1481/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1481 / 2016 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

ΑΡΙΘΜΟΣ 1481/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ - ΣΕ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές: Ασπασία Καρέλλου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, (σύμφωνα με την υπ’ αριθμ.105/2016 πράξη της Προέδρου του Αρείου Πάγου), Χρυσούλα Παρασκευά, Αριστείδη Πελεκάνο, Αρτεμισία Παναγιώτου και Ιωάννη Μαγγίνα - Εισηγητή, Αρεοπαγίτες.

Με την παρουσία και της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Βασιλικής Θεοδώρου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέως Χαράλαμπου Αθανασίου.

Συνήλθε σε Συμβούλιο στο Κατάστημά του στις 20 Σεπτεμβρίου 2016, προκειμένου να αποφανθεί για την αίτηση του αναιρεσείοντος - ιδιοκτήμονα Θ. Κ. του Γ., κατοίκου ..., που δεν παρέστη στο συμβούλιο, για αναίρεση της υπ’ αριθμ. 2474/2015 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημ/κείου Χαλκίδας.

Το Μονομελές Πλημ/κείο Χαλκίδας, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-ιδιοκτήμων ζητεί τώρα την αναίρεση της απόφασης αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην υπ’ αριθμ.πρωτ..../14-9-2015 αίτησή του, η οποία καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 985/15.

Έπειτα η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου Βασιλική Θεοδώρου εισήγαγε για κρίση στο Συμβούλιο τη σχετική δικογραφία με την πρόταση του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Αθανασίου Κατσιρώδη με αριθμό 170/11-11-2015, στην οποία αναφέρονται τα ακόλουθα: "Ι. Εισάγω ενώπιον Σας, σύμφωνα με τα άρθρα 476 και 513 παρ. 1 εδ. α’ του ΚΠΔ, την από 14-9-2015 αίτηση αναιρέσεως του Θ.

Γ. Κ. κατοίκου ... κατά της 2474/29-6-2015 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας, που καταχωρήθηκε στο ειδικό βιβλίο στις 27-7-2015, με την οποία απορρίφθηκε η 13/10-12-2014 έφεση αυτού κατά της 239/2-4-2014 αποφάσεως του Πταισματοδικείου Χαλκίδας, και εκθέτω τα ακόλουθα: II. Το Πταισματοδικείο Χαλκίδας με την 239/2-4-2014 απόφαση του καταδίκασε τον Γ.

Θ. Κ. σε πρόστιμο 500 ευρώ για παράνομη υλοτομία ενός τόνου χαλεπίου πεύκης και μεταφορά χωρίς συνοδευτικά έγγραφα των καυσόξυλων αυτών. Επίσης αυτό διέταξε την δήμευση του ... ΙΧΦ αυτοκινήτου που χρησιμοποιήθηκε για την μεταφορά των παραπάνω καυσόξυλων και είχε κατασχεθεί. Το αυτοκίνητο αυτό ανήκε στην ιδιοκτησία του αναιρεσείοντα Θ.

Κ. και το οδηγούσε ο παραπάνω κατηγορούμενος που είναι γιος του. Αυτός έλαβε γνώση της κατάσχεσης αυτής και μάλιστα πέτυχε να του δοθεί προσωρινά το αυτοκίνητο αυτό με το 156/2014 βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Χαλκίδας που τον όρισε μεσεγγυούχο αυτού. Αυτός όμως δεν προσήλθε στο παραπάνω Πταισματοδικείο στο οποίο κλήθηκε να λογοδοτήσει ο γιος του.

Στην συνέχεια αυτός άσκησε κατά της αποφάσεως αυτής την 13/10-12-2014 έφεση του η οποία απορρίφθηκε με την ήδη προσβαλλόμενη 2474/29-6-2015 απόφαση του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας που δέχθηκε ότι το αυτοκίνητο αυτό ο καταδικασθείς κατηγορούμενος το χρησιμοποιούσε με την συγκατάθεση του αναιρεσείοντα πατέρα του και δεν περιήλθε στην κατοχή του με κάποια αξιόποινη πράξη.

Κατά της αποφάσεως αυτής στρέφεται ήδη αυτός με την παραπάνω δήλωση του αναιρέσεως ενώπιον του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου επειδή κατά την άποψη του το δικαστήριο αναιτιολόγητα απέρριψε την έφεση του αυτή. III. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 504 παρ.3, 492, 373, 310 παρ.2, 463 και 476 του ΚΠΔ προκύπτει, ότι δικαίωμα προς άσκηση του ένδικου μέσου της αναιρέσεως, κατά του μέρους της απόφασης που αφορά την απόδοση ή τη δήμευση πράγματος που έχει κατασχεθεί, έχει και ο τρίτος, του οποίου τις αξιώσεις έκρινε το Δικαστήριο, εφόσον όμως αυτός άσκησε παρέμβαση στη δίκη και προέβαλε ενώπιον του δικαστηρίου τις αξιώσεις του για τα πράγματα που κατασχέθηκαν.

Σε περίπτωση που ο τρίτος , που προβάλει ότι είναι ιδιοκτήτης των πραγμάτων που κατασχέθηκαν και διατάχθηκε η δήμευση τους, δεν παραστάθηκε στο δικαστήριο που έκρινε το κεφάλαιο αυτό δεν μπορεί να ασκήσει αναίρεση κατά του κεφαλαίου αυτού. Η απόφαση αυτή γι’ αυτόν είναι αμετάκλητη και κατά συνέπεια δεν μπορεί να ανατραπεί με άλλη απόφαση που ο ίδιος προκάλεσε είτε με αυτοτελή αίτηση είτε με έφεση κατ’ αυτής σύμφωνα με το άρθρο 492 του ΚΠΔ (ΑΠ 851/2011, ΑΠ 1723/2011, ΑΠ 1501/2009, ΑΠ 46/2007).

Ακόμα η απόφαση αυτή που επικύρωσε την κατάσχεση και διέταξε την δήμευση των κατασχεθέντων δεν είναι καταδικαστική για τον τρίτο που δεν παραστάθηκε κατά την έκδοση αυτής που επικαλείται ότι είναι ιδιοκτήτης των κατασχεθέντων. Κατά συνέπεια η αναίρεση του τρίτου κατ’ αυτής που δεν είναι καταδικαστική απαραδέκτως ασκείται με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου (Ολ.

ΑΠ 5/2000, ΑΠ 1292/2006). Σύμφωνα με το άρθρο 476 παρ. 1 του Κ.Π.Δ., όπως αντικ. με το άρθρο 2 παρ. 18 του Ν.2408/96, όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκηση του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο (ΑΠ 1885/2009, ΑΠ 401/2006).

IV. Η παραπάνω αίτηση αναιρέσεως είναι απαράδεκτη επειδή: α) ο αναιρεσείων δεν παρέστη στο Πταισματοδικείο Χαλκίδας που διέταξε την δήμευση του αυτοκινήτου του και κατά συνέπεια η απόφαση αυτή γι’ αυτόν ήταν αμετάκλητη και β) αυτός δεν μπορούσε να ασκήσει την αναίρεση αυτή με δήλωση του στον Εισαγγελέα του Αρείου αφού η προσβαλλόμενη απόφαση δεν είναι καταδικαστική.

Επικουρικά πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η έφεση του αναιρεσείοντα κατά του κεφαλαίου της αποφάσεως αυτής, που κρίθηκε επιτρεπτή σύμφωνα με την μη κρατούσα άποψη της νομολογίας (ΑΠ 1592/2007, ΑΠ 1414/2004, Γ. Τσολιάς. Δήμευση σε βάρος τρίτων ΠΔ! 2004.1026), απορρίφθηκε αιτιολογημένα στην ουσία της από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας που δέχθηκε ότι το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντα είχε περιέλθει στην κατοχή του καταδικασθέντος με την συναίνεση του αυτού (αναιρεσείοντα).

Επειδή η αίτηση αυτή αναιρέσεως ασκήθηκε ανεπίτρεπτα (αμετάκλητη μη καταδικαστική απόφαση - αναίρεση με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου), πρέπει το Δικαστήριο Σας σε Συμβούλιο σύμφωνα με όσα παραπάνω (III) εκτέθηκαν και τα άρθρα 476 παρ. και 583 παρ. 1 του ΚΠΔ, όπως το τελευταίο αντ. από το άρθρο 55 παρ. 1 του Ν. 3160/2003 και το άρθρο 3 του Ν. 663/77 όπως αντ.

από το άρθρο 18 του Ν. 969/79 και τις 134423/1992 και 58553/2006 Α.Υ. Οικονομικών και Δικαιοσύνης, τα σχετικά δικαστικά έξοδα από 220 ΕΥΡΩ, : α) να απορρίψει την αναίρεση αυτή ως απαράδεκτη και να διατάξει την εκτέλεση της προσβαλλόμενης απόφασης και β) να επιβάλλει στον αναιρεσείοντα τα σχετικά δικαστικά έξοδα από 220 Ευρώ.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Προτείνω : Α) Να απορριφθεί ως απαράδεκτη η από 14-9-2015 αίτηση αναιρέσεως του Θ. Γ. Κ. κατοίκου ... κατά της 2474/29-6-2015 αποφάσεως του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας με την οποία απορρίφθηκε η 13/10-12-2014 έφεση αυτού κατά της 239/2-4-2014 αποφάσεως του Πταισματοδικείου Χαλκίδας Β) Να διαταχθεί η εκτέλεση της αποφάσεως αυτής και Γ) Να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα τα δικαστικά έξοδα ύψους 250 Ευρώ."

Αφού άκουσε

τον Αντεισαγγελέα, που αναφέρθηκε στην παραπάνω εισαγγελική πρόταση και έπειτα αποχώρησε, και αφού διαπιστώθηκε από την επί του φακέλου της δικογραφίας σημείωση του Γραμματέα της Εισαγγελίας του Αρείου Πάγου, ότι ειδοποιήθηκε, νομίμως και εμπροθέσμως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 476 παρ. 1 ΚΠΔ, ο αντίκλητος του αναιρεσείοντος.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με την αρχή που καθιερώνεται με τη διάταξη του άρθρου 463 του ΚΠΔ, το ένδικο μέσο, άρα και αυτό της αναίρεσης (άρθρο 462 του ΚΠοινΔ), μπορεί να το ασκήσει μόνον εκείνος, στον οποίο ρητώς ο νόμος παρέχει αυτό το δικαίωμα και έχει έννομο συμφέρον για την άσκησή του στη συγκεκριμένη περίπτωση. Η ίδια αρχή ισχύει και για την προβολή κάθε λόγου του ενδίκου μέσου (ΟλΑΠ 1244/1986).

Αν το έννομο συμφέρον ελλείπει, το ένδικο μέσο ή ο λόγος του, κατά περίπτωση, απορρίπτεται ως απαράδεκτος. Τέτοια δε περίπτωση συντρέχει και όταν ο δικαιούμενος να ασκήσει το ένδικο μέσο δεν μπορεί να παραπονεθεί ότι υπέστη έννομη προσβολή από τη δικαστική απόφαση. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 476 παρ. 1, (όπως αυτό αντικαταστάθηκε με το άρθρο 2 παρ. 18 του Ν. 2408/96), όταν το ένδικο μέσο ασκήθηκε από πρόσωπο που δεν είχε το δικαίωμα ή εναντίον απόφασης ή βουλεύματος για τα οποία δεν προβλέπεται ή όταν ασκήθηκε εκπρόθεσμα ή χωρίς να τηρηθούν οι διατυπώσεις που ορίζονται από το νόμο για την άσκησή του, καθώς και όταν έγινε νόμιμα παραίτηση από το ένδικο μέσο ή σε κάθε άλλη περίπτωση που ο νόμος ρητά προβλέπει ότι το ένδικο μέσο είναι απαράδεκτο, το δικαστικό συμβούλιο ή το δικαστήριο (ως συμβούλιο) που είναι αρμόδιο να κρίνει σχετικά, ύστερα από πρόταση του εισαγγελέα και αφού ακούσει τους διαδίκους που εμφανιστούν, κηρύσσει απαράδεκτο το ένδικο μέσο και διατάσσει την εκτέλεση της απόφασης ή του βουλεύματος που έχει προσβληθεί και την καταδίκη στα έξοδα εκείνου που άσκησε το ένδικο μέσο.

Εξάλλου, από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 504 παρ. 3, 492, 373, 310 παρ. 2, 463 και 476 του ΚΠοινΔ προκύπτει, ότι δικαίωμα προς άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης κατά του μέρους της απόφασης που αφορά την απόδοση ή τη δήμευση πράγματος που έχει κατασχεθεί έχει εκτός από τον κατηγορούμενο και τον πολιτικώς ενάγοντα και ο τρίτος του οποίου τις αξιώσεις έκρινε το Δικαστήριο, εφόσον όμως αυτός άσκησε παρέμβαση στη δίκη και προέβαλε ενώπιον του Δικαστηρίου τις αξιώσεις του επί των κατασχεθέντων πραγμάτων περί των οποίων (αξιώσεων) αποφάσισε το Δικαστήριο.

Σε περίπτωση που ο τρίτος, που προβάλει ότι είναι ιδιοκτήτης των πραγμάτων που κατασχέθηκαν και διατάχθηκε η δήμευση τους, δεν παραστάθηκε στο δικαστήριο που έκρινε το κεφάλαιο αυτό δεν μπορεί να ασκήσει αναίρεση κατά του κεφαλαίου αυτού. Η εν λόγω απόφαση είναι ως προς αυτόν αμετάκλητη και κατά συνέπεια δεν μπορεί να ανατραπεί με άλλη απόφαση που ο ίδιος προκάλεσε είτε με αυτοτελή αίτηση είτε με έφεση κατ’ αυτής σύμφωνα με το άρθρο 492 του ΚΠοινΔ.

Ακόμα η απόφαση αυτή που επικύρωσε την κατάσχεση και διέταξε τη δήμευση των κατασχεθέντων δεν είναι καταδικαστική για τον τρίτο που δεν παρέστη κατά την έκδοση αυτής και ισχυρίζεται ότι είναι ιδιοκτήτης των κατασχεθέντων. Επομένως, εφόσον ο αναιρεσείων ως τρίτος δεν παρέστη στο Πταισματοδικείο Χαλκίδας που διέταξε τη δήμευση και κατά συνέπεια η απόφαση είναι γι’ αυτόν αμετάκλητη και δεν δικαιούτο να ασκήσει αναίρεση με δήλωση στον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, καθόσον η προσβαλλόμενη απόφαση δεν ήταν καταδικαστική, η υπό κρίση αίτηση είναι απαράδεκτη.

Σημειωτέον ότι η έφεση του αναιρεσείοντος κατά του κεφαλαίου της απόφασης που επικύρωσε την κατάσχεση και διέταξε τη δήμευση των κατασχεθέντων απορρίφθηκε αιτιολογημένα από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Χαλκίδας που δέχθηκε, ότι το αυτοκίνητο του αναιρεσείοντος είχε περιέλθει με τη συναίνεσή του στην κατοχή του καταδικασθέντος.

Συνακόλουθα προς τα παραπάνω πρέπει να απορριφθεί η από 24-9-2015 αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εκτέλεση της 2474/29-6-2015 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας με την οποία απορρίφθηκε η 13/10-12-2014 έφεση αυτού κατά της 239/2-4-2014 απόφασης του Πταισματοδικείου Χαλκίδας και να επιβληθούν τα δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος [ΚΠοινΔ 476 παρ. 1 και 583 παρ. 1, όπως το τελευταίο αντικαταστάθηκε από το άρθρο 55 παρ. 1 του ν. 3160/2003 και το άρθρ. 3 του ν. 663/77 και όπως το τελευταίο αντικαταστάθηκε από το άρθρ. 18 του ν. 969/1979 και τις 134423/1992 και 58553/2006 Α.Υ.

Οικονομικών και Δικαιοσύνης].

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την αίτηση αναίρεσης του Θ. Κ. του Γ..

Διατάσσει την εκτέλεση της 2474/29-6-2015 απόφασης του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Χαλκίδας.

Επιβάλλει τα ανερχόμενα στο ποσό των διακοσίων πενήντα (250,00) ευρώ δικαστικά έξοδα σε βάρος του αναιρεσείοντος.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 4 Οκτωβρίου 2016. Και

Εκδόθηκε στην Αθήνα στις 19 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ