Supreme Court dismisses appeal on shareholder damages, citing inadmissible legal claims and lack of property removal.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the Thessaloniki Court of Appeal's decision regarding shareholder damages. The appellant argued that the respondent company fraudulently obtained shares worth over 88,000 euros and demanded interest payments totaling 171,732.53 euros. The court rejected the appeal because the interest claim constituted a legal argument rather than a factual premise, and the removal of interest does not qualify as the removal of a tangible thing required for the statute of limitations to run.
Legislator headnote
AI generatedArticles 340, 345, 559(8), 559(20), 934 of the Civil Code; The claim for interest on lost funds constitutes a legal argument rather than a factual premise and cannot serve as the basis for an appeal under Article 559(8), while the removal of interest does not satisfy the requirement of removing a tangible thing under Article 934.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Απόφαση 1485 / 2009 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1485/2009
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
A1' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Καλαμίδα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Διονύσιο Γιαννακόπουλο, Ιωάννη - Σπυρίδωνα Τέντε, Βασίλειο Φούκα και Γεώργιο Χρυσικό, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Πατηνιώτη, με δήλωση κατ' αρθρο 242 παρ. 2 ΚπολΔ.
Της αναιρεσιβλήτου: ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Τζίμα, που δεν κατέθεσε προτάσεις .
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17 Ιανουαρίου 2005 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 17590/2006 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 2895/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 28 Φεβρουαρίου 2008 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωάννης - Σπυρίδων Τέντες, ανέγνωσε την από 3 Μαρτίου 2009 έκθεσή του , με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αιτήσεως αναιρέσεως.
Ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου στην δικαστική δαπάνη.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Με την προσβαλλόμενη απόφασή του το Εφετείο δέχθηκε, σχετικά με το περιεχόμενο και το παραδεκτό της αγωγής του αναιρεσείοντος, τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη εφεσίβλητος ... ισχυρίσθηκε ότι ήταν κύριος συνολικά 6.875 ανώνυμων μετοχών της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "BEAK Α.Ε." συνολικής αξίας 30.000.000 δρχ.
και ήδη 88.041 ευρώ, ότι η εναγομένη την 1-11-1994 παρανόμως και υπαιτίως κατήρτισε, αφενός μεν πλαστό ιδιωτικό συμφωνητικό περί δήθεν αντιπροσώπευσής του από αυτήν, θέτοντας χωρίς τη συναίνεσή του κατ' απομίμηση την υπογραφή του κάτω από τη λέξη "ο εντολοδόχος", αφετέρου δε δεύτερο πλαστό έγγραφο, με το οποίο αυτός, ως κύριος των άνω μετοχών, δήθεν ζητούσε από την εταιρεία "BEAK Α.Ε." ενόψει της επικείμενης ονομαστικοποίησής τους, όπως οι νέοι τίτλοι (μετοχές) εκδοθούν στο όνομα της εναγομένης, θέτοντας χωρίς τη συναίνεσή του, κατ' απομίμηση, την υπογραφή του, ότι η τελευταία προσκόμισε τα δύο αυτά πλαστά έγγραφα στην εταιρεία "BEAK Α.Ε." και με τον τρόπο αυτό πέτυχε να εκδοθούν στο όνομά της νέες μετοχές σε αντικατάσταση των προαναφερθεισών, συνολικής αξίας 88.041 ευρώ, ποσό κατά το οποίο μειώθηκε η περιουσία του και ότι, μετά την άσκηση σε βάρος της ποινικής δίωξης και την παραπομπή της ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου για πλαστογραφία σε βαθμό κακουργήματος, του απέδωσε στις 5-1-2005 το ποσό των 88.041 ευρώ.
Ζήτησε δε, να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει, ως αποζημίωση, το συνολικό ποσό των 171.732,53 ευρώ, που αποτελεί τους τόκους υπερημερίας της εναγομένης επί του άνω ποσού των 88.041 ευρώ για το χρονικό διάστημα 1-11-1994 (που διέπραξε την σε βάρος του αδικοπραξία) έως 5-1-2005 (που του απέδωσε το ποσό των 88.041 ευρώ).
Περαιτέρω, το Εφετείο δέχθηκε ότι, με το προεκτεθέν περιεχόμενο και αίτημα, η αγωγή είναι αόριστη. Διότι ζητείται η επιδίκαση ως αποζημίωσης του ποσού των 171.732,53 ευρώ, που ισούται με τους τόκους υπερημερίας επί του ποσού των 88.041 ευρώ, το οποίο αποτελούσε την ήδη αποδοθείσα ζημία του, για χρόνο πριν από την άσκηση της αγωγής.
Ότι αυτό προκύπτει
και από περικοπή της προσθήκης των προτάσεων του ενάγοντος ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, στην οποία αυτός, επιχειρώντας βελτίωση της αγωγής προς αντίκρουση της προβληθείσας υπό της εναγομένης ένστασης αοριστίας, διαλαμβάνει κατά λέξη και τα ακόλουθα: "Η ζημία μου ισούται με τον τόκο που θα μου απέδιδαν τα χρήματά μου. Δεν ζητώ τόκο, αλλά προσπαθώ να αποτιμήσω κατ' αντικειμενικό τρόπο τη μικρότερη δυνατή ζημία που υπέστην.... Ο τόκος υπερημερίας της εναγομένης, διότι γνώριζε ότι μου τα ώφειλε .... Είναι μέτρον αποτιμήσεως της ελάχιστης ζημίας μου ...". Στη συνέχεια το Εφετείο δέχθηκε ότι, ανεξάρτητα του ότι είναι απαράδεκτη η επιχειρούμενη βελτίωση της αγωγής με την προσθήκη - αντίκρουση στον πρώτο βαθμό, δεν προσδιορίζεται, ούτε με την προσθήκη αυτήν, ούτε με την αγωγή, το χρονικό σημείο, κατά το οποίο ο ενάγων προέβη σε όχληση της εναγομένης προς απόδοση του κεφαλαίου των 88.041 ευρώ, ώστε να θεμελιώνεται κατά τα άρθρα 914, 297, 340, 345, 346 Α.Κ. αποζημιωτικώς το αγωγικό αίτημα καταβολής νομίμων τόκων, ποσού ύψους 171.732,53 ευρώ. Κατ' ακολουθίαν αυτών, το Εφετείο έκανε δεκτή την έφεση της αναιρεσίβλητης και, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, που έκρινε παραδεκτή και νόμιμη την αγωγή, απέρριψε αυτήν ως αόριστη και απαράδεκτη.
Με τον πρώτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 8 του ΚΠολΔ, γιατί το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τους ακόλουθους ισχυρισμούς του αναιρεσείοντος, που περιέχονται στο δικόγραφο της αγωγής του, ήτοι α) ότι η εναγομένη, κατά παράνομο τρόπο, έγινε κυρία μετοχών που αγοράσθηκαν με χρήματα του ενάγοντος, β) ότι χρησιμοποίησε το ποσό αυτό για να γίνει μέτοχος, αρχικά της "ΒΕΑΚ ΑΕ" και στη συνέχεια της "ΟΞΥΜΑΧΟΝ ΑΕ", γ) ότι απολαμβάνει, από 1.11.1994 μέχρι και την άσκηση της αγωγής, τους καρπούς των χρημάτων του ενάγοντος, μερίσματα και υπεραξία των μετοχών, καθώς και ότι ο νόμιμος τόκος των χρημάτων του ανέρχεται στο ποσό των 171.732,53 ευρώ και δ) ότι η εύλογη και δίκαιη αποζημίωση του ενάγοντος είναι τουλάχιστον ο ως άνω νόμιμος τόκος.
Ο λόγος όμως αυτός της αναιρέσεως, καθόσον αφορά τους υπό στοιχεία α έως και γ μερικότερους ισχυρισμούς, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, γιατί το Εφετείο, όπως προκύπτει από τις προπαρατεθείσες παραδοχές του, απέρριψε την αγωγή, αφού μαζί με τους λοιπούς αγωγικούς ισχυρισμούς, έλαβε υπόψη αυτούς, επαγόμενους προς στήριξη βάσεως εκ των άρθρων 340 και 345 ΑΚ, καθόσον δε αφορά τον υπό στοιχείο δ' ισχυρισμό, πρέπει να απορριφθεί ως μη νόμιμος, διότι ο εν λόγω ισχυρισμός συνιστά νομικό και όχι αυτοτελή πραγματικό ισχυρισμό συγκροτούντα την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και, επομένως, δεν αποτελεί "πράγμα" κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 8 ΚΠολΔ (Ολ.
ΑΠ 3/1997).
Έγγραφα κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμός 20 του ΚΠολΔ, η παραμόρφωση του περιεχομένου των οποίων ιδρύει λόγον αναιρέσεως από το άρθρο αυτό, είναι τα κατά τα άρθρα 339, 432, 445-449 του ίδιου Κώδικα, χρησιμοποιούμενα ως αποδεικτικά μέσα έγγραφα, όχι δε και τα δικόγραφα της αγωγής, ανταγωγής, εφέσεως, οι προτάσεις των διαδίκων, ή τα πρακτικά των δικαστηρίων, κατά το μέρος που περιέχουν καταθέσεις μαρτύρων (ΑΠ 1140/2008). Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αναιρέσεως, με τον οποίο αποδίδεται στην απόφαση η αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 20, για τον λόγο ότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο των προτάσεων του αναιρεσείοντος, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος.
Κατά το άρθρο 934 ΑΚ, όποιος οφείλει πράγμα που αφαιρέθηκε με παράνομη πράξη είναι υπερήμερος από τον χρόνο της αφαιρέσεως. Προϋπόθεση εφαρμογής της διατάξεως είναι, μεταξύ άλλων, η αφαίρεση αυτούσιου ενσωμάτου πράγματος. Επομένως, στην ένδικη περίπτωση, όπως προκύπτει από το περιεχόμενο της αγωγής, δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διατάξεως αυτής, αφού η επικαλούμενη αδικοπραξία ούτε έχει ως άμεσο αντικείμενο ενσώματο πράγμα, ούτε διαπράχθηκε με αφαίρεση τέτοιου πράγματος. Το Εφετείο δε, μη δεχόμενο κατ' εφαρμογήν αυτής υπερημερία της εναγομένης από χρόνο προγενέστερο της αγωγής, δεν την παραβίασε, υποπίπτοντας στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμός 1 ΚΠολΔ, και, συνεπώς, ο τρίτος λόγος αναιρέσεως, με τον οποίο υποστηρίζεται το αντίθετο, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 28/2/2008 αίτηση του ... για αναίρεση της 2895/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα την 1-6-2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 15 Ιουνίου 2009.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ O ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ