Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and lack of specific legal arguments.

Απόφαση 1490 / 2019 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1490/2019

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z' ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Αγγελική Αλειφεροπούλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δημήτριο Γεώργα, Ιωάννη Μαγγίνα, Ερωτόκριτο Ερωτοκρίτου και Γρηγόριο Κουτσοκώστα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 13 Μαρτίου 2019, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Ισίδωρου Ντογιάκου (κωλυομένης της Εισαγγελέως) και της Γραμματέως Ευθυμίας Καλογεροπούλου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου Κ. Σ. του Μ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Θεόδωρο Ζευκιλή, για αναίρεση της υπ' αριθ. 1601/2018 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης. Το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων - κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ' αριθ. 14318/21-12-2018 αίτησή του αναιρέσεως, καθώς και στους από 20/2/2019 πρόσθετους λόγους, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 86/2019.

Αφού άκουσε Τον πληρεξούσιο δικηγόρο του αναιρεσείοντος, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, να γίνει δεκτός ο πρόσθετος λόγος αυτής και να αναιρεθεί στο σύνολό της η απόφαση.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Εισάγονται ενώπιον του Δικαστηρίου του Αρείου Πάγου η από 19-12-2018 αίτηση (ασκηθείσα με δήλωση, που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 21η-12-2018) και οι επ' αυτής από 20-2-2019 πρόσθετοι λόγοι (κατατεθέντες αρμοδίως στις 22-2-2019) του Κ. Σ. του Μ., κατοίκου ..., για αναίρεση της απόφασης 1601/2018 του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης, που πρέπει να συνεκδικαστούν, ως συναφείς.

Με βάση γενική αρχή του ποινικού δικονομικού δικαίου, που συνάγεται από τα άρθρα 2 του ΠΚ και 590 παρ. 1 του ΚΠοινΔ, οι δικονομικοί νόμοι, αν δεν ορίζουν με μεταβατική διάταξη το αντίθετο, έχουν άμεση εφαρμογή από την έναρξη της ισχύος τους και στις εκκρεμείς και μη εκδικασθείσες ακόμη ποινικές υποθέσεις, από το χρονικό σημείο που καταλαμβάνουν αυτές.

Η διαδικασία, δηλαδή, χωρεί σύμφωνα με το νόμο που ισχύει κατά το χρόνο, κατά τον οποίο επιχειρείται η κάθε διαδικαστική πράξη και, συνεπώς, οι μεν πράξεις, οι οποίες έγιναν υπό το κράτος του παλαιού νόμου, είναι ισχυρές, το δε ατέλεστο μέρος της διαδικασίας και, επομένως, και η μη διεξαχθείσα ακόμη δίκη, θα γίνει σύμφωνα με το νέο νόμο.

Έτσι, οι προϋποθέσεις του παραδεκτού των ένδικων μέσων κρίνονται με βάση το νόμο, ο οποίος ισχύει κατά το χρόνο της άσκησης αυτού. Περαιτέρω, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 148 έως 153, 473 παρ. 2, 474 παρ. 2, 476 παρ. 1, 509 παρ. 1 εδ. α' και 510 του ΚΠοινΔ, που ίσχυσε μέχρι την 30η-6-2019 και που εφαρμόζεται στην προκείμενη περίπτωση λόγω του χρόνου άσκησης της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης και των επ' αυτής πρόσθετων λόγων, προκύπτει ότι για το κύρος και, κατ' ακολουθία, το παραδεκτό της αίτησης αναίρεσης κατ' απόφασης πρέπει στη δήλωση άσκησής της να περιέχονται κατά τρόπο σαφή και ορισμένο οι λόγοι, για τους οποίους ασκείται.

Αν δεν περιέχεται σ' αυτή ένας τουλάχιστον ορισμένος λόγος αναίρεσης, από τους αναφερόμενους περιοριστικά στο άρθρο 510 του ΚΠοινΔ, η αίτηση είναι απαράδεκτη και, ως τέτοια, απορρίπτεται (άρθρ. 513 παρ. 1 εδ. α' του ΚΠοινΔ). Απλή παράθεση του κειμένου της σχετικής διάταξης, που προβλέπει το λόγο αναίρεσης, χωρίς αναφορά των περιστατικών, που θεμελιώνουν την επικαλούμενη πλημμέλεια, δεν αρκεί.

Ούτε μπορεί ο αορίστως διατυπούμενος στην έκθεση αναίρεσης λόγος να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλα, εκτός της έκθεσης αναίρεσης, έγγραφα ή με το υποβαλλόμενο μετά τη συζήτηση αυτής υπόμνημα, ούτε ακόμη και με την άσκηση πρόσθετων λόγων, οι οποίοι προϋποθέτουν, σύμφωνα με το άρθρο 509 παρ. 2 του ως άνω Κώδικα, την ύπαρξη παραδεκτής αίτησης αναίρεσης, έστω και αν πρόκειται για λόγους που λαμβάνονται και αυτεπαγγέλτως υπόψη κατά το άρθρο 511 του ΚΠοινΔ.

Ειδικότερα, για το ορισμένο του λόγου αναίρεσης, από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ΚΠοινΔ, για έλλειψη της επιβαλλόμενης, από τα άρθρα 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠοινΔ, ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και, δεδομένου ότι ο λόγος αυτός δεν διαφοροποιείται ως προς το παραδεκτό του από τους άλλους λόγους αναίρεσης, πρέπει να προσδιορίζεται με το αναιρετήριο σε τί συνίσταται η έλλειψη αυτή και, αν μεν δεν υπάρχει καθόλου αιτιολογία, πρέπει να προτείνεται η ανυπαρξία αυτής ως προς όλα ή ως προς συγκεκριμένα κεφάλαια της απόφασης, στα οποία αναφέρεται η εν λόγω αιτίαση, αν δε υπάρχει αιτιολογία, αλλά δεν είναι ειδική και εμπεριστατωμένη, πρέπει να διευκρινίζεται σε τί συνίσταται η έλλειψή της και να προσδιορίζονται οι τυχόν ελλείψεις ή ασάφειες στην αιτιολογία της απόφασης ή οι αντιφατικές αιτιολογίες αυτής ή ποιά αποδεικτικά μέσα δεν λήφθηκαν υπόψη ή δεν εκτιμήθηκαν από το δικαστήριο της ουσίας (ΟλΑΠ 2/2002, 19/2001).

Εξάλλου, για το ορισμένο του προβλεπόμενου από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠοινΔ λόγου αναίρεσης, πρέπει στη σχετική έκθεση αναίρεσης να διαλαμβάνεται συγκεκριμένα η ουσιαστική ποινική διάταξη που φέρεται ότι παραβιάσθηκε και να προσδιορίζεται ειδικότερα η νομική πλημμέλεια περί την εφαρμογή ή την ερμηνεία της εν λόγω διάταξης που αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, δηλαδή να γίνεται μνεία σε τι συνίσταται η εσφαλμένη εφαρμογή ή ερμηνεία της διάταξης που εφαρμόσθηκε από την προσβαλλόμενη απόφαση.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και, ειδικότερα, η εσφαλμένη εκτίμηση και αξιολόγηση των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη συσχέτισης των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της έλλειψης αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Στην προκείμενη περίπτωση, με την από 19-12-2018 αίτηση του κατηγορουμένου και ήδη αναιρεσείοντος, Κ. Σ. του Μ., η οποία ασκήθηκε με δήλωση, που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 21η-12-2018, πλήττεται η απόφαση με αριθμό 1601/2018 του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης, με την οποία ο αναιρεσείων κηρύχθηκε ένοχος, με την ελαφρυντική περίσταση ότι συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο χρονικό διάστημα μετά την πράξη, για την αξιόποινη πράξη της μη καταβολής χρεών προς το Δημόσιο, για την οποία του επιβλήθηκε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών, μετατραπείσα προς πέντε (5) ευρώ ημερησίως.

Με την εν λόγω αίτηση, ο αναιρεσείων ζητεί την αναίρεση της προμνημονευόμενης απόφασης, για τους λόγους που εκτίθενται στο αναιρετήριο και έχουν κατά λέξη ως εξής: "....Δηλώνω ότι ασκώ το ένδικο μέσο της αιτήσεως αναιρέσεως, ήτοι αναιρεσιβάλλω, ενώπιον του Αρείου Πάγου, την με αριθμό 1601/29-5-2018 καταδικαστική απόφαση του Α' Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης (Β' Βαθμού), που καταχωρήθηκε την 11-12-2018 και με αύξοντα αριθμό 1997 στο Ειδικό Βιβλίο που αναφέρεται στο άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠΔ, που εκδόθηκε συνεπεία εφέσεώς μου κατά της υπ' αριθμ. 1782/2017 αποφάσεως του Β' Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης, με την οποία κηρύχθηκα ένοχος της πράξης της παράβασης του άρθρου 25 παρ.

ιβ', 3 και 7 Ν. 1882/1990, όπως το άρθρο 25 αντικαταστάθηκε από τη διάταξη του άρθρου 23 παρ. 1 Ν. 2523/1997 και περαιτέρω το άρθρο 25 παρ. 1 Ν. 1882/1990 από το άρθρο 34 Ν. 3220/2004 και το άρθρο 3 παρ. 1 Ν. 3943/2011 και ήδη με το άρθρο παρ. 2 Ν. 4174/2013, όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 8 Ν. 4337/2015, σε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών μετατρεπομένης προς πέντε (5,00) Ευρώ ημερησίως και στα έξοδα της δίκης, κατά τα στο διατακτικό της απόφασης αυτής ειδικότερα διαληφθέντα και ζητώ να γίνει δεκτή η αναίρεσή μου για τους πρόσθετους λόγους που επιφυλάσσομαι να προτείνω και για τους ακόλουθους λόγους:

Διότι εγώ μετά την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης με αριθμό 9846/2011, έπειτα από αίτηση της μητέρας μου για τον διορισμό μου ως εκκαθαριστή της εταιρίας, φέρομαι ως διορισμένος δυνάμει της απόφασης αυτής ως εκκαθαριστής για να συνεχίσω την εκκαθάριση της εταιρίας μετά τον θάνατο του πατρός μου Μ.

Σ., ο οποίος επί εξαετία ήταν εκκαθαριστής της εταιρίας μέχρι την ημέρα του θανάτου του (7-3-2009) και χωρίς να έχει αυτός τηρήσει καθόλου την λογιστική και νομική διαδικασία της εκκαθάρισης (σύνταξη ισολογισμού έναρξης της εκκαθάρισης, ενέργειες εκποίησης περιουσιακών στοιχείων κλπ.) επί μία εξαετία και χωρίς να υποβάλει στη Διεύθυνση ανωνύμων εταιριών Θεσσαλονίκης καμία πράξη εκκαθάρισης και κανένα έγγραφο από το οποίο να προκύπτει ότι η εκκαθάριση αυτή λειτουργεί, ωστόσο απαραδέκτως, καθώς η Διεύθυνση ανωνύμων εταιριών δεν εφάρμοσε τους νόμους και δεν προέβη στην αντικατάσταση του Μ.

Σ. του διορίζοντας αυτεπάγγελτα νέο εκκαθαριστή όπως ο νόμος ορίζει αφού παρήλθε εντελώς άπρακτος ο προβλεπόμενος χρόνος όπως απεδείχθη και ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης από τα σχετικά έγγραφα της Διεύθυνσης Ανωνύμων εταιριών Θεσσαλονίκης περί μη έναρξης της εκκαθάρισης της εταιρίας.

Εγώ δε παρόλο το διορισμό μου από το Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης με την υπ' αριθμ. 9846/2011 απόφαση μετά από αίτηση της μητέρας μου Ξ. Σ., η οποία ήταν και ο κύριος μέτοχος της εταιρίας με ποσοστό 97%, στη συνέχεια δεν αποδέχθηκα τον διορισμό αυτό, δεν μου παρεδόθησαν βιβλία και στοιχεία της εταιρίας, δεν ενήργησα καμία απολύτως πράξη διαχειριστού της εταιρίας, απέστειλα και εξώδικο προς την μητέρα μου και κύριο μέτοχο της εταιρίας περί της μη αποδοχής τελικά του διορισμού μου ώστε να φροντίσει για τον διορισμό νέου εκκαθαριστή της εταιρίας.

Επειδή το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης δεν αξιολόγησε σωστά τα έγγραφα που προσκόμισα κατά τη συζήτηση της ποινικής μου υπόθεσης (εξώδικο μη αποδοχής τελικά του διορισμού μου ως εκκαθαριστή της εταιρίας, βεβαίωση, της Διεύθυνσης ανωνύμων εταιριών Θεσσαλονίκης περί μη σύνταξης ισολογισμού έναρξης της εκκαθάρισης, περί μη υποβολής ουδεμίας πράξεως συναλλαγής ως εκκαθαριστή της εταιρίας, μη σύνταξης ενδιαμέσων ισολογισμών, μη διενέργειας απογραφής της εταιρικής περιουσίας, προόδου της εκκαθάρισης όπως υποχρεούται να πράξει ο εκκαθαριστής εφόσον αποδεχθεί το διορισμό του ως εκκαθαριστή μίας εταιρίας), με αποτέλεσμα να με καταδικάσει σε ποινή φυλάκισης τριών (3) ετών.

Επειδή το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης δεν ερμήνευσε σωστά τον Νόμο και όλες τις διατάξεις τις οποίες επικαλέστηκα και προσκόμισα σε αυτό κατά την εκδίκαση της έφεσής μου ενώπιόν του, οι οποίοι νόμοι και γνωματεύσεις του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους απαιτούν όπως προκειμένου ένας εκκαθαριστής να έχει την ευθύνη και τις συνέπειες ενός εκκαθαριστή της εταιρίας να μην αρκεί μόνο ο διορισμός του ως εκκαθαριστή, αλλά απαιτείται περαιτέρω να αποδεχτεί τελικά το διορισμό του.

και το σπουδαιότερο να προβεί σε πράξεις εκκαθάρισης, όπου ο νόμος καθορίζει την σειρά των ενεργειών στις οποίες πρέπει να προβεί ο εκκαθαριστής της εταιρίας εφόσον τελικά αποδεχθεί το διορισμό του, να γνωστοποιήσει την αποδοχή και την ανάληψη των καθηκόντων του στους μετόχους εγγράφως με επίδοση της αποδοχής με δικαστικό επιμελητή και το σπουδαιότερο μετά από αυτές τις ενέργειες να προβεί σε λογιστικές πράξεις της εκκαθάρισης, ενέργειες στις οποίες εγώ ουδέποτε προέβην (νόμος 2190/1920 άρθρο 49 επ.

περί εκκαθάρισης ανωνύμων εταιριών, Γνωμοδότηση Νομικού Συμβουλίου του Κράτους 173/2001). Επειδή το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης στηρίχθηκε αποκλειστικά στο διορισμό μου ως εκκαθαριστή της εταιρίας "... Α.Ε." με την υπ' αριθμ. 9846/2011 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, χωρίς καθόλου να λάβει υπ' όψιν του τις περαιτέρω ενέργειες που απαιτούνται και πρέπει να αποδεχθεί ένας εκκαθαριστής προκειμένου να καταστεί οριστικά εκκαθαριστής της εταιρίας, όπως τις ενέργειες αυτές αναπτύσσω ανωτέρω με την παρούσα αίτησή μου αναίρεσης.

Επειδή το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων Θεσσαλονίκης δεν διέλαβε την απαιτούμενη εκ του Συντάγματος ειδική αιτιολογία προκειμένου να οδηγηθεί στην καταδικαστική εις βάρος μου κρίση. Συγκεκριμένα ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση αναφέρει ότι αρνήθηκα ενώπιον του Δικαστηρίου τόσο τον διορισμό μου ως εκκαθαριστή της εταιρίας όσο και πολύ περισσότερο την άσκηση πράξεων διαχείρισης και εκκαθάρισης για λογαριασμό της εταιρίας, ισχυρισμός που πιστοποιήθηκε και από τα σχετικά αναγνωστέα έγγραφα που προσκόμισα ενώπιον του Δικαστηρίου και ιδίως τα με αριθμ.

Πρωτ. ...22-2-2017 και ...-2-2017 έγγραφα του Τμήματος Ανωνύμων Εταιριών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και του Βιοτεχνικού Επιμελητηρίου Θεσσαλονίκης αντίστοιχα, κρίνει τον ισχυρισμό μου αυτό ως μη βάσιμο, χωρίς να αναφέρει ούτε μία πράξη διαχείρισης ή εκκαθάρισης στην οποία να έχω προβεί για λογαριασμό της εταιρίας.

Και αυτό σε σαφή αντίθεση με το άρθρο 49 παρ. ι του Ν. 2190/1920 το οποίο ορίζει ότι η πρώτη πράξη του εκκαθαριστή της ανώνυμης εταιρίας "άμα τη αναλήψει των καθηκόντων του" είναι η διενέργεια απογραφής της εταιρικής περιουσίας και η σύνταξη και δημοσίευση Ισολογισμού έναρξης της εκκαθάρισης ο οποίος δημοσιεύεται τόσο στον τύπο όσο και στο Δελτίο Ανωνύμων Εταιριών και Εταιρειών Περιορισμένης Ευθύνης της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως και ο οποίος μάλιστα υποβάλλεται σε αντίγραφο και στο Υπουργείο Εμπορίου.

Ουδεμία τέτοια ενέργεια διαλαμβάνει η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ούτε αιτιολογεί ειδικά την απόρριψη του σχετικού ισχυρισμού μου, καθιστάμενη έτσι εκ του Νόμου αναιρετέα για σαφή παράβαση τόσο της διάταξης του άρθρου 510 Δ' ΚΠοινΔ όσο και του άρθρου 510 Ε' ΚΠοινΔ. Επειδή για όλους τους ανωτέρω λόγους πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση".

Όμως, οι προαναφερόμενες αιτιάσεις του αναιρεσείοντος, που αναφέρονται σε εσφαλμένη αξιολόγηση αποδεικτικών στοιχείων, με παράθεση σκέψεων και συλλογισμών αυτού, που, κατά την άποψή του, οδηγούν σε διαφορετικά συμπεράσματα από εκείνα, στα οποία κατέληξε το Δικαστήριο της ουσίας και αιτιάσεων περί ασαφών, ελλιπών και αντιφατικών αιτιολογιών, που αφορούν την επί της ουσίας κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας και αποτελούν απλώς επιχειρήματα προς απόσειση της ενοχής του αναιρεσείοντος και αμφισβήτηση των εις βάρος αυτού ουσιαστικών παραδοχών της προσβαλλόμενης καταδικαστικής απόφασης και της ορθότητας του αποδεικτικού πορίσματός της, σύμφωνα με το οποίο αυτός είχε, κατά το χρονικό διάστημα κατά το οποίο φέρεται ότι τέλεσε την αξιόποινη πράξη, για την οποία καταδικάστηκε με την προσβαλλόμενη απόφαση, την ιδιότητα του εκκαθαριστή της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία "Μ.

Σ. Α.Β.Ε.Ε.", δεν συνιστούν, κατά τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, λόγους αναίρεσης και απαραδέκτως προβάλλονται, διότι, με την επίφαση της έλλειψης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και της εσφαλμένης εφαρμογής και ερμηνείας των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων που εφαρμόστηκαν, πλήττουν ανεπίτρεπτα την ανέλεγκτη, περί τα πράγματα, κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας.

Κατά συνέπεια, εφόσον στο αναιρετήριο δεν διατυπώνεται κατά της εν λόγω προσβαλλόμενης απόφασης οποιοσδήποτε συγκεκριμένος λόγος αναίρεσης από τους αναφερόμενους στο άρθρο 510 του ΚΠοινΔ, η υπό κρίση αίτηση είναι αόριστη και ανεπίδεκτη δικαστικής εκτίμησης, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, και, επομένως, απορριπτέα, ως απαράδεκτη.

Περαιτέρω, εφόσον η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη, πρέπει, σύμφωνα με τα εκτεθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, να απορριφθούν, ως απαράδεκτοι, και οι πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, τους οποίους ο αναιρεσείων άσκησε εμπροθέσμως στο Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου (22-2-20129) για εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή των ουσιαστικών ποινικών διατάξεων που εφαρμόστηκαν και για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας.

Τέλος, πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα της παρούσας δίκης (άρθρο 476 παρ. 1, 583 παρ. 1 και ήδη 578 παρ. 1 του ΚΠοινΔ), κατά τα οριζόμενα ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-12-2018 αίτηση (ασκηθείσα με δήλωση, που επιδόθηκε στην Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου την 21η-12-2018) και τους επ' αυτής από 20-2-2019 πρόσθετους λόγους (κατατεθέντες αρμοδίως στις 22-2-2019) του Κ. Σ. του Μ., κατοίκου ..., για αναίρεση της απόφασης 1601/2018 του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Θεσσαλονίκης. Και Επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα, που ανέρχονται στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουλίου 2019.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Σεπτεμβρίου 2019.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ