1466/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1466 / 2016 (Ε, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1466/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

E’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα (κωλυομένης της αντιπροέδρου Βιολέττας Κυτέα), Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αγγελική Αλειφεροπούλου, Δημήτριο Χονδρογιάννη, Δημήτριο Τζιούβα και Διονυσία Μπιτζούνη - Εισηγήτρια, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του την 6 Νοεμβρίου 2015, με την παρουσία της Αντεισαγγελέως του Αρείου Πάγου Ευσταθίας Σπυροπούλου (γιατί κωλύεται η Εισαγγελεύς του Αρείου Πάγου) και του Γραμματέως Γεράσιμου Βάλσαμου, για να δικάσει την αίτηση του αναιρεσείοντος-κατηγορουμένου Α. - Γ. Β. του Ε. , κατοίκου ... , που παραστάθηκε νομίμως εκπροσωπούμενος διά του πληρεξουσίου δικηγόρου του Γεωργίου Τριανταφύλλου, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 1165/2014 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Πατρών.

Mε πολιτικώς ενάγουσα την Μ. Ζ. του Ε. , κάτοικο ... , νομίμως εκπροσωπουμένη, που παραστάθηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της Αντωνίου Πεπελάση.

Το Τριμελές Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και ο αναιρεσείων-κατηγορούμενος ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 9 Φεβρουαρίου 2015 αίτησή του αναιρέσεως και στους από 25 Σεπτεμβρίου 2015 πρόσθετους λόγους αυτής, που καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ... 2015.

Αφού άκουσε

τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και την Αντεισαγγελέα, που πρότεινε α) να αναιρεθεί η με αριθμό 1165/2014 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου [Πλημμελημάτων] Πατρών, β) να παύσει οριστικά, λόγω παραγραφής, η ποινική δίωξη κατά του αναιρεσείοντα Α.-Γ. Β. του Ε. για τις μερικότερες πράξεις της ψευδούς καταμηνύσεως και συκοφαντικής δυσφημήσεως, φερόμενες ως τελεσθείσες την 1.10.2007 και γ) να παραπεμφθεί η υπόθεση για νέα συζήτηση, ως προς το κεφάλαιο που αφορά στις λοιπές πράξεις.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Η κρινόμενη από 9.2.2015 (υπ’ αριθμό έκθεσης …/9.2.2015), αίτηση αναιρέσεως που ασκήθηκε με δήλωση ενώπιον του εκδόντος την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου (Γραμματέως του Ποινικού Εφετείου Πατρών), στρεφόμενη κατά της υπ’ αριθμό 1165/2014, αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πατρών, είναι παραδεκτή, (άρθρα 473 παρ. 3, 474 παρ. 1 και 2) και γι’ αυτό η αίτηση αυτή, καθώς και οι επ’ αυτής, με χρονολογία 25.09.2015, πρόσθετοι λόγοι, που επίσης ασκήθηκαν εμπροθέσμως και παραδεκτώς (άρθρο 509 παρ.2 Κ.Π.Δ.), πρέπει να συνεκδικαστούν, ως συναφείς.

ΙΙ. Κατά τη διάταξη του άρθρου 229 παρ. 1 του Π.Κ., με την προβλεπόμενη σ’ αυτή ποινή τιμωρείται όποιος εν γνώσει καταμηνύει άλλον ψευδώς ή αναφέρει γι’ αυτόν ενώπιον της αρχής ότι τέλεσε αξιόποινη πράξη ή πειθαρχική παράβαση με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξή του γι’ αυτήν. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της ψευδούς καταμηνύσεως απαιτείται η πράξη που αποδίδεται σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα να είναι αξιόποινη ή πειθαρχικώς κολάσιμη και ψευδής, ο υπαίτιος να γνώριζε την αναλήθειά της και να έγινε από αυτόν με σκοπό να ασκηθεί ποινική ή πειθαρχική δίωξη εναντίον εκείνου κατά του οποίου στρέφεται η καταγγελία του.

Εξ άλλου, με τις διατάξεις των άρθρων 362 και 363 του Π.Κ. ορίζεται ότι όποιος με οποιοδήποτε τρόπο ενώπιον τρίτου ισχυρίζεται ή διαδίδει για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψή του διαπράττει το έγκλημα της δυσφημήσεως και αν το γεγονός αυτό είναι ψευδές και ο υπαίτιος γνώριζε ότι τούτο είναι ψευδές, τότε διαπράττεται το έγκλημα της συκοφαντικής δυσφημήσεως.

Επομένως, για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως απαιτείται: α) ισχυρισμός ή διάδοση ενώπιον τρίτου για κάποιον άλλον γεγονότος που θα μπορούσε να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του τελευταίου, β) το γεγονός αυτό να είναι ψευδές και γ) εκείνος που ισχυρίσθηκε ή διέδωσε το ψευδές γεγονός να προέβη ηθελημένα στην ενέργεια αυτή και να τελούσε εν γνώσει της αναληθείας του και της δυνατότητάς του να βλάψει την τιμή και την υπόληψη του άλλου.

Περαιτέρω, η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη από τις διατάξεις των άρθρων 93 παρ. 3 του Συντάγματος και 139 του Κ.Ποιν.Δ. ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον προβλεπόμενο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ’ του ίδιου Κώδικα λόγο αναιρέσεως, όταν αναφέρονται σ’ αυτή, με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις που τα θεμελιώνουν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό της αποφάσεως, τα οποία αποτελούν ενιαίο σύνολο. Η ύπαρξη του δόλου δεν είναι κατ’ αρχήν αναγκαίο να αιτιολογείται ιδιαιτέρως, διότι ενυπάρχει στη θέληση παραγωγής των πραγματικών περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική υπόσταση του εγκλήματος και εξυπακούεται ότι υπάρχει σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση από την πραγμάτωση των περιστατικών αυτών, εκτός αν ο νόμος αξιώνει πρόσθετα στοιχεία για το αξιόποινο, όπως η γνώση ορισμένου περιστατικού ή σκοπός επελεύσεως ορισμένου πρόσθετου αποτελέσματος.

Το τελευταίο συμβαίνει και στα εγκλήματα της ψευδούς καταμηνύσεως και της συκοφαντικής δυσφημήσεως, που προβλέπονται από τα άρθρα 229 παρ. 1 και 363 σε συνδυασμό με 362 του Π.Κ., για τη θεμελίωση της υποκειμενικής υποστάσεως των οποίων απαιτείται άμεσος δόλος, που περιλαμβάνει τη γνώση ότι τα καταμηνυθέντα, ενόρκως κατατεθέντα, ισχυριζόμενα ή διαδιδόμενα είναι ψευδή.

Η ύπαρξη τέτοιου δόλου πρέπει να αιτιολογείται ειδικώς στην καταδικαστική απόφαση, με παράθεση των περιστατικών που δικαιολογούν τη γνώση αυτή, διαφορετικά η απόφαση στερείται της ειδικής και εμπεριστατωμένης, κατά την ανωτέρω έννοια, αιτιολογίας. Υπάρχει, όμως, και στις περιπτώσεις αυτές η εν λόγω αιτιολογία, όταν, σύμφωνα με τις παραδοχές της αποφάσεως, ο σχετικός με το ψευδές γεγονός ισχυρισμός του δράστη θεμελιώνεται σε προσωπική πεποίθηση ή αντίληψη του ίδιου ή σε δική του πράξη ή παράλειψη, οπότε είναι αυτονόητη η σχετική γνώση του δράστη, χωρίς να απαιτείται παράθεση άλλων, σχετικών με τη γνώση, περιστατικών.

Ως προς τα αποδεικτικά μέσα, που ελήφθησαν υπόψη από το δικαστήριο για την καταδικαστική του κρίση, για την πληρότητα της αιτιολογίας αρκεί ο κατ’ είδος προσδιορισμός τους, χωρίς να απαιτείται και αναλυτική παράθεση τους και μνεία του τι προκύπτει από το καθένα χωριστά, πρέπει όμως να προκύπτει, ότι το δικαστήριο τα έλαβε υπόψη και τα συνεκτίμησε όλα και όχι μόνο μερικά από αυτά.

Δεν αποτελεί, όμως, λόγο αναιρέσεως η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση των μαρτυρικών καταθέσεων, η παράλειψη αξιολογήσεως και αναφοράς κάθε αποδεικτικού μέσου χωριστά και η παράλειψη συσχετίσεως των αποδεικτικών μέσων μεταξύ τους, καθόσον στις περιπτώσεις αυτές, με την επίφαση της ελλείψεως αιτιολογίας, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στ. Ε’ του Κ.Ποιν.Δ. λόγο αναιρέσεως αποτελεί και η εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διατάξεως. Εσφαλμένη δε ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διατάξεως υπάρχει όταν ο δικαστής αποδίδει στο νόμο διαφορετική έννοια από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή τέτοιας διατάξεως συντρέχει όχι μόνο όταν το δικαστήριο της ουσίας δεν υπάγει σωστά τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αληθινά στη διάταξη που εφαρμόσθηκε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάσθηκε εκ πλαγίου για το λόγο ότι στο πόρισμα της αποφάσεως που περιλαμβάνεται στο συνδυασμό του αιτιολογικού με το διατακτικό και ανάγεται στα στοιχεία και την ταυτότητα του εγκλήματος έχουν εμφιλοχωρήσει ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση στερείται νόμιμης βάσεως (ολ.

ΑΠ 3/2008 ).

Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από το σκεπτικό της προσβαλλόμενης 1165/2014 αποφάσεώς του, το Τριμελές Εφετείο (Πλημ/των) Πατρών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, μετά από εκτίμηση και αξιολόγηση όλων των μνημονευομένων, κατά το είδος τους, αποδεικτικών μέσων, ήτοι, των καταθέσεων των μαρτύρων κατηγορίας και υπερασπίσεως, των πρακτικών της πρωτοβάθμιας δίκης και όλων ανεξαιρέτως των νομίμως προσκομισθέντων εγγράφων, καθώς και της απολογίας του κατηγορουμένου, δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του, ότι αποδείχθησαν κατά λέξη τα εξής:

"Με το ... /14.7.2005 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Στασινόπουλου, που έχει μεταγραφεί νόμιμα η Π. Ζ. μεταβίβασε λόγω γονικής παροχής στην κόρη της και ήδη εγκαλούσα - πολιτικώς ενάγουσα, μεταξύ άλλων και ένα ακίνητο που βρίσκεται στην … μέσα στο εγκεκριμένο σχέδιο στη θέση "... " επί της οδού ... , εμβαδού 200 τ.μ.

με τη σε αυτό διώροφη οικία. Στην Π. Ζ. το ως άνω ακίνητο είχε περιέλθει από εξ αδιαθέτου κληρονομιά του αδελφού της Ι. Π. που πέθανε στις 27.5.2000, του οποίου την κληρονομιά αποδέχθηκε με την αριθ. ... /12.7.2004 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς που συνέταξε η συμβολαιογράφος Αθηνών Ευσεβία Ψαροπούλου και μεταγράφηκε νόμιμα.

Ο απώτερος ως άνω δικαιοπάροχος Ι. Π. ήταν κύριος μέτοχος, κατέχοντας 1.530 επί συνόλου 1.610 μετοχών της εδρεύουσας στην … εταιρείας με την επωνυμία "... Α.Ε." (... ), η οποία δραστηριοποιείτο στην εκμετάλλευση του κειμένου στην ως άνω περιοχή του ... ξενοδοχείου με την επωνυμία "... ... ", στην οποία εταιρεία ο ως άνω Ι.

Π. είχε παραχωρήσει άτυπα για την εξυπηρέτηση των αναγκών της και συγκεκριμένα για να διαμένει στην επί αυτού οικία ο εκάστοτε διευθυντής του ξενοδοχείου το ως άνω ακίνητο που βρισκόταν πλησίον του ξενοδοχείου και ανήκε στην ατομική περιουσία του. Μετά το θάνατο του Ι. Π. η αδελφή του Π. Ζ. , πώλησε το σύνολο των μετοχών που είχε κληρονομήσει από αυτόν στην εδρεύουσα στην ...

εταιρεία με την επωνυμία "... Α.Ε " (... ) αντί ποσού 453.000.000 δραχμών, ενώ λίγο αργότερα η εν λόγω εταιρεία αγόρασε το πλειοψηφικό πακέτο της εταιρείας ... και η τελευταία άλλαξε την επωνυμία της σε "... Α.Ε." (... ), εξακολουθώντας να εκμεταλλεύεται την ανωτέρω ξενοδοχειακή επιχείρηση και να έχει στην κατοχή της το ακίνητο για τον ως άνω σκοπό.

Ακολούθως η εγκαλούσα έχοντας την πληροφόρηση από την μητέρα της ότι η τελευταία είχε χρησιδανείσει το ως άνω ακίνητο στην ανώνυμη εταιρεία με την επωνυμία "... Α.Ε." (... ) επέδωσε στην εταιρεία αυτή την από 16.2.2006 εξώδικη διαμαρτυρία - κλήση δήλωση, με την οποία δήλωνε ότι είναι κυρία του ακινήτου και ότι η μητέρα της είχε παραχωρήσει στην εταιρεία αυτή από το έτος 2001 με άτυπη προφορική συμφωνία το ακίνητο κατά χρήση χωρίς αντάλλαγμα για αόριστο χρόνο, με δικαίωμα ελεύθερης απόδοσής του, ότι μετά τη μεταβίβαση του ακινήτου στην ίδια λύθηκε αυτοδικαίως η σύμβαση παραχώρησης, ότι η ίδια δεν συναινεί στη συνέχιση της σύμβασης και ότι παρά τις οχλήσεις της, η ως άνω εταιρεία δεν της απέδωσε το ακίνητο αυτό και ζητούσε μέσα σε 15 ημέρες από την επίδοση της εξώδικης διαμαρτυρίας να της αποδώσει ελεύθερη τη χρήση του ακινήτου, παραδίδοντας τα κλειδιά του στον πληρεξούσιο δικηγόρο της, άλλως θα ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της.

Η ως άνω εταιρεία δεν απάντησε στη εξώδικη αυτή δήλωση και έτσι η εγκαλούσα άσκησε εναντίον της την από 17.5.2006 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής στο Ειρηνοδικείο ... και επικαλούμενη αποβολή της από τη νομή του ακινήτου ζήτησε την απόδοσή του. Η ως άνω αίτηση απορρίφθηκε με την 327/2006 απόφαση για έλλειψη παθητικής νομιμοποίησης γιατί κρίθηκε ότι το ακίνητο χρησιμοποιείται για τη στέγαση της διευθύντριας και του προσωπικού του παραπάνω ξενοδοχείου και συνεπώς την εκμετάλλευση και κατοχή του ακινήτου - είχε η εταιρεία "... ...

Α.Ε." ως διάδοχος της εταιρείας "... Α.Ε." και όχι η εταιρεία "... Α.Ε". Κατά τη συζήτηση της ως άνω αίτησης ασφαλιστικών μέτρων η καθής εταιρεία προέβαλε ισχυρισμό ότι με το υπ’ αριθ. πρωτ. ... 7.11.2001 έγγραφο της Δ/νσης Χ.Ο.Π της … είχε ανακληθεί η άδεια οικοδομής που είχε αναγερθεί στο επίδικο ακίνητο, γιατί για την έκδοσή της εκτός του οικοπέδου του Ι.

Π. είχε χρησιμοποιηθεί και το γειτονικό οικόπεδο ιδιοκτησίας Κ. Γ. , καθώς επίσης, η οικοδομή είχε τοποθετηθεί σε διαφορετική θέση και με διαφορετικές διαστάσεις από αυτές που αναφέρονταν στην οικοδομική άδεια. Το παραπάνω έγγραφο φερόταν να απευθύνεται αόριστα προς τους κληρονόμους Ι. Π. , με διεύθυνση κοινοποίησης το Ξενοδοχείο ... ... , από το οποίο αυτοί είχαν αποξενωθεί ως άνω χωρίς να προκύπτει ότι έλαβαν γνώση του εγγράφου αυτού η εγκαλούσα και η δικαιοπάροχος αυτής μητέρα της.

Κατόπιν αυτού η εγκαλούσα φοβούμενη την επιβολή προστίμου σε βάρος της για πολεοδομικές παραβάσεις ανέθεσε στον πολιτικό μηχανικό Κ. Π. να ελέγξει αν υπήρχαν τέτοιες παραβάσεις και να προβεί σε αποτύπωση του οικοπέδου της με τη σε αυτό οικία. Για το λόγο αυτό στις 3.7.2007 επέδωσε στις ως άνω ξενοδοχειακές εταιρείες την από 2.7.2007 εξώδικη δήλωσή της, με την οποία τους δήλωσε ότι στις 6.7.2007 και ώρα 14.00’ η αδελφή της Α. - Σ.

Ζ. , την οποία εξουσιοδοτούσε προς τούτο, θα μετέβαινε με πολιτικό μηχανικό στο ακίνητο (επίδικο) προκειμένου να διενεργηθούν οι αναγκαίες μετρήσεις για τακτοποίηση πολεοδομικού ζητήματος στο ακίνητο και ότι η κατοχή εκ μέρους τους του ακινήτου είναι μη νόμιμη και επανειλημμένα έχει ζητήσει την απόδοσή του.

Στην εξώδικη δήλωση αυτή δεν απάντησαν οι ως άνω ξενοδοχειακές εταιρείες και ιδιαίτερα η "... ... ", που είχε και την κατοχή του επιδίκου. Κατόπιν αυτού στις 6.7.2007 η Α. - Σ. Ζ. κατ’ εντολή της εγκαλούσας αδελφής της μετέβη στο επίδικο με τον πολιτικό μηχανικό Κ. Π. και το συνεργάτη επίσης πολιτικό μηχανικό Α. Σ. , προκειμένου να προβούν σε μετρήσεις και αποτύπωση του ακινήτου, συνοδευόμενοι και από τον κλειθροποιό Α.

Α. για να ανοίξει τις πόρτα του προαυλίου της οικίας που ήταν κλειδωμένη. Όταν ο κλειθροποιός άνοιξε την πόρτα και οι ανωτέρω εισήλθαν στον προαύλιο χώρο της οικίας, τότε κατέφθασε ο υποδιευθυντής του ξενοδοχείου "... ... " Ι. Τ. που ενημέρωσε την Άμεση Δράση ... . Εκεί η Α. - Σ. Ζ. , ως εκπρόσωπος της εγκαλούσας κυρίας του ακινήτου επέδειξε το ως άνω συμβόλαιο γονικής παροχής ως τίτλο κτήσης του ακινήτου και τις εξώδικες δηλώσεις που είχαν κοινοποιηθεί αυτές στις δύο εταιρείες αυτές.

Κατόπιν αυτού αποχώρησαν από το χώρο. Μετά την εξέλιξη αυτή η εγκαλούσα επέδωσε και πάλι στις 26.7.2007 στις ως άνω δυο εταιρείες την από 23.7.2007 εξώδικη δήλωση πρόσκληση, με την οποία τους δήλωνε και πάλι ότι είναι κυρία του ακινήτου και ασκεί όλα τα αναμφισβήτητα δικαιώματα της επί αυτού και τις κάλεσε να απόσχουν από συμπεριφορές, όπως εκείνη της 6.7.2007 που εμπόδιζαν την άσκηση του δικαιώματός της.

Αφού οι ως άνω εταιρείες δεν απάντησαν και στη νέα αυτή δήλωση στις 28.7.2007, η αδελφή της εγκαλούσας Α. - Σ. Ζ. , μετέβη κατ’ εντολή της αδελφής της εκ νέου στο επίδικο με τους ως άνω μηχανικούς και τον κλειθροποιό Α. Α. και εισήλθαν στον προαύλιο χώρο της οικίας. Τότε έφθασε εκεί η διευθύντρια του ξενοδοχείου ... ... , L.

D. , η οποία κάλεσε την άμεση δράση ... και δήλωσε στους αστυνομικούς που μετέβησαν εκεί ότι της έχει παραχωρηθεί η οικία από την εταιρεία "... ... ", η οποία έχει την εκμετάλλευση του ως άνω ξενοδοχείου, στο οποίο αυτή εργάζεται, για να διαμένει και δεν επιτρέπει να ανοίξουν την πόρτα της οικίας. Κατόπιν αυτού αποχώρισαν και πάλι και η εγκαλούσα άσκησε κατά της εταιρείας "... ... " και της ως άνω L.

D. , την από 10.8.2009 αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, με την οποία ζητείται να αναγνωρισθεί κυρία του ακινήτου και να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να της αποδώσουν τη νομή του, η οποία αγωγή έγινε δεκτή με την 162/2014 οριστική απόφαση του ως άνω δικαστηρίου και κατά της απόφασης αυτής οι εναγόμενες άσκησαν έφεση που εκκρεμεί στο Πολιτικό Εφετείο ... .

Κατόπιν αυτού ο κατηγορούμενος Α. - Γ. Β. με την ιδιότητά του ως Πρόεδρος του Δ.Σ. της εταιρείας "... ... Α.Ε" κατέθεσε δια του πληρεξούσιου συνηγόρου του στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Πρωτοδικείου Πατρών, τις υπ’ αριθ. ... δύο μηνύσεις του σε βάρος της εγκαλούσας Μ. Ζ. και της αδελφής της Α. Ζ. καταγγέλλοντας ότι κατά τις ως άνω ημερομηνίες 6.7.2007 και 28.7.2007 τέλεσαν το αδίκημα της αυτοδικίας, γιατί η δεύτερη κατ’ εντολή της πρώτης εγκαλούσας εισήλθε αυθαίρετα παραβιάζοντας τις κλειδαριές στον προαύλιο χώρο της οικίας και τα λοιπά ως άνω που συνέβησαν.

Τα ως άνω όμως που αναφέρονται, είναι ψευδή, αφού οι μηνυόμενες και στις δύο περιπτώσεις δεν ενήργησαν αυθαίρετα και με δόλο αλλά αφού προηγούμενα είχαν ενημερώσει σε αμφότερες τις περιπτώσεις την εγκαλούσα εταιρεία που ο κατηγορούμενος είναι εκπρόσωπός της με τις από 3.7.2007 και 23.7.2007, αντίστοιχα, εξώδικες δηλώσεις ότι επρόκειτο η δεύτερη να επισκεφθεί με μηχανικούς το επίδικο για να προβεί σε επιμετρήσεις.

Τελούσε δε ο κατηγορούμενος εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, αφού η εξώδικες δηλώσεις είχαν κοινοποιηθεί στην εταιρεία, της οποίας ως εκπρόσωπος υπέβαλε της μηνύσεις, απέβλεπε δε με τη συμπεριφορά του αυτή να προκαλέσει την ποινική δίωξη της εγκαλούσας και της αδελφής της για τις αξιόποινες πράξεις της αυτοδικίας και της άμεσης συνέργειας σε αυτή και γενικά να αποθαρρύνει την εγκαλούσα από την άσκηση των δικαιωμάτων κυριότητας αυτής επί του επιδίκου.

Επίσης, ο κατηγορούμενος στις 19.6.2010, ως νόμιμος εκπρόσωπος Πρόεδρος του Δ.Σ της ίδιας ως άνω εταιρείας κατέθεσε την υπ’ αριθ. ... μήνυση σε βάρος της εγκαλούσας και της ως άνω μητέρας της Π. Π. , αιτούμενος την ποινική δίωξη αυτής γιατί, όπως ισχυρίσθηκε η πρώτη αυτών (εγκαλούσα), στην οποία με το ως άνω ... /2005 συμβόλαιο γονικής παροχής φέρεται να έχει περιέλθει το επίδικο ακίνητο, κατά την εκδίκαση στις 6.9.2006 ενώπιον του Ειρηνοδικείου ...

της προαναφερόμενης από 17.5.2006 αίτησης ασφαλιστικών μέτρων νομής για το επίδικο, επιδιώκοντας με παραπλάνηση να εκδοθεί ευνοϊκή για αυτήν απόφαση και να περιποιήσει στον εαυτό του παράνομο περιουσιακό όφελος, συνιστάμενο στην ενσωμάτωση της περιουσία της του ως άνω ακινήτου, αξίας 80.450,05 €, προσκόμισε και επικαλέσθηκε προς απόδειξη του ισχυρισμού της α) την προαναφερόμενη με αριθμό ... /12.7.2004 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς, στην οποία είχε επισυναφθεί ακριβές φωτοαντίγραφο της με αριθμό ... 1996 οικοδομικής άδειας της Νομαρχίας Αχαΐας, το οποίο έγγραφο ήταν πλαστογραφημένο (νοθευμένο), καθόσον στην τελευταία σελίδα του και στην κατηγορία "αναθεωρήσεις" είχε απαλειφθεί εγγραφή ότι η αναφερόμενη οικοδομική άδεια είχε ανακληθεί με την ... /7.11.2001 απόφαση της ανωτέρω υπηρεσίας, διότι για την έκδοσή της είχε χρησιμοποιηθεί τμήμα του όμορου οικοπέδου και β) το προαναφερόμενο ... /14.7.2005 συμβόλαιο γονικής παροχής στο οποίο η δεύτερη εγκαλούμενη - μητέρα - δήλωνε ψευδώς ότι το μεταβιβαζόμενο ακίνητο είναι απαλλαγμένο νομικού ελαττώματος.

Με βάση τα ως άνω ο κατηγορούμενος ισχυριζόταν με την έγκλησή του ότι είχαν διαπραχθεί τα εγκλήματα της πλαστογραφίας με χρήση πλαστού, ψευδούς βεβαίωσης και απόπειρας απάτης στο δικαστήριο, για τις οποίες πράξεις δίωκε την ποινική δίωξη της ίδιας εγκαλούσας. Τα ως άνω όμως που διέλαβε στην έγκλησή του ο κατηγορούμενος ήσαν ψευδή και τελούσε σε γνώση της αναλήθειάς τους, αφού, όπως προαναφέρθηκε οι δύο εγκαλούμενες αγνοούσαν την ανάκληση της πολεοδομικής αδείας, καθώς και το σχετικό αριθ.

Πρωτ. ... /7.11.2001 έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροταξίας και Περιβάλλοντος Νομαρχίας Αχαΐας ουδέποτε κοινοποιήθηκε σε αυτές, αλλά αφηρημένα στους κληρονόμους Ι. Π. . Ο δε κατηγορούμενος τελούσε σε γνώση του ψευδούς ισχυρισμού του, καθόσον ο ίδιος δια της μηνύτριας εταιρείας της οποίας τυγχάνει Πρόεδρος του Δ.Σ.

βρισκόταν στην κατοχή του ακινήτου, στο οποίο αναφερόταν και στο οποίο έγινε κοινοποίηση του ανωτέρω εγγράφου. Επίσης, δεν αποδείχθηκε ότι η μηνύτρια και ήδη εγκαλούσα προσκόμισε δια του πληρεξούσιου συνηγόρου της οποιαδήποτε πλαστά ή νοθευμένα έγγραφα ή ψευδή κατά περιεχόμενο έγγραφα τη στιγμή που δεν προκύπτει πότε ετέθη η ιδιόχειρη, χωρίς ημερομηνία υποσημείωση στο τελευταίο φύλλο της οικοδομικής αδείας περί ανακλήσεώς της.

Για το λόγο αυτό η από 19.7.2010 μηνυτήρια αναφορά του κατηγορουμένου κατά της ως άνω μηνυομένης και της ήδη εγκαλούσας που επέχει θέση εγκλήσεως απορρίφθηκε ως αβάσιμη με την αριθ. ... 2011 διάταξη του Εισαγγελέα Πλημ/κων ... που κατόπιν προσφυγής επικυρώθηκε με την ... 2011 διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών ... . Επίσης η εγκαλούσα και η ως άνω αδελφή της για την πράξη της αυτοδικίας κατ’ εξακολούθηση που ασκήθηκε ποινική δίωξη εναντίον των ως άνω αθωώθηκαν με την 2288-2289-2290/2011 ήδη αμετάκλητη απόφαση του Δικαστηρίου αυτού.

Επίσης ο κατηγορούμενος με το να προσκομίζει και επικαλεσθεί τις ως άνω ψευδείς μηνύσεις του με τις από 13.2.2012 έγγραφες προτάσεις του με την προαναφερόμενη ιδιότητά του ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών προς απόκρουση της ως άνω αγωγής της εγκαλούσας έβλαψε την τιμή και υπόληψη της εγκαλούσας και εν γνώσει της αναλήθειας προέκυψε ότι τέλεσε τις αξιόποινες πράξεις τις αυτοδικίας, της πλαστογραφίας με χρήση, της απόπειρας απάτης στο δικαστήριο και της ψευδούς αναφοράς.

Κατόπιν αυτών ο κατηγορούμενος πρέπει να κηρυχθεί ένοχος γιατί με την προαναφερόμενη ιδιότητά του διέπραξε με περισσότερες πράξεις που αποτελούν εξακολούθηση του ιδίου εγκλήματος της ψευδούς καταμηνύσεως κατ’ επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας, καθώς και για αυτό της συκοφαντικής δυσφήμισης όπως στο διατακτικό." Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε, ένοχο τον κατηγορούμενο και ήδη αναιρεσείοντα Α.-Γ.

Β. , ψευδούς καταμηνύσεως και συκοφαντικής δυσφημήσεως σε βάρος της εγκαλούσας Μ. Ζ. και τον καταδίκασε σε συνολική ποινή φυλακίσεως δέκα έξι (16) μηνών, την οποία ανέστειλε επί τριετία, με το ακόλουθο διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ τον κατηγορούμενο ένοχο του ότι, στους παρακάτω τόπους και χρόνους τέλεσε με περισσότερες πράξεις περισσότερα εγκλήματα που τιμωρούνται με στερητικές της ελευθερίας ποινές και Ειδικότερα:

Α) Στην Πάτρα την 1η.10.2007 με περισσότερες πράξεις που συνιστούν εξακολούθηση ενός και του αυτού εγκλήματος και εν γνώσει του καταμήνυσε άλλον ψευδώς ότι τέλεσε αξιόποινη πράξη με σκοπό να προκαλέσει την καταδίωξη του γι’ αυτήν και ειδικότερα στον παραπάνω τόπο 1) Με την ιδιότητά του ως Προέδρου του Δ.Σ.

της εταιρίας "... ... Α.Ε." κατέθεσε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτής την υπ’ αριθμ. ... μήνυση σε βάρος της εγκαλούσας, Μ. Ζ. , και της αδερφής αυτής, Α. Ζ. , στην οποία διαλαμβάνει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "...Η εταιρεία μας ... είχε στην αποκλειστική της χρήση... μία διόροφη οικία... επί της οδού ... ... Την 6.7.2007 και περί ώρα 16.30 η β’ των μηνυομένων ενεργώντας κατ’ εντολή και δια λογαριασμό της α\ αφίχθη εις την πόλη των ...

και δη εις την ανωτέρω οικία συνοδευομένη από κλειδαρά και αφού έσπασε το ευρισκόμενο εις την εξώθυρα λουκέτο και αλυσίδα, παραβίασε την κλειδαριά της εξώθυρας και εισήλθε στο προαύλιο αυθαιρέτως και επεχείρησε να εισέλθει και εις την οικία, πλην όμως απετράπη από τον προοτρέξαντα υπάλληλο του ξενοδοχείου Ι.

Τ. , ο οποίος κάλεσε και την αστυνομία..." με σκοπό να προκαλέσει την ποινική δίωξη των μηνυομένων για την αξιόποινη πράξη της αυτοδικίας, ως και της άμεσης συνέργειας στην πράξη αυτή (άρθρα 46 παρ. 1 β’ , 331 Π.Κ.). 2) Με την ιδιότητά του ως Προέδρου του Δ.Σ. της εταιρίας "... ... Α.Ε." κατέθεσε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτής την υπ’ αριθμ. ...

μήνυση σε βάρος της εγκαλούσας, Μ. Ζ. , και της αδερφής αυτής, Α. Ζ. , στην οποία διαλαμβάνει μεταξύ άλλων τα ακόλουθα: "...Η εταιρεία μας ... είχε στην αποκλειστική της χρήση... μία διόροφη οικία... επί της οδού ... ... Την 28.7.2007 και περί ώρα 11.55 η β’ των μηνυομένων ενεργώντας κατ’ εντολή και δια λογαριασμό της α’ , αφίχθη εις την πόλη των ...

και δη εις την ανωτέρω οικία συνοδευομένη από κλειδαρά και αφού έσπασε το ευρισκόμενο εις την εξώθυρα λουκέτο και αλυσίδα, παραβίασε την κλειδαριά της εξώθυρας και εισήλθε στο προαύλιο αυθαιρέτως και επεχείρησε να εισέλθει και εις την οικία, πλην όμως απετράπη από τον προστρέξαντα υπάλληλο του ξενοδοχείου Ι.

Τ. , ο οποίος κάλεσε και την αστυνομία...", με σκοπό να προκαλέσει την ποινική δίωξη των μηνυομένων για την αξιόποινη πράξη της αυτοδικίας, ως και της άμεσης συνέργειας στην πράξη αυτή (άρθρα 46 παρ. 1 β’ , 331 Π.Κ.). Πλην όμως τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα τυγχάνουν ψευδή, καθώς οι μηνυόμενες σε αμφότερες περιπτώσεις δεν ενήργησαν αυθαιρέτως, αλλά αφού η πρώτη αυτών είχε ειδοποιήσει με τα αντίστοιχα από 3.7.2007 και 23.7.2007 εξώδικά της ότι επρόκειτο η δεύτερη αυτών να μεταβεί κατά τους παραπάνω χρόνους στο διαλαμβανόμενο στις ανωτέρω μηνύσεις ακίνητο, προκειμένου να ασκήσει δικαιώματα κυριότητας επ’ αυτού, τελούσε δε εν γνώσει του ψεύδους αυτών, καθώς τα ανωτέρω εξώδικα είχαν περιέλθει στην μηνύτρια εταιρία, Πρόεδρος του Δ.Σ.

της οποίας τυγχάνει ο κατηγορούμενος, πλην όμως αυτή δεν απάντησε σε αυτά. 3) Στην … την 19η.6.2010 με την ιδιότητά του ως Προέδρου του Δ.Σ. της εταιρίας "... ... Α. Ε." κατέθεσε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτής την υπ’ αριθμ. ... μήνυση σε βάρος της εγκαλούσας, Μ. Ζ. , και της μητέρας αυτής, Π. Π. , στην οποία διαλαμβάνει, μεταξύ άλλων τα εξής: "...Δυνάμει της με αριθμ. ... /14.7.2005 συμβολαιογραφικής πράξης γονικής παροχής...

απέκτησε η α’ μηνυομένη Μ. Ζ. την πλήρη κυριότητα και νομή από τη δικαιοπάροχό της, μητέρα της, Π. συζ. Ε. Ζ. - β’ μηνυομένη: Ενός οικοπέδου πρώην αγροτεμαχίου, που βρίσκεται στην Πάτρα του Νομού Αχαΐας, μέσα στο εγκεκριμένο σχέδιο της πόλης αυτής, της περιφέρειας του Δήμου ... , στη θέση πρώην "... " και επί ανώνυμης δημοτικής οδού...

Επί του επιδίκου υφίσταται διώροφη οικία, συνολικής επιφάνειας 105,20 τ.μ., η οποία ανοικοδομήθηκε, δυνάμει της με αριθμ. ... 1996 άδειας ανοικοδόμησης της Διεύθυνσης Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αχαΐας... Το ανωτέρω ακίνητο, περιήλθε στη β’ μηνυομένη... από κληρονομιά εξ αδιαθέτου του αδελφού της Ι.

Π. του Ν. ... δυνάμει της με αριθμ. συμβολαιογραφικής πράξης ... /12.7.2004 δήλωσης αποδοχής κληρονομιάς... Στα τέλη Μαΐου του 2006 η α’ μηνυομένη μας κοινοποίησε την υπ’ αριθμ. ... 2006 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του Ειρηνοδικείου Πατρών και ζητούσε να της αποδώσουμε ελεύθερη την χρήση στο... ανωτέρω ακίνητο...

λάβαμε γνώση των εγγράφων που επισυνάφθησαν στην ανωτέρω υπ’ αριθμ. ... /2005 γονική παροχή και μεταξύ αυτών ήταν και αναφορά της αποδοχής κληρονομιάς στην οποία είχε επισυναφθεί στο πρωτότυπο, ακριβές αντίγραφο της υπ’ αριθμ. ... 1996 άδειας ανοικοδόμησης Νομαρχίας Αχαΐας... Στη συνέχεια η α’ των μηνυομένων ήγειρε εναντίον μας την υπ’ αριθμ. ...

διεκδικητική αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών με την οποίαν ζητά την αναγνώριση της κυριότητας της επί των ανωτέρω αναφερομένων ακινήτων... Από τον έλεγχο του ακριβούς αντιγράφου που ελήφθη τον Ιούνιο 2006 από την Συμ/φο Αθηνών Ε.Χ. Φαρροπούλου και προσαρτώμενου στην υπ’ αριθμ. ... /2004 πράξη αποδοχής κληρονομιάς της β’ των μηνυομένων, προέκυψε ότι εις την τελευταία σελίδα και στην κατηγορία του εντύπου "…" δεν υπήρχε καμία εγγραφή.

Πλην όμως, στο ακριβές αντίγραφο, το οποίο λάβαμε από την Διεύθυνση Πολεοδομίας Νομαρχίας … προέκυψε ότι στην τελευταία σελίδα στην κατηγορία "... " υπήρχε εγγραφή ότι Η ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΗ ΟΙΚΟΔΟΜΙΚΗ ΑΔΕΙΑ ΕΙΧΕ ΑΝΑΚΛΗΘΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΥΠ’ ΑΡΙΘΜ. ... /7.11.2001 ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΗΣ ΑΝΩΤΕΡΩ ΑΡΧΗΣ... Το ανωτέρω έγγραφο είχε κοινοποιηθεί προς τους "κληρονόμους Ι.

Π. " μεταξύ των οποίων είναι και οι μηνυόμενες, οι οποίες προδήλως έλαβαν γνώση... Είναι προφανές ότι η β’ των μηνυομένων, εν γνώσει της και σε συνεργασία μετά της α’ , δεδομένου ότι είναι θυγατέρα της και κατά το χρόνο της σύστασης της γονικής παροχής ήταν και ενήλικος, αποσιώπησαν την ανάκληση και επισυνάφθηκε στην Πράξη αντίγραφο με θεώρηση ως επισήμου, του έτους 2004, ενώ το ακριβές αντίγραφο αναφέρει την ανάκληση της εκδοθείσης άδειας από το 2001 αφού από τότε είχε καταχωρηθεί στο οικείο έντυπο...

οι δύο μηνυόμενες παρέβησαν σωρεία διατάξεων του Ποινικού Κώδικα και δη πλαστογραφίας, και χρήσης πλαστού, ψευδούς βεβαίωσης και απόπειρα απάτης εις βάρος μας δια της εγέρσεως της αναφερομένης αγωγής, με την οποίαν επιχειρούν όπως αναγνωριστεί η κυριότης των επιδίκων ακινήτων εις βάρος μας με βάση άκυρη δικαιοπραξία των οποίων παρανόμων πράξεων λάβαμε γνώση τον Ιούνιο του 2006 ότε μας χορηγήθηκε αντίγραφο της επισυναφθείσης στην πράξη αποδοχής άδειας οικοδομής...".

Στην πράξη αυτή προέβη με σκοπό να προκαλέσει την ποινική δίωξη των μηνυομένων για τις ανωτέρω αξιόποινες πράξεις. Πλην όμως τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα τυγχάνουν ψευδή ως προς το ότι οι ανωτέρω μηνυόμενες - εκ των οποίων η μια τυγχάνει νυν εγκαλούσα - τελούσαν εν γνώσει της ανάκλησης της ανωτέρω διαλαμβανόμενης οικοδομικής άδειας, καθώς το υπ’ αριθμ.

πρωτ. ... /7.11.2001 έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροταξίας και Περιβάλλοντος Νομαρχίας … ουδέποτε κοινοποιήθηκε στις μηνυόμενες, αλλά αφηρημένα στους κληρονόμους του Ι. Π. . Ως εκ τούτου οι μηνυόμενες δεν θα μπορούσαν να έχουν λάβει γνώση της ανάκλησης της ανωτέρω αδείας. Ο δε κατηγορούμενος τελούσε εν γνώσει του ψεύδους του ισχυρισμού του, καθώς ο ίδιος, δια της μηνύτριας εταιρίας, της οποίας τυγχάνει Πρόεδρος του Δ.Σ., βρισκόμενος στην κατοχή του ακινήτου, στο οποίο αναφερόταν και στο οποίο έγινε η κοινοποίηση του ανωτέρω εγγράφου.

Β) Στην Πάτρα στις 13.2.2011 ενώπιον τρίτου ισχυρίστηκε για κάποιον άλλον γεγονός που μπορεί να βλάψει την τιμή ή την υπόληψη του και είναι ψευδές και ειδικότερα στον παραπάνω τόπο και χρόνο, καταθέτοντας τις από 13.2.2012 προτάσεις του, ως Πρόεδρος του Δ.Σ. της εταιρείας "... ... Α.Ε." δια του πληρεξουσίου δικηγόρου αυτής ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών προσκόμισε και επικαλέστηκε τις ανωτέρω υπ’ αριθμ. ...

μηνύσεις του, με το περιεχόμενο το οποίο διαλαμβάνεται στα ανωτέρω υπό στοιχεία Α και Β διαλαμβανόμενα, διαδίδοντας έτσι αυτό ενώπιον των μελών της σύνθεσης του δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών και των υπαλλήλων της Γραμματείας του Πρωτοδικείου Πατρών, όπου κατέθεσε τις προτάσεις και τα σχετικά, μεταξύ των οποίων και οι ανωτέρω μηνύσεις.

Το δε περιεχόμενο αυτών τυγχάνει συκοφαντικό για την εγκαλούσα, Μ. Ζ. , καθώς της προσάπτει το κοινωνικοηθικό παράπτωμα της τέλεσης των αξιόποινων πράξεων της αυτοδικίας, της πλαστογραφίας μετά χρήσεως, της απόπειρας απάτης επί δικαστηρίω και της ψευδούς αναφοράς και μπορεί συνεπώς να βλάψει την τιμή και την υπόληψή της.

Τα ανωτέρω διαλαμβανόμενα διαδοθέντα γεγονότα τυγχάνουν ψευδή και ο κατηγορούμενος διατελούσε εν γνώσει του ψεύδους αυτών για τους λόγους που αναφέρονται στα ανωτέρω υπό στοιχεία Α’ και Β’ διαλαμβανόμενα, η δε εγκαλούσα έλαβε γνώση της πράξης αυτής την 14η.2.2012, οπότε και έλαβε αντίγραφα των προτάσεων αυτών" Με αυτά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας διέλαβε, στην προσβαλλόμενη απόφαση του την απαιτούμενη από τις ανωτέρω διατάξεις του Συντάγματος και του Κ.Ποιν.Δ.

ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, αφού εκθέτει σ’ αυτή, με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά, τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία αποδείχθηκαν από την ακροαματική διαδικασία και συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των άνω εγκλημάτων της ψευδούς καταμηνύσεως κατ’ εξακολούθηση και της συκοφαντικής δυσφημήσεως, για τα οποία καταδικάσθηκε ο ήδη αναιρεσείων, τις αποδείξεις από τις οποίες συνήγαγε τα περιστατικά αυτά και τους συλλογισμούς με βάση τους οποίους έκανε την υπαγωγή τους στις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις των άρθρων 26 παρ. 1, 27, 94 παρ. 1, 98, 229 παρ.1, 362 παρ. 1, 363 του ΠΚ.

τις οποίες ορθά ερμήνευσε και εφάρμοσε και δεν παραβίασε ευθέως ή εκ πλαγίου, με ελλιπή, ή αντιφατική αιτιολογία. Ειδικότερα: α) εκτίθεται ο τρόπος με τον οποίον τελέσθηκε η ψευδής καταμήνυση με την υποβολή δηλαδή των υπ’ αριθμ. ... και ... μηνύσεων του αναιρεσείοντος σε βάρος της εγκαλούσας, Μ. Ζ. , και της αδερφής αυτής, Α.

Ζ. , και της υπ’ αριθμ. ... μηνύσεως του αναιρεσείοντος σε βάρος της εγκαλούσας, Μ. Ζ. , και της μητέρας αυτής Π. Π. , τα περιστατικά που αναφέρονται σ’ αυτές (μηνύσεις) και τα οποία, σύμφωνα με τις παραδοχές της προσβαλλομένης, ήσαν ψευδή, καθώς και ο σκοπός του αναιρεσείοντος που ήταν δια των δύο πρώτων μηνύσεων η καταδίωξη της εγκαλούσας και της αδελφής της, εναντίον των οποίων ασκήθηκε ποινική δίωξη για την πράξη της αυτοδικίας κατ’ εξακολούθηση και της άμεσης συνέργειας σ’ αυτήν, πράξεις για τις οποίες, κατά τις παραδοχές της απόφασης, αθωώθηκαν αμετακλήτως με την υπ’ αριθμ. 2288-2289-2290/2011 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πατρών, δια δε της τρίτης μηνυτηρίου αναφοράς, επέχουσας θέση εγκλήσεως, η καταδίωξη της εγκαλούσας και της μητέρας της, για τις αξιόποινες πράξεις της πλαστογραφίας με χρήση πλαστού, της ψευδούς βεβαιώσεως και της απόπειρας απάτης στο δικαστήριο, η οποία (μηνυτήρια αναφορά), κατά τις παραδοχές της απόφασης, απορρίφθηκε ως αβάσιμη με την αριθ. ... 2011 διάταξη του Εισαγγελέα Πλημ/κων Πατρών που κατόπιν προσφυγής επικυρώθηκε με την ... 2011 διάταξη του Εισαγγελέα Εφετών Πατρών.

Και β) αναφέρεται η εκ μέρους του αναιρεσείοντος γνώση της αναλήθειας των περιεχομένων στις μηνύσεις περιστατικών και αιτιολογείται πλήρως η γνώση του για την αναλήθεια των περιστατικών αυτών, αφού από το σύνολο των παραδοχών της απόφασης, προκύπτει ότι αυτός είχε άμεση και προσωπική αντίληψη, ότι τα όσα ανέφερε στις μηνύσεις του ήσαν ψευδή.

Ειδικά δε η γνώση αυτή, καθό μέρος αφορούσε τις μηνύσεις για την αυτοδικία, προκύπτει από τις παραδοχές της απόφασης ότι αυτός "...τελούσε εν γνώσει της αναλήθειας αυτών, αφού η εξώδικες δηλώσεις είχαν κοινοποιηθεί στην εταιρεία, της οποίας ως εκπρόσωπος υπέβαλε της μηνύσεις, απέβλεπε δε με τη συμπεριφορά του αυτή να προκαλέσει την ποινική δίωξη της εγκαλούσας και της αδελφής της για τις αξιόποινες πράξεις της αυτοδικίας και της άμεσης συνέργειας σε αυτή ...", καθό μέρος δε αφορούσε τη μήνυση για την πλαστογραφία με χρήση πλαστού, την ψευδή βεβαίωση και τη απόπειρα απάτης στο δικαστήριο, καθώς και τη συκοφαντική δυσφήμιση, προκύπτει από τις παραδοχές της απόφασης ότι αυτός "....Τα ως άνω όμως που διέλαβε στην έγκλησή του ο κατηγορούμενος ήσαν ψευδή και τελούσε σε γνώση της αναλήθειάς τους, αφού, όπως προαναφέρθηκε οι δύο εγκαλούμενες αγνοούσαν την ανάκληση της πολεοδομικής αδείας, καθώς και το σχετικό αριθ.

Πρωτ. ... /7.11.2001 έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροταξίας και Περιβάλλοντος Νομαρχίας … ουδέποτε κοινοποιήθηκε σε αυτές, αλλά αφηρημένα στους κληρονόμους Ι. Π. . Ο δε κατηγορούμενος τελούσε σε γνώση του ψευδούς ισχυρισμού του, καθόσον ο ίδιος δια της μηνύτριας εταιρείας, της οποίας τυγχάνει Πρόεδρος του Δ.Σ., βρισκόταν στην κατοχή του ακινήτου, στο οποίο αναφερόταν και στο οποίο έγινε κοινοποίηση του ανωτέρω εγγράφου...".

Τέλος, όσον αφορά στο αδίκημα της συκοφαντικής δυσφημίσεως, σαφώς αναφέρεται τόσο στο σκεπτικό, όσο και στο διατακτικό της αποφάσεως ότι όσα ισχυρίσθηκε δια των μηνύσεών του, τις οποίες προσκόμισε και επικαλέστηκε δια του πληρεξουσίου δικηγόρου της εταιρείας "... ... Α.Ε." ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, εν γνώσει του ψευδώς, ο ανωτέρω κατηγορούμενος, ήταν ικανά να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη της εγκαλούσας, την οποία εμφάνιζε ως άτομο με παραβατική συμπεριφορά, αιτιολογεί δε η προσβαλλομένη τη γνώση του ψεύδους αυτών αναφέρομενη στα προαναφερθέντα περί δόλου, τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό, στο αδίκημα της ψευδούς καταμηνύσεως.

Επομένως οι από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ’ και Ε’ του Κ.Ποιν.Δ. συναφείς λόγοι (πρώτος και δεύτερος της αίτησης αναιρέσεως και δεύτερος του δικογράφου των προσθέτων επ’ αυτής λόγων) για έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης και έλλειψη νόμιμης βάσης αναφορικά με την ενοχή των αναιρεσείοντος είναι αβάσιμοι.

Όλες οι λοιπές αιτιάσεις του αναιρεσείοντος περιλαμβανόμενες στους προβληθέντες πρώτο και δεύτερο λόγους της αίτησης αναιρέσεως και στον δεύτερο λόγο του δικογράφου των προσθέτων επ’ αυτής λόγων συνιστούν αμφισβήτηση της ουσίας των ως άνω παραδοχών της προσβαλλομένης, ήτοι ανεπίτρεπτη προσβολή της περί τα πράγματα ανέλεγκτης κρίσης του Δικαστηρίου της ουσίας και ως εκ τούτου απορριπτέες τυγχάνουν ως απαράδεκτες.

ΙΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 329, 331 παρ. 2, 333, 358, 364 και 369 του Κ.Ποιν.Δ., σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 171 παρ. 1 εδ. δ’ του ιδίου Κώδικα, προκύπτει ότι η συνεκτίμηση από το δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό της κρίσεως του, ως προς την ενοχή του κατηγορουμένου, ως αποδεικτικών μέσων, εγγράφων, που δεν αναγνώσθηκαν κατά τη συζήτηση στο ακροατήριο, επιφέρει απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, η οποία ιδρύει τον εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Α’ Κ.Ποιν.Δ. λόγο αναιρέσεως, διότι έτσι αποστερείται ο κατηγορούμενος από το δικαίωμα να εκθέσει τις απόψεις, του και να προβεί σε δηλώσεις, παρατηρήσεις και εξηγήσεις σχετικά με το αποδεικτικό αυτό μέσο (άρθρο 358 Κ.Ποιν.Δ.). Περαιτέρω, στα πρακτικά της δίκης δεν είναι απαραίτητο να καταχωρίζεται το περιεχόμενο του εγγράφου που αναγνώσθηκε, πρέπει όμως να αναφέρονται τα στοιχεία που το εξατομικεύουν, ώστε να μπορεί να διαγνωσθεί αν το συγκεκριμένο έγγραφο πράγματι αναγνώσθηκε, διότι διαφορετικά παραβιάζονται οι ανωτέρω διατάξεις.

Η ακυρότητα αυτή δεν επέρχεται αν το περιεχόμενο του εγγράφου που δεν αναγνώσθηκε στο ακροατήριο προκύπτει από άλλα έγγραφα που αναγνώσθηκαν ή από άλλα αποδεικτικά μέσα (καταθέσεις μαρτύρων, απολογία κατηγορουμένου κλπ) ή το παραπάνω έγγραφο που δεν αναγνώσθηκε αναφέρεται απλώς ιστορικά στο αιτιολογικό της αποφάσεως, χωρίς να έχει ληφθεί αμέσως υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, σε σχέση με τη συνδρομή περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος, για το οποίο κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο.

Δεν είναι, όμως, αναγκαίο να αναγνωσθούν στο ακροατήριο τα έγγραφα που αποτελούν τη βάση ή το υλικό αντικείμενο του εγκλήματος που αποδίδεται στον κατηγορούμενο και γενικώς τα διαδικαστικά έγγραφα που υπάρχουν στη δικογραφία, τα οποία δεν είναι έγγραφα της αποδεικτικής διαδικασίας και λαμβάνονται υπόψη από το δικαστήριο.

Στην προκείμενη περίπτωση, ο αιτών Α. - Γ. Β. επικαλείται με τον τρίτο λόγο, κατ’ εκτίμηση, του δικογράφου αναιρέσεως, καθώς και με τον πρώτο λόγο του δικογράφου των πρόσθετων λόγων, την απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο γιατί το δικαστήριο έλαβε υπόψη στην καταδικαστική του κρίση, μη αναγνωσθέντα έγγραφα και συγκεκριμένα: (α) το υπ’ αριθ. ... /2005 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Στασινόπουλου, (β) την υπ’ αριθ. ... /2004 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς, που συνέταξε η συμβολαιογράφος Αθηνών Ευσεβία Ψαροπούλου, (γ) την από 16.02.2006 εξώδικη διαμαρτυρία-κλήση της εγκαλούσας Μ.

Ζ. , (δ) την από 17.05.2006 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής ενώπιον του Ειρηνοδικείου ... της εγκαλούσας, (ε) την υπ’ αριθ. 162/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών και (στ) το με αριθμό πρωτοκόλλου ... /07.11.2011 έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροταξίας και Περιβάλλοντος της Νομαρχίας …. Από τη γενόμενη παραδεκτή επισκόπηση των εγγράφων της δικογραφίας για τον έλεγχο του παραδεκτού των λόγων (τρίτου) της κρινόμενης αναιρέσεως και (πρώτου) των προσθέτων επ’ αυτής λόγων, προκύπτει ότι από τα πρακτικά της δίκης επί της οποίας εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, βεβαιώνεται ότι τα : (α) το υπ’ αριθ. ... /2005 συμβόλαιο του συμβολαιογράφου Αθηνών Νικολάου Στασινόπουλου, (β) η υπ’ αριθ. ... /2004 δήλωση αποδοχής κληρονομιάς, που συνέταξε η συμβολαιογράφος Αθηνών Ευσεβία Ψαροπούλου, (γ) η από 16.02.2006 εξώδικη διαμαρτυρία-κλήση της εγκαλούσας Μ.

Ζ. , (δ) η από 17.05.2006 αίτηση ασφαλιστικών μέτρων νομής ενώπιον του Ειρηνοδικείου Πατρών της εγκαλούσας, και ε) το με αριθμό πρωτοκόλλου ... /07.11.2011 έγγραφο της Διεύθυνσης Χωροταξίας και Περιβάλλοντος της Νομαρχίας … δεν αναγνώστηκαν στο ακροατήριο και ούτε περιλαμβάνονται στον κατάλογο των αναγνωσθέντων εγγράφων.

Τα ως άνω έγγραφα όμως αναφέρονται τόσο στο αιτιολογικό όσο και στο διατακτικό της πρωτόδικης απόφασης (2959/2013 Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Πατρών ), η οποία αναγνώσθηκε, και επομένως σε κάθε περίπτωση το περιεχόμενό τους ήταν γνωστό στον κατηγορούμενο - αναιρεσείοντα και τον παρασταθέντα συνήγορό του, που μπορούσε να ασκήσει τα από το άρθρο 358 Κ.Ποιν.Δ.

δικαιώματά του να εκθέσει τις απόψεις του και να προβεί σε δηλώσεις και παρατηρήσεις επί του περιεχομένου των εγγράφων και έτσι δεν παραβιάστηκε το δικαίωμα της υπεράσπισής του (αναιρεσείοντος - κατηγορουμένου), ούτε δημιουργήθηκε ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Α’ Κ.Ποιν.Δ. λόγος αναίρεσης. Επομένως, και ο πρώτος λόγος του δικογράφου των πρόσθετων επί της αναίρεσης λόγων, με τον οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η προαναφερόμενη πλημμέλεια για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, καθό μέρος αφορά στα ως άνω έγγραφα, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Καθό μέρος αφορά στην με αριθμό 162/2014 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, αυτή δεν αναφέρεται στα πρακτικά μεταξύ των αναγνωσθέντων εγγράφων, ούτε προκύπτει από οιοδήποτε άλλο στοιχείο ότι αναγνώσθηκε στο ακροατήριο του δικαστηρίου. Ούτε επίσης το περιεχόμενό της προκύπτει ότι περιέχεται σε άλλο αναγνωσθέν έγγραφο, ή άλλο παραδεκτώς ληφθέν υπόψη αποδεικτικό μέσο του δικαστηρίου.

Η αναφορά αυτής στην πιο πάνω απόφαση "...Κατόπιν αυτού αποχώρισαν και πάλι και η εγκαλούσα άσκησε κατά της εταιρείας "... ... " και της ως άνω L. D. , την από 10.8.2009 αγωγή της ενώπιον του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, με την οποία ζητείται να αναγνωρισθεί κυρία του ακινήτου και να υποχρεωθούν οι εναγόμενες να της αποδώσουν τη νομή του, η οποία αγωγή έγινε δεκτή με την 162/2014 οριστική απόφαση του ως άνω δικαστηρίου και κατά της απόφασης αυτής οι εναγόμενες άσκησαν έφεση που εκκρεμεί στο Πολιτικό Εφετείο Πατρών..." με την επισήμανση ότι κατ’ αυτής έχει ασκηθεί έφεση, η εκδίκαση της οποίας εκκρεμεί, ουδόλως αποδεικνύει ότι αυτή απετέλεσε στοιχείο που άσκησε επιρροή στο σχηματισμό δικανικής πεποίθησης του Δικαστηρίου, αναφέρεται δε απλώς ιστορικά στο αιτιολογικό της αποφάσεως χωρίς να έχει ληφθεί αμέσως υπόψη από το Δικαστήριο της ουσίας για το σχηματισμό της δικανικής του πεποιθήσεως, σε σχέση με τη συνδρομή περιστατικών που συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση των αξιοποίνων πράξεων, για τις οποίες κήρυξε ένοχο τον κατηγορούμενο.

Επομένως, ο σχετικός, από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Α Κ.Ποιν.Δ., για απόλυτη ακυρότητα της διαδικασίας, τρίτος, κατ’ εκτίμηση, λόγος του δικογράφου της αναιρέσεως και ο συναφής πρώτος πρόσθετος λόγος αναιρέσεως κατά το εν λόγω σκέλος, είναι απορριπτέοι ως αβάσιμοι. Αλλά και η με τον ίδιο τρίτο λόγο της αίτησης αναιρέσεως αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση διέλαβε αντιφατική αιτιολογία με την παραδοχή ότι ο αναιρεσείων προέβηκε στην υποβολή των ως άνω μηνύσεων, μετά την έκδοση της υπ’ αριθμ. 162/2014 απόφασης του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πατρών, σε αντίθεση με την παραδοχή ότι αυτές υπεβλήθησαν την 1.10.2007 είναι παντελώς αβάσιμη, καθόσον από το κείμενο της προσβαλλόμενης απόφασης που παρατίθεται ανωτέρω, προκύπτει σαφώς και ανενδοιάστως ότι η φράση "κατόπιν αυτού" δεν είναι χρονικός προσδιορισμός με την έννοια μετά την έκδοση της απόφασης 162 το έτος 2014, αλλά αφορά στα περιστατικά της 28.7.2007 στην εξιστόρηση των οποίων η προσβαλλόμενη απόφαση παρενέβαλε την απλή αναφορά στην άσκηση από μέρους της πολιτικώς ενάγουσας αγωγής, την έκδοση οριστικής απόφασης και την εκκρεμοδικία στο δεύτερο βαθμό.

Μετά από αυτά και μη υπάρχοντος ετέρου λόγου αναιρέσεως προς έρευνα πρέπει να απορριφθούν τα κρινόμενα, αίτηση αναιρέσεως και πρόσθετοι λόγοι, ως αβάσιμα και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα λόγω της απόρριψης (άρθρο 583 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ.), καθώς και στη δικαστική δαπάνη της παραστάσας πολιτικώς ενάγουσας (Κ.Πολ.Δ. 176, 183).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 21.1.2015 αίτηση και το από 25.9.2015 δικόγραφο πρόσθετων λόγων του Α. - Γ. Β. του Ε. , κατοίκου ... , για αναίρεση της 1165/2014 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου (Πλημμελημάτων) Πατρών.

Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα εκ διακοσίων πενήντα (250) ευρώ και στη δικαστική δαπάνη της πολιτικώς ενάγουσας Μ. Ζ. του Ε. , κατοίκου ... , που ανέρχεται σε πεντακόσια (500) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 5 Οκτωβρίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ