Supreme Court dismisses appeal on property co-ownership claims due to lack of factual basis and contradictory court findings.

Απόφαση 1467 / 2006 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1467/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Γκιάφη, Αντιπρόεδρο, Αλέξανδρο Κασιώλα, Χαράλαμπο Αντωνιάδη, Γεώργιο Φώσκολο και Γεώργιο Καπερώνη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Οκτωβρίου 2005, με την παρουσία και της γραμματέως Γραμματικής Κονταξή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ..............., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Παναγιώτη Γαλάνη.

Του αναιρεσιβλήτου: ......................, ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Τάσσο Κεφαλέα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 30/12/1993 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πρεβέζης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9/1996 προδικαστική, 111/2000 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 47/2003 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 1 Φεβρουαρίου 2004 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καπερώνης ανέγνωσε την από 7 Οκτωβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινομένης αιτήσεως αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ συνάγεται ότι η απόφαση του δικαστηρίου της ουσίας δεν έχει νόμιμη βάση και είναι γι' αυτό αναιρετέα όταν στο αιτιολογικό που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού ιδίως αναφέρονται ανυπάρκτως ή αντιφατικώς τα πραγματικά γεγονότα στα οποία, ως αποδεικνυόμενα ή μη, εκείνο στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι του τέτοιας φύσεως κανόνα που δεν εφαρμόστηκε (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Στην προκειμένη περίπτωση οι κρίσιμες και σχετικές με τους λόγους αναιρέσεως παραδοχές του Εφετείου, όπως αυτές προκύπτουν από την προσβαλλόμενη απόφαση, κατ' ορθή εκτίμησή της, είναι οι εξής: Από το έτος 1963 ο .........., δικαιοπάροχος του αντεναγομένου και ήδη αναιρεσιβλήτου, εγκαταστάθηκε στον πρώτο όροφο οικοδομής, όπου και διέμεινε με τη σύζυγό του μέχρι του επισυμβάντος το έτος 1987 θανάτου του.

Στην κατοικία αυτή (πρώτο όροφο) διέμεινε και η αντενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα θυγατέρα εκείνου με το σύζυγό της και δικαιοπάροχό της ....................., τους οποίους φιλοξενούσε ο πατέρας της από το έτος 1963 δυνάμει άτυπης παρακλητικής εκ μέρους αυτών σχέσης (χρησιδανείου) και οι οποίοι συνέχισαν και μετά το θάνατο του ..................

να διαμένουν στην εν λόγω κατοικία δυνάμει της προαναφερθείσας σχέσης. Και είναι αλήθεια ότι ο ............... συνέταξε τις από 7-1-1975 δυο επιστολές με αποδέκτη τον ................, ο οποίος σημειωτέον, και τις κατέθεσε προς φύλαξη στον συμβολαιογράφο Πρέβεζας Αναστάσιο Ψέτση, στις οποίες αναφέρονται τα εξής ουσιώδη:

«Την επί της οδού .............. (οικοδομή, ως εννοείται) οικοδομήσαμε από κοινού, εξ αυτής το τριάκοντα τοις εκατό ανήκει εις εσέ εις αξίαν χρημάτων που διέθεσες κατά το υπόλοιπα ανήκουν εις εμέ. Επί των τριάκοντα τοις εκατό της οικοδομής είναι κύριος και νομεύς….». «Προς τον .........., όπως σου εγνώρισα δι' άλλης ταυτοχρόνου επιστολής αναγνώρισα ότι το τριάκοντα τοις εκατό της επί της οδού ............

παραλιακής οικοδομής ανοικοδομηθείσης το έτος 1963/1964 είναι ιδικά σου κατά κυριότητα και νομή….». Όμως, με το από 5-1-1979 επεξηγηματικό του ιδιόγραφο σημείωμα, την γνησιότητα του οποίου δεν αμφισβήτησε η αντενάγουσα, ο ....................... ανακάλεσε τις πιο πάνω επιστολές του, ειδικότερα δε το σημείωμα αυτό έχει ως εξής, κατά το νομικώς σημαντικό μέρος του:

«Με το παρόν σημείωμά μου θέλω να δηλώσω ότι τις από 7-1-1975 δύο επιστολές μου προς τον γαμπρόν μου ................ έγγραφα τη παρακλήσει του και καθ' υπαγόρευσίν του υπό ψυχολογικήν πίεσιν και ταραχήν και κατόπιν δηλώσεώς του ότι αύται δεν έχουν αξίαν ή ισχύν, αλλ' απλώς τα ζητά προς καθησύχασιν της κόρης μου και συζύγου του Αθηνάς.

Αυτό εγένετο μεν προς τον ως άνω γαμπρό μου κατά την διάρκειαν εξαιρετικά δυσάρεστης σκηνής εις την οποίαν εντός της τραπεζαρίας, κατά την οποίαν η κόρη μου ευρίσκετο εις έντονον νευρικήν κατάστασιν, οπότε κατήλθομεν οι δυο εις το κάτωθεν της οικίας γραφείου μου….Αι ως άνω 2 επιστολαί μου επομένως δεν πρέπει να ληφθούν υπόψιν, αλλά επιθυμώ να θεωρηθούν άκυραι και ως μηδέποτε γενόμεναι.

Αυτό που πρέπει να ληφθεί υπόψιν είναι ότι επέστρεψα στον γαμπρό μου κ. .......... το ποσόν των 150.000 δρχ. έναντι των 200.000 δρχ. που ως άνω κατέβαλε το υπόλοιπο της οφειλής μου καλύπτεται νομίζω…..τον γαμπρόν μου κ. ............. μη δικαιουμένον ουδενός ποσοστού επί της οικίας». Κατόπιν τούτων ο ανταγωγικός ισχυρισμός ότι το πρώτο δεκαήμερο του μηνός Ιανουαρίου 1963 καταρτίσθηκε μεταξύ του συζύγου της αντενάγουσας του, και του πατέρα της ίδιας διαδίκου άτυπη σύμβαση, δυνάμει της οποίας συμφωνήθηκε ότι ο σύζυγος της θα μετείχε στις δαπάνες ανεγέρσεως οικοδομής (ισογείων καταστημάτων – κλιμακοστασίου – πρώτου ορόφου) κατά ποσοστό 30% και ο πατέρας της θα μεταβίβαζε κατά κυριότητα το ποσοστό αυτό επί του ακινήτου (οικοδομής και οικείου οικοπέδου), ότι η σύμβαση αυτή εκπληρώθηκε και στο σύζυγό της μεταβιβάσθηκε το ποσοστό αυτό επί του ακινήτου και ότι ο σύζυγός της από το έτος 1964 μέχρι το θάνατό του την 13-9-1990 νεμόταν αυτό κατά το ως άνω ιδανικό ποσοστό με τα προσόντα της έκτακτης χρησικτησίας, καταστάς έτσι συγκύριος αυτού, κατά το προαναφερθέν ποσοστό, απορριπτέος κρίνεται ως αβάσιμος, αφού, όπως προαναφέρθηκε, δεν αποδείχθηκε ότι έλαβε χώρα η επικαλουμένη ως άνω άτυπη σύμβαση, αλλά αντιθέτως αποδείχθηκε ότι η αντενάγουσα και ο σύζυγός της διέμειναν στην πιο πάνω κατοικία (πρώτο όροφο) δυνάμει της προαναφερθείσας παρακλητικής σχέσεως προφανώς αποκλείουσας τη συννομή, δηλαδή την συνκατοχή με διάνοια του κυρίου, του συζύγου της αντενάγουσας επί του ως ανωτέρω ακινήτου κατά το ως άνω χρονικό διάστημα.

Ακολούθως το Εφετείο απέρριψε την ανταγωγή κατά το μέρος της που στηριζόταν στην συγκυριότητα του συζύγου της αντενάγουσας επί του προαναφερόμενου ακινήτο9υ από έκτακτη χρησικτησία. Με αυτά που δέχθηκε και έτσι που έκρινε το Εφετείο, δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, αφού ως προς το ουσιώδης για την έκβαση της δίκης ζήτημα της προμνημονευόμενης έκτακτης χρησικτησίας του συζύγου της αντενάγουσας, διέλαβε σαφείς, πλήρεις και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες και γι' αυτό ο περί των αντιθέτων και με το στοιχείο Α λόγος της κρινομένης αιτήσεως, από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

Περαιτέρω, από την επισκόπηση της αναιρεσιβαλλόμενης αποφάσεως προκύπτει σε εκείνη δεν υπάρχουν παραδοχές αφενός για υπαρκτό δικαίωμα υψούν και για υπαρκτό δικαίωμα ιδιοκτησίας της αντενάγουσας επί προικώου ισογείου διαμερίσματος και της άνωθεν αυτού αέρινης στήλης, που να τεμαχίζει τον ύπερθεν έχοντα ανεγερθεί πρώτο όροφο συνεπώς, οι με τα στοιχεία Γ και Δ λόγοι της υπό κρίση αιτήσεως, από τους αριθ. 1 ή 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που ερείδονται στην εσφαλμένη προϋπόθεση της υπάρξεως τέτοιων παραδοχών, είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

ΙΙ. Οι λόγοι αναιρέσεως με τα στοιχεία Ε, Στ, Ζ, Η και Θ, από τους αριθμούς αντιστοίχως, 1, 1 ή `9, 20, 1, 8 περ. β, 19 και 10 περ. β (και όχι 13) του άρθρου 559 ΚΠολΔ, στηρίζονται κατ' ορθή εκτίμησή τους στην παραδοχή του Εφετείου ότι έγινε απόπειρα σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας, πάνω στο επίδικο ακίνητο, με την εκ της μη ολοκλήρωσης της αντίστοιχης πράξεως συνέπεια του να μη γίνει τέτοια σύσταση. Ενόψει όμως του ότι, όπως προκύπτει από την αναιρεσιβαλλομένη, στην ίδια απόφαση υπάρχει και η επάλληλη παραδοχή του Εφετείου ότι δεν έλαβε χώρα σύνταξη και μεταγραφή της συμβολαιογραφικής πράξεως συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας επί του επίδικου ακινήτου, με την εκ της αντίστοιχης ελλείψεως συνέπεια του να μη γίνει τέτοια σύσταση, αυτή δε η παραδοχή δεν πλήσσεται με το αναιρετήριο και στηρίζει επαρκώς το οικείο διατακτικό της αναρεσιβαλλομένης, οι λόγοι αυτοί αναίρεσης πρέπει να απορριφθούν ως αλυσιτελής (πρβλ. άρθρ. 578 ΚΠολΔ) και άρα, απαράδεκτοι.

Από την περιεχομένη, στην αναιρεσιβαλλομένη απόφαση, ββαίωση του Εφετείου ότι έλαβε υπόψη όλα τα προσκομιζόμενα με επίκληση έγγραφα και από το όλο περιεχόμενο της προσβαλλομένης καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο εκείνο το Δικαστήριο έλαβε υπόψη και τα αναφερόμενα στον με το στοιχείο Β λόγο αναιρέσεως έγγραφα, που η αναιρεσείουσα που είχε προσκομίσει με επίκληση, και συνεπώς ο περί του αντιθέτου και από τον αριθ. 11 περ. γ' (και όχι β΄, όπως αναφέρεται στο αναιρετήριο) ως άνω λόγος είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-2-2004 αίτηση της ........................... για αναίρεση της 47/2003 αποφάσεως του Εφετείου Ιωαννίνων. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια εκατό εβδομήντα (1170) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στην Αθήνα στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ