Supreme Court dismisses appeal against lower court's property ownership ruling due to lack of legal basis.

Απόφαση 1481 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1481/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 7 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ1, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Κωνσταντίνο Σαρρή.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ψ1, 2. Ψ2, ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο, και 3. Ψ3. Στο σημείο αυτό η πληρεξούσια δικηγόρος Γιασεμώ Καραγιάννη δήλωσε ότι ο 2ος αναιρεσίβλητος (Ψ2) απεβίωσε στις 16-8-2007 και κληρονομήθηκε από τους: 1. Ψ2α, 2. Ψ2β, 3. Ψ2γ και 4. Ψ2δ, οι οποίοι συνεχίζουν την βιαίως διακοπείσα δίκη. Εκπροσωπήθηκαν όλοι από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Γιασεμώ Καραγιάννη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-2-1992 αγωγή της αρχικής διαδίκου Ψ, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Ρόδου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 51/1993 προδικαστική, 90/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 88/2007 του Εφετείου Δωδεκανήσου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 25-5-2007 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 17-4-2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ο δεύτερος αναιρεσίβλητος Ψ2, όπως προκύπτει από το ...... πιστοποιητικό θανάτου του ληξιάρχου της Πολιτείας Φλώριδας των Η.Π.Α., απεβίωσε στις 16-8-2007, οι δε μοναδικοί εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του Ψ2α, Ψ2β, Ψ2γ και Ψ2δ, γνωστοποίησαν δια ατης πληρεξουσίου των δικηγόρου το ως άνω γεγονός με δήλωσή τους που καταχωρήθηκε στα πρακτικά του παρόντος δικαστηρίου, ενώ, περαιτέρω, δήλωσαν ότι επαναλαμβάνουν εκουσίως τη διακοπείσα λόγω του θανάτου δίκη (άρθρ. 286 περ. α, 287 παρ. 1 και 290 ΚΠολΔ). Επομένως νομίμως συνεχίζεται η δίκη μεταξύ της αναιρεσείουσας και των ανωτέρω αναιρεσιβλήτων.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1α ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου. Εξάλλου, κατά την περίπτωση 19 του ως άνω άρθρου, αναίρεση επιτρέπεται και αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκείμενη περίπτωση με τους τρεις πρώτους από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 ΚΠολΔ λόγους αναιρέσεως, προβάλλεται η αιτίαση, ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 980, 982, 1045, 1048, 1050, 1192 και 1198 ΑΚ και περιέλαβε αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση προκύπτει, ότι αυτή δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "(Α) Επίδικο ακίνητο, όπως συνομολογείται, είναι μία διώροφη ερειπωμένη οικία με αυλή που βρίσκεται στον .... στη θέση ... της νήσου ... Δωδεκανήσου και συνορεύει ανατολικά σε πλευρά 9, 20 μ. με διώροφη οικία της Ψα (αδελφής ενάγουσας - γιαγιάς εναγομένης) δυτικά σε πλευρά 9,20μ.

με οικόπεδο Δημοσίου, βόρεια σε πλευρά 4,80 μ. με δημόσιο δρόμο και νότια σε πλευρά 4,50 μ. με οικόπεδο του Δημοσίου, (Β) Η οικία αυτή δόθηκε ως προίκα στην ενάγουσα το έτος 1926, λόγω τελέσεως του γάμου της με τον Ψβ, από τη μητέρα της Ψγ.Η Ψ (αρχική ενάγουσα) κατοίκησε στην παραπάνω οικία για λίγους μήνες και αναχώρησε με το σύζυγό της το έτος 1927 στη Φλώριδα Η.Π.Α.

όπου εγκαταστάθηκαν μόνιμα μέχρι το θάνατό τους και όπου γεννήθηκαν τα τρία παιδιά τους, επισκεπτόμενη ελάχιστες φορές τη ..... Όμως παρά την μόνιμη εγκατάστασή της στην Αμερική και την απουσία της από τη ... η ενάγουσα δεν παραιτήθηκε ποτέ από τα δικαιώματά της στο σπίτι αυτό και δεν έπαψε να ενδιαφέρεται γι' αυτό, το οποίο επέβλεπε για λογαριασμό της η αδελφή της Ψα την οποία είχε ορίσει αντιπρόσωπό της.

Πράγματι αποδείχτηκε ότι η ενάγουσα φεύγοντας για τις Η.Π.Α. ανέθεσε την επίβλεψη της οικίας της στη μεγαλύτερη αδελφή της Ψα η οποία διέμενε με την οικογένειά της στην εφαπτόμενη της επίδικης διώροφη οικία, που της είχε μεταβιβάσει ως προίκα η μητέρα της Ψγ με το προσκομιζόμενο ...... προικοσύμφωνο συνταχθέντος ενώπιον του Αρχιερατικού Επιτρόπου Σύμης .....

κατά τα τότε κρατούντα στη Δωδεκάνησο. Η Ψα - αδελφή της ενάγουσας- επέβλεπε για λογαριασμό της τελευταίας την επίδικη οικία, χωρίς ποτέ η ίδια, η θυγατέρα της Γ1 και η εγγονή της Χ1 (εναγομένη), που διέμεναν στην διπλανή -εφαπτόμενη της επίδικης- οικία τους, να αμφισβητήσουν, την κυριότητα της ενάγουσας. Η τελευταία επισκέφτηκε μερικές φορές τη ...

και την επίδικη οικία (κατά τα έτη 1937, 1956, 1959, 1972) χωρίς να διαμένει σ' αυτή, ούτε να κάνει κάποια πράξη συντήρησης της οικίας, η οποία μετά το Β' παγκόσμιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου βομβαρδίστηκε και λεηλατήθηκε από τους κατακτητές, μέχρι το 1980 ήταν ερειπωμένη και ακατοίκητη, όπως θα εκτεθεί στη συνέχεια, χρησιμοποιούμενη αρχικά (μέχρι τον πόλεμο) από την Ψα και στη συνέχεια από τη θυγατέρα της Γ1 και την εγγονή της Χ1 (εναγομένη) μόνο σαν πλυσταριό-μαγειριό λόγω της γειτνιάσεως με την εφαπτόμενη δική τους οικία και της καλής-στενής συγγενικής σχέσης με την απούσα ιδιοκτήτρια που το γνώριζε και το επέτρεπε (βλ.

κατάθεση μάρτυρος ενάγουσας .... "...ο θείος μου Ψβ πήρε προίκα ένα σπίτι στη ... στη θέση ... κοντά στη θάλασσα, το σπίτι αυτό το προικώο ήταν δίπλα στο σπίτι της αδελφής της Ψ Ψα... μετά το γάμο της η Ψ έφυγε και εγκαταστάθηκε στην Αμερική έμενε στην Αμερική αλλά ερχόταν στην Ελλάδα συχνά... όταν έφυγε η Ψ το σπίτι εγκαταλείφθηκε και δεν κατοικούσε κανείς μέσα δεν είχε σκεπή ούτε παράθυρα...

δεν γνωρίζω αν το σπίτι το συντηρούσε η θεία μου Ψ αλλά προφανώς όχι διότι ήταν εγκαταλειμμένο... πριν το 1982 δεν είχα ακούσει ότι υπήρχε πρόβλημα με την αδελφή και ανιψιά της...", από 18.11.1988 ένορκη κατάθεση της Ψα ενώπιον της Ειρηνοδίκη Πειραιώς ως Εντεταλμένης Δικαστή που διορίστηκε με την 131/1985 προδικαστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου -εκδοθείσα στην προγενέστερη με αριθ.

κατ. 323/1984 διεκδικητική αγωγή της ενάγουσας που απορρίφθηκε ως αόριστη- και περιέχεται στην 62/1988 εισηγητική έκθεση "...Το επίδικο ακίνητο το προίκισε η μητέρα μου στην αδελφή μου δεν ξέρω αν έγιναν συμβόλαια, νομίζω ότι η αδελφή μου έμεινε μέσα το 1926, το 1926 αναχώρησε για την Αμερική, όταν έφυγε για Αμερική άφησε την επίβλεψη του επιδίκου σε εμένα, δεν κάναμε κάποιο σχετικό χαρτί γιατί δεν υπήρχε λόγος υπήρχε εμπιστοσύνη μεταξύ μας πολύ συχνά περίπου κάθε χρόνο ερχόταν πότε η ενάγουσα πότε η κόρη της και επισκεπτόταν το επίδικο, δεν αμφισβητήθηκε ποτέ η κυριότητα του επιδίκου ούτε από μένα ούτε από την κόρη μου ούτε από την εγγονή μου...

όλος ο κόσμος ήξερε ότι το σπίτι ήταν της ενάγουσας... στο επίδικο μετά το βομβαρδισμό δεν κοιμόμασταν αλλά κάναμε, βοηθητικές δουλειές... στη .... δεν έλεγαν ότι το σπίτι είναι του ... αλλά της ψ, όταν ερχόταν η αδελφή μου από την Αμερική μερικές φορές έτρωγε εκεί αλλά δεν κοιμόταν στο επίδικο... όταν πήγα στη Σύμη πριν έξι χρόνια το επίδικο ήταν ίδιο όπως το ήξερα από τον βομβαρδισμό...

η εναγομένη το χρησιμοποιούσε σαν μαγειριά και πλυσταριό... στην Κατοχή φύγαμε από τη ... και πήγαμε στη Ρόδο μετά πηγαινοερχόμουν στη ..... από τη στιγμή που έφυγα και πήγα στη Ρόδο το χρησιμοποιούσε η κόρη μου (μητέρα της εναγομένης) σαν μαγειριό-πλυσταριό..."), ένορκη κατάθεση της ...... (συγγενούς των διαδίκων) ενώπιον του Εισηγητή Δικαστή που διορίστηκε με την 131/1985 προδικαστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου και περιέχεται στην 104/1989 εισηγητική του έκθεση "...γνωρίζω ότι το σπίτι είναι της θείας μου ψ, είναι προικιό της θείας μου, μου το έλεγε η μάμμη μου Ψγ προικίστηκε από τη μητέρα της το 1925-1926, το σπίτι ήταν ξεσουβάτιστο, υπήρχαν όμως πόρτες-παράθυρα-σκεπή και της παρέδωσε τα κλειδιά του σπιτιού, η Ψ ήρθε από την Αμερική το 1937 στη ..

και έμεινε στο διπλανό σπίτι της θείας Ψα, όπου ζούσε η μαμά της, ήλθε το 1956 αφού τελείωσε ο πόλεμος, ήλθε το 1972 και το 1983 που ήταν το σπίτι τελειωμένο... τα παιδιά της ενάγουσας ερχόντουσαν στη ... τακτικά όταν τελείωσε ο πόλεμος... δεν άκουσα ποτέ τη θεία μου Ψα να λέει ότι το σπίτι ήταν δικό της αλλά έλεγε ότι το σπίτι ήταν της αδελφής της Ψ...

είχανε τόσες πολλές στενές σχέσεις οι διάδικες που χρησιμοποιούσαν το σπίτι χωρίς την άδειά της... το επίδικο το χρησιμοποιούσαν η Ψα η .... και η χ1 και δεν τις εμπόδισε κανένας που το χρησιμοποιούσαν"). (Γ) Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η παραπάνω οικία λεηλατήθηκε από τα στρατεύματα κατοχής, υπέστη σοβαρές ζημίες και κατέστη ερειπωμένη και ακατάλληλη προς κατοικία (βλ.

προσκομιζόμενο από ..... πιστοποιητικό του Δημάρχου Σύμης που εκδόθηκε κατόπιν αιτήσεως της ενάγουσας σύμφωνα με το οποίο "Η διώροφος οικία κείμενη στη συνοικία ..... ιδιοκτησίας της Ψ, περιελθούσα αυτή εκ προικός υπέστη σοβαρές ζημίες υπό των Γερμανικών Ιταλικών Στρατευμάτων κατοχής κατά τον τελευταίο παγκόσμιο πόλεμο καταστάσα ακατάλληλη προς κατοικία").

Μετά τον πόλεμο και συγκεκριμένα στις 15.7.1959 η ενάγουσα υπέβαλε αίτηση στον Ειρηνοδίκη Σύμη αιτούμενη να εξεταστούν ενώπιον του τελευταίου οι Ζ1 (πατέρας εναγομένης) και Ζ2 και να βεβαιώσουν ενόρκως ότι "η ευρισκόμενη στη .... στη θέση ... διώροφη οικία της λεηλατήθηκε από τα Γερμανικά στρατεύματα κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και δη από αυτά που παρέμειναν στην παρακείμενη οικία του Ζ1 και άρπαξαν όλη την ξυλεία της στέγης, των παραθύρων, τα εντός αυτής ευρισκόμενα έπιπλα και την εγκατέλειψαν εντελώς ερειπωμένη με προξενηθείσα ζημία που υπερβαίνει τις 165.000 δρχ.", οι οποίοι (Ζ1 και Ζ2) πράγματι βεβαίωσαν ενόρκως ενώπιον του Ειρηνοδίκη Σύμης όλα τα ανωτέρω (βλ.

προσκομιζόμενες από 15.7.1959 αίτηση και 31/15.7.1959 ένορκη βεβαίωση). Από τότε (Β' Παγκόσμιο Πόλεμο) μέχρι τα έτη 1980-1981, που επισκευάστηκε-ανακαινίστηκε από την εναγομένη, η εν λόγω οικία παρέμεινε ερειπωμένη, "χαλατό" και ακατοίκητη (βλ. καταθέσεις μάρτυρος ενάγουσας ..... "...το σπίτι ήταν εγκαταλειμμένο και δεν κατοικούσε κανείς μέσα...

το 1978 πήγα στη ...... μια ντόπια μου έδειξε το σπίτι της θείας μου στη θέση.... το είδα και ήταν ακατοίκητο... το 1978 που το επισκέφτηκα ήταν εγκαταλειμμένο...", μάρτυρος εναγομένης ....."... το 1980 επισκευάστηκε... μπορούσε να κατοικηθεί μετά τις επισκευές που έκανε η εναγομένη το 1980... προηγουμένως ήταν ερείπιο το πάτωμα ήταν χώμα η στέγη ήταν διάτρητη τα πορτοπαράθυρα ήταν πολύ παλιά, σοβάδες δεν υπήρχαν καθόλου, οι τοίχοι ήταν στη θέση τους μόνο που δεν είχε σοβάδες...

η πόρτα ήταν παλιά και δεν είχε αντικατασταθεί μέχρι που επισκευάστηκε το σπίτι..." και μάρτυρος εναγομένης ....."..μέχρι το 1981 το σπίτι ήταν χαλατό..."). Τα έτη 1981-1983 η επίδικη οικία αναστηλώθηκε από την εναγομένη (στην οποία φέρεται ότι είχε μεταβιβαστεί από τη γιαγιά της Ψα με το νομίμως μεταγραφέν ..... προικοσύμφωνο του Συμβολαιογράφου Ρόδου Αντ.

Κωστοπούλου), που έλαβε άδεια από την Πολεοδομία (1981) τοποθέτησε σ' αυτή ηλεκτρική-υδραυλική εγκατάσταση και μεσοπάτωμα, την έκανε κατοικήσιμη και από το έτος 1983 την εκμεταλλεύεται ως "πανσιόν". (Δ) Με το παραπάνω ...... συμβόλαιο η Ψα (γιαγιά της εναγομένης και αδελφή της ενάγουσας) μεταβίβασε την επίδικη ερειπωμένη οικία, μαζί με άλλη εφαπτόμενη διώροφη οικία της (για την οποία το προαναφερθέν ....

προικοσύμφωνο) ως προίκα στην εγγονή της Χ1 (εναγομένη). Στο συμβόλαιο αυτό φέρεται ότι η επίδικη οικία περιήλθε στην ανωτέρω προικοδότρια το έτος 1920 με άτυπη δωρεά από τη μητέρα της και έκτοτε μέχρι το χρόνο καταρτίσεως του συμβολαίου (....) τη νεμόταν με διάνοια κυρίας, γεγονότα όμως που δεν αποδείχτηκαν αληθινά, αφού ουδέποτε δόθηκε ως δωρεά στην ανωτέρω προικοδότρια, η οποία οποιαδήποτε πράξη νομής στο επίδικο την έκανε για λογαριασμό της αδελφής της, η οποία φεύγοντας για την Αμερική της ανέθεσε την επίβλεψη και χρήση της οικίας της.

Άλλωστε ήταν σύνηθες στη νήσο ... Δωδεκανήσου, της οποίας μεγάλο μέρος του πληθυσμού της εγκατέλειψε το νησί πριν και κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετανάστευσε, αυτοί που αναχωρούσαν, οι οποίοι δεν είχαν πρόθεση οριστικής μεταναστεύσεως και παραιτήσεως από τα δικαιώματα στα ακίνητα τους αλλά έφευγαν με την ελπίδα ότι οι συνθήκες της ζωής θα επέτρεπαν την επιστροφή στο νησί τους, να παραδίδουν τη φροντίδα και χρήση των σπιτιών τους σε συγγενείς, φίλους, γείτονες που παρέμειναν στο νησί.

Επομένως η αρχική ενάγουσα που νεμήθηκε με διάνοια κυρίας με τον προαναφερθέντα τρόπο την επίδικη οικία (ορισμό της αδελφής της ως αντιπρόσωπο της για επίβλεψη-χρήση, επισκέψεις στο επίδικο, αιτήσεις προς Δήμαρχο-Ειρηνοδίκη Σύμης για αποζημίωση της λόγω καταστροφής-λεηλασίας του επιδίκου ακινήτου από τα στρατεύματα κατοχής) συνεχώς από το έτος 1926 μέχρι το έτος 1980 (που άρχισαν οι εργασίες ανακαίνισης της οικίας) ή έστω μέχρι το έτος 1969 (που συντάχθηκε το προαναφερθέν συμβόλαιο) είχε αποκτήσει με έκτακτη χρησικτησία την κυριότητα αυτής.

Αξιοσημείωτη προς συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων είναι η με αριθ. 3199/17.11.1983 ένορκη βεβαίωση της προικοδότριας Ψα που δόθηκε ενώπιον του Ειρηνοδίκη Πειραιώς (που λαμβάνεται υπόψη αφού λήφθηκε πολύ πριν αρχίσει η παρούσα δίκη για να χρησιμοποιηθεί στην προγενέστερη και κατά την κρίση του δικαστηρίου δεν συντάχθηκε ειδικά ενόψει αυτής), στην οποία η ανωτέρω βεβαιώνει τα εξής: "Το καλοκαίρι του 1983 με επισκέφτηκε στον Πειραιά η ανιψιά μου Ψ3 κόρη της αδελφής μου Ψ και μου είπε με αγανάκτηση ότι διαπίστωσε ότι μέσα στο οικόπεδο της μητέρας της και αδελφής μου που βρίσκεται στη ...

στη θέση .... είχε κτιστεί οικοδομή από τους εγγονούς μου ..... και Χ1 προς τους οποίους δυνάμει του ..... προικοσυμβολαίου του Συμ/φου Αντ. Κωστοπούλου φέρεται να τους είχα προικήσει αυτό το οικόπεδο μετά της ερειπωμένης οικίας. Τότε διαπίστωσα ότι με είχαν εξαπατήσει διότι εγώ ουδέποτε είχα υπό την κατοχή, νομή και κυριότητα μου την ερειπωμένη οικία η οποία ανέκαθεν ανήκε στην αδελφή μου Ψ.

Δηλώνω ανεπιφύλακτα και μόνο για λόγους ηθικής τάξεως ότι η ερειπωμένη οικία που κακώς φέρεται να έχω προικήσει στα εγγόνια μου ανήκει στην αδελφή μου. Κατά τη σύνταξη του συμβολαίου που δεν μου διαβάστηκε μου είχαν δείξει κάποιο σκαρίφημα που εφαίνετο αυτό που πραγματικά προίκιζα και το οποίο ήταν δίπλα στην ερειπωμένη οικία της Ψ.

Να αυτό το διώροφο προικίζεις που είναι δίπλα στο ερειπωμένο της αδελφής σου Ψ και μου έδειξαν στο σχεδιάγραμμα αυτό που προίκιζα και το δίπλα που έγραφε το όνομα της αδελφής μου". Πράγματι στο σκαρίφημα που συνοδεύει το ανωτέρω προικοσυμβόλαιο απεικονίζεται το διώροφο Ψα να εφάπτεται με "Ερειπωμένον Ψ¨.Επομένως εφόσον αποδείχτηκε ότι η προικοδότρια Ψα μεταβίβασε στην εναγομένη εγγονή της την επίδικη οικία χωρίς να είναι κυρία αυτής, εναγομένη δεν απέκτησε κυριότητα επ' αυτής με μόνη την ως άνω μεταβίβαση αλλά μόνο νόμιμο τίτλο αφού, σύμφωνα με το άρθρο 1041 Α.Κ., νόμιμος τίτλος μπορεί να είναι οποιοσδήποτε τρόπος κτήσης κυριότητας, ο οποίος έχει εξωτερικός όλα τα στοιχεία του έγκυρου τίτλου, έστω και αν φέρει ελάττωμα που εμποδίζει κατά το νόμο την κτήση της κυριότητας με βάση τον τίτλο, τέτοιο δε ελάττωμα, που εμποδίζει την κτήση με τον τίτλο και καλύπτεται από την χρησικτησία είναι και η έλλειψη κυριότητας (ολική ή μερική) εκείνου που μεταβιβάζει κάποιο ακίνητο. (Ε) Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η ενάγουσα μόλις πληροφορήθηκε το έτος 1983 από την κόρη της ψ3 ότι η επίδικη οικία ανακατασκευάστηκε από την εναγομένη αμέσως αντέδρασε και άσκησε κατά της τελευταίας ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Ρόδου την από 26.6.1984 διεκδικητική αγωγή, για την οποία εκδόθηκε αρχικά η 131/1985 απόφαση που διέταξε αποδείξεις και μετά τη διεξαγωγή των αποδείξεων η 74/1990 οριστική απόφαση που δέχτηκε ως βάσιμη την αγωγή, η οποία εξαφανίστηκε με την 317/16.9.1991 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου που απέρριψε την αγωγή ως αόριστη.

Εντός εξαμήνου από την έκδοση της τελευταίας η ενάγουσα άσκησε την ένδικη από 18.2.1992 αγωγή που κοινοποιήθηκε στην εναγομένη στις 28.2.1992 (βλ. ...... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή Ρόδου .....). Μάλιστα κατά τη συζήτηση της πρώτης (από 26.6.1984) αγωγής η Ψα άσκησε πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της ενάγουσας αδελφής της ισχυριζόμενη ότι η τελευταία κατέχει και νέμεται την επίδικη οικία από το έτος 1926 καταστάσα κυρία αυτής με έκτακτη χρησικτησία και ότι το ....

προικοσυμβόλαιο είναι άκυρο, ζητώντας να αναγνωριστεί αφενός μεν η κυριότητα της ενάγουσας στο επίδικο, αφετέρου δε η ακυρότητα του συμβολαίου αυτού. Η εν λόγω παρέμβαση απορρίφθηκε ως απαράδεκτη με την 131/1985 απόφαση του ανωτέρω Δικαστηρίου. (ΣΤ) Από τα ίδια παραπάνω αποδεικτικά μέσα δεν αποδείχτηκε ότι κατά το χρόνο απόκτησης της νομής της επίδικης οικίας (1969) η εναγομένη είχε καλή πίστη, δηλαδή είχε την πεποίθηση, χωρίς βαριά αμέλειά της, ότι απέκτησε την κυριότητα της επίδικης.

Αντίθετα αποδείχθηκε ότι κατά τον παραπάνω χρόνο η εναγομένη, ηλικίας τότε 23 ετών, δεν ήταν καλόπιστη διότι γνώριζε ότι η επίδικη οικία δεν ανήκε στη γιαγιά της αλλά στην αδελφή της τελευταίας αφού στο σκαρίφημα που επισυνάφθηκε το προικοσυμβόλαιο και επιδείχθηκε στις συμβαλλόμενες αναγράφεται καθαρά η ερειπωμένη οικία ως οικία Ψ (βλ.

προσκομιζόμενο). Τούτο ενισχύεται και από την κατάθεση της Ψα που περιέχεται στην 62/1988 εισηγητική έκθεση Ειρηνοδίκη Πειραιώς "... υποθέτω ότι η εγγονή μου γνώριζε ότι το επίδικο ήταν της ενάγουσας όλος ο κόσμος ακόμη και τα μικρά παιδιά γνώριζαν ότι το σπίτι ήταν της ενάγουσας...". Σε κάθε δε περίπτωση οι πράξεις νομής, με διάνοια κυρίας, της εναγομένης αρχίζουν μετά το έτος 1980 που ανακατασκευάζει την επίδικη οικία αφού εφοδιάστηκε με οικοδομική άδεια, ενώ μέχρι τότε χρησιμοποιούσε το "χαλατό" σαν πλυσταριό-μαγειριό, όπως το χρησιμοποιούσαν η γιαγιά της Ψα και η μητέρα της ...., όπως προαναφέρθηκε, λόγω της γειτνιάσεως με την δική τους οικία και της καλής συγγενικής σχέσης με την ιδιοκτήτρια που κατοικούσε μόνιμα στην Αμερική και δεν είχε κανένα λόγο μέχρι τότε (αφού δεν γνώριζε την κατάρτιση του προικοσυμβολαίου) να απαγορεύει τη χρήση αυτή.

Συνεπώς, σύμφωνα με όσα αποδείχτηκαν, η εναγομένη δεν έγινε κυρία του επιδίκου ούτε με τακτική ούτε με έκτακτη χρησικτησία. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο το οποίο με την εκκαλούμενη απόφαση του δέχτηκε αφενός μεν ότι η αρχική ενάγουσα δεν κατέστη (με έκτακτη χρησικτησία) κυρία του επιδίκου ακινήτου, αφετέρου δε ότι η εναγομένη έγινε κυρία αυτού με τακτική χρησικτησία, απορρίπτοντας ως αβάσιμη την αγωγή, έσφαλε στην εκτίμηση των αποδείξεων κατά τους βάσιμους σχετικούς λόγους έφεσης".

Με αυτά που δέχθηκε το Εφετείο δεν παραβίασε ευθέως η εκ πλαγίου με αντιφατικές αιτιολογίες τις προαναφερόμενες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις και δεν περιέλαβε ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται, ότι η δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων Ψ νεμήθηκε την επίδικη οικία διανοία κυρίου συνεχώς από το 1920 έως το 1980, οπότε και άρχισαν οι εργασίες ανακαίνισης της από μέρους της αναιρεσείουσας ή έστω τη νεμήθηκε μέχρι το έτος 1969, που συντάχθηκε το ......

προικοσύμφωνο του συμβολαιογράφου Ρόδου Αντωνίου Κωστοπούλου, με το οποίο μεταβιβάστηκε η επίδικη οικία στην αναιρεσείουσα από τη γιαγιά της Ψα, και ότι έτσι η δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων απέκτησε κυριότητα επ' αυτής με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας. Oι ερευνώμενοι, επομένως, αναιρετικοί λόγοι είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι.

Οι περιλαμβανόμενες στους λόγους αυτούς αιτιάσεις της αναιρεσείουσας, ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση περιέχει αντιφατικές αιτιολογίες ως προς τον χρόνο έναρξης της μεταγενέστερης από αυτήν νομής με τα προσόντα της τακτικής χρησικτησίας και ότι το Εφετείο δέχθηκε έλλειψη στο πρόσωπό της του στοιχείου της καλή πίστεως και, περαιτέρω η αρχικώς ενάγουσα, επικαλούμενη κυριότητα με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, έπρεπε να ήταν νομέας του επίδίκου και κατά το χρόνο αιτήσεως παρ' αυτής της διεκδικητικής αγωγής είναι απορριπτέες προεχόντως ως αλυσιτελείς, αφού το Εφετείο δέχθηκε την έλλειψη στο πρόσωπο της αναιρεσείουσας του στοιχείου της καλής πίστης.

Επομένως είναι απορριπτέοι οι σχετικοί από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγοι αναιρέσεως. Τέλος, από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως με τον οποίο προβάλλεται από την αναιρεσείουσα η αιτίαση, ως εκτιμάται, ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της, που είχε προβάλει ενώπιόν του, περί διακοπής της κτητικής παραγραφής με την άσκηση της αγωγής της δικαιοπαρόχου των αναιρεσιβλήτων και ότι μέχρι τότε δεν είχαν συμπληρωθεί είκοσι έτη, ώστε να αποκτήσει αυτή κυριότητα με έκτακτη χρησικτησία, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, διότι το Εφετείο έλαβε υπόψη τον παραπάνω ισχυρισμό και τον απέρριψε εκ του πράγματος, αφού δέχθηκε ότι η δικαιοπάροχος των αναιρεσιβλήτων βρισκόταν συνεχώς στη νομή διανοία κυρίου της επιδίκου οικίας από το 1926 έως το 1969.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 25-5-2007 αίτηση της Χ1 για αναίρεση της 88/2007 αποφάσεως του Εφετείου Δωδεκανήσου. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα των ήδη αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800)ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 4 Ιουνίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 25 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ