148/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 148 / 2012 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 148/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Νοεμβρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Ν. του Χ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Παναγιώτη Ψυλλάκη.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Γ. Γ. του Κ., 2. Ε. συζ. Γ. Γ., το γένος Γ. Δ., και 3. Κ. Γ. του Γ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Βασίλη Φαλαγκαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-7-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Κολυμβαρίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 31/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 51/2008 του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18-12-2008 αίτησή του και με τους από 20-9-2010 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 3-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων αυτής λόγων. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς ο λόγος αυτός αναίρεσης δεν μπορεί να προβληθεί σε μικροδιαφορές, 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε, όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας. Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης ορίζονται στο παραπάνω άρθρο περιοριστικά και, συνεπώς, δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των παραπάνω αποφάσεων για τις πλημμέλειες, που αναφέρονται στους αριθμούς 11 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ. Αν προβληθούν τέτοιοι λόγοι αυτοί είναι απαράδεκτοι. Με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείου Χανίων, που δίκασε ως Εφετείο και το οποίο, αφού δέχθηκε ως και κατ' ουσίαν την έφεση των αναιρεσιβλήτων κατά της υπ'αρ. 31/2004 απόφασης του Ειρηνοδικείου Κολυμβαρίου, η οποία είχε δεχθεί ως βάσιμη κατ' ουσίαν την υπ'αριθ. εκθ. καταθ. 29/20-10-2003 αγωγή του κατά των αναιρεσιβλήτων και είχε αναγνωρίσει ότι μεταξύ των ακινήτων των διαδίκων υπάρχει κοινόχρηστος δρόμος, υποχρεώνοντας τους αναιρεσιβλήτους να αφαιρέσουν το σ' αυτή περιγραφόμενο τοιχείο, στη συνέχεια δε εξαφάνισε την ως άνω πρωτοβάθμια απόφαση και απέρριψε κατ' ουσίαν την πιο πάνω αγωγή του, δεν έλαβε υπόψη του την κατάθεση του μάρτυρα Ι. Κ., που αυτός επικαλέστηκε και προσκόμισε για την απόδειξη της ιστορικής βάσης της αγωγής του. Ακόμη ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης, προβάλλει την αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών. Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι, αφού αποτελούν λόγους από τους αριθμούς 11 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αντίστοιχα, οι οποίοι δεν θεμελιώνονται, όταν στρέφονται κατ' αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου, που δίκασε ως Εφετείο.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 556 παρ. 1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, αν η αγωγή κρίθηκε κατ' ουσίαν βάσιμη ή αβάσιμη, για να είναι ορισμένος και άρα παραδεκτός ο λόγος αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 560 παρ. 1 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζονται η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, το κατά την εκδοχή του αναιρεσείοντος ερμηνευτικό ή επαγωγικό σφάλμα και επιπλέον να αναφέρονται με πληρότητα και σαφήνεια τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο, ενόψει των οποίων εξέφερε την κρίση του για τη βασιμότητα ή μη της αγωγής. Διότι μέσω των πραγματικών αυτών παραδοχών πραγματώνεται εκάστοτε η συγκεκριμένη ερμηνεία και εφαρμογή του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου και μόνο ενόψει αυτών μπορεί να ελεγχθεί, αν η νομική πλημμέλεια που αποδίδεται στην απόφαση οδήγησε σε εσφαλμένο διατακτικό, από το οποίο και εξαρτάται τελικά η ευδοκίμηση της αναίρεσης (άρθρο 578 ΚΠολΔ) βλ ΑΠ 28/1998).

Με το μοναδικό των προσθέτων λόγων αναίρεσης ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Χανίων, που δίκασε ως Εφετείο, με το να δεχθεί ότι η επίδικη οδός δεν είναι κοινόχρηστη, παραβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 966, 967, 968 και 971 ΑΚ. Όμως ο λόγος αυτός είναι, προεχόντως, αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, αφού, μολονότι εκτίθεται σ' αυτόν η καταληκτική κρίση του Εφετείου και παρατίθενται οι συγκεκριμένες διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα του Δικαστηρίου, δηλαδή αν η παραβίαση της καθεμιάς από τις προμνημονευόμενες ουσιαστικές διατάξεις οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εφαρμογή και δεν εκτίθενται καθόλου οι κρίσιμες για την ουσία παραδοχές του δικάσαντος Δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το εν λόγω Δικαστήριο με βάση τα οποία κατέληξε στη νομική κρίση του για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε και, έτσι, δεν μπορεί να εξακριβωθεί, αν οι αιτιάσεις που προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οδήγησαν σε εσφαλμένο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-12-2008 αίτηση του Γ. Ν. για αναίρεση της 51/2008 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χανίων που δίκασε ως Εφετείο, καθώς και τον από 20-9-2010 πρόσθετο λόγο της.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποί ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ .

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 24 Ιανουαρίου 2012.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ