1483/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1483 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1483/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 23 Απριλίου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ι. Γ. του Β., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στυλιανό Σταματόπουλο.

Της αναιρεσιβλήτου: Μ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρήστο Βαρδάκα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11-1-2006 αγωγή της ήδη αναιρεσίβλητης που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ηλείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 48/2008 του ίδιου Δικαστηρίου και 742/2009 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 17-2-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 4-11-2011 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας για την ύπαρξη ή μη βλάβης την οποία αξιώνει το άρθρο 159 αρ. 3 του ΚΠολΔ για την απαγγελία ακυρότητας διαδικαστικής πράξης λόγω παράβαση διατάξεως που ρυθμίζει τη διαδικασία και ιδίως τον τύπο της διαδικαστικής πράξης ανάγεται σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων που εκφεύγει τον αναιρετικό έλεγχο, σύμφωνα με το άρθρο 561§1 του ΚΠολΔ, εκτός αν παραβιάστηκαν κανόνες δικαίου ή υπάρχει λόγος αναιρέσεως από τους αριθμός 19 και 20 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. Εξάλλου από τα άρθρα 1438, 1439§3, όπως τούτο ίσχυε πριν από τον ν. 3719/2008, του ΑΚ και 216§1 του ΚΠολΔ προκύπτει ότι για την πληρότητα της αγωγής διαζυγίου λόγω τετραετούς διαστάσεως πρέπει (και αρκεί) να αναφέρονται σ' αυτήν η διάσταση των διαδίκων συζύγων, η διάρκεια της διάστασης, που πρέπει να συνεχίστηκε τουλάχιστον επί συναπτή τετραετία, υπολογιζόμενη αναδρομικά από την πρώτη συζήτηση της αγωγής στο ακροατήριο, και η πρόθεση διασπάσεως (διακοπής δηλ. της έγγαμης σχέσης) από την πλευρά τουλάχιστον του ενός συζύγου.

ΙΙ. Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ότι για τους λόγους που αναφέρει σ' αυτήν δεν προκλήθηκε (δικονομική) βλάβη στον αναιρεσείοντα - εναγόμενο από την μη νομότυπη και κατά τις διατάξεις της από 15-11-1965 διεθνούς Σύμβασης της Χάγης που κυρώθηκε με τον ν. 1334/1983 επίδοση σ' αυτόν αντιγράφου της ένδικης αγωγής διαζυγίου με την κάτω από αυτήν πράξη περί ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση κατά την ορισθείσα δικάσιμο στο Πρωτοβάθμιο δικαστήριο, και με την παραδοχή αυτή το Εφετείο απέρριψε τον σχετικό λόγο της έφεσης του αναιρεσείοντος κατά της πρωτόδικης απόφασης που είχε δεχθεί τα ίδια και είχε απορρίψει τη σχετική ένσταση-αίτημα του τελευταίου για απαγγελία της ακυρότητας της επίδοσης αυτής και εντεύθεν του απαραδέκτου της γενομένης συζητήσεως της αγωγής.

Η κρίση αυτή του Εφετείου, αναγόμενη σε εκτίμηση πραγμάτων από το δικαστήριο της ουσίας, δεν υπόκειται καθ' εαυτήν, σύμφωνα με την προηγηθείσα μείζονα σκέψη, στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, κατά συνέπειαν δε ο πρώτος λόγος του αναιρετηρίου με τον οποίο προβάλλεται ότι το Εφετείο με τις ως άνω παραδοχές του υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ της παρά τον νόμο μη κήρυξης ακυρότητας ή (και) απαραδέκτου, είναι απαράδεκτος.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της ένδικης αγωγής της αναιρεσίβλητης, η τελευταία εξέθετε σ' αυτήν μεταξύ των άλλων ότι η έγγαμη συμβίωσή τους με τον εναγόμενο σύζυγό της ήδη αναιρεσείοντα διακόπηκε κατά το έτος 1997 με πρόθεση του τελευταίου, ότι έκτοτε οι διάδικοι βρίσκονται σε διάσταση και ότι η διάσταση αυτή διήρκεσε συνεχώς τέσσερα τουλάχιστον χρόνια μέχρι την άσκηση της αγωγής (11-1-2007) βάσει δε του ιστορικού αυτού ζήτησε τη λύση του γάμου των διαδίκων λόγω του αμαχήτως τεκμαιρομένου από την υπερτετραετή διάσταση ισχυρού κλονισμού της έγγαμης σχέσης τους, κατά το άρθρο 1439§3 του ΑΚ.

Με το περιεχόμενο αυτό η ένδικη αγωγή είναι πλήρως ορισμένη, περιέχοντας όλα τα κατά νόμον (άρθρ. 1439§3 ΑΚ, 216§1 ΚΠολΔ) προαναφερθέντα (ανωτ. υπό Ι) απαραίτητα προς τούτο στοιχεία, που θεμελιώνουν το κατά τα ανωτέρω αίτημά της. Επομένως το Εφετείο, που με την προσβαλλόμενη απόφασή του και με επικύρωση της πρωτόδικης απόφασης που είχε δεχθεί τα ίδια, απέρριψε την ένσταση του αναιρεσείοντος για αοριστία της αγωγής, δεν υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του προρρηθέντος άρθρου 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ της παρά τον νόμο μη κήρυξης απαραδέκτου, μη απόρριψης δηλαδή της ένδικης αγωγής λόγω αοριστίας και ο δεύτερος λόγος, κατά το πρώτο σκέλος του, από το άρθρο 559 αρ.14 του ΚΠολΔ, του αναιρετηρίου, με τον οποίο υποστηρίζονται τα αντίθετα, είναι αβάσιμος.

Ενόψει δε του ότι το ένδικο διαζύγιο εκδόθηκε για τον ανωτέρω λόγο του ισχυρισμού κλονισμού λόγω τετραετούς διαστάσεως των διαδίκων συζύγων, ο οποίος και στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της αποφάσεως που δέχθηκε την αγωγή, είναι αλυσιτελής ο ίδιος δεύτερος, κατά το δεύτερο σκέλος του από το ίδιο άρθρο 559 αρ. 14 του ΚΠολΔ, λόγος του αναιρετηρίου με τον οποίο προσάπτεται η αιτίαση ότι το δικαστήριο δεν απέρριψε ως αόριστη την αγωγή (και) ως προς τη βάση της του ισχυρού κλονισμού λόγω της εγκατάλειψης της ενάγουσας εκ μέρους του εναγομένου (άρθρ. 1439§§1-2 του ΑΚ), την οποία αοριστία είχε επίσης προτείνει, κατά τους ισχυρισμούς του, ο αναιρεσείων-εναγόμενος.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στην αναφερόμενη στο διατακτικό δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης (άρθρ. 176, 183, 191§2 του ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 17-2-2010 αίτηση του Ι. Γ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 742/2009 αποφάσεως του Εφετείου Πατρών. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη της αναιρεσίβλητης, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 2 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 12 Οκτωβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ