Supreme Court dismisses appeal against termination compensation ruling due to vague grounds and lack of factual basis.

Απόφαση 1468 / 2021 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1468/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους δικαστές, Πελαγία Ακάσογλου, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένης της Αντιπροέδρου Δήμητρας Κοκοτίνη), Δήμητρα Ζώη, Ιωάννα Μαργέλλου-Μπουλταδάκη, Ελένη Κατσούλη και Δημητρία Στρούζα-Ξένου-Κοκολέτση, Aρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, την 11 Μαΐου 2021, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση, μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΥΔΡΕΥΣΗΣ-ΑΠΟΧΕΤΕΥΣΗΣ (Δ.Ε.Υ.Α.) ΑΓΡΙΝΙΟΥ", όπως εκπροσωπείται νόμιμα, που εδρεύει στο Αγρίνιο και παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου Κώστα Παρετσόγλου, ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Του αναιρεσίβλητου: Π. Κ. του Σ., κατοίκου ... που παραστάθηκε δια δηλώσεως (ΚΠολΔ 242 παρ.2) αυτοπροσώπως, λόγω της δικηγορικής του ιδιότητος και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-10-2017 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αγρινίου. Εκδόθηκαν η 111/2018 οριστική απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου και, κατόπιν ασκήσεως εφέσεως προσθέτου λόγου εφέσεως και αντεφέσεως, αφού συνεκδικάσθηκαν, η 44/2020 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου. Την αναίρεση της τελευταίας, ζητά το αναιρεσείον με την από 18-6-2020 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε με τη σειρά της από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Εισηγητής ορίσθηκε η αρεοπαγίτης Δήμητρα Ζώη. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στα δικαστικά έξοδα.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη από 18-6-2020 (Ε.Κ.Δ.Ε.Μ. 32/18.6.2020) αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η υπ' αριθ. 44/2020 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου, δικάσαντος ως εφετείο. Με την απόφαση αυτή, που εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία του ισχύοντος άρθρου 614 παρ. 5 ΚΠολΔ (σε συνδυασμό προς τα άρθρα 591, 422, 421, 622 Α ΚΠολΔ), το δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αφού συνεκδίκασε, (α) -δέχθηκε τυπικά και απέρριψε στην ουσία την από 5-11-2018 έφεση και τον πρόσθετο λόγο εφέσεως, ασκηθέντα με το από 31.7.2019 ξεχωριστό δικόγραφο, του εκκαλούντος -εναγομένου και ήδη αναιρεσείοντος Ν.Π.Ι.Δ.

με έδρα στην Αθήνα, ενώ (β) -δέχθηκε, τυπικά και στην ουσία, την ασκηθείσα, με τις από 6.9.2019 έγγραφες προτάσεις, αντέφεση του αντεκκαλούντος -ενάγοντος και ήδη αναιρεσιβλήτου κατά της υπ'αριθ. 111/2018 οριστικής αποφάσεως του Ειρηνοδικείου Αγρινίου και αφού εξαφάνισε την ως άνω (111/2018) εκκαλούμενη απόφαση και δίκασε επί της από 31-10-2017 αγωγής του αναιρεσιβλήτου, δέχθηκε αυτή, ως ουσιαστικά βάσιμη και υποχρέωσε το εναγόμενο -αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ.

να του καταβάλει το ποσό των 17.080 ευρώ, ως διαφορά της νόμιμης αποζημίωσης καταγγελίας της μεταξύ τους σύμβασης έμμισθης εντολής. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, την 18.6.2020, ως άνω, δηλ. εντός της νόμιμης προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών από την 15.6.2020, οπότε η 44/2020 απόφαση επιδόθηκε, κατά νόμο, στο αναιρεσείον, με την επιμέλεια του αναιρεσίβλητου (άρθρα 552, 553, 556, 558, 564, παρ.1, 495 παρ. 1, 566 παρ.1 ΚΠολΔ) και ως εκ τούτου είναι παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των διαλαμβανομένων σ'αυτή λόγων (άρθρο 577 §§ 1 και 3 ΚΠολΔ).

Με τη διάταξη του άρθρου 560 αριθμός 1 εδαφ.α' ΚΠολΔ, το οποίο εννοιολογικώς ταυτίζεται με το άρθρο 559 αριθμός 1 εδαφ. α' ΚΠολΔ, ορίζεται ότι, κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των πρωτοδικείων, που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση, αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Ο κανόνας ουσιαστικού δικαίου παραβιάζεται ευθέως, αν δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή εάν εφαρμοσθεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές καθώς και εάν εφαρμοσθεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε ως ψευδής ερμηνεία του κανόνα ουσιαστικού δικαίου, δηλαδή όταν το δικαστήριο της ουσίας προσέδωσε σε αυτόν έννοια διαφορετική από την αληθινή, είτε ως κακή εφαρμογή, ήτοι εσφαλμένη υπαγωγή σ' αυτόν των περιστατικών της ατομικής περίπτωσης που καταλήγει σε εσφαλμένο συμπέρασμα με τη μορφή του διατακτικού (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013, ΟλΑΠ 7/2006).

Με τον παραπάνω λόγο αναίρεσης, ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου της ουσίας κατά την εκτίμηση της νομικής βασιμότητας της αγωγής και των ισχυρισμών (ενστάσεων, αντενστάσεων) των διαδίκων καθώς και τα νομικά σφάλματα του ανωτέρω δικαστηρίου κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Στην τελευταία δε περίπτωση, η παραβίαση του κανόνα αυτού ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο αποκλειστικώς και μόνο με βάση τα πραγματικά περιστατικά, που δέχεται το δικαστήριο της ουσίας ότι αποδείχθηκαν ή ότι δεν αποδείχθηκαν (ΑΠ 19/2020, ΑΠ 130/2016, ΑΠ 1420/2013).

Για το ορισμένο του ανωτέρω από τον αριθμό 1 εδαφ. α' του άρθρου 560 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης (άρθρα 118 αριθμός 4, 577 παρ. 3, 566 παρ. 1, 578 ΚΠολΔ), πρέπει να διαλαμβάνονται στο αναιρετήριο τόσο η διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάσθηκε, όσο και το αποδιδόμενο στην προσβαλλόμενη απόφαση νομικό σφάλμα, στη δε περίπτωση της κατ' ουσίαν έρευνας της υπόθεσης πρέπει, επίσης, να παρατίθενται στο αναιρετήριο οι παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που έγιναν δεκτά από το δικαστήριο ως θεμελιωτικά της κρίσης του για το βάσιμο ή μη της αγωγής και υπό τα οποία συντελέσθηκε η επικαλουμένη παράβαση του κανόνα ουσιαστικού δικαίου (ΟλΑΠ 1/2016, ΟλΑΠ 2/2013).

Μάλιστα δεν αρκεί η μνεία αποσπασματικών παραδοχών της αναιρεσιβαλλομένης αποφάσεως κατ' επιλογή του αναιρεσείοντος, αλλά πρέπει να αναφέρεται το σύνολο των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά με τη προσβαλλόμενη απόφαση, έστω και κατά τρόπο συνοπτικό, με βάση τα οποία η προσβαλλόμενη απόφαση κατέληξε σε δυσμενές για τον αναιρεσείοντα συμπέρασμα (ΟλΑΠ 28/1998, ΑΠ 19/2020, ΑΠ 183/2020, ΑΠ 1551/2018, ΑΠ 319/2017, ΑΠ 901/2010, ΑΠ 2173/2007).

Το κατά νόμο αναγκαίο περιεχόμενο της ελάσσονος πρότασης προσδιορίζεται από τον εκάστοτε εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου, του οποίου το πραγματικό πρέπει να καλύπτεται πλήρως από τις παραδοχές της αποφάσεως στο αποδεικτικό της πόρισμα και να μην καταλείπονται αμφιβολίες. Συνακόλουθα, η παραβίαση του κανόνα του ουσιαστικού δικαίου (άρθρο 560 παρ. 1 εδαφ.

α' του ΚΠολΔ) οσάκις το δικαστήριο ερεύνησε την υπόθεση κατ' ουσία, πρέπει να προκύπτει από τη διατυπωθείσα προς στήριξη του διατακτικού της απόφασης ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δηλαδή από τις παραδοχές της αποφάσεως του δικαστηρίου της ουσίας επί των ζητημάτων που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και με βάση τις οποίες το δικαστήριο, ως αναγκαίες, κατέληξε στην κρίση περί παραδοχής ή απόρριψης της αγωγής, της ένστασης ή της αντένστασης και κατά τούτο συνιστούν, κατά τα ήδη προεκτεθέντα, στοιχεία του ορισμένου του προβαλλομένου στο αναιρετήριο σχετικού λόγου αναίρεσης (ΑΠ 99/2020, ΑΠ 38/2020, 19/2020).

Ο αόριστος λόγος αναιρέσεως είναι απαράδεκτος και η αοριστία του δεν μπορεί να θεραπευθεί, με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (ΑΠολ.27/1998). Στην προκειμένη περίπτωση το αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ. και με τους τρεις λόγους αναιρέσεως αποδίδει στην προσβαλλόμενη απόφαση την αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 560 αριθμ. 1 εδαφ.

α' ΚΠολΔ, για τη στοιχειοθέτηση των οποίων εκθέτει κατά λέξη τα εξής: Α) Όσον αφορά τον πρώτο λόγο: ".....Ότι κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου το Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου έκρινε ότι η επιχείρησή του (Δ.Ε.Υ.Α.), ως νομικό πρόσωπο ιδιωτικού δικαίου δεν υπάγεται στις διατάξεις του ενιαίου μισθολογίου και του ν. 4354/2015 και δεν εφαρμόζονται στους εργαζομένους του οι περικοπές που επέφεραν οι μνημονιακοί νόμοι".

Στη συνέχεια παραθέτει ερμηνεία των διατάξεων του ν. 4354/2015 "Διαχείριση των μη εξυπηρετούμενων δανείων, μισθολογικές ρυθμίσεις και άλλες επείγουσες διατάξεις εφαρμογής της συμφωνίας δημοσιονομικών στόχων και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων" και καταλήγει στο ότι (κατά λέξη) το Εφετείο, "ερμήνευσε λανθασμένα και παραβίασε το νομικό κανόνα και έσφαλε, όταν έκρινε ότι θα έπρεπε η αποζημίωση, που έλαβε ο εφεσίβλητος (ήδη αναιρεσίβλητος) να είχε προσαυξηθεί κατά 1/6, λόγω της αναλογίας των δώρων εορτών και του επιδόματος αδείας καθώς αυτά είχαν ήδη καταργηθεί από 1-1-2013 και, σε κάθε περίπτωση, με το ν. 4354/2015, ενώ είναι προφανώς και αβάσιμος και δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του αναιρεσιβλήτου ότι όντως ελάμβανε τέτοια επιδόματα και δώρα μέχρι την ημερομηνία της καταγγελίας της σύμβασής του".

Β) Όσον αφορά το δεύτερο λόγο: ".. Ότι κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου το Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου έκρινε ότι η δικαιούμενη βασική αποζημίωση απόλυσης του αναιρεσιβλήτου ανέρχεται στο ποσό των 47.520 ευρώ (24 μήνες Χ 1980 ευρώ) αντί του ορθού ποσού των 38.360 ευρώ (20 μήνες Χ1918 ευρώ), το οποίο ποσό και του καταβλήθηκε καθώς ο μισθός του αναιρεσιβλήτου, κατά την αποχώρησή του, ανερχόταν στο ποσό των 1918 ευρώ, σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ.10 περ.

γ' του ν. 4354/2015, σε συνδυασμό με το άρθρο 14 παρ.2 του ίδιου νόμου", παραθέτοντας, στη συνέχεια, και ερμηνεία της σχετικής διάταξης του άρθρου 9 παρ. 10 περ.γ' του ν. 4354/2015. Και Γ) Όσον αφορά τον τρίτο λόγο: "..... Ότι κατά παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου το Μονομελές Πρωτοδικείο Αγρινίου έκρινε ότι η δικαιούμενη βασική αποζημίωση απόλυσης του αναιρεσιβλήτου ανέρχεται στις μηνιαίες αποδοχές 24 μηνών, αντί για το ορθό 20 μηνών.

Και τούτο ναι μεν γιατί ο αναιρεσίβλητος κατά την αποχώρηση από την επιχείρηση (30-4-2017) είχε συμπληρώσει 29 έτη υπηρεσίας στην επιχείρηση, πλην όμως κρίσιμος χρόνος για τον υπολογισμό της αποζημίωσης απόλυσης όσων είχαν συμπληρώσει πάνω από 17 έτη υπηρεσίας στον ίδιο εργοδότη, κατά την παρ. 3 της υποπαραγράφου ΙΑ.12 του άρθρου πρώτου του ν. 4093/2012, στην οποία ευθέως παραπέμπτει το άρθρο 46 του ν. 4194/2013 (Κώδικας περί Δικηγόρων), είναι ο χρόνος δημοσίευσης του νόμου (12-11-2012), κατά τον οποίο ο αναιρεσίβλητος είχε συμπληρώσει 24 έτη υπηρεσίας στην επιχείρηση και, συνεπώς, δικαιούταν αποζημίωση απόλυσης 12 μηνών πλέον οκτώ μηνών, ανεξαρτήτως του χρόνου που, τελικώς, απολύθηκε" και στη συνέχεια, παραθέτει ερμηνεία της διάταξης "του άρθρου 46 του ν. 4194/2013 (Κώδικας περί Δικηγόρων- Διάρκεια και λήξη έμμισθης εντολής-αποζημίωση)".

Οι λόγοι αυτοί, υπό τα ανωτέρω εκτιθέμενα στη νομική σκέψη, είναι απαράδεκτοι ως αόριστοι, αφού για τη στοιχειοθέτησή τους δεν παρατίθενται καθόλου οι ουσιαστικές παραδοχές της προσβαλλομένης αποφάσεως του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου το οποίο ερεύνησε την υπόθεση στην ουσία της ούτως ώστε να ερευνηθεί η συνδρομή (ή μη) του εκ του αριθμού 1α του άρθρου 560 του ΚΠολΔ λόγου αναιρέσεως.

Κατόπιν αυτών και αφού δεν υπάρχει άλλος λόγος προς έρευνα, πρέπει να απορριφθεί η ένδικη αίτηση αναιρέσεως. Τα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, πρέπει, κατά το νόμιμο και βάσιμο αίτημά του, να επιβληθούν σε βάρος του αναιρεσείοντος, λόγω της ήττας του (άρθρα 106, 176,183, 189 και 191 παρ. 2 ΚΠολΔ), όπως ειδικότερα αναφέρεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 18-6-2020 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθμ. 44/2020 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αγρινίου. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον Ν.Π.Ι.Δ. να καταβάλει στον αναιρεσίβλητο για τα δικαστικά του έξοδα, το ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1800) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα την 22 Ιουνίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, την 7 Δεκεμβρίου 2021.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ