148/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 148 / 2010 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 148/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Δαλιάνη, Αντιπρόεδρο, Ρένα Ασημακοπούλου, Ιωάννη Ιωαννίδη, Χαράλαμπο Ζώη και Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 12 Οκτωβρίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Θαλασσία Χατζηγιαννάκου.

Της αναιρεσίβλητης: Ομόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "...ΟΕ" που εδρεύει στην ...και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γκόρτσο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-5-2005 ανακοπή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2817/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 5318/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 28-11-2007 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης Ιωαννίδης ανέγνωσε την από 28-9-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους, στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

ΕΠΕΙΔΗ κατά το άρθρο 904 παρ. 1. ΚΠολΔ "αναγκαστική εκτέλεση μπορεί να γίνει μόνο βάσει εκτελεστού τίτλου". Η δικαστική ή διαιτητική απόφαση, όμως, με την οποία καταδικάζεται ο καθού να καταβάλει στον αιτούντα ορισμένο χρηματικό ποσό ως οφειλόμενο κεφάλαιο, αποτελεί εκτελεστό τίτλο μόνο για το κεφάλαιο και όχι και για τους αντίστοιχους τόκους, όταν δεν διαλαμβάνει διάταξη περί αυτών ελλείψει σχετικού αιτήματος.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο όπως από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, δέχθηκε τα εξής: Όπως προκύπτει από την 23/1992 απόφαση του Διαιτητικού Δικαστηρίου, η οποία και αποτελεί το νόμιμο τίτλο του εκκαλούντος καθ' ου η ανακοπή για την επίσπευση της αναγκαστικής εκτέλεσης (στο πλαίσιο της οποίας κοινοποιήθηκε στην εφεσίβλητη ανακόπτουσα επιταγή προς εκτέλεση κάτω από αντίγραφο του ισότυπου πρώτου απογράφου εκτελεστού της ως άνω διαιτητικής απόφασης, το οποίο είχε προσαρτηθεί στην υπ' αριθμ. ...πράξη του Συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Παπαθέου), με την πρώτη διάταξη της εν λόγω απόφασης η εφεσίβλητη καταδικάσθηκε να αποκαταστήσει ελαττώματα και ελλείψεις του έργου, που αποτελούσε αντικείμενο της ενώπιον του Διαιτητικού Δικαστηρίου δίκης μεταξύ των και ήδη διαδίκων, μέσα σε προθεσμία 4 μηνών από την επίδοση της απόφασης, ενώ, για την περίπτωση που η προθεσμία αυτή παρέλθει άπρακτη, με τη δεύτερη διάταξη η εφεσίβλητη καταδικάσθηκε να καταβάλει στον εκκαλούντα 13.848.700 δραχμές.

Επί του κεφαλαίου αυτού δεν επιδικάσθηκαν, με την διαιτητική απόφαση, τόκοι. Αντιθέτως, με την επόμενη διάταξή της, η διαιτητική απόφαση επιδίκασε τόκους για επιδικασθείσα υπέρ της εφεσίβλητης (ανταιτούσας) απαίτηση με σχετική αναφορά περί τόκων και στο σκεπτικό της, ενώ τέτοια αναφορά στο σκεπτικό δεν γίνεται ως προς το επιδικασθέν στον αιτούντα (εκκαλούντα) κεφάλαιο των 13.848.700 δρχ.

Εξ άλλου στη διαιτητική απόφαση αναφέρονται το ιστορικό και τα επιμέρους αιτήματα της αιτήσεως επί της οποίας δίκασε το διαιτητικό δικαστήριο μεταξύ δε αυτών δεν περιλαμβάνεται και αίτημα επιδίκασης τόκων επί της ζητηθείσας αποζημίωσης για την περίπτωση μη αποκατάστασης των ελαττωμάτων του έργου).

Συνεπώς και εφόσον σύμφωνα με το άρθρο 904 παρ. 1 ΚΠολΔ αναγκαστική εκτέλεση μπορεί να γίνει μόνο βάσει εκτελεστού τίτλου, εκτελεστός δε τίτλος δεν υπήρχε ως προς τους τόκους του επιδικασθέντος κεφαλαίου, έλειπε η αναγκαία προϋπόθεση για το κύρος της εκτελέσεως και για το κύρος της επίμαχης επιταγής προς πληρωμή, η οποία εστερείτο, ως προς τους επιτασσόμενους με αυτή προς πληρωμή τόκους, του θεμελιωτικού της υποβάθρου. Ακολούθως, το Εφετείο, δεχθέν ότι με την επιταγή επισπεύδεται αναγκαστική εκτέλεση νομίμως μόνο για το κεφάλαιο των σχετικών απαιτήσεων, έκρινε ως βάσιμο κατ' ουσίαν τον λόγο της ανακοπής περί ελλείψεως νομίμου τίτλου ως προς τους τόκους και, κατ' αποδοχή του, ακύρωσε την επιταγή κατά το σχετικό μέρος της. Με το να δεχθεί αυτά, το Εφετείο δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τη διάταξη του άρθρου 904 ΚΠολΔ ούτε τις διατάξεις των άρθρων 340, 341, 343, 345 και 346 ΑΚ και, επομένως, ο περί του αντιθέτου μοναδικός λόγος του αναιρετηρίου, εκ του αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ απορρέων, είναι αβάσιμος. Κατ' ακολουθίαν, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναιρέσεως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 28-11-2007 αίτηση του ... για αναίρεση της υπ' αριθ. 5318/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα, στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, οριζόμενα σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 23 Νοεμβρίου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 29 Ιανουαρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ