Supreme Court dismisses appeal on inadmissibility grounds regarding res judicata and vague evidence arguments.

Απόφαση 1476 / 2013 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1476/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ιωάννη Σίδερη, Νικόλαο Λεοντή, Γεώργιο Γεωργέλλη και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του, στις 13 Μαΐου 2013, με την παρουσία και της Γραμματέως Χριστίνας Σταυροπούλου, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Λ. του Ν., κατοίκου ... ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λιβανό.

Της αναιρεσιβλήτου: Ι. Γ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Δημάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 12 Δεκεμβρίου 2005 αγωγή της ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 102/2006 οριστική του ιδίου δικαστηρίου και 105/2011 του Εφετείου Αιγαίου (Μεταβατική Έδρα Χίου). Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 2 Δεκεμβρίου 2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Αυγουλέας, ανέγνωσε την από 2 Ιουλίου 2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη του.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Στην κρινόμενη υπόθεση, από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, προκύπτουν τα ακόλουθα: Ο αναιρεσίβλητος, Ι. Γ., άσκησε σε βάρος του αναιρεσείοντος, στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Χίου, την από 12 Δεκεμβρίου 2005 αγωγή του για αποζημίωση από ηθική βλάβη από συκοφαντική δυσφήμιση δια της δημοσιεύσεως επιστολής στον επαρχιακό τύπο.

Επί της αγωγής αυτής, εκδόθηκε η υπ' αριθ. 102/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χίου που δέχθηκε εν μέρει την αγωγή. Κατά της απόφασης αυτής άσκησαν έφεση, αμφότεροι οι διάδικοι. Το Εφετείο Αιγαίου, με την υπ' αριθ. 163/2007 απόφασή του, δέχθηκε την έφεση του αναιρεσείοντος και απέρριψε την αγωγή του αναιρεσίβλητου.

Κατά της απόφασης αυτής , ο τελευταίος άσκησε την από 16-10- 2007 αίτηση αναιρέσεως. Επί της αιτήσεως αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθ. 1030/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία δέχτηκε την αίτηση και αναίρεσε την τότε προσβαλλόμενη απόφαση, κατά παραδοχή του, από τον αρ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγου αναιρέσεως. Ειδικότερα, με τη πιο πάνω απόφασή του, ο Άρειος δέχτηκε τα εξής: " ...

από το περιεχόμενο της πιο πάνω επιστολής (όπως προκύπτει από τις ανέλεγκτες παραδοχές της απόφασης) και οι πιο πάνω ειδικότερες εκφράσεις γνώμης και αξιολογικές κρίσεις του αναιρεσίβλητου ατομικά για τον αναιρεσείοντα, οι οποίες μαζί με τους ειδικότερους χαρακτηρισμούς που προαναφέρθηκαν, υποκρύπτουν, συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του αναιρεσείοντος, υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση σαφώς το αναγκαίο μέτρο:

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του αναιρεσίβλητου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του αναιρεσείοντος είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του αναιρεσείοντος για τον αναιρεσίβλητο ότι "είναι κακός σύμβουλος του Νομάρχη".

Επομένως, τα όσα υποστηρίζει ο αναιρεσείων με τους δεύτερο και τρίτο λόγους του αναιρετηρίου, με τους οποίους, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 του ΚΠολΔ, που περιλαμβάνεται στον τρίτο λόγο του αναιρετηρίου, κρίνονται βάσιμα. Μετά τα παραπάνω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Εφετείο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους δικαστές.

Στη συνέχεια το Εφετείο Αιγαίου, την 105/2011 απόφασή του (προσβαλλόμενη), δέχτηκε, ως εν μέρει κατ' ουσίαν βάσιμη, την αγωγή του αναιρεσίβλητου και Α) υποχρέωσε τον αναιρεσείοντα: 1) να καταβάλλει στον τελευταίο, προς αποκατάσταση της ηθικής του βλάβης το ποσό των 10.000 ευρώ, και 2) υποχρέωσε αυτόν να προβεί, με δικές του δαπάνες, στη δημοσίευση περίληψης της απόφασης, στην ίδια θέση με την αρχική του επιλήψιμου δημοσιεύματος, στην ημερήσια εφημερίδα ...

που εκδίδεται στη Χίο. Καθώς και Β) απαγόρευσε στον εναγόμενο αναιρεσείοντα να προσβάλλει την προσωπικότητα του ενάγοντος αναιρεσίβλητου, με δημοσιεύματα του ίδιου ή ανάλογου περιεχομένου, με την απειλή χρηματικής ποινής εξακοσίων (600) ευρώ, για κάθε μελλοντική παράβαση. Κατά της αποφάσεως αυτής, παραπονείται ο εναγόμενος, με την κρινόμενη αίτησή του, με τους διαλαμβανόμενους σ' αυτήν λόγους. 2.

Ο από το άρθρο 559 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναιρέσεως, για παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου, ιδρύεται αν το δικαστήριο δεν εφάρμοσε τέτοιο κανόνα, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφάρμοσε αυτόν, ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθή, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.

ΑΠ 7/2006, 4/2005,). Στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των πραγματικών περιστατικών, τα οποία ανελέγκτως δέχθηκε το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν και της υπαγωγής αυτών στο νόμο και ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν οι πραγματικές παραδοχές της αποφάσεως καθιστούν προφανή την παραβίαση (ΑΠ 1522/201 1, ΑΠ 633/2011).

Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 57 ΑΚ, όποιος προσβάλλεται παράνομα στην προσωπικότητα του έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μην επαναληφθεί στο μέλλον, ενώ αξίωση αποζημίωσης σύμφωνα με τις διατάξεις για τις αδικοπραξίες δεν αποκλείεται, κατά δε το άρθρο 59 ΑΚ και στην περίπτωση του άρθρου 57 ΑΚ, το δικαστήριο με την απόφασή του, ύστερα από αίτηση αυτού, που έχει προσβληθεί και αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, μπορεί επιπλέον να καταδικάσει τον υπαίτιο να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη αυτού, που έχει προσβληθεί.

Η ικανοποίηση συνίσταται σε πληρωμή χρηματικού ποσού, σε δημοσίευμα ή σε οτιδήποτε επιβάλλεται από τις περιστάσεις. Τέτοιο προστατευόμενο έννομο αγαθό είναι και η τιμή και η υπόληψη κάθε ατόμου. Περαιτέρω κατά το άρθρο 914 ΑΚ, όποιος ζημιώσει άλλον παράνομα και υπαίτια έχει υποχρέωση να τον αποζημιώσει, κατά δε το άρθρο 932 ΑΚ σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για την περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Αυτό ισχύει ιδίως για εκείνον, που έπαθε προσβολή της υγείας, της τιμής ή της αγνείας του ή στερήθηκε την ελευθερία του. Για να γεννηθεί αξίωση προστασίας από προσβολή της προσωπικότητας κατά τις διατάξεις των άρθρων 57,59,914, 932 ΑΚ, θα πρέπει η προσβολή να είναι παράνομη, να αντίκειται δηλαδή σε διάταξη , που απαγόρευε συγκεκριμένη πράξη, με την οποία προσβάλλεται έκφανση αυτής, είναι δε αδιάφορο σε ποιο τμήμα δικαίου βρίσκεται η διάταξη, που απαγορεύει την προσβολή.

Έτσι, η προσβολή μπορεί να προέλθει και από ποινικά κολάσιμη πράξη, όπως εξύβριση, απλή δυσφήμηση ή συκοφαντική δυσφήμηση, που προοβλέπονται και τιμωρούνται από τις διατάξεις των άρθρων 361,362 και 363 ΠΚ. Ειδικότερα σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 361, 362 και 363 ΠΚ, όποιος με οποιονδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλο γεγονός, που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του, διαπράττει το έγκλημα της δυσφήμησης , και αν το γεγονός αυτό είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι τούτο είναι ψευδές τότε διαπράττει το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφήμησης.

Έτσι, για τη στοιχειοθέτηση της αντικειμενικής υπόστασης αμφοτέρων των άνω εγκλημάτων απαιτείται ισχυρισμός ή διάδοση από τον υπαίτιο, με οποιονδήποτε τρόπο και μέσο ενώπιον τρίτου, για κάποιον άλλο γεγονότος, που θα μπορούσε να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του. Εξάλλου, από τις αμέσως ανωτέρω διατάξεις των άρθρων 362 και 363 ΠΚ προκύπτει, ότι για την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης απαιτείται :

α) ισχυρισμός ή διάδοση γεγονότος ενώπιον τρίτου σε βάρος ορισμένου προσώπου β) το γεγονός να είναι δυνατόν να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του άλλου αυτού προσώπου και γ) να είναι ψευδές και ο υπαίτιος να γνώριζε ότι αυτό είναι ψευδές. Ως ισχυρισμός θεωρείται η ανακοίνωση προερχόμενη ή εξ ιδίας πεποιθήσεως ή γνώμης ή εκ μετάδοσης από τρίτο πρόσωπο.

Αντίθετα διάδοση υφίσταται, όταν λαμβάνει χώρα μετάδοση της από άλλον γενομένης ανακοίνωσης. Ο ισχυρισμός ή η διάδοση επιβάλλεται να γίνεται ενώπιον τρίτου. Αυτό το οποίο αξιολογείται είναι το γεγονός , δηλαδή οποιοδήποτε, συμβάν του εξωτερικού κόσμου, αναγόμενο στο παρόν ή παρελθόν, υποπίπτον στις αισθήσεις και δυνάμενο να αποδειχθεί, αντίκειται δε προς την ηθική και ευπρέπεια.

Αντικείμενο προσβολής είναι η τιμή και η υπόληψη του φυσικού προσώπου. Ο νόμος θεωρεί ως προστατευόμενο αγαθό την τιμή ή την υπόληψη του προσώπου , το οποίο είναι μέλος μιας οργανωμένης κοινωνίας και κινείται στα πλαίσια της συναλλακτικής ευθύτητας. Η τιμή του προσώπου θεμελιώνεται επί της ηθικής αξίας, η οποία πηγή έχει την ατομικότητα και εκδηλώνεται με πράξεις ή παραλείψεις.

Δεν αποκλείεται στην έννοια του γεγονότος να υπαχθούν η έκφραση γνώμης ή αξιολογικής κρίσης ακόμη δε και χαρακτηρισμός όσες φορές αμέσως ή εμμέσως υποκρύπτονται συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας, δηλαδή μόνον όταν συνδέονται και σχετίζονται με το γεγονός κατά τέτοιο τρόπο, ώστε ουσιαστικώς να προσδιορίζουν την ποσοστική και ποιοτική του βαρύτητα, άλλως μπορεί να αποτελούν εξύβριση κατά την διάταξη 361 ΠΚ.

Τέλος κατά το άρθρο 367 παρ. 1 περ. α-δ ΠΚ το άδικο των προβλεπόμενων στα άρθρα 361 επ. ΠΚ πράξεων αίρεται, μεταξύ των άλλων περιπτώσεων που προβλέπονται στο άρθρο αυτό, και όταν πρόκειται για εκδηλώσεις που γίνονται για την εκτέλεση νόμιμων καθηκόντων, την άσκηση νόμιμης εξουσίας ή για τη διαφύλαξη (προστασία) δικαιώματος ή από άλλο δικαιολογημένο ενδιαφέρον ή σε ανάλογες περιπτώσεις (περ.

γ και δ). Η τελευταία αυτή διάταξη (ΠΚ 367) για την ενότητα της έννομης τάξης εφαρμόζεται αναλογικά και στο χώρο του ιδιωτικού δικαίου, όπως αυτός οριοθετείται από τις προαναφερόμενες διατάξεις των άρθρων 57-59 και 914 επ. ΑΚ. Επομένως αιρομένου του άδικου χαρακτήρα των προαναφερθεισών αξιόποινων πράξεων (με την επιφύλαξη της διάταξης 367 παρ. 2 ΠΚ) αποκλείεται και το στοιχείο του παρανόμου της επιζήμιας συμπεριφοράς ως όρος της αντίστοιχης αδικοπραξίας του αστικού δικαίου.

Έτσι ή προβολή περίπτωσης του άρθρου 367 παρ. 1 ΠΚ αποτελεί αυτοτελή ισχυρισμό καταλυτικό της αγωγής του προσβληθέντος λόγω άρσης του παρανόμου της προσβολής. Όμως ο άδικος χαρακτήρας της προσβολής ως προς τις εξυβριστικές ή δυσφημιστικές εκφράσεις, που περιέχει, δεν αίρεται λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος κ.λ.π.

και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη των κατά το νόμο υπευθύνων, άρα και η υποχρέωσή τους προς αποζημίωση κατά το αστικό δίκαιο, όταν συντρέχει μία από τις περιπτώσεις της ΠΚ 367 παρ. 2 ήτοι όταν οι επίμαχες κρίσεις περιέχουν τα συ στατικά στοιχεία του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφήμησης των άρθρων 363-362 ή όταν από τον τρόπο της εκδήλωσης ή από τις περιστάσεις υπό τις οποίες τελέστηκε η πράξη, προκύπτει σκοπός εξύβρισης (ΑΠ 1048/2010).

Περαιτέρω ο προσδιορισμός του ποσού της εύλογης χρηματικής ικανοποίησης αφέθηκε στην ελεύθερη κρίση του Δικαστηρίου, η οποία δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια , ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου είτε ευθέως είτε εκ πλαγίου ή παράβαση διδαγμάτων της κοινής πείρας.

Εξάλλου με το άρθρο 25 παρ. 1 εδ. δ του Συντάγματος, όπως αυτό ισχύει μετά την συνταγματική αναθεώρηση του έτους 2001, τίθεται ο κανόνας ότι οι κάθε είδους, περιορισμοί που μπορούν να επιβληθούν στα ατομικά/ δικαιώματα " πρέπει να προβλέπονται είτε απ' ευθείας αττό το νόμο , εφόσον υπάρχει επιφύλαξη υπέρ αυτού , και να σέβονται την αρχή της αναλογικότητας." Κατά την αρχή αυτή , η οποία ως γενική αρχή του δικαίου ίσχυε και προ της αποτυπώσεώς της στο Σύνταγμα κατά την προαναφερθείσα αναθεώρησή του, οι νομίμως επιβαλλόμενοι περιορισμοί των ατομικών δικαιωμάτων πρέπει να πληρούν τα ακόλουθα τρία κριτήρια , δηλαδή να είναι :

α) κατάλληλοι ήτοι πρόσφοροι για την πραγμάτωση του επιδιωκόμενου σκοπού β) αναγκαίοι , ήτοι να συνιστούν μέτρο, το οποίο σε σχέση με άλλα δυνάμενα να ληφθούν μέτρα , υπάγεται στον ελάχιστο δυνατό περιορισμό για τον ιδιώτη ή το κοινό και τέλος γ) εν στενή εννοία αναλογικοί, να τελούν δηλαδή σε εύλογη σχέση με τον επιδιωκόμενο σκοπό, ώστε η αναμενόμενη ωφέλεια να μην υπολείπεται της βλάβης, που προκαλούν (Ολ.

ΑΠ 43/2005). Η αρχή της αναλογικότητας ως κανόνας δικαίου, που θέτει όρια στον περιοριστικό του ατομικού δικαιώματος νόμο, απευθύνεται κατ' αρχήν στον νομοθέτη. Στο πεδίο των αδικοπρακτικών σχέσεων (άρθρο 914 επ. ΑΚ) και ειδικότερα στο ζήτημα του μέτρου της επιδικαστέας χρηματικής ικανοποίησης ο νόμος προβλέπει στο άρθρο 932 ΑΚ, ότι το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη κατά την κρίση του χρηματική ικανοποίηση, δηλαδή χρηματική ικανοποίηση ανάλογη με τις περιστάσεις της συγκεκριμένης περιπτώσεως.

Με την διάταξη αυτή ο κοινός νομοθέτης έλαβε υπόψη του την αρχή της αναλογικότητας, εξειδικεύοντάς την στο ζήτημα του προσδιορισμού του ύψους της χρηματικής ικανοποιήσεως (ΑΠ 904/2010). Περαιτέρω, ο από το άρθρο 559 αρ.19 του ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσεως της αποφάσεως ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί συνδρομής των νομίμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως που εφαρμόσθηκε ή περί της μη συνδρομής τούτων, που αποκλείει την εφαρμογή της, καθώς και όταν η απόφαση έχει ανεπαρκείς ή αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσεως, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανελέγκτως, κατ' άρθρο 561 παρ.1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το αποδεικτικό πόρισμα και για το λόγο αυτό καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, όπως από αυτή προκύπτει, μετά από συνεκτίμηση των αποδεικτικών μέσων που αναφέρει, δέχθηκε, κατά την ανέλεγκτη κρίση του, ως αποδειχθέντα τα εξής: " Ο ενάγων, που είναι εκπαιδευτικός, εξελέγη για πρώτη φορά Νομαρχιακός Σύμβουλος το 1998 με τον πλειοψηφίσαντα τότε συνδυασμό " ΧΙΟΣ ΠΑΡΟΝ ΚΑΙ ΜΕΛΛΟΝ" και άσκησε καθήκοντα βοηθού Νομάρχη από 11-2001 έως 31-12-2001.

Στις 15-12-2001 απεβίωσε ο Νομάρχης Χίου Γ. Κ. και από 1-1-2002 έως 31-12-2002 ο ενάγων διετέλεσε Νομάρχης Χίου κατόπιν εκλογής του από τους Νομαρχιακούς Συμβούλους του ως άνω συνδυασμού, ενώ από 1-1-2003 μετέχει ως Νομαρχιακός Σύμβουλος ως επικεφαλής του ίδιου συνδυασμού, που μειοψήφισε στις Νομαρχιακές εκλογές του 2002.

Ο εναγόμενος, που είναι πολιτικός μηχανικός διετέλεσε Διευθυντής της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών της Νομαρχίας Χίου μέχρι το τέλος του έτους 1995 και στη συνέχεια εξελέγη Νομαρχιακός Σύμβουλος του μειοψηφήσαντος συνδυασμού με υποψήφιο Νομάρχη Χίου τον Ι. Μ. κατά τις νομαρχιακές εκλογές του 1998 και συμμετείχε στο Νομαρχιακό Συμβούλιο από 1-1-1999 έως 31-12-1999 και από 1-1-2003 είναι Δημοτικός Σύμβουλος και Αντιδήμαρχος Χίου.

Ο εναγόμενος στις 24-3-2005 δημοσίευσε προσωπική επιστολή στην ημερήσια τοπική εφημερίδα ... και συγκεκριμένα στη σελίδα … του υπ' αριθμ. Φύλλου … , η οποία έχει κατά λέξει ως εξής: ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Γ. Γ. " Εγώ στη θέση σας θα ντρεπόμουν να κυκλοφορήσω στη Χίο " Αγαπητέ κύριε Γ. Αφορμή για την επιστολή μου αυτή, υπήρξε η αναφορά σας στο όνομά μου , κατά τη διάρκεια διαπληκτισμών σας με τον κ.

Νομάρχη, με αιτία το λιμάνι των Ψαρών. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά, αλλά ελπίζω να κατανοήσετε το λάθος σας και να είναι η τελευταία. Οι άνθρωποι, ξέρετε, μαθαίνουν από τα λάθη τους και σεις έχετε κάμει το ίδιο λάθος πολλές φορές. Ελπίζω άλλη φορά να μην το επαναλάβετε, γιατί σας θεωρώ έξυπνο άνθρωπο. Εν πρώτοις οφείλω να σας εκμυστηρευτώ ότι ο λόγος που δεν έβαλα υποψηφιότητα στο Νομαρχιακό ψηφοδέλτιο αυτή τη φορά ήταν ότι δεν μπορούσα άλλο να ασχολούμαι με τα καμώματά σας.

Είχα κουραστεί και ένοιωθα ότι είχαμε κουράσει. Φαίνεται όμως, ότι εσείς δεν έχετε κουραστεί να ασχολείστε μαζί μου, κι έτσι με μεγάλη ευκολία με κατονομάσατε ως " κακό σύμβουλο " του Νομάρχη. Μα και αν αυτό συμβαίνει, εσάς τι λόγος σας πέφτει αλήθεια! Μήπως θα έπρεπε να σας ζητήσουμε την άδεια για να συμβουλεύσουμε ή να συμβουλευτούμε;

Η αλήθεια είναι ότι όποιος ζητήσει τη γνώμη μου ή τη συμβουλή μου για κάτι που γνωρίζω, δεν αρνούμαι να την παράσχω. Σας είχα συμβουλέψει κι εσάς πολλές φορές , αλλά δε με ακούσατε. Προσέξτε να μάθετε τώρα, τι θα ήταν διαφορετικό στη Χίο σήμερα, αν κι εσείς ακούγατε τις συμβουλές μου, αντί να με κυνηγάτε επί οκτώ χρόνια και να αγωνίζεσθε για την εξόντωσή μου : 1.

Είναι πολύ πιθανό, το πλοίο να μην κινδύνευε στα Ψαρά ( και να μην είχαμε το θανατηφόρο δυστύχημα), αν δεν υποχωρούσε ο μόλος του λιμανιού. Και είναι πολύ πιθανό ο μόλος, που υποχώρησε, επειδή η εκσκαφή της λιμενολεκάνης έγινε στο επίπεδο (και ίσως πιο χαμηλά) από την έδραση του μόλου!!! Θα πρέπει ίσως να σας θυμίσω ότι η μελέτη προέβλεπε εκσκαφή στα 6,00 ή 6,50 ιτι (αν θυμάμαι καλά) αλλά εσείς δώσατε εντολή να γίνει εκσκαφή στα 7,50 για να μπορεί να πιάνει και το " Θεόφιλος ", που τότε είχε αντικαταστήσει το " Αλκαίος " της ΝΕΛ.

Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας ) για το λιμάνι στα Ψαρά πάνω από 200.000.000δρχ., από τα οποία τα μισά τα δωρίσατε (!) , ( για να χρησιμοποιήσουμε πολύ ήπια έκφραση ). Δεν φτάνει δε αυτό , αλλά πνίγεται κόσμος και κινδυνεύουν πλοία μέσα στο λιμάνι. 2. Η Αιγνούσα θα είχε νερό από το Ταχυδιυλιοτήριό της και δε θα αγωνίζονταν τώρα να εξασφαλίσει μονάδα αφαλάτωσης.

Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας) για το νερό στην Αιγνούσα (λιμνοδεξαμενή) και Ταχυδιυλιοτήριο) πάνω από 200.000.000 δρχ. 3. Τα λύματα δεν θα λίμναζαν στο κτήμα του Γ. Καπετάνου στο Πυργί και ο Δήμαρχος δεν θα ήταν υποχρεωμένος να υπομένει την πλήρως δικαιολογημένη αγανάκτηση του. Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας) για την αποχέτευση του Πυργιού πάνω από 200.000.000 δρχ., αλλά τα λύματα παραμένουν στο χωράφι του κ.

Καπετάνου. 4.Τα λύματα των Νενήτων δεν θα μόλυναν τις πηγές υδροδότησης του Καταρράκτη και ο Δήμαρχος Ιωνίας δεν θα αγωνιούσε να βρει τώρα λύση για το τεράστιο αυτό πρόβλημα. Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας ) για την αποχέτευση των Νενήτων, του Βουνού κ.λ.π. , το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των 150.000.000 δρχ., περίπου.

Θάφτηκε ένας σωλήνας από το Βουνό μέχρι τα Νένητα και είναι ακόμα εκεί θαμμένος. 5. Δεν θα χρειάζονταν ο Δήμος Μαστιχοχωρίων να ξεμπαζώνει το λιμανάκι στην Κώμη κάθε 15-20 μέρες από την άμμο που το γεμίζει. Σας είχα προειδοποιήσει ότι θα το χαλάσετε , αλλά εσάς το μόνο που σας απασχολούσε τότε, ήταν να ικανοποιήσετε τα βίτσια του γείτονα μεγαλογιατρού, για το χατίρι του οποίου ο Ελληνικός Λαός δαπάνησε (δια των χειρών σας) περίπου 250.000.000 δρχ. 6.

Ο δρόμος Σπαρτούντα - Καμπιά θα υπήρχε. Διότι τώρα μόνο δρόμος δεν είναι αυτό που υπάρχει εκεί. Σας είχα προειδοποιήσει ότι η εκπόνηση γεωλογικών και γεωτεχνικών μελετών ήταν απαραίτητη για τα εδάφη εκείνα. Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε ( δια των χειρών σας) για τον " δρόμο " αυτόν , πάνω από 300.000.000 δρχ.

και δρόμο δεν έχει. Χρειάζεται να συνεχίσω κ. Γ. Να σας πω για το Εκθεσιακό σας Κέντρο που στάζει; Για τον δρόμο Χίου Μεστών , για τον παιδικό σταθμό στο Βροντάδο ; Για τους ακριβοπληρωμένους " Τεχνικούς σας Συμβούλους" ή για την ιχθυόσκαλα που ακόμα δεν μπορεί να ξεμπερδέψει ; Ένα από όλα αυτά αν μου είχε συμβεί στην ζωή μου, θα ντρεπόμουν να κυκλοφορήσω στη Χίο.

Όμως σεις, όχι μόνο κυκλοφορείτε , αλλά και ασχημονείτε εις βάρος μου. Επί τέλους σας παρακαλώ ακούστε την συμβουλή μου αυτή: Μην ξαναασχοληθείτε με το όνομά μου. Μετά τιμής Α. Λ. Υ.Γ. Είναι φανερό ότι οι ευθύνες δεν αφορούν όλες προσωπικά σε σας , σε σας όμως απευθύνομαι ως αρχηγό του Συνδυασμού " Παρόν και Μέλλον " και επειδή σεις ασχοληθήκατε χωρίς κανένα λόγο μαζί μου.

Οι πολιτικές ευθύνες αφορούν συνολικά τον Συνδυασμό σας και τον Συνδυασμό της Νομαρχιακής Αγωνιστικής Συνεργασίας, που πάντα υπερψήφιζε τις επιλογές σας για όλα αυτά. Οι δε ... άλλες ευθύνες (πέραν των πολιτικών), αφορούν τα γνωστά έργα σας και τα πρόσωπα, που στελέχωναν τη Νομαρχιακή Επιτροπή κάθε φορά.

Περαιτέρω αποδείχθηκαν τα εξής όσον αφορά την αλήθεια ή μη του περιεχομένου της άνω επιστολής : Ειδικότερα ως προς την πρώτη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στις εγκαταστάσεις λιμένος στη νήσο των Ψαρών είναι αληθές ότι η Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Χίου με επικεφαλής τον τότε Νομάρχη Γ. Κ. προκήρυξε το εν λόγω έργο , που προέβλεπε κατασκευή κρηπιδώματος, προϋπολογισμού 202.000.000 δραχμών, η σχετική μελέτη εκπονήθηκε από τη Διεύθυνση τεχνικών υπηρεσιών της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Χίου (Ν.Α.Χ.) σε συνεργασία με μελετητές, πολιτικούς υπαλλήλους του Γενικού Επιτελείου Ναυτικού (ΓΕΝ), το έργο εγκρίθηκε και δημοπρατήθηκε , ο πρώτος διαγωνισμός έγινε στις 16-9-1996 και απέβη άγονος λόγω μη εμφάνισης μειοδοτών , η δεύτερη δημοπρασία έγινε στις 25-11-1996 και αναδείχθηκε μειοδότης μεταξύ 9 διαγωνιζομένων η εταιρία " ΙΑΣΩΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ " με προϋπολογισμό προσφοράς 97.884.540 δραχμές δηλαδή με έκπτωση 29,76%, η μειοδότρια εταιρία κατέθεσε εγγυητική επιστολή από τις 20-1-1997, πλην όμως η σύμβαση για την εκτέλεση του έργου δεν υπογράφηκε διότι στη σχετική μελέτη του ΓΕΝ δεν συμπεριλαμβανόταν γεωτεχνική έρευνα και για τον λόγο αυτό υπήρχε αντίρρηση από την Περιφέρεια να προχωρήσει η εκτέλεση του έργου.

Η έγκριση της Περιφέρειας δόθηκε το καλοκαίρι 1997 , οπότε και κλήθηκε η μειοδότρια εταιρία να υπογράψει τη σύμβαση με την υποχρέωση να αναλάβει πριν την εκτέλεση του έργου τη γεωτεχνική έρευνα, λόγω όμως του ότι είχαν παρέλθει οι προθεσμίες , που την υποχρέωναν να υπογράψει τη σύμβαση αρνήθηκε να υπογράψει και ζήτησε την επιστροφή της κατατεθείσης εγγυητικής επιστολής.

Στη συνέχεια έγινε νέα δημοπρασία στις 16-9-1997 και μειοδότης κηρύχθηκε μεταξύ 2 διαγωνιζομένων ο Ι. Γ. με προϋπολογισμό προσφοράς 195.890.112 δραχμές ήτοι με έκπτωση 3,14% και σχετικά υπογράφηκε από αυτόν και τον Γ. Κ. ως εκπρόσωπο της Ν.Α.Χ. η από 17-8-1998 σύμβαση κατασκευής του εν λόγω έργου, το οποίο έκανε ο Ι. Γ.. Δηλαδή το έργο τελικά ανατέθηκε στον Ι.

Γ. , ο οποίος προσέφερε ποσό διπλάσιο περίπου, από εκείνο, που προσέφερε η εταιρία "ΙΑΣΩΝ ΤΕΧΝΙΚΗ ΑΕ", γεγονός, που αναφέρεται και στο από τον Απρίλιο 1998 έγγραφο του Σώματος Επιθεωρητών Δ.Ε. - Εποπτικό Συμβούλιο, στο οποίο αναγράφεται ότι η επιτευχθείσα με τον 3° διαγωνισμό έκπτωση 3,14% με την συμμετοχή δύο διαγωνιζομένων σε σύγκριση με την επιτευχθείσα έκπτωση 29,76% και με τη συμμετοχή εννέα διαγωνιζομένων στο 2° διαγωνισμό κρίνεται ασύμφορη για το ελληνικό δημόσιο.

Κατά την εκτέλεση όμως του άνω έργου δεν τηρήθηκε η μελέτη , που εκπονήθηκε από το ΓΕΝ και προέβλεπε εκσκαφή στα 6 ή 6,50 μέτρα , αλλά η εκσκαφή έγινε στα 7,50 μέτρα δηλαδή το λιμάνι σκάφτηκε χαμηλότερα από τη στάθμη έδρασης των τεχνητών ογκόλιθων κατά 50 περίπου εκατοστά. Πρέπει να σημειωθεί ότι ο μόλος των Ψαρών είχε κατασκευαστεί πριν από 30 χρόνια, και το υλικό, που χρησιμοποιήθηκε για την κατασκευή του και τοποθετήθηκε πίσω από τους τεχνητούς ογκόλιθους περιείχε μεγάλες ποσότητες από χώμα, το οποίο σε συνδυασμό με την κακή θωράκιση, που συνίστατο σε τετράγωνους ογκόλιθους από σκυρόδεμα με μεγάλα κενά, ξεπλύθηκε από τους κυματισμούς με αποτέλεσμα να υπάρχουν μεγάλες σπηλαιώσεις κάτω από την ανωδομή.

Οι ανωτέρω παράγοντες δηλαδή η χαμηλότερη εκβάθυνση και οι υπάρχουσες σπηλαιώσεις σε συνδυασμό με ακραία καιρικά φαινόμενα προξένησαν στις 15-2-2005 ζημιές στο λιμένα Ψαρών και ειδικότερα ολική ανατροπή του ακρομολίου σε μήκος 27 μέτρων και μικρότερης έκτασης ζημιές στον υπόλοιπο κρηπιδότοιχο και μόλο, όπως προκύπτει από την Επιθεώρηση Κρηπιδώματος λιμένα Ψαρών και καταγραφή ζημιών , που προξένησε η θεομηνία της 15ης -2-2005 , που διενήργησε ο Ν.

Χ. εισηγητής επί τεχνικών θεμάτων της Λ.Ε. Χίου. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το έργο εκβάθυνσης του λιμένα Ψαρών είχε κακοτεχνίες, για τις οποίες όμως ουδόλως ευθύνεται ο ενάγων, ο οποίος επίσης ουδεμία σχέση είχε με την τρίτη δημοπρασία και την κατακύρωση του εν λόγω έργου στον Ι. Γ., που προσέφερε διπλάσιο ποσό προϋπολογισμού σε σχέση με την τεχνική εταιρία "ΙΑΣΩΝ ΑΕ " , καθόσον στις 25-11-1997 οπότε κατακυρώθηκε το έργο ο ενάγων δεν ήταν Νομαρχιακός Σύμβουλος , στις 11-4-2000 όταν περατώθηκαν οι εργασίες του έργου ο ενάγων ήταν μεν Νομαρχιακός Σύμβουλος δεν είχε όμως σχέση με τις τεχνικές υπηρεσίες της Ν.Α.Χ.

ούτε με τη διαχείριση δημοσίου χρήματος. Επομένως τα αναφερόμενα στην επίδικη επιστολή και αποδιδόμενα στον ενάγοντα ότι " ο Ελληνικός Λαός δαπάνησε (δια των χειρών σας) για το λιμάνι στα Ψαρά πάνω από 200.000.000 δραχμές, από τα οποία τα μισά τα δωρίσατε ( ! ) ( για να χρησιμοποιήσουμε πολύ ήπια έκφραση) υποκρύπτουν συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα και υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση το αναγκαίο μέτρο α) για τη διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ωςαρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, αλλά και ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι είναι " κακός σύμβουλος του Νομάρχη ".

Ως προς την δεύτερη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στο έργο της "Μελέτης - Κατασκευής Ταχυδιυλιστηρίου Λιμνοδεξαμενής Οινουσσών " είναι αληθές ότι το εν λόγω έργο δημοπρατήθηκε στις 30-11-1995 με προϋπολογισμό 30.000.000 δραχμές, η σύμβαση για την κατασκευή του υπογράφηκε στις 10-5-1996 με ανάδοχο τον Κ. Τ.

για ποσό 21.358.000 δραχμές πλέον απροβλέπτων, αναθεώρησης και ΦΠΑ. Το ως άνω έργο παραλήφθηκε διοικητικά από τον Δήμο Οινουσσών στις 4-61998 και έκτοτε το ταχυδιυλιοτήριο λειτουργεί όποτε έχει νερό η λιμνοδεξαμενή, σχεδόν κάθε καλοκαίρι. Μετά την ταχυδιϋλιση το επεξεργασμένο νερό δεν είναι πόσιμο και ο Δήμος Οινουσσών ποτέ δεν διέθεσε το επεξεργασμένο νερό προς πόση παρά μόνο για χρήση λάτρας σε ξεχωριστό δίκτυο.

Η λειτουργία της μονάδας μέχρι τις 2-10-2001, έδειξε ότι παράγει νερό μη πόσιμο, με αρκετές ζημιές, που επισκευάσθηκαν με έξοδα του Δήμου Οινουσσών, όπως αναφέρεται στο υπ' αριθμ. πρωτ…/2-10-2001 έγγραφο του Δημάρχου Οινουσσών. Επίσης από τις υπ' αριθμ…/16-4-1998 και ../9-6-1998 εκθέσεις χημικής ανάλυσης του Γενικού Χημείου του Κράτους προέκυψε ότι η περιεκτικότητα του νερού του ταχυδιυλιοτηρίου σε μαγγάνιο και χλώριο υπερέβαινε κατά πολύ τα ανώτατα επιτρεπτά όρια και το νερό είχε οσμή και γεύση φαρμάκου (χλωρίου ).

Επίσης στο νερό του ταχυδιυλιοτηρίου εντοπίστηκε μεγάλος αριθμός μικροβίων και συγκεντρώσεις σιδήρου, που οφείλοντο στη σύσταση πετρωμάτων της λεκάνης απορροής της λιμνοδεξαμενής και στο γεγονός ότι η ως άνω λεκάνη αποτελούσε παράλληλα και βοσκότοπο για αιγοπρόβατα της περιοχής, τα οποία απομακρύνθηκαν με την συνδρομή του Δήμου Οινουσσών.

Πάντως το νερό χρησιμοποιείτο μόνο για λάτρα και όχι ως πόσιμο και τελικά έγινε μονάδα αφαλάτωσης , η οποία εγκαινιάστηκε το καλοκαίρι 2005. Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το έργο " Μελέτης - Κατασκευής Ταχυδιυλιοτηρίου - Λιμνοδεξαμενής Οινουσσών" δεν ικανοποίησε τις ανάγκες, που επέβαλαν την κατασκευή του, γεγονός για το οποίο ουδόλως ευθύνεται ο ενάγων , ο οποίος στις 30-11-1995 όταν δημοπρατήθηκε το έργο καθώς και στις 4-6-1998 όταν αυτό παραλήφθηκε διοικητικά από τον Δήμο Οινουσσών δεν ήταν Νομαρχιακός Σύμβουλος.

Επομένως τα αναγραφόμενα από τον εναγόμενο στην επίδικη επιστολή "Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας) για το νερό στην Αιγνούσα (λιμνοδεξαμενή και ταχυδιυλιστήριο) πάνω από 200.000.000 δραχμές συνιστά προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα, που υπερβαίνει κατ' αντικειμενική κρίση το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του εναγομένου για τον ενάγοντα ότι "είναι κακός σύμβουλος του Νομάρχη".

Ως προς την τρίτη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στο έργο της " Κατασκευής έργων αποχέτευσης λυμάτων Δήμου Μαστιχοχωρίων και Κοινότητας Πυργιού" είναι αληθές ότι το εν λόγω έργο δημοπρατήθηκε στις 1812-1995 με προϋπολογισμό δαπάνης 525.000.000 δραχμές, η σύμβαση για την κατασκευή του υπογράφηκε στις 10-61996 με την εταιρία " ΔΙΑΥΛΟΣ ΑΤΕ " , που αναδείχθηκε τελικός μειοδότης για ποσό 115.720.306 δραχμές μη συμπεριλαμβανομένων της αναθεώρησης, των απρόβλεπτων και του ΦΠΑ και οι εργασίες περατώθηκαν στις 15-5-1998.

Το αποχετευτικό δίκτυο στο Πυργί έγινε, πλην όμως δεν εκτελέστηκαν και έργα βιολογικών μονάδων επεξεργασίας λυμάτων με αποτέλεσμα τα λύματα να δημιουργούν όχληση στην περιοχή και συνακόλουθα το εν λόγω έργο να μην ικανοποιεί τις ανάγκες , που επέβαλαν την κατασκευή του. Για την μη ολοκλήρωση όμως του άνω έργου ουδεμία ευθύνη ή συμμετοχή φέρει ο ενάγων , ο οποίος τόσον κατά τον χρόνο δημοπράτησης του έργου ( 18-12-1995 ) όσον και κατά τον χρόνο περάτωσης των εργασιών του ( 15-5-1998) δεν ήταν Νομαρχιακός Σύμβουλος.

Επομένως τα αναγραφόμενα στην επίδικη επιστολή από τον εναγόμενο ότι " Ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας) για την αποχέτευση του Πυργίου πάνω από 200.000.000 δρχ., αλλά τα λύματα παραμένουν στο χωράφι του κ. Καπετάνου" δημιουργεί υπόνοιες σε βάρος του ενάγοντα ότι αυτός παρακράτησε ή διέθεσε σε τρίτα πρόσωπα τα χρήματα, που ο Ελληνικός Λαός δαπάνησε για την αποχέτευση του Πυργίου, η οποία δεν έγινε με συνέπεια τα λύματα να λιμνάζουν στο χωράφι του Καπετάνου και οι ως άνω υπόνοιες και κρίσεις αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα και υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση σαφώς το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι είναι "κακός σύμβουλος του Νομάρχη".

Ως προς την τέταρτη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στο έργο της "Κατασκευής έργων αποχέτευσης Λυμάτων Δήμου Ιωνίας" είναι αληθές ότι το εν λόγω έργο δημοπρατήθηκε στις 29-11-1995 με προϋπολογισμό δαπάνης 230.000.000 δραχμών, η σύμβαση κατασκευής του υπογράφηκε στις 28-12-1995 με την κοινοπραξία Κ. Μ. και Ι. Μ.

ΕΡΓΕΠ για ποσό 54.418.827 δραχμών μη συμπεριλαμβανομένων της αναθεώρησης, των απρόβλεπτων και του ΦΠΑ και οι εργασίες περατώθηκαν στις 15-5-1998. Πλην όμως το άνω έργο δεν αποπερατώθηκε, ειδικότερα κατασκευάστηκε ένας κεντρικός αγωγός κατά μήκος της επαρχιακής οδού Νενήτων-Βουνού και Κοινής του Δήμου Ιωνίας χωρίς όμως να υπάρχει αποδέκτης των λυμάτων, τα οποία δημιουργούν μεγάλης κλίμακας όχληση στην περιοχή, όπως κατέθεσε σχετικά στην υπ' αριθ…/2006 ένορκη βεβαίωση ο Γ.

Β. Δήμαρχος Ιωνίας. Δηλαδή το έργο έμεινε ημιτελές και ανενεργό, καθόσον για να είναι λειτουργικό θα έπρεπε να είχε προηγηθεί τούτου το έργο της επεξεργασίας και διάθεσης των λυμάτων, το οποίο όμως δεν έγινε. Για τις ατέλειες όμως του άνω έργου ουδεμία ευθύνη φέρει ο ενάγων, ο οποίος δεν ήταν Νομαρχιακός Σύμβουλος καθ' όλο το χρονικό διάστημα από την δημοπράτηση του έργου (29-11-1995) έως την περάτωση των εργασιών του (15-5-1998).

Επομένως τα αναφερόμενα από τον εναγόμενο στην επίδικη επιστολή "ο Ελληνικός Λαός βέβαια δαπάνησε (δια των χειρών σας) για την αποχέτευση των Νενήτων, του Βουνού κλπ, το όχι ευκαταφρόνητο ποσό των 150.000.000 δρχ. περίπου. Θάφτηκε ένας σωλήνας από το Βουνό μέχρι τα Νένητα και είναι ακόμα εκεί θαμμένος " δημιουργούν υπόνοιες και κρίσεις ότι το ως άνω έργο έμεινε ημιτελές διότι ο εν άγων παρακράτησε ή διέθεσε σε τρίτους τα χρήματα, που ο ελληνικός λαός δαπάνησε για την αποπεράτωσή του, δηλαδή υποκρύπτουν γεγονότα, τα οποία αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα και υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι είναι " κακός σύμβουλος του Νομάρχη".

Ως προς την πέμπτη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στο έργο της ολοκλήρωσης του λιμενίσκου Κώμης του Δήμου Μαστιχοχωρίων, όπως προκύπτει από το υπ' αριθ. 3690/28-3-2005 έγγραφο της Ν.Α. Χίου η συγκέντρωση άμμου στην είσοδο του αλιευτικού καταφυγίου δημιουργεί προβλήματα στον ελλιμενισμό των αλιευτικών σκαφών, ενώ και 22 αλιείς της περιοχής με την υπ' αριθ. 4060/5-4-2005 αναφορά τους προς την Νομαρχία Χίου και την από 25-1-2006 αναφορά τους προς τον Δήμο Μαστιχοχωρίων διαμαρτύρονται για την επίχωση της εισόδου του λιμενίσκου, που τους εμποδίζει να το χρησιμοποιούν για την είσοδο και έξοδο των αλιευτικών σκαφών τους και αναιρεί τον προορισμό του ως λιμένος.

Τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι ο λιμενοβραχίονας του λιμένος Κώμης μετακινήθηκε βορειότερα κατά 50 μέτρα και με τον πρώτο νότιο άνεμο η είσοδος του λιμένος φράζει με άμμο και δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί. Αυτό συνέβη μόλις παραδόθηκε το λιμάνι στο Δήμο Μαστιχοχωρίων μετά την ανακατασκευή του, στο τέλος του 2004 οπότε έγιναν εκτεταμένες εργασίες βυθοκορρήσεων, που δεν έλυσαν το πρόβλημα, με αποτέλεσμα να επιβάλλεται να γίνονται κατά τακτικά χρονικά διαστήματα εργασίες αποάμμωσης του λιμένος.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι το ως άνω έργο δεν επέφερε το αποτέλεσμα, που επέβαλε την κατασκευή του, από ουδέν όμως αποδεικτικό μέσο προέκυψε ότι οι λανθασμένες επιλογές στην μελέτη και εκτέλεση του έργου είχαν σχέση με τον ενάγοντα ή ότι έγιναν για να ικανοποιηθούν συμφέροντα μεγαλογιατρού γείτονα του ενάγοντα.

Επομένως όσα αναφέρονται από τον εναγόμενο στην επίδικη επιστολή "σας είχα προειδοποιήσει ότι θα το χαλάσετε, αλλά εσάς το μόνο, που σας απασχολούσε τότε, ήταν να ικανοποιήσετε τα βίτσια μεγαλογιατρού, για το χατίρι του οποίου ο Ελληνικός Λαός δαπάνησε (δια των χειρών σας) περίπου 250.000.000 δρχ. " δημιουργεί την εντύπωση ότι οι πλημμέλειες του έργου του λιμένος Κώμης οφείλονται στο γεγονός ότι ο ενάγων διέθεσε σε γείτονά του μεγαλογιατρό τα χρήματα, που ο ελληνικός λαός δαπάνησε για την βελτίωση και ολοκλήρωση του εν λόγω έργου, γεγονότα, που προσβάλουν την προσωπικότητα του ενάγοντα και υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι " είναι κακός σύμβουλος του Νομάρχη".

Ως προς την έκτη παράγραφο της επιστολής, που αναφέρεται στο έργο της "βελτίωσης του δρόμου Σπαρτούντα -Καμπιά" είναι αληθές ότι το εν λόγω έργο έγινε σε δύο τμήματα, το πρώτο τμήμα του έργου δημοπρατήθηκε στις 24-5-1999 με προϋπολογισμό δαπάνης 267.000.000 δραχμές, η σύμβαση κατασκευής του έργου , υπογράφηκε στις 30-6-1999 με μειοδότη τον Ι.

Γ. για ποσό 182.175.231 δραχμές και οι εργασίες περατώθηκαν στις 4-5-2001, το δεύτερο τμήμα του έργου δημοπρατήθηκε στις 16-9-1999 με προϋπολογισμό δαπάνης 303.000.000 δραχμές. Η σύμβαση κατασκευής του υπογράφηκε στις 22-10-1999 με μειοδότη τον Ι. Γ. για ποσό 203.010.000 δραχμές και οι εργασίες περατώθηκαν στις 18-9-2003. Επισημαίνεται ότι το άνω έργο έγινε, πλην όμως στον δρόμο αυτό γίνονται κατολισθήσεις, που καθιστούν τη χρήση του προβληματική και τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι πριν από την κατασκευή του έπρεπε να γίνουν γεωλογικές και γεωτεχνικές μελέτες, όπως προβλέπεται και στην υπ' αριθ. 37/1995 εγκύκλιο του ΥΠΕΧΩΔΕ, προϋπόθεση όμως που δεν τηρήθηκε.

Επισημαίνεται ότι μέρος του άνω έργου έγινε όταν Νομάρχης της Χίου ήταν ο ενάγων, από ουδέν όμως αποδεικτικό μέσο προέκυψε ότι οι πλημμέλειες, που έχει το εν λόγω έργο και ειδικότερα το ότι δεν εκπονήθηκαν οι προαναφερόμενες μελέτες οφείλεται στην εκ μέρους του ενάγοντα κακή διαχείριση των χρημάτων, που διατέθηκαν για το έργο αυτό, το οποίο δεν ολοκληρώθηκε.

Επομένως τα αναφερόμενα από τον εναγόμενο στην επίδικη επιστολή " Ο Ελληνικός Λαός δαπάνησε (δια των χειρών σας ) για τον "δρόμο" αυτόν, πάνω από 300.000.000 δρχ. και δρόμο δεν έχει " υπονοούν γεγονότα, τα οποία αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα, τα οποία υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι είναι " κακός σύμβουλος του Νομάρχη ".

Ως προς τα αναφερόμενα στη συνέχεια της έκτης παραγράφου της επιστολής είναι αληθές ότι το εκθεσιακό κέντρο "Γ. Κ. " παρουσιάζει τεχνικές ατέλειες όπως προκύπτει από το υπ' αριθ. 8834/2001 έγγραφο της Διεύθυνσης Τεχνικών Υπηρεσιών Ν. Α. Χίου προς τον ανάδοχο του έργου "περί αποκατάστασης ελαττώματος του έργου ", ότι ο παιδικός σταθμός Βροντάδου παρουσιάζει πρόβλημα και το έργο στην ιχθυόσκαλα έγινε καλά.

Προσέτι ως προς την αναφορά της επιστολής στους ακριβοπληρωμένους τεχνικούς συμβούλους , αποδείχθηκε ότι η εταιρία τεχνικών συμβούλων ΒΙΠΕΤΒΑ πρότεινε στη Νομαρχιακή Επιτροπή να δημιουργήσει ένα γραφείο στελεχωμένο από πέντε επιστήμονες, ήτοι από τρεις μηχανικούς, έναν για κάθε κατηγορία έργων, ένα μηχανολόγο και έναν επικεφαλής, ο Νομάρχης όμως υπέγραψε σύμβαση μόνο για ένα μηχανικό, ένα εργοδηγό ή υπομηχανικό ή μηχανικό και έναν μηχανολόγο, ήτοι για ελλιπή σύνθεση του γραφείου τεχνικών συμβούλων για το οποίο ο προϋπολογισμός ήταν 5.000.000 ή 6.000.000 δραχμές τον μήνα, ποσό που εισέπραττε η ΒΙΠΕΤΒΑ, αν και το γραφείο δεν ήταν στελεχωμένο με μηχανικούς, οπότε το κόστος για την στελέχωση του εν λόγω γραφείου έπρεπε να ανέρχεται σε μικρότερο ποσό από το ανωτέρω.

Από τα ανωτέρω συνάγεται ότι όλα τα έργα, που αναφέρονται στην επίδικη επιστολή είχαν ατέλειες, ή ήσαν ημιτελή, ή η λειτουργία τους ήταν ελαττωματική όπως αναλυτικά έχει ήδη εκτεθεί για έκαστο τούτων. Επομένως, τα περιστατικά , που αναφέρονται στα έργα ως προς την λειτουργικότητά τους ήταν αληθή, αναφέρονται δε σε έργα, που αφορούσαν όλη τη τετραετή περίοδο από 1-1-1999 έως 31-12-2002, κατά την οποία ο συνδυασμός του ενάγοντα είχε την ευθύνη της διοίκησης της Νομαρχίας Χίου, κατά την οποία όμως ο ενάγων άσκησε καθήκοντα Νομάρχη μόνο για το χρονικό διάστημα ενός έτους και ειδικότερα από 1-1-2002 έως 31-12-2002 και δεν αφορούσαν προσωπικά στο σύνολο τους τον ενάγοντα, ενώ πολλά από αυτά είχαν σχέση με ατασθαλίες κατά την διαχείριση των οικονομικών της Νομαρχίας για το ίδιο χρονικό διάστημα, στις οποίες ουδόλως αποδείχθηκε ότι εμπλέκεται ο ενάγων, ο οποίος άλλωστε δεν είχε άμεσες διαχειριστικές αρμοδιότητες.

Το περιεχόμενο όμως της επίδικης επιστολής και οι ειδήσεις και τα σχόλια, που περιλαμβάνονται και αποδίδονται με αυτή στον ενάγοντα, τα οποία μάλιστα δημιουργούν υπόνοιες σε βάρος του για διάπραξη εκ μέρους του αξιόποινων πράξεων κατά το ελεγχόμενο από την επιστολή τετραετές χρονικό διάστημα της διοίκησης της Νομαρχίας Χίου από τον συνδυασμό, στον οποίο μετείχε ο ενάγων , δεν αποτελούν κατ" αντικειμενική κρίση πρόσφορες και αναγκαίως αντικειμενικά εκδηλώσεις για τη θεμελίωση και διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου στο να ασκήσει κριτική ως πολιτικό πρόσωπο σε βάρος του ενάγοντα ως πολιτικού επίσης προσώπου ατομικά, από το γεγονός και μόνο ότι ο ενάγων ηγείτο του συνδυασμού της αντιπολίτευσης κατά τον χρόνο της σύνταξης και δημοσίευσης της επιστολής, ενώ ο ενάγων κατά το ελεγχόμενο με την επιστολή τετραετές χρονικό διάστημα της διοίκησης της Νομαρχίας από τον ίδιο συνδυασμό είχε διατελέσει Νομάρχης μόνο για ένα χρόνο χωρίς ανάμειξη στις αναφερόμενες στην επιστολή οικονομικές ατασθαλίες.

Το περιεχόμενο όμως της επιστολής και συγκεκριμένα οι ειδικότερες πιο κάτω φράσεις : α) "ένα από όλα αυτά αν μου είχε συμβεί στη ζωή μου, θα ντρεπόμουν να κυκλοφορήσω στη Χίο", η οποία φράση ήταν και η επικεφαλίδα της επιστολής, β) "δωρίσατε δημόσιο χρήμα" , γ) "ο ελληνικός λαός δαπάνησε δια των χειρών σας" δ) "ότι ικανοποίησε τα βίτσια μεγαλογιατρού δαπανώντας για χατίρι του χρήματα του ελληνικού λαού ", υποκρύπτουν συμβάντα και αντικειμενικά εκδηλωτικά στοιχεία, τα οποία στη συγκεκριμένη περίπτωση αντικειμενικά συνιστούν προσβολή της προσωπικότητας του ενάγοντα και υπερβαίνουν κατ' αντικειμενική κρίση σαφώς το αναγκαίο μέτρο :

α) για την διαφύλαξη του δικαιώματος του εναγομένου για την άσκηση θεμιτής πολιτικής κριτικής είτε ατομικά κατά του ενάγοντα είτε ως αρχηγού της αντιπολίτευσης στο Νομαρχιακό Συμβούλιο αλλά και β) ως απάντηση στην προηγηθείσα έκφραση του ενάγοντα για τον εναγόμενο ότι " είναι κακός σύμβουλος του Νομάρχη" η οποία κατά τον εναγόμενο αποτέλεσε το έναυσμα και την αφορμή για την εκ μέρους του σύνταξη και δημοσίευση της επίδικης επιστολής.

Με βάση τα ανωτέρω στην προκειμένη περίπτωση δεν αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της δημοσιευμένης επιστολής του εναγομένου κατ' άρθρο 367 παρ. 1 ΠΚ, ως προς τις εξυβριστικές εκφράσεις, που περιέχει λόγω δικαιολογημένου ενδιαφέροντος του εναγομένου να ελέγξει και να θίξει τα κακώς κείμενα του συνδυασμού του ενάγοντα όσον αφορά τα δημόσια έργα , που έγιναν επί της τετραετίας, που ο άνω συνδυασμός είχε την διοίκηση της Νομαρχίας Χίου, και συνεπώς παραμένει η ποινική ευθύνη του εναγομένου άρα και η υποχρέωσή του προς αποζημίωση, καθόσον συντρέχει η περίπτωση της ΠΚ 367 παρ. 2 εδ.

β ΠΚ δεδομένου ότι από τις προαναφερόμενες επίμαχες φράσεις προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως του εναγομένου, δηλαδή πρόθεση που κατευθύνεται ειδικά στην προσβολή της τιμής του ενάγοντα}. Με βάση τα προαναφερόμενα το Εφετείο έκρινε ότι η δημοσίευση της επίδικης επιστολής προσέβαλε βάναυσα την προσωπικότητα του ενάγοντα, στον οποίο προκάλεσε ηθική βλάβη, για την αποκατάσταση της οποίας έπρεπε να του επιδικάσει, ως χρηματική ικανοποίηση, το ποσό των 10.000 ευρώ, το οποίο κρίνεται εύλογο, ενόψει του είδους, του τρόπου και του μεγέθους της προσβολής της προσωπικότητας, της τιμής και της υπόληψης του ενάγοντα, των συνθηκών, υπό τις οποίες έλαβε χώρα η προσβολή, καθώς και της κοινωνικής και οικονομικής κατάστασης των μερών.

Ακολούθως, δέχτηκε την έφεση του εναγομένου-εκκαλούντος, εξαφάνισε την εκκαλουμένη απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Χίου, διακράτησε την υπόθεση, δίκασε την αγωγή και δέχτηκε αυτή, ως εν μέρει κατ' ουσίαν βάσιμη, για το ποσό των 10.000 ευρώ, το οποίο υποχρέωσε τον εναγόμενο να καταβάλει στον ενάγοντα με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Με τις, ως άνω, κρίσεις του, το Εφετείο ορθώς ερμήνευσε και εφάρμοσε τις προδιαληφθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου. Με τις προεκτεθείσες δε παραδοχές του, δεν στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης, αφού από το αιτιολογικό αυτής προκύπτουν σαφώς όλα τα περιστατικά που είναι αναγκαία για την κρίση του δικαστηρίου στη συγκεκριμένη περίπτωση περί συνδρομής των νομ''ιμων όρων και προϋποθέσεων των διατάξεων που εφαρμόσθηκαν, ενώ έχει σαφείς, πλήρεις και μη αντιφάσκουσες αιτιολογίες ως προς το νομικό χαρακτηρισμό των περιστατικών που έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Συνεπώς, οι αντίθετοι λόγοι αναιρέσεως από τους αρ. 1 και 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, είναι αβάσιμοι. Εξάλλου, ο ίδιοι λόγοι αναίρεσης, ως προς τις υπόλοιπες αιτιάσεις τους, που αναφέρονται σε αυτούς, κατά το άλλο μέρος τους, καθώς και οι επί μέρους αιτιάσεις που περιέχονται στους λοιπούς λόγους, της κρινόμενης αίτησης, από τις διατάξεις των άρθρων 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, και 561 παρ.1 του ίδιου Κώδικα, (με τι οποίες αιτιάσεις) υποστηρίζεται ότι υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης ή ανεπάρκεια των αιτιολογιών, σχετικά με ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων, που αφορούν τα ίδια πιο πάνω αναφερόμενα κρίσιμα ζητήματα, και τα επί του αντιθέτου επιχειρήματα του αναιρεσείοντος, που έχουν σχέση με το τελικό αποδεικτικό πόρισμα στο οποίο κατέληξε το δικαστήριο και βρίσκονται κατά τον αναιρεσείοντα σε αντίθεση με τους ισχυρισμούς που προέβαλε στο δικαστήριο της ουσίας, πρέπει να απορριφθούν ως απαράδεκτοι, αφού, κατά τα πιο πάνω αναφερόμενα, το από τις αποδείξεις πόρισμα εκτίθεται με σαφήνεια, πειστικότητα και, κατά λογική ακολουθία, τρόπο στην προσβαλλόμενη απόφαση, με τους ίδιους δε λόγους, κατά τα λοιπά, εκ του περιεχομένου των οποίων δεν συντρέχει εξαιρετική περίπτωση από εκείνες του άρθρου 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, πλήττεται πλέον, μέσω των προαναφερομένων επιχειρημάτων του αναιρεσείουσας, η ουσία αποκλειστικά της υπόθεσης, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

3. Από τις διατάξεις των άρθρων 579 και 581 ΚΠολΔ προκύπτει ότι, αν αναιρεθεί η απόφαση, η υπόθεση συζητείται στο δικαστήριο της παραπομπής, στο οποίο εισάγεται με κλήση, μέσα στα όρια που διαγράφονται με την αναιρετική απόφαση. Οι διάδικοι επανέρχονται στην προηγούμενη της αναιρεθείσας απόφασης κατάσταση και η διαδικασία ακυρώνεται μόνο εφόσον στηρίζεται στην παράβαση για την οποία έγινε δεκτή η αναίρεση, με την έννοια ότι, εφόσον η απόφαση αναιρέθηκε ενόλω αποβάλει κάθε ισχύ, θεωρείται ως εντελώς άκυρη, δεν λαμβάνεται υπόψη και παύει να αποτελεί δεδικασμένο.

Ενόψει αυτών το Εφετείο, ως δικαστήριο της παραπομπής, επανεκδικάζει την έφεση, δεσμευόμενο μόνο ως προς το νομικό ζήτημα που έλυσε η παραπεμπτική απόφαση και όχι από τις διαπιστώσεις της απόφασης που αναιρέθηκε ως προς τα πραγματικά γεγονότα, δυνάμενο να εκτιμήσει διαφορετικά τις αποδείξεις, (εφόσον δεν εθίγησαν με την αναίρεση), από την αναιρεθείσα, μη δεσμευόμενο ούτε ως προς το σημείο αυτό από εκείνη.

Εξάλλου, από τις διατάξεις των άρθρ. 335, 338, 339, 340, 341 και 346 ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από το ν. 2915/2001, συνάγεται ότι το δικαστήριο της ουσίας, προκειμένου να σχηματίσει την κρίση του για πραγματικούς ισχυρισμούς των διαδίκων που ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λάβει υπόψη του όλα τα αποδεικτικά μέσα, τα οποία παραδεκτά προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι, διαφορετικά υποπίπτει στην πλημμέλεια που ιδρύει το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 11γ του άρθρ.559 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα ο λόγος αυτός αναίρεσης ιδρύεται όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν έλαβε υπόψη του υποστατά και αναλόγως έγκυρα αποδεικτικά μέσα που οποιοσδήποτε από τους διαδίκους παραδεκτά επικαλέσθηκε και νόμιμα προσκόμισε προς άμεση ή έμμεση απόδειξη ή ανταπόδειξη κρίσιμων γεγονότων ή ισχυρισμών, δηλαδή λυσιτελών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, διαμορφώνοντας το διατακτικό της απόφασης (Ολ.

ΑΠ 42/2002, ΑΠ 105/2005, 953/2005), το οποίο θα ήταν διαφορετικό χωρίς τη σχετική παράλειψη (ΑΠ 1874/2008). Κατά την έννοια αυτή ο ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου έγινε η προσκόμιση και η επίκληση του κρίσιμου αποδεικτικού μέσου, πρέπει να είναι νόμιμος και να προτάθηκε παραδεκτά στο δικαστήριο της ουσίας, ο οποίος πρέπει να εξειδικεύεται στο αναιρετήριο με παράλληλη αναφορά ότι υπήρξε παραδεκτή επίκλησή του στο δικαστήριο της ουσίας.

Τέλος, το δεδικασμένο, που λαμβάνεται υπόψη και αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο της ουσίας, δεν αφορά τη δημόσια τάξη και γι' αυτό για να δημιουργηθεί λόγος αναίρεσης, πρέπει ο ισχυρισμός για ύπαρξη (ή μη) δεδικασμένου να έχει προταθεί νομίμως στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 562 παρ. 2 ΚΠολΔ) και να αναφέρεται τούτο στο αναιρετήριο.

Στην προκειμένη περίπτωση αποδίδεται στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο η από τον αρ. 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλημμέλεια διότι δεν έλαβε υπόψη την υπ' αριθ. 163/2007 απόφαση του Εφετείου, με την οποία είχε απορριφθεί προηγουμένως η ίδια αγωγή του αναιρεσίβλητου, καθώς και αναιρετική αυτής απόφαση (1030/2009) του Αρείου Πάγου, από τις οποίες προέκυπτε δεδικασμένο, το οποίο δεν έλαβε υπόψη του αν και όφειλε να το διαγνώσει αυτεπαγγέλτως.

Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί. τούτο διότι, 1) δεν επικαλείται ότι τον περί δεδικασμένου ισχυρισμό του τον είχε προτείνει παραδεκτώς στο δικαστήριο της ουσίας. Ανεξαρτήτως του ότι ο ισχυρισμός του αυτός ήταν και μη νόμιμος, καθόσον, όπως πιο πάνω αναφέρθηκε η αναιρεθείσα απόφαση αποβάλλει την ισχύ της, και παύει να αποτελεί δεδικασμένο, ενώ η αναιρετική απόφαση δεσμεύει το δικαστήριο της παραπομπής μόνο ως προς το νομικό θέμα που επέλυσε και 2) διότι οι άνω αποφάσεις δεν αποτελούν αποδεικτικά μέσα, κατά την έννοια του αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Τέλος, ο από τον αρ. 12 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, λόγος της κρινόμενης αίτησης είναι αόριστος, και πρέπει να απορριφθεί, καθόσον δεν αναφέρεται ποια είναι τα αποδεικτικά στοιχεία, στα οποία το δικαστήριο της ουσίας δεν προσέδωσε την αυξημένη αποδεικτική ισχύ, που προβλέπει ο νόμος.

4. Ο από το άρθρο 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, λόγος αναιρέσεως ιδρύεται, αν το δικαστήριο της ουσίας παραμόρφωσε το περιεχόμενο αποδεικτικού, κατά την έννοια των άρθρων 339 και 432 επ. ΚΠολΔ, εγγράφου, δηλαδή προέβη σε εσφαλμένη ανάγνωση του κειμένου του, αποδίδοντας σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διαφορετικό από το αληθινό, στη συνέχεια δε, στηρίζοντας την κρίση του αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στο έγγραφο τούτο, κατέληξε σε επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα αποδεικτικό πόρισμα σχετικώς με πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Από τα ως άνω παρέπεται δεν ιδρύεται ο λόγος αυτός αναιρέσεως, αν το δικαστήριο, από την, έστω και εσφαλμένη, εκτίμηση και αξιολόγηση του εγγράφου, κατέληξε σε πόρισμα αντίθετο εκείνου που ο αναιρεσείων θεωρεί ως ορθό, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση που ανάγεται στην εκτίμηση πραγμάτων, η οποία κατά το άρθρ. 561 § 1 ΚΠολΔ είναι αναιρετικά ανέλεγκτη.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον τρίτο λόγο αναιρέσεως από το άρθρ. 559 αριθ. 20 ΚΠολΔ, ο αναιρεσείων προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην παραπάνω πλημμέλεια, διότι παραμόρφωσε το περιεχόμενο επίμαχης επιστολής του. Ο λόγος αυτός είναι απαράδεκτος και πρέπει να απορριφθεί, αφού από το περιεχόμενο της προσβαλλόμενης απόφασης, όπως τούτο εκτίθεται στην προηγούμενη σκέψη προκύπτει ότι το Εφετείο, για να καταλήξει στην του κρίση, δεν έλαβε υπόψη του αποκλειστικά ή κυρίως την εν λόγω επιστολή, αλλά την συνεκτίμησε με τα υπόλοιπα αναφερόμενα αποδεικτικά στοιχεία.

Ενόψει όλων αυτών, πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της η κρινόμενη αίτηση. Η δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του ηττηθέντος αναιρεσείοντος (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 2-12-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 105/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αιγαίου (μεταβατική έδρα Χίου). Επιβάλει στον αναιρεσείοντα τη δικαστική δαπάνη του αναιρεσίβλητου 6την οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

Κρίθηκε, αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 2013. Δημοσιεύτηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίασή στο ακροατήριό του, στις 8 Ιουλίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ