148/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 148 / 2007 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 148/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Αχιλλέα Νταφούλη, Ελένη Μαραμαθά, Πλαστήρα Αναστασάκη και Δημήτριο Πατινίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 17 Νοεμβρίου 2006, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ....., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ηλία Ιωάννου, ο οποίος ανακάλεσε την από 16 Νοεμβρίου 2006 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ.

Της αναιρεσίβλητης: Αλλοδαπής ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "HAMBURG MANNHAIMER", που εδρεύει στο Αμβούργο Γερμανίας και εκπροσωπείται νόμιμα στην Ελλάδα από την ανώνυμη εταιρία με την επωνυμία "INTERASCO AE αντιπροσωπεύσεις ασφαλιστικών επιχειρήσεων", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 29 Απριλίου 1996 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2170/1997 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8702/2002 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26 Οκτωβρίου 2005 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Πατινίδης ανέγνωσε την από 8 Νοεμβρίου 2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και ο πληρεξούσιος της αναιρεσίβλητης την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι.-Για να είναι ορισμένος ο από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ προβλεπόμενος αναιρετικός λόγος πρέπει να αναφέρεται στην αίτηση αναιρέσεως η ουσιαστικού δικαίου διάταξη που φέρεται ότι παραβιάσθηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα ως προς την ερμηνεία ή εφαρμογή της διάταξης αυτής. Αν δε το δικαστήριο έκρινε επί της ουσίας της υπόθεσης, πρέπει να αναφέρεται η ελάσσων πρόταση του σχετικού συλλογισμού, δηλαδή τα πραγματικά γεγονότα που δέχθηκε το δικαστήριο και αποτέλεσαν τη βάση για τη συντέλεση της προβαλλομένης παραβίασης του ουσιαστικού κανόνα δικαίου. Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ότι επήλθε η ασφαλιστική περίπτωση, δηλαδή η κλοπή του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη-εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτου του αναιρεσείοντος-ενάγοντος και απέρριψε κατ' ουσία την έφεση του τελευταίου κατά της υπ' αριθμ. 2170/1997 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, που απέρριψε την αγωγή του ιδίου για καταβολή ασφαλιστικής αποζημιώσεως ως ουσιαστικά αβάσιμη. Με τον πρώτο λόγο αναιρέσεως και κατά το πρώτο μέρος του, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, κατ' εσφαλμένη εφαρμογή κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δέχθηκε, ότι δεν εκλάπη το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντα διότι η κλοπή του αυτοκινήτου δεν έχει εξιχνιασθεί, το κλαπέν αυτοκίνητο ανευρέθηκε στις 5-11-1999 από τον ...., οι διωκτικές αρχές δεν έχουν συλλάβει τους δράστες της κλοπής, ούτε αποδείχθηκε ότι ο ενάγων έκανε ψευδή καταγγελία, αλλά καταδικάσθηκε μόνο για ψευδή καταμήνυση σε βάρος του ...., ενώ αθωώθηκε για τις λοιπές κατηγορίες και για την απάτη περί τις ασφάλειες. Ο ανωτέρω λόγος αναιρέσεως είναι αόριστος και πρέπει να απορριφθεί, διότι στην αίτηση αναιρέσεως δεν αναφέρεται ποια είναι και σε τι συνίσταται η παραβίαση του ουσιαστικού κανόνα δικαίου, δηλαδή ποιο είναι το νομικό σφάλμα στο οποίο περιέπεσε το εφετείο αναφορικά με την ερμηνεία και εφαρμογή του. Οι ως άνω αναφερόμενες στο λόγο αυτό αιτιάσεις ανάγονται στην ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Ο ίδιος λόγος και κατά το δεύτερο μέρος του με το οποίο, υπό την επίκληση της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφαση "παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας που αφορούν την ερμηνεία της κλοπής" πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, διότι δεν γίνεται προσδιορισμός των διδαγμάτων της κοινής πείρας, ο τρόπος με τον οποίο αυτά παραβιάσθηκαν και ο κανόνας δικαίου για την αληθινή έννοια του οποίου χρησιμοποιήθηκαν ή όχι τα διδάγματα της κοινής πείρας.

ΙΙ.- Κατά την έννοια του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, "πράγματα" είναι οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί του διαδίκου που συγκροτούν την ιστορική βάση της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως και όχι ισχυρισμοί που αποτελούν άρνηση της αγωγής ή επιχειρήματα, νομικά ή πραγματικά, τα οποία αντλούνται από το νόμο ή από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ. ΑΠ 469/1984). Με τους δεύτερο και πέμπτο λόγους αναιρέσεως και υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, προσάπτεται στο εφετείο η πλημμέλεια ότι παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη "πράγματα" που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και ειδικώτερα 1) ότι μέχρι τις 5-11-1999 δεν είχε βρεθεί το αυτοκίνητό του, 2) ότι ο αναιρεσείων αθωώθηκε για τις πράξεις της κλοπής αυτοκινήτου, της απάτης περί τις ασφάλειες και της νόθευσης εγγράφου, όπως προκύπτει από την 1416-1417/2000 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών, 3) ότι το αυτοκίνητό του είχε αγορασθεί από την ..... δια του εμφανισθέντος στον αναιρεσείοντα ως νομίμου εκπροσώπου της ....., που εμφάνισε εξουσιοδότηση-υπεύθυνη δήλωση για τη μεταβίβαση του αυτοκινήτου, και 4) ότι κατά το χρόνο ασφάλισης το αυτοκίνητο αυτό επιθεωρήθηκε από πραγματογνώμονα της αναιρεσίβλητης και κοστολογήθηκε στο ποσό των 4.500.000 δραχμών. Με αυτό το περιεχόμενο οι πιο πάνω λόγοι αναίρεσης, ως αναφερόμενοι σε αποδεικτικά μέσα και επιχειρήματα, που δεν αποτελούν "πράγματα", πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι.

ΙΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες ανεπαρκείς ή αντιφατικές σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όχι ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, την ανάλυση, δηλαδή, στάθμιση και αιτιολόγηση των αποδείξεων, αλλά στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, Θέμα, επομένως, έλλειψης νόμιμης βάσης δεν υπάρχει και δεν θεμελιώνεται ως εκ τούτου ο πιο πάνω λόγος αναίρεσης όταν οι επισημαινόμενες ελλείψεις στην αιτιολόγηση της απόφασης, ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ιδίως στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που εξήχθη από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς. Εξάλλου, ο από την ίδια διάταξη του άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, για να είναι ορισμένος πρέπει να αναφέρει με σαφήνεια τα περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας και σε τι συνίσταται η αποδιδόμενη στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια της έλλειψης νόμιμης βάσης. Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η από το άρθρο 559 αρ.19 ΚΠολΔ, αιτίαση, για το λόγο ότι η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται επαρκών αιτιολογιών σε σχέση με την παραδοχή αυτής ότι επήλθε η ασφαλιστική περίπτωση με την κλοπή του ασφαλισμένου στην αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτου του αναιρεσείοντος. 'Όμως στο λόγο αυτόν αναιρέσεως δεν αναφέρονται καθόλου τα περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας σε σχέση με την επικαλούμενη αιτίαση, για να κριθεί το βάσιμο της αποδιδόμενης πλημμέλειας. Επομένως ο λόγος αυτός, λόγω της πιο πάνω αοριστίας του, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Περαιτέρω, ο τέταρτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο, με την επίκληση του ίδιου άρθρου 559 αρ.19 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση, με ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες, δέχθηκε ότι η αγωγή είναι ουσιαστικά αβάσιμη, γιατί 1) δέχθηκε εσφαλμένα ότι έχει καταδικασθεί (ο αναιρεσείων) για τρεις άλλες περιπτώσεις παράβασης του άρθρου 230 ΠΚ, που δεν έχουν, όμως, καμιά σχέση με την κρινόμενη, και 2) δεν αποδείχθηκε ότι αυτός έχει οποιαδήποτε εμπλοκή με απάτη σχετικά με τις ασφάλειες, αλλά ούτε ανευρέθηκαν ποτέ δύο αυτοκίνητα, τα οποία είχαν κλαπεί από αυτόν κατά το παρελθόν, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, γιατί οι προβαλλόμενες ελλείψεις ανάγονται στην ανέλεγκτη, από τον 'Αρειο πάγο, εκτίμηση των αποδείξεων. IV. Ο, από το άρθρο 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την 1416-1417/2000 απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου Αθηνών που προσκομίσθηκε, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη την απόφαση αυτή. Τέλος, ο έβδομος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υπό την επίκληση του άρθρου 559 αρ. 11 ΚΠολΔ, προβάλλεται η αιτίαση ότι το εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφαση, "έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει και παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν, διότι ούτε καταδικαστική απόφαση υπήρξε, ούτε απεδείχθη ότι δεν εκλάπη το συγκεκριμένο αυτοκίνητο, λαμβάνοντας έτσι υπόψη αποδεικτικά μέσα που αφορούσαν άλλες υποθέσεις και κατέληξε ότι δεν επήλθε η κλοπή του αυτοκινήτου", πρέπει να απορριφθεί ως αόριστος, καθόσον δεν αναφέρεται ποια είναι τα αποδεικτικά μέσα που έλαβε υπόψη του το εφετείο, τα οποία ο νόμος δεν επιτρέπει και ποιες είναι οι αποδείξεις που δεν προσκομίσθηκαν και παρά το νόμο έλαβε υπόψη του το εφετείο. Ακολούθως τούτων, η αίτηση αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί και να επιβληθεί η δικαστική δαπάνη σε βάρος του αναιρεσείοντος (άρθρα 176, 183 ΑΚ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26-10-2005 αίτηση του ....για αναίρεση της 8702/2002 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 20 Δεκεμβρίου 2006.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο στις 26 Ιανουαρίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ