1489/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1489 / 2014 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1489/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Νικόλαο Λεοντή, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου και Γεώργιο Σακκά Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Φεβρουαρίου 2014, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ο. Κ. του Θ. κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Ευπραξία Αυλογιάρη, με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ.2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσιβλήτου: ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ" νόμιμα εκπροσωπούμενου, ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ" της οποίας η άδεια λειτουργίας της ανακλήθηκε, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Μανουσάκη και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αρ.κατ. 28037/2004 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις:48129/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 680/2009 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2-7-2009 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης, Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 27-1-2014 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτή κατά τους πρώτο και τέταρτο λόγους αυτής. Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τη διάταξη του άρθρου 361 ΑΚ σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 189, 192, Εμπ. Ν. και 11 παρ. 1 του ν 489/1976 συνάγεται, ότι μεταξύ ασφαλιστή και ασφαλισμένου μπορεί εγκύρως να συμφωνηθεί ότι αποκλείεται από τον ασφαλιστή η κάλυψη ζημιών που προκαλούνται από την κυκλοφορία του αυτοκινήτου, όταν το όχημα ωθείται από άλλη δύναμη εκτός της δικής του ή ωθεί άλλο όχημα ή αντικείμενο κινούμενο σε τροχιά ή ρυμουλκεί άλλο όχημα, εκτός αν ρητά και ειδικά έχει συμφωνηθεί η κάλυψη των περιπτώσεων αυτών, με ειδικό πρόσθετο ασφάλιστρο.

Η συνομολόγηση του ως άνω όρου, η οποία δεν απαλλάσσει μεν τον ασφαλιστή από την υποχρέωση να αποζημιώσει τον ζημιωθέντα τρίτο, παρέχει, όμως, σ'αυτόν το δικαίωμα να εναγάγει τον ασφαλισμένο και να ζητήσει απ' αυτόν ό,τι κατέβαλε στον ζημιωθέντα τρίτο, προς αποκατάσταση της ζημίας του, μπορεί να γίνει είτε με ενσωμάτωση του όρου αυτού στη σύμβαση ασφαλίσεως, είτε με παραπομπή της συμβάσεως ασφαλίσεως στους όρους της Κ4/585/1978 ΥΑΕ που έχει δημοσιευθεί στο ΦΕΚ (τ.

Α.Ε. και ΕΠΕ). Ειδικότερα το άρθρο 25 παρ.13 αυτής ορίζει, ότι "αποκλείονται ζημίαι προξενούμεναι καθ' ον χρόνον το όχημα ωθείται δι' οιασδήποτε πλην της ιδίας αυτού δυνάμεως ή ωθείται από άλλη δύναμη εκτός της δικής του ή ωθεί άλλο όχημα ή αντικείμενο, κινούμενο σε τροχιά ή ρυμουλκεί άλλο όχημα, εκτός εάν ρητά και ειδικά έχει συμφωνηθεί η κάλυψη των περιπτώσεων αυτών, με ειδικό πρόσθετο ασφάλιστρο.

Εκτός αν συνεφωνήθη άλλως εν τω ασφαλιστηρίω συμβολαίω". Εφ' όσον με τον πιο πάνω τρόπο δημιουργείται δέσμευση του ασφαλισμένου από τον όρο του άρθρου 25 παρ. 13 της ως άνω Υπουργικής Αποφάσεως, τότε ο ασφαλιστής μπορεί ν'αξιώσει από τον πρώτο να του καταβάλει κάθε ποσό το οποίο θα καταβάλει στον τρίτο, λόγω αποζημιώσεως από το ατύχημα, με αγωγή από αναγωγή.

Από το περιεχόμενο των ως άνω διατάξεων, προκύπτει σαφώς ότι ο προβλεπόμενος στο αρθ. 25 περ. 13 της Κ4/585/1978 ΥΑΕ αποκλεισμός της ευθύνης του ασφαλιστή έναντι του ασφαλισμένου του αφορά την περίπτωση, κατά την οποία το ασφαλισμένο όχημα, λόγω βλάβης ή άλλων ειδικών και έκτακτων συνθηκών είτε ωθείται είτε ωθεί ή ρυμουλκεί άλλο όχημα, διότι, στην περίπτωση αυτή, μεταβάλλεται η συνήθης χρήση του οχήματος και έτσι αυξάνονται οι πιθανότητες επέλευσης ατυχήματος και πρόκλησης ζημίας σε τρίτους.

Αντίθετα, δεν εφαρμόζεται στην περίπτωση, κατά την οποία το ασφαλισμένο όχημα, από την κατασκευή του και κατά τη χρήση του, χρησιμοποιείται μόνιμα ως ρυμουλκό (τράκτορας), υπό την προϋπόθεση βεβαίως ότι και στην άδεια κυκλοφορίας αναγράφεται ως φέρον αυτά τα χαρακτηριστικά (του ρυμουλκού). Διότι, έτσι το ρυμουλκό αυτοκίνητο ασφαλίζεται, με δεδομένη την ιδιότητά του αυτή (του ρυμουλκού), η οποία σαφώς προκύπτει από τη σχετική αναγραφή στην άδεια κυκλοφορίας και ως εκ τούτου καθίσταται γνωστή, κατά τη σύναψη της ασφαλιστικής σύμβασης και την κατάρτιση του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, στον ασφαλιστή, ο οποίος, κατά λογική συνέπεια, αναδέχεται τον κίνδυνο που ανακύπτει και τον συνυπολογίζει, για τον καθορισμό του ύψους των ασφαλίστρων, αφού η χρήση του ρυμουλκού συνίσταται στο να κυκλοφορεί έλκοντας -ρυμουλκώντας το ρυμουλκούμενο, με το οποίο αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο.

Η άποψη αυτή όχι μόνο δεν καταρρίπτεται από το γεγονός ότι το ρυμουλκούμενο μπορεί να ασφαλισθεί με αυτοτελή ασφάλιση, αλλά αντίθετα ενισχύεται. Και τούτο διότι, με βάση την αρχή της επικουρικότητας της ασφάλισης του ρυμουλκούμενου, η οποία καθιερώνεται με το άρθρο 21 της Κ4/585/1978 ΚΥΑ και στην περίπτωση κατά την οποία το ρυμουλκούμενο είναι ασφαλισμένο με χωριστή ασφάλιση, αλλά η ζημία προκαλείται από το ρυμουλκό, τότε η ευθύνη καλύπτεται αποκλειστικά από την ασφάλιση του ρυμουλκού.

Και μόνον εάν η εκ του ατυχήματος επελθούσα ζημία του τρίτου προκλήθηκε από το ρυμουλκούμενο, το οποίο αποσυνδέθηκε από το ρυμουλκό και ως αποσυνδεδεμένο προκάλεσε το ζημιογόνο αποτέλεσμα, τότε ενεργοποιείται η ασφάλιση του ρυμουλκούμενου. Σε κάθε άλλη περίπτωση, που το ατύχημα προκαλείται από ρυμουλκό, με ρυμουλκούμενο, η ευθύνη βαρύνει το ρυμουλκό, καθόσον το ρυμουλκούμενο στερείται αυτόνομης κίνησης (ΑΠ 309/2005) και κατά συνέπεια αποτελεί ένα ενιαίο σύνολο με το ρυμουλκό.

ΙΙ. O από το αρθρ. 559 αριθ.1 Κ.Πολ.Δ λόγος αναίρεσης για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται όταν ο κανόνας δικαίου δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα. Επίσης, ο από το άρθ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος.

Στην προκειμένη περίπτωση, από την, παραδεκτώς, κατ' άρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτουν τα εξής: Η αρχικώς ενάγουσα, ασφαλιστική εταιρεία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ ΑΕΓΑ", στη θέση της οποίας στη συνέχεια υπεισήλθε το νυν αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, με την εξ αναγωγής, αγωγή της, ιστορούσε ότι συντρέχει περίπτωση αποκλεισμού από την ασφαλιστική κάλυψη, κατά το άρθρο 25 περ. 13 της Κ4/585/1978 Κ.Υ.Α., έναντι του εναγομένου, ασφαλισμένου-ιδιοκτήτη του ζημιογόνου οχήματος-νυν αναιρεσείοντα, διότι, κατά το χρόνο του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος, ο οδηγός του ασφαλισμένου οχήματος, ο οποίος, στα πλαίσια άλλης δίκης, κρίθηκε τελεσίδικα, ως αποκλειστικά υπαίτιος, για την πρόκληση του ατυχήματος και τον εξ αυτού τραυματισμό του συνεπιβαίνοντος σ'αυτό τρίτου, οδηγούσε το ζημιογόνο όχημα, ρυμουλκώντας άλλο όχημα και εδίωκε να υποχρεωθεί ο εναγόμενος ασφαλισμένος - νυν αναιρεσείων να καταβάλει στην ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία και ήδη στο νυν αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, ό,τι ποσό καταβάλει, ως αποζημίωση, το τελευταίο, στον ζημιωθέντα τρίτο.

Το Εφετείο, δικάζοντας επί της εφέσεως, της ασκηθείσας από την ενάγουσα - νυν αναιρεσείουσα, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε η αγωγή της, ως αβάσιμη, δέχθηκε τα εξής: Την 30-11-2002 και περί ώρα 14.30' ο πρώτος των εναγομένων Α. Π. οδηγούσε τον υπ' αριθμ. κυκλ. ... Δ.Χ. ελκυστήρα με επικαθήμενο βυτίο μεταφοράς χημικών υγρών, ιδιοκτησίας του δεύτερου εναγομένου Κ., το οποίο ήταν έμφορτο με 25 τόνους καμένων λιπαντικών και εκινείτο στην Ε.Ο.

Αθηνών-Λαμίας με κατεύθυνση προς Αθήνα. Στον ελκυστήρα επέβαινε στη θέση του συνοδηγού η Π. Ρ.. Στη χιλ/τρική θέση 173, λόγω υπερβολικής ταχύτητας έχασε τον έλεγχο του οχήματός του, ενόψει υπάρχουσας αριστερής κλειστής στροφής και ενώ προσπαθούσε να προσπεράσει προπορευόμενο Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο. Συνεπεία της ως άνω αμελούς συμπεριφοράς του παραπάνω οδηγού το προαναφερόμενο όχημα εκτράπηκε δεξιά, προσέκρουσε στις μεταλλικές μπάρες και στη συνέχεια ανατράπηκε εκτός οδοστρώματος.

Από την ανατροπή τραυματίστηκε η Π. Ρ., η οποία υπέστη ακρωτηριασμό δεξιάς κνήμης κάτωθεν του γόνατος και περαιτέρω υποβλήθηκε σε πολλές χειρουργικές επεμβάσεις οστεοσύνθεσης, τοποθέτησης νευρικών μοσχευμάτων και δερματικών μοσχευμάτων, νοσηλευόμενη επί μακρό χρονικό διάστημα σε διάφορα νοσοκομεία.

Για το λόγο αυτό άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών την υπ' αριθμ. καταθ. 8530/03 αγωγή της κατά του δευτέρου εναγομένου και της ασφαλιστικής εταιρίας του ζημιογόνου οχήματος, με την επωνυμία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", της οποίας ήδη η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε και στην θέση της υπεισήλθε το Ν.Π.Ι.Δ.

με την επωνυμία Επικουρικό Κεφάλαιο". Επί της αγωγής εκδόθηκε η 2033/04 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία κρίθηκε ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος και πρώτος εναγόμενος στην υπό κρίση αγωγή Α. Π. αποκλειστικά υπαίτιος για το προαναφερόμενο τροχαίο ατύχημα και τον εξ αυτόν τραυματισμό της Π.

Ρ.. Υποχρεώθηκαν δε να καταβάλουν σ' αυτή αποζημίωση ύψους 136.524 Ευρώ, εις ολόκληρον ο καθένας, ο ιδιοκτήτης αυτού και η ασφαλιστική εταιρία και αναγνωρίστηκε ότι έχουν υποχρέωση οι παραπάνω, εις ολόκληρον ο καθένας, να της καταβάλουν (70.000) Ευρώ. Η παραπάνω απόφαση κηρύχτηκε προσωρινά εκτελεστή για το ποσό των (100.000) Ευρώ, το οποίο κατέβαλε η ως άνω ασφαλιστική εταιρία.

Επί συνεκδικασθεισών εφέσεων κατά της ως άνω απόφασης εκδόθηκε η 3389/06 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, με την οποία, αφού εξαφανίστηκε η παραπάνω εκκληθείσα απόφαση, έγινε δεκτή εν μέρει η αγωγή της παθούσας Π. Ρ. για το ποσό των (163.884) κατά το καταψηφιστικό της αίτημα και αναγνωρίστηκε η υποχρέωση των εναγομένων να της καταβάλουν το ποσό των (64.909,09) Ευρώ με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Περαιτέρω αποδείχθηκε, ότι η ασφαλιστική εταιρία "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α.", στη θέση της οποίας ήδη υπεισήλθε το Επικουρικό Κεφάλαιο, είχε ασφαλίσει για το χρονικό διάστημα από 14-3-2002 έως 14-9-2002 το υπ' αριθμ. ... Δ.Χ. Φορτηγό αυτοκίνητο του εναγομένου Κ., που είναι και το ζημιογόνο προαναφερόμενο όχημα, του οποίου στη συνέχεια άλλαξε ο αριθμός κυκλοφορίας σε ....

Για την αρχική ασφάλιση εκδόθηκε το υπ' αρ. ... ασφαλιστήριο συμβόλαιο, μετά δε την αλλαγή του αριθμού κυκλοφορίας του οχήματος εκδόθηκε η υπ' αρ. 208092 πρόσθετη πράξη και παρατάθηκε η ασφάλισή του έως 14-3-03. Στην ως άνω πρόσθετη πράξη ασφάλισης άλλαξε μόνο ο αριθμός κυκλοφορίας του οχήματος, οι λοιποί όροι ασφάλισης του ασφαλισμένου οχήματος παραμένουν οι ίδιοι.

Όπως προκύπτει από τα παραπάνω ασφαλιστήρια σε συνδυασμό με την άδεια κυκλοφορίας αυτού, η οποία εκδόθηκε την 21-5-2002 και με την οποία άλλαξε ο αριθμός κυκλοφορίας του, πρόκειται για ελκυστήρα με πλάκα επικαθήσεως, ενώ το επικαθήμενο βυτιοφόρο χημικών υγρών, το οποίο κατά τον χρόνο του ένδικου τροχαίου ατυχήματος ρυμουλκούσε ο προαναφερόμενος ελκυστήρας, φέρει άλλο αριθμό κυκλοφορίας, ..., όπως προκύπτει από την άδεια κυκλοφορίας αυτού, η οποία εκδόθηκε την 7-7-99.

Στο άρθρο 9, των όρων του παραπάνω ασφαλιστηρίου συμβολαίου και ειδικότερα στην παράγραφο 14 αυτού προβλέπεται ότι δεν καλύπτονται και αποκλείονται από την ασφάλιση ζημίες που προξενήθηκαν όταν το ασφαλισμένο όχημα ρυμουλκεί άλλο όχημα ... εκτός αν ρητά και ειδικά έχει συμφωνηθεί η κάλυψη των περιπτώσεων αυτών με ειδικό πρόσθετο ασφάλιστρο.

Στις ως άνω περιπτώσεις, αν ο ασφαλιστής καταβάλει ασφαλιστική αποζημίωση στους δικαιούχους τρίτους, έχει δικαίωμα αναγωγής κατά του οδηγού, ασφαλισμένου και του λήπτη της ασφαλίσεως. Όλες δε οι παραπάνω εξαιρέσεις ισχύουν ανεξάρτητα από το αν συνετέλεσαν ή όχι στην πρόκληση της ζημίας. Στην προκειμένη περίπτωση ο πρώτος, εναγόμενος είναι ο οδηγός του ζημιογόνου οχήματος και ο δεύτερος ο ιδιοκτήτης αυτού.

Από τα προαναφερόμενα δε ασφαλιστήρια συμβόλαια, προκύπτει, ότι η σύμβαση ασφάλισης που συνήφθη μεταξύ του ιδιοκτήτη του ως άνω οχήματος και της ασφαλιστικής εταιρίας "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α." αφορά το Δ.Χ. φορτηγό αυτοκίνητο με αριθμ. κυκλ. ..., το οποίο έλαβε νέο αριθμό ..., ενώ το επικαθήμενο με αριθμ. κυκλ. ...

δεν αναφέρεται στα παραπάνω ασφαλιστήρια, ως ασφαλισμένο όχημα. Το παραπάνω επικαθήμενο δεν έχει αυτοδύναμη κίνηση, αλλά έλκεται από το ρυμουλκό, συνδεόμενο επάνω στην πλάκα επικαθήσεως του φορτηγού. Στην περίπτωση που είχε ασφαλιστεί το επικαθήμενο θα ανέγραφε ρητά στο ασφαλιστήριο και θα είχε συμφωνηθεί ξεχωριστό ασφάλιστρο, αφού το ρυμουλκό αυτοκίνητο και το επικαθήμενο, είναι δύο διαφορετικά οχήματα με αυτοτελείς άδειες κυκλοφορίας.

Μετά τα παραπάνω, κατά τον χρόνο του επίδικου τροχαίου ατυχήματος το ασφαλισμένο από την "ΑΡΓΟΝΑΥΤΙΚΗ Α.Ε.Γ.Α." όχημα ρυμουλκούσε το προαναφερόμενο επικαθήμενο χωρίς να έχει ρητά συμφωνηθεί κάτι τέτοιο μεταξύ των συμβαλλομένων μερών. Επομένως σύμφωνα με την σχετική ασφαλιστική εξαίρεση του άρθρου 9 παρ. 14 της προκειμένης ασφαλιστικής σύμβασης, οι όροι της οποίας αναγράφονται στο ποοαναφερόμενο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, η παραπάνω ασφαλιστική εταιρία έχει δικαίωμα αναγωγής κατά του οδηγού και ιδιοκτήτη του ασφαλισμένου οχήματος, εφόσον, όπως προκύπτει από την από 25-8-04 απόδειξη, κατέβαλε στην παθούσα Π. Ρ. το ποσό των (100.000) Ευρώ, ως αποζημίωση εξαιτίας του προαναφερόμενου τροχαίου ατυχήματος. Και υπό τις παραδοχές αυτές, εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία, όπως προαναφέρθηκε, είχε απορριφθεί η αγωγή, ως αβάσιμη και δικάζοντας και πάλι αυτήν, την έκρινε δεκτή, ως κατ' ουσία βάσιμη.

Με το να κρίνει έτσι το Εφετείο, παρεβίασε τις διατάξεις των άρθρων 361 ΑΚ., 11 παρ. 1 Ν.489/1976 και αρθ 25 περ.13 της Κ4/585/1978 ΚΥΑ, τις οποίες έκρινε εφαρμοστέες, στην προκειμένη περίπτωση, υπαγάγοντας, εσφαλμένα, τα δεχθέντα ως αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, στις ως άνω διατάξεις, οι οποίες, όμως, σύμφωνα με τα αναφερθέντα στην προηγηθείσα νομική σκέψη, δεν έχουν εφαρμογή εν προκειμένω.

Και τούτο διότι, σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης, το Εφετείο δέχθηκε ως αποδειχθέντα ότι το ζημιογόνο όχημα ήταν καλυμμένο, κατά το χρόνο του ατυχήματος, με σύμβαση ασφάλισης, στην ενάγουσα ασφαλιστική εταιρεία, και στα ασφαλιστήρια συμβόλαια αναφερόταν ως "Δ.Χ. φορτηγό", ότι επρόκειτο για "ελκυστήρα με πλάκα επικαθήσεως (ρυμουλκό), με το επικαθήμενο βυτιοφόρο", δηλαδή επρόκειτο για όχημα, το οποίο κατά την κατασκευή του και κατά την χρήση του χρησιμοποιείται ως ρυμουλκό, σε ενότητα με ρυμουλκούμενο, δεδομένου ότι μόνη η καμπίνα του οδηγού, με τον τράκτορα (ρυμουλκό) δεν μπορεί να επιτελέσει την αναγραφόμενη στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο (και στην άδεια κυκλοφορίας) χρήση του φορτηγού αυτοκινήτου, δηλαδή την μεταφορά φορτίου. 'Οπως επίσης, σύμφωνα με τις παραδοχές της απόφασης, το Εφετείο δέχεται ότι το ζημιογόνο αποτέλεσμα επήλθε από το ρυμουλκό όχημα, του οποίου ο οδηγός κρίθηκε ως αποκλειστικά υπαίτιος, για την πρόκληση του τροχαίου ατυχήματος και τον εξ αυτού τραυματισμό της ζημιωθείσας τρίτης, η οποία επέβαινε, ως συνοδηγός στην καμπίνα του ασφαλισμένου ρυμουλκού αυτοκινήτου.

Επομένως, το Εφετείο υπέπεσε στην από το άρθρο 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ προβλεπόμενη πλημμέλεια, όπως βασίμως αποδίδεται με τον πρώτο, κατά το ένα μέρος αυτού λόγο αναίρεσης, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός, ως βάσιμος και η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καλύπτει και όλους τους λοιπούς και αναφερόμενους στο ίδιο ζήτημα, λόγους αναίρεσης, των οποίων, μετά ταύτα, παρέλκει η έρευνα.

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλομένη απόφαση, στο σύνολό της, να παραπεμφθεί η υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση, στο εκδόσαν την απόφαση ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές (αρθ.580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί το ηττηθέν αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντα (αρθ.176, 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε και προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΑΝΑΙΡΕΙ την υπ' αριθμ. 680/2009 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ το αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντα, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 30 Μαΐου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 26 Ιουνίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ