Supreme Court allows appeal against appellate court's admission of excessive sworn affidavits violating evidence limits.

Απόφαση 1484 / 2010 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1484/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A1 Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Εμμανουήλ Καλούδη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Φούκα, Γεώργιο Χρυσικό, Ιωάννη Σίδερη και Δημήτριο Τίγγα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στις 20 Σεπτεμβρίου 2010, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, Δικηγόρου Πειραιώς, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Σταθακόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Νίκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30 Απριλίου 2003 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιά. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 5189/2007 οριστική του ιδίου Δικαστηρίου και 95/2009 του Εφετείου Πειραιά. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 18 Μαρτίου 2009 αίτησή του ως και των από 10 Αυγούστου 2010 προσθέτων λόγων .

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Δημήτριος Τίγγας, ανέγνωσε την από 1 Σεπτεμβρίου 2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των δεύτερου και τρίτου από το άρθρο 559 αρ. 11α του Κ. Πολ. Δικ. λόγων αναιρέσεως και την απόρριψη των λοιπών λόγων του κύριου και του πρόσθετου δικογράφου αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων αυτής λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη των, καθένας δε την καταδίκη της αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Στο άρθρο 270 παρ. 2 εδ. γ' Κ.Πολ.Δ. ορίζεται ότι "ενώπιον των πρωτοβάθμιων δικαστηρίων.... ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον ειρηνοδίκη ή συμ/φου ή προξένου λαμβάνονται υπόψη το πολύ τρεις για κάθε πλευρά και μόνο αν έχουν δοθεί ύστερα από κλήτευση του αντιδίκου δύο τουλάχιστον εργάσιμες ημέρες πριν από τη βεβαίωση και αν πρόκειται να δοθούν στην αλλοδαπή, οκτώ τουλάχιστον ημέρες πριν από αυτή.

Για την αντίκρουση ένορκων βεβαιώσεων επιτρέπεται η προσκομιδή, μέσα στην προθεσμία της παραγράφου 3 του άρθρου 237, πρόσθετων βεβαιώσεων, το πολύ ίσου αριθμού προς τις αντικρουόμενες". Η λήψη υπόψη ανεπιτρέπτου κατά νόμο αποδεικτικού μέσου, όπως είναι και οι υπεράριθμες (πέραν των τριών) ένορκες βεβαιώσεις, ιδρύει τον από το άρθρο 559 αρ. 11 περίπτωση α' του ΚπολΔικ λόγο αναιρέσεως.

Περαιτέρω η διάταξη του άρθρου 559 αριθμός 14 του ΚΠολΔικ, με την οποία ορίζεται ότι αναίρεση επιτρέπεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο, αναφέρεται σε παραβάσεις δικονομικών διατάξεων, όπως μεταξύ άλλων είναι και εκείνες που καθιερώνουν την έκπτωση από το δικαίωμα χρήσης ενός αποδεικτικού μέσου και γενικότερα το απαράδεκτο των αποδείξεων.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους δεύτερο από το άρθρο 559 αρ.11 του ΚΠολΔικ και τρίτο από τον αριθμό 14 του ίδιου άρθρου λόγους αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, που δέχθηκε την έφεση του αναιρεσιβλήτου κατά της πρωτόδικης αποφάσεως και απέρριψε την αγωγή του αναιρεσείοντος περί χρηματικής ικανοποιήσεως της ηθικής βλάβης του λόγω προσβολής της προσωπικότητάς του από τον αναιρεσίβλητο-εναγόμενο, ότι ανεπιτρέπτως έλαβε υπόψη τις αναφερόμενες 14 ένορκες βεβαιώσεις, τις οποίες χωρίς σαφή προσδιορισμό τους και νόμιμη επαναφορά τους προσκόμισε ο αναιρεσίβλητος στο Εφετείο, με απλή αναγραφή του αύξοντος αριθμού καταχώρησής τους στις πρωτόδικες προτάσεις του, ενώ είχαν προσκομισθεί αυτές προς αντίκρουση των 5 ενόρκων βεβαιώσεων του αναιρεσείοντος επί των θεμάτων αποδείξεως της αγωγής του και θα έπρεπε να περιορισθεί ο αριθμός τους σε 6, αφετέρου δε ότι εσφαλμένως δεν κηρύχθηκε έκπτωση του αναιρεσιβλήτου από το δικαίωμα να επικαλεσθεί και να προσκομίσει τις υπεράριθμες ένορκες βεβαιώσεις στο Εφετείο, αφού διαφορετικά παραβιαζόταν και η από το άρθρο 110 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δικ αρχή της ισότητας των διαδίκων ενώπιον του Δικαστηρίου.

Ως προς τη μη προβολή από τον αναιρεσείοντα ισχυρισμού περί απαραδέκτου των υπεραρίθμων ενόρκων βεβαιώσεων του αναιρεσιβλήτου διατείνεται ο αναιρεσείων ότι δεν μπορούσε να διαγνωσθεί από τις προτάσεις του τελευταίου στο Εφετείο νόμιμη επίκληση των εν λόγω ενόρκων βεβαιώσεων για να προτείνει το απαράδεκτο και έλαβε γνώση αυτών από την προσβαλλόμενη απόφαση.

Από την παραδεκτή επισκόπηση (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ) των προτάσεων του αναιρεσιβλήτου στο Εφετείο προκύπτει, ότι δεν επικαλέσθηκε αυτός τις επίμαχες 14 ένορκες βεβαιώσεις με τον κατά τη διάταξη του άρθρου 240 Κ.Πολ.Δικ δικονομικώς επιβαλλόμενο τρόπο, αλλά αναφέρει γενικώς "όλα τα προσκομισθέντα αποδεικτικά έγγραφα της πρωτόδικης δίκης υπ' αρ. 1 (μέχρι) .....51", χωρίς να γίνεται ειδική αναφορά στις ένορκες βεβαιώσεις ως ιδιαίτερου αποδεικτικού μέσου, καθιστώντας έτσι αδύνατη την προβολή από τον αναιρεσείοντα σχετικού περί απαραδέκτου των πέραν των 6 από τις ένορκες αυτές βεβαιώσεις ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, τόσο μάλλον που και οι αριθμοί των μη προσδιοριζομένων εγγράφων με τις προτάσεις στο Εφετείο δεν αντιστοιχούν σε αρίθμηση αποδεικτικών μέσων των πρωτοδίκων προτάσεων του αναιρεσιβλήτου.

Επομένως, εφόσον δεν έγινε νόμιμη επίκληση από τον αναιρεσίβλητο των 14 ενόρκων βεβαιώσεων, το Εφετείο με το να λάβει υπόψη, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, τις πέραν των έξι από αυτές (οι τρείς τελευταίες προς αντίκρουση ενόρκων βεβαιώσεων του αναιρεσείοντος) για την ανταπόδειξη του ασκούντος ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αγωγικού ισχυρισμού του αναιρεσείοντος, για προσβολή της προσωπικότητάς του με μαγνητοφώνηση συνομιλιών του χωρίς συγκατάθεσή του, από τον αναιρεσίβλητο, αφενός μεν έλαβε υπόψη μη επιτρεπόμενα από το νόμο αποδεικτικά μέσα, αφετέρου δε παρά το νόμο δεν κήρυξε έκπτωση από το δικαίωμα του αναιρεσιβλήτου να επικαλεσθεί και προσκομίσει τις εν λόγω ένορκες βεβαιώσεις, οι δε σχετικοί δεύτερος και τρίτος από το άρθρο 559 αρ. 11 α και 14 του Κ.Πολ.Δικ λόγοι αναιρέσεως είναι βάσιμοι.

Περαιτέρω, εφόσον οι γενόμενοι δεκτοί ως άνω λόγοι αναιρέσεως έχουν αναιρετική εμβέλεια στο σύνολο της προσβαλλόμενης αποφάσεως, παρέλκει η εξέταση των λοιπών λόγων από το κύριο και το πρόσθετο δικόγραφο αναιρέσεως. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση με τους πρόσθετους λόγους αναιρέσεως, να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 του ΚΠολΔικ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Δέχεται την από 18-3-2009 αίτηση με τους από 10-8-2010 πρόσθετους λόγους αναιρέσεως του Μ. Πετούμενου.

Αναιρεί την 95/2009 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει τον αναιρεσίβλητο στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος από τρεις χιλιάδες πεντακόσια (3.500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Οκτωβρίου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του την 1 Νοεμβρίου 2010.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ