Supreme Court dismisses appeal for vague ground regarding misinterpretation of contract content without specific error details.

Απόφαση 1480 / 2011 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Περίληψη:

Δικονομία Πολιτική. Εκπροσώπηση αναιρεσιβλήτου στο ακροατήριο από δικηγόρο που δεν αποδεικνύει πληρεξουσιότητα. Ο αναιρεσίβλητος θεωρείται δικονομικώς απών εφόσον έχει κληθεί νόμιμα. Λόγοι αναιρέσεως. Αναιρετικός έλεγχος αοριστίας αγωγής, πότε. Απορρίπτονται λόγοι αναίρεσης από το άρθρο 559 αρ. 14, 19, 20 ΚΠολΔ.

Αριθμός 1480/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ρένα Ασημακοπούλου, Αντιπρόεδρο, Αθανάσιο Κουτρομάνο, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Αργύριο Σταυράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Φεβρουαρίου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ι. Π., τέως συζ. Ι., το γένος Α. Κ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Φραγκιαδάκη.

Του αναιρεσιβλήτου: Ι. Π. του Ν., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Γεωργίου.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με τις από 1-10-1998 και 4-1-1999 αγωγές των ήδη διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών και συνεκδικάσθηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 4857/1999 μη οριστική, 6072/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 8135/2007 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ηαναιρεσείουσα με την από 29-9-2008 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Αργύριος Σταυράκης ανέγνωσε την από 15-4-2010 έκθεση της ήδη προαχθείσας σε Αντιπρόεδρο Ρένας Ασημακοπούλου, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψη της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 575 του ΚΠολΔ σε περίπτωση αναβολής της συζήτησης της υποθέσεως σε μεταγενέστερη δικάσιμο που ορίζεται αμέσως με επισημείωση στο πινάκιο εφαρμόζονται και τα εδάφια β' και γ' του άρθρου 226 παρ. 4 ΚΠολΔ, τα οποία ορίζουν ότι η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο για τη μετ' αναβολήν δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων και δεν απαιτείται κλήση του διαδίκου για εμφάνιση στη δικάσιμο αυτή. Εξάλλου κατά το άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ αν ο αντίδικος εκείνου που επισπεύδει τη συζήτηση δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύτηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα. Αν η κλήση για τη συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα ή εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Τέλος, ο διάδικος δεν λαμβάνει μέρος στη συζήτηση με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος και όταν φέρεται να εκπροσωπείται από πληρεξούσιο δικηγόρο ο οποίος παρίσταται αλλά δεν αποδεικνύει πληρεξουσιότητα για την εκπροσώπηση του διαδίκου, αφού για τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα που δίδεται κατά τον οριζόμενο στο άρθρο 96 παρ. 1 τρόπο και η έλλειψη της οποίας λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως (άρθρ. 104 του ΚΠολΔ).

Εν προκειμένω, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα πρακτικά συνεδριάσεως του δικαστηρίου τούτου, ο αναιρεσίβλητος εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο από τη φερόμενη ως πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Γεωργίου, η οποία όμως δεν προσκόμισε σχετικώς πληρεξούσιο έγγραφο, από το οποίο δηλ. να προκύπτει ότι έχει δοθεί σ' αυτήν πληρεξουσιότητα από τον αναιρεσίβλητο να τον εκπροσωπήσει, κατά συνέπεια δε ο αναιρεσίβλητος δεν παραστάθηκε με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος και θεωρείται δικονομικώς απών.

Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την υπ' αριθμ. 9918/2010 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Αθηνών ..., την οποία η αναιρεσείουσα προσκομίζει και επικαλείται, ακριβές αντίγραφο της υπό κρίση αναιρέσεως, με την κάτω από αυτήν πράξη με την οποία ορίζεται δικάσιμος προς συζήτησή της η 26-4-2010, κατά την οποία η συζήτηση της υποθέσεως αναβλήθηκε από το πινάκιο για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσης (14-2-2011), επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 568 παρ. 4 του ΚΠολΔ) στον αναιρεσίβλητο, με παραγγελία του πληρεξούσιου δικηγόρου της αναιρεσείουσας, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υποθέσεως.

Επομένως και αφού, όπως προαναφέρθηκε, η αναγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο για τη μετ' αναβολήν δικάσιμο ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, πρέπει το δικαστήριο να προχωρήσει στη συζήτηση της υποθέσεως παρά την κατά τα ανωτέρω (δικονομική) απουσία του αναιρεσιβλήτου.

ΙΙ. Η νομική αοριστία της αγωγής, η συνδεόμενη δηλαδή με τη νομική εκτίμηση του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αρ. 1 του ΚΠολΔ εάν το δικαστήριο για τον σχηματισμό της κρίσεώς του περί της νομικής επάρκειας της αγωγής αξίωσε περισσότερα στοιχεία από όσα απαιτεί ο νόμος για τη θεμελίωση του δικαιώματος ή αρκέστηκε σε λιγότερα, ενώ αντίθετα η ποσοτική (ή ποιοτική) αοριστία της αγωγής, η οποία υπάρχει όταν δεν αναφέρονται όλα τα στοιχεία που απαιτούνται κατά νόμον για την θεμελίωση του αιτήματος της αγωγής, ελέγχεται ως παραβίαση από το άρθρο 559 αριθμ. 8 ή 14 του ΚΠολΔ.

Σε κάθε όμως περίπτωση η αοριστία του δικογράφου της αγωγής πρέπει να προτείνεται στο δικαστήριο της ουσίας για να δημιουργηθεί λόγος αναιρέσεως σύμφωνα με το άρθρο 562 παρ. 2 Κ.Πολ.Δικ., αφού ο σχετικός ισχυρισμός δεν είναι από εκείνους οι οποίοι κατ' εξαίρεση λαμβάνονται υπόψη και χωρίς να προταθούν στο δικαστήριο της ουσίας και ειδικώς δεν αφορά την δημόσια τάξη.

Επομένως για να είναι ορισμένος ο σχετικός λόγος αναιρέσεως πρέπει να αναφέρεται στο αναιρετήριο ότι ο ισχυρισμός επί του οποίου στηρίζεται είχε νόμιμα προταθεί στο δικαστήριο της ουσίας (Ολομ ΑΠ 15/2000), και ο πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, με τον οποίο, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 8 και 14 ΚΠολΔ, προβάλλεται πράγματι η από το άρθρο 559 αριθμ. 14 του ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο παρά τον νόμο δεν κήρυξε το δικόγραφο της αγωγής αόριστο, πρέπει να απορριφθεί προεχόντως ως αόριστος, αφού η αναιρεσείουσα δεν επικαλείται ότι τον ισχυρισμό αυτόν, που δεν εμπίπτει σε κάποια από τις εξαιρέσεις του άρθρου 562 παρ. 2 του ΚΠολΔ, πρότεινε με ειδικό παράπονο, όπως όφειλε, στο δικαστήριο της ουσίας. ii.

Από τη διάταξη του άρθρου 1400 παρ. 1 του ΑΚ (όπως έχει αντικατασταθεί με το άρθρο 15 του ν. 1329/1983), η οποία, σύμφωνα με το άρθρο 54 παρ. 1 του ν. 1329/1983, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 12 του ν. 1649/1986, έχει εφαρμογή και επί γάμων που τελέσθηκαν, καθώς και επί περιουσιακών στοιχείων που αποκτήθηκαν πριν από την έναρξη της ισχύος του ν. 1329/1983, συνάγεται ότι η συμβολή του δικαιούχου στην αύξηση της περιουσίας του υποχρέου μπορεί να συνίσταται και στην παροχή υπηρεσιών αποτιμώμενων σε χρήμα, ακόμη και εκείνων που παρέχονται στον συζυγικό οίκο, όταν και κατά το μέτρο που αυτές δεν επιβάλλονται από την κατά τα άρθρα 1389 και 1390 του ΑΚ υποχρέωση συνεισφοράς στην αντιμετώπιση των οικογενειακών αναγκών.

Ανάγκη εξάλλου χρηματικής αποτίμησης στην αγωγή των υπηρεσιών που παρασχέθηκαν από τον δικαιούχο στον συζυγικό οίκο υπάρχει μόνο κατά το μέρος που αυτές υπερβαίνουν το μέτρο το επιβαλλόμενο από την υποχρέωση συνεισφοράς στην αντιμετώπιση των οικογενειακών αναγκών, αφού μόνο κατά το μέρος αυτό οι εν λόγω υπηρεσίες αποτελούν συμβολή στην αύξηση της περιουσίας του υπόχρεου συζύγου.

Με τον δεύτερο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης και ειδικότερα ότι περιέλαβε σ' αυτήν ανεπαρκείς αιτιολογίες, διότι δεν προέβη σε χρηματική αποτίμηση όλων των υπηρεσιών που παρασχέθηκαν από την αναιρεσείουσα στον συζυγικό οίκο, ούτε "προσδιόρισε οικονομικά το σύνολο των οικογενειακών αναγκών".

Ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος, διότι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο δέχθηκε ανελέγκτως ότι η παροχή από την αναιρεσείουσα των προσωπικών υπηρεσιών της στον συζυγικό οίκο για την αντιμετώπιση των οικογενειακών αναγκών δεν υπερέβαινε το κατά νόμον επιβαλλόμενο μέτρο συνεισφοράς της για την κάλυψη των αναγκών, κατά συνέπειαν δε, ενόψει δηλαδή της παραδοχής αυτής του Εφετείου, δεν ήταν αναγκαίο να γίνει χρηματική αποτίμηση των υπηρεσιών αυτών της αναιρεσειουσας, αφού κατά τα προεκτεθέντα οι εν λόγω υπηρεσίες μόνο κατά το μέρος που υπερβαίνουν το μέτρο το επιβαλλόμενο από την υποχρέωση συνεισφοράς στην αντιμετώπιση των οικογενειακών αναγκών αποτελούν συμβολή στην αύξηση της περιουσίας του υπόχρεου συζύγου, ούτε επίσης ήταν αναγκαίο "να προσδιορισθεί οικονομικά το σύνολο των οικογενειακών αναγκών των διαδίκων". iii.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ. 19 του ΚΠολΔ ιδρύεται ο λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως λόγω ελλείψεως νόμιμης βάσης όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν σαφώς τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων για την εφαρμογή της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή της μη συνδρομής των όρων αυτών που αποκλείει την εφαρμογή της, όπως και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται σαφώς (Ολομ.

ΑΠ 1/1999, 24/1992, ΑΠ 562/2000).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο που την εξέδωσε, δικάζοντας τις εκ του άρθρου 1400 ΑΚ αντίθετες αγωγές των διαδίκων για τη συμμετοχή καθενός εξ αυτών στα αποκτήματα του άλλου, δέχθηκε ως προς τα εισοδήματα που είχαν οι διάδικοι κατά την διάρκεια του γάμου τους τα ακόλουθα:

Η ενάγουσα -εναγομένη (και ήδη αναιρεσείουσα) κατά τη διάρκεια του γάμου της εργάσθηκε αρχικά στο Γενικό Νοσοκομείο Νίκαιας Πειραιώς "Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ", ως αδελφή νοσοκόμος μονοετούς φοιτήσεως από 3/6/1966 έως 5/12/1968 και από 20/10/1975 έως 25/10/1976. Οι μηνιαίες αποδοχές της για το έτος 1966 και μέχρι 31/3/1967 ανέρχονταν σε 1825 δρχ.

από 1/6/1967 σε 1899 δρχ.,από 1/2/1968 μέχρι 31/10/1968 και από 20/10/1975 σε 5688 δρχ. Στις 12/9/1983 προσλήφθηκε με σύμβαση εργασίας ορισμένου χρόνου στο ΣΙΣΜΑΝΟΓΛΕΙΟ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ως αδελφή νοσοκόμος, όπου εργαζόταν μέχρι τη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης. Οι μηνιαίες αποδοχές της ανέρχονταν από την πρόσληψή της [12-9-1983] σε 44.000 δρχ, από το Φεβρουάριο το 1984 σε 48.322 δρχ., τον Ιούλιο του 1984 σε 55.500 δρχ, το Φεβρουάριο του 1985 σε 63,746 δρχ, τον Ιούλιο του 1985 σε 78.953 δρχ, τον Ιανουάριο του 1986 σε 79.647 δρχ, το Φεβρουάριο του 1986 σε 82.251 δρχ, τον Αύγουστο του 1986 σε 86.476 δρχ και το Νοέμβριο του 1986 σε 87.200 δρχ.

Τέλος, τον μήνα Οκτώβριο του έτους 1977, ο μηνιαίος μισθός της ανερχόταν σε 254.017 δρχ. Επίσης εργάστηκε ως νυκτερινή αποκλειστική νοσοκόμος 1) στο Νοσοκομείο ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ την 21/9/1997 και έλαβε 9.240 δρχ, την 25/2/1997 και έλαβε 9240 δρχ και 16/6/1997 και έλαβε 9.848 δρχ. 2) Στο Νοσοκομείο ΥΓΕΙΑ την 24/1/1997, 22/2/1997 και 23/2/1997 και έλαβε συνολικά το ποσό των 43.910 δρχ, από τις 2/3/1997 έως την 6/3/1997 και έλαβε συνολικά το ποσό των 60.985 δρχ, από τις 30/4/1997 έως 6/5/1997 και έλαβε 122.683 δρχ, από τις 7/5/1997 έως τις 9/5/1977 και έλαβε 42.006 δρχ, την 21 και 22/5/1977 και έλαβε συνολικά 24.394 δρχ, στις 18/6/1997 έως 29/6/1997 και έλαβε συνολικά το ποσό των 168.710 δρχ, την 2/11/1997 και έλαβε το ποσό των 12.807 δρχ, την 3/11/1997 και έλαβε το ποσό των 12.607 δρχ, την 7/11/1997 και έλαβε το ποσό των 12.807 δρχ, 3) στο Νοσοκομείο ΙΑΣΩ την 27/2/1997 και έλαβε το ποσό των 12.197 δρχ, την 28/2/1997 και έλαβε το ποσό των 12.197 δρχ και την 31/10/1997 και έλαβε 12.807 δρχ, 4) στο Νοσοκομείο ΕΛΕΝΑ την 1/3/1997 και έλαβε το ποσό των 19.754 δρχ και 5) στο Νοσοκομείο ΑΠΟΛΛΩΝΕΙΟΝ από 14/5/1997 έως και 17/5/1997 και έλαβε ποσό των 44.700 δρχ.

Αυτά ήταν τα έσοδα της ενάγουσας κατά τη διάρκεια του γάμου της. Εξάλλου ο ενάγων - εναγόμενος μετά το γάμο των διαδίκων και συγκεκριμένα από το έτος 1967 μέχρι και το 1970 που έκανε την έναρξη της βασικής του επαγγελματικής απασχόλησης [εμπορία και επισκευή μοτοποδηλάτων και μοτοσικλετών], εργαζόταν σε διάφορες εταιρίες όπως Σαρακάκη, Βιαμάξ κλπ.

Στη συνέχεια με χρήματα που είχε συγκεντρώσει από τις οικονομίες του, άνοιξε και άρχισε να λειτουργεί την επιχείρηση επισκευής και εμπορίας μοτοποδηλάτων και ανταλλακτικών στο ... . Πρόκειται για ένα περιφερειακό μικρό κατάστημα, στο οποίο πωλούσε μηχανές που του δίδονταν από την εταιρία "PIAGGIO" παρακαταθήκη προς δειγματισμό και λήψη παραγγελιών και επισκεύαζε επίσης τέτοιες μηχανές.

Είχε μεγάλη φήμη ως τεχνίτης και πελάτες από ολόκληρη σχεδόν την Αθήνα έφερναν στο κατάστημά του και ανέθεταν σ' αυτόν την επισκευή μοτοσικλετών και μοτοποδηλάτων. Από την επιχείρηση αυτή, η οποία λειτουργεί μέχρι σήμερα, κέρδιζε αρκετά χρήματα. Σύμφωνα με το εκκαθαριστικό σημείωμα οικονομικού έτους 1987 τα ετήσια εισοδήματά του από την επιχείρηση αυτή ανήλθαν στο ποσό των 555.982 δρχ και από το από 17-11-2003 έγγραφο της ΔΟΥ Αιγάλεω προκύπτει ότι ο ενάγων δήλωσε για το οικονομικό έτος 1992 από εμπορία 6.660.758 δρχ και από παροχή υπηρεσιών 1.016.763 δρχ και για το οικονομικό έτος 1993 [χρήση 1992] δήλωσε από εμπορία 6.477.046 δρχ και από παροχή υπηρεσιών 887.986 δρχ.

Οι μάρτυρες του ενάγοντος - εναγομένου, ο ένας εκ των οποίων ονόματι Ε. Κ. είναι και ο λογιστής της επιχείρησης του, καταθέτουν ότι τα εισοδήματά του από την επιχείρηση ανέρχονταν στο ποσό των 2.000.000 δρχ κάθε μήνα. Ο ισχυρισμός της ενάγουσας ότι τα έσοδα του συζύγου της από την επιχείρηση του δεν υπερέβαιναν το ποσό των 100.000 δρχ.

ή 293,47 ευρώ κάθε μήνα, είναι απορριπτέος, δεδομένου ότι η ίδια στην από 27-10-2004 αγωγή της ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για καταβολή διατροφής της ισχυρίζεται ότι από την επιχείρηση του συνεργείου ο εναγόμενος σύζυγός της είχε καθαρό μηνιαίο εισόδημα 5.000 ευρώ. Ακόμη και αν το Δικαστήριο δεχθεί τα ελάχιστα εισοδήματα του εναγομένου, δεν μπορεί αυτά να είναι κατώτερα των 500.000 δρχ ή 1467,35 ευρώ μηνιαίως, αν ληφθούν υπόψη οι φορολογικές του δηλώσεις.

Με βάση τα παραπάνω η μεν ενάγουσα - εναγομένη, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα και δη από το χρόνο τέλεσης του γάμου των διαδίκων, μέχρι το χρόνο διάσπασης της έγγαμης συμβίωσης (έτος 1993) είχε μηνιαία εισοδήματα, κατά μέσο όρο, της τάξεως των 60.000 δρχ ή 176,08 ευρώ, ο δε εναγόμενος των 500.000 δρχ. ή 176,08 Ευρώ. Η αναλογία των εισοδημάτων τους ήταν περίπου 1 προς 5.

Από τα παραπάνω έσοδά της η ενάγουσα ένα μέρος διέθεσε για την αγορά του μεριδίου της στα αναφερόμενα πιο πάνω ακίνητά της, το οποίο υπολείπεται οπωσδήποτε των χρημάτων που κατέβαλε ο εναγόμενος για την από κοινού αγορά τους, και τα υπόλοιπα [έσοδα] διέθετε κυρίως για προσωπικά της έξοδα, ήτοι αγορά ενδυμάτων και αξεσουάρ πολυτελών, διότι από τις αρχές του γάμου της είχε ιδιαίτερη ροπή προς αυτά.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο δεν στέρησε την προσβαλλόμενη απόφασή του νόμιμης βάσης ως προς το κρίσιμο ζήτημα του προσδιορισμού των εισοδημάτων των διαδίκων κατά τη διάρκεια του γάμου τους, αφού διέλαβε σ' αυτήν (απόφαση) επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό από τον Άρειο Πάγο τον έλεγχο της ορθής υπαγωγής των πραγματικών περιστατικών της συγκεκριμένης περίπτωσης στην διάταξη του άρθρου 1400 ΑΚ και δικαιολογούν την εξαγωγή του πορίσματος στο οποίο κατέληξε, το οποίο και εκτίθεται σαφώς.

Ενώ εξάλλου δεν υπάρχει αντίφαση μεταξύ της παραδοχής του Εφετείου ότι οι διάδικοι απέκτησαν κατά την διάρκεια του γάμου το 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας α) ενός διαμερίσματος της εις το ... και επί των οδών ... 105 και ... κείμενης πολυκατοικίας, αξίας κατά τον χρόνο άσκησης των ένδικων αγωγών 40.000.000 δρχ., και β) δύο καταστημάτων του ισογείου ορόφου τετραώροφης πολυκατοικίας που ανηγέρθη με το σύστημα της αντιπαροχής επί οικοπέδου ανήκοντος από κοινού στους διαδίκους και τα δύο τέκνα τους, αξίας (των δύο καταστημάτων) κατά τον χρόνο ασκήσεως των δύο αγωγών 690.000.000 δραχμών, και της εν συνεχεία παραδοχής τούτου (Εφετείου) ότι η συνολική αξία των παραπάνω ακινήτων (διαμερίσματος και δύο καταστημάτων) που απέκτησαν οι διάδικοι ανέρχεται στο ποσό των 100.000.000 δραχμών και σε καθέναν αντιστοιχεί το ποσό των 50.000.000 δρχ ή 146.735,14 ευρώ.

Τούτο δε διότι η αναγραφή της αξίας των δύο καταστημάτων εκ δραχμών 690.000.000 αντί του ορθού 60.000.000 δραχμών οφείλεται σε προφανή παραδρομή, όπως τούτο προκύπτει αφ' ενός από το σύνολο των παραδοχών της προσβαλλόμενης απόφασης και ιδιαίτερα της παραδοχής ότι στο ποσό των 50.000.000 δρχ ή 146.735,14 ευρώ ανέρχεται η αξία της τελικής περιουσίας της ενάγουσας που αυτή απέκτησε συνεστώτος του γάμου και η οποία αποτελείται από τα αναφερθέντα περιουσιακά στοιχεία (....) και ότι ο εναγόμενος, εκτός από τα παραπάνω ακίνητα στα οποία είναι συγκύριος με την ενάγουσα κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου και η αξία τους ανέρχεται σε 50.000.000 δρχ (...), και αφετέρου από το περιεχόμενο των ένδικων αγωγών των διαδίκων, στις οποίες η αξία των δύο καταστημάτων προσδιορίζεται στο ποσό των 60.000.000 δρχ.

Συνεπώς οι περί του αντιθέτου έκτος και έβδομος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 17 και 19 ΚΠολΔ, προβάλλεται πράγματι η από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, αιτίαση, πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμοι. Κατά τα λοιπά ο τελευταίος (έβδομος) λόγος αναιρέσεως, που υπό την επίκληση της ίδιας πλημμέλειας, πλήττει την ανέλεγκτη κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ εκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας των πραγματικών γεγονότων, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος.

ιν. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, αναφορικά με τον ισχυρισμό της ενάγουσας ότι εισέπραξε το ποσό των 3.000.000 δραχμών ως αποζημίωση για την ηθική βλάβη που υπέστη όταν κατά την χειρουργική επέμβαση αφαίρεσης χολής, στην οποία υπεβλήθη στη Γενική Κλινική Καλλιθέας, από αμέλεια των ιατρών παρέμεινε ξένο σώμα στην κοιλιακή της χώρα, το οποίο στη συνέχεια αφαιρέθηκε στο Σισμανόγλειο Νοσοκομείο, δέχθηκε ότι δεν αποδείχθηκε ότι "το παραπάνω ποσό που ισχυρίζεται η ενάγουσα ότι εισέπραξε το έτος 1987 ως αποζημίωση, συνεισέφερε για την απόκτηση των περιουσιακών στοιχείων του εναγόμενου.

Παραστατικά καταθέσεως του ποσού αυτού σε τραπεζικό της λογαριασμό και εκταμίευσης, κατά το χρόνο της αγοράς των ακινήτων του εναγομένου - ενάγοντος, δε προσκομίζονται. Οι μάρτυρες της ενάγουσας ουδέν συγκεκριμένο περί αυτών των εισοδημάτων της αναφέρουν πέραν της πραγματικής εργασίας της, ως αδελφής νοσοκόμου στα παραπάνω Νοσοκομεία".

Αφού δε η αιτιολογία αυτή της προσβαλλόμενης στηρίζει αυτοτελώς το διατακτικό της και δεν πλήττεται επιτυχώς με βάσιμο λόγο αναιρέσεως, είναι απορριπτέοι ως αλυσιτελείς οι τρίτος και τέταρτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους, υπό την επίκληση του άρθρου 559 αριθ. 12 και 1 ΚΠολΔ, ήτοι της παραβίασης των ορισμών του νόμου σχετικά με την δύναμη του επικαλεσθέντος από την αναιρεσείουσα από 24-2-1987 ιδιωτικού συμφωνητικού και της διάταξης του άρθρου 922 ΑΚ περί προστήσεως αναφορικά με την έναντι αυτής (αναιρεσείουσας) ευθύνη του Νοσηλευτικού Ιδρύματος (ως προστήσαντος) και του υπεύθυνου ιατρού (παθολόγου -χειρουργού), πλήττεται η επάλληλη αιτιολογία της προσβαλλόμενης απόφασης, σύμφωνα με την οποία "η ενάγουσα φέρεται να έχει εισπράξει με βάση το από 24/2/1987 ιδιωτικό συμφωνητικό το παραπάνω ποσό της αποζημιώσεως από τον ιδιώτη χειρουργό ιατρό Ν.

Π.. Το προσαχθέν αυτό ιδιωτικό έγγραφο που εκδόθηκε από την ενάγουσα, η οποία και το προσκομίζει, δεν πληροί τους όρους του νόμου ως αποδεικτικό στοιχείο αφού δεν προσκομίσθηκε από τον αντίδικό της εναγόμενο και κατά συνέπεια, κατά το άρθρο 447 ΚΠολΔ, δεν αποτελεί απόδειξη υπέρ του εκδότη. Πέραν αυτού όμως αστικώς υπεύθυνο προς αποζημίωση για το υποτιθέμενο ιατρικό λάθος σε βάρος ασθενούς, θα ήταν σε κάθε περίπτωση το Νοσηλευτικό Ίδρυμα και δεν θα μπορούσε να λάβει χώρα σε περίπτωση δικαστικής διενέξεως συμβιβασμός με τον υπαίτιο ιατρό".

ν.Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει ως προς το έγγραφο σε σφάλμα διαγνωστικό, όταν δηλαδή αποδίδει στο έγγραφο περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από αυτό που πραγματικά έχει και στη συνέχεια μορφώνει την κρίση του στηριζόμενο αποκλειστικώς ή κυρίως στο κατ' αυτόν τον τρόπο παραμορφωθέν περιεχόμενο του εγγράφου.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον πέμπτο λόγο αναιρέσεως προβάλλεται η από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ αιτίαση ότι το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του παραμόρφωσε το περιεχόμενο του υπ' αριθμ. .../1992 συμβολαίου της Συμ/φου Αθηνών Ευδοξίας Σούλη - Νιάου,-διότι, ενώ από το συμβόλαιο αυτό προέκυπτε ότι επί οικοπέδου που βρίσκεται στη θέση ...

και ανήκε στους διαδίκους κατά ποσοστό 25% εξ αδιαιρέτου στον καθένα, ανηγέρθηκε τετραώροφη οικοδομή με δικές τους δαπάνες (...), το Εφετείο δέχθηκε ότι η ανέγερση της τετραώροφης οικοδομής έγινε με το σύστημα της αντιπαροχής. Ο λόγος αυτός, εφ' όσον δεν εκτίθεται στο αναιρετήριο το ακριβές περιεχόμενο του ενδιαφέροντος τμήματος του εγγράφου του ώστε να κριθεί αν εσφαλμένως το ανέγνωσε και συνεπεία της εσφαλμένης αναγνώσεώς του δέχθηκε περιεχόμενο προφανώς διαφορετικό από το πραγματικό, είναι απορριπτέος προεχόντως ως αόριστος, αλλά και ως αβάσιμος, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, την κρίση του σχετικά με την ανέγερση κατά το σύστημα της αντιπαροχής τετραώροφης πολυκατοικίας στο οικόπεδο που βρίσκεται στη θέση ...

και ανήκει στους διαδίκους και τα τέκνα τους, σχημάτισε ύστερα από συνεκτίμηση όλων των αποδείξεων που προσκομίσθηκαν και δη των μαρτυρικών καταθέσεων και των εγγράφων που με επίκληση προσκομίσθηκαν, μεταξύ των οποίων και εκείνο που φέρεται ότι παραμορφώθηκε κατά το περιεχόμενο του, το οποίο δεν εξαίρεται ως έγγραφο επί του οποίου βασίσθηκε αποκλειστικά ή έστω κατά κύριο λόγο η κρίση του δικαστηρίου σχετικά με το πόρισμα στο οποίο κατέληξε.

ΙΙΙ. Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω πρέπει να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως αβάσιμη κατ' ουσίαν, ενώ δεν τίθεται ζήτημα επιβολής δικαστικών εξόδων, λόγω της προαναφερθείσης ερημοδικίας του αναιρεσιβλήτου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 29-9-2008 αίτηση της Ι. Π. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 8135/2007 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουνίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Σεπτεμβρίου 2011.

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ