έρευνά τους τελεί υπό την αίρεση απόρριψης της κύριας βάσης της αγωγής, προϋποθέτει ότι το άνω δικαστήριο κατά παραδοχή έφεσης απέρριψε ολικά την κύρια βάση της αγωγής. Ενόψει αυτών ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, κατά τον οποίο η προσβαλλόμενη απόφαση πρέπει ν' αναιρεθεί, διότι δεν ερεύνησε την επικουρική βάση της αγωγής εκ του αδικαιολογήτου πλουτισμού, εκτιμώμενος εκ του άρθρου 559 αρ. 9 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αφού δια της προσβαλλόμενης απόφασης δεν απορρίφθηκε καθ' ολοκληρίαν η αγωγή του αναιρεσείοντος κατά την κύρια βάση της, αλλ΄ έγινε εν μέρει δεκτή, πράγμα που εμπόδιζε την εξέταση της επικουρικής βάσεως της αγωγής.

Από τα άρθρα 176 και 183 Κ.Πολ.Δ. προκύπτει ότι ως προς την τελική κατανομή των δικαστικών εξόδων των διαδίκων καθιερώνεται η αρχή της ήττας η οποία ισχύει και στο δεύτερο βαθμό δικαιοδοσίας, δηλαδή σε περίπτωση παραδοχής του ενδίκου μέσου της έφεσης, οπότε το δευτεροβάθμιο δικαστήριο εκδικάζει την υποβληθείσα αίτηση παροχής έννομης προστασίας, ως ηττηθείς δε διάδικος που βαρύνεται με την πληρωμή των εξόδων του αντιδίκου του, αμφοτέρων των βαθμών, λογίζεται εκείνος ως προς τον οποίο αποβαίνει δυσμενής η κατάληξη της δίκης με την παραδοχή ή την απόρριψη της αίτησης, αδιαφόρως αν το ένδικο μέσο άσκησε αυτός ή ο αντίδικός του. Κατ' ακολουθίαν ο τέταρτος λόγος αναίρεσης κατά το μέρος αυτού που πλήττει την προσβαλλόμενη απόφαση ότι εσφαλμένα επέβαλε στον εκκαλούντα - αναιρεσείοντα δικαστικά έξοδα υπέρ της αναιρεσίβλητης αν και δεν είναι, ούτε αποδείχθηκε υπαίτιος της δίκης, εκτιμώμενος από το άρθρο 559 αρ. 1 Κ.Πολ.Δ., είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18.5.2006 αίτηση του Χ1 για αναίρεση της 124/2006 απόφασης του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης τα οποία ορίζει σε επτακόσια εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις22 Μαΐου 2007 Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 19 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ