Supreme Court partially allows appeal against defamation judgment due to insufficient reasoning on public interest.

Απόφαση 1466 / 2014 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1466/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (επειδή κωλύεται ο Αντιπρόεδρος Αθανάσιος Κουτρομάνος), Εμμανουήλ Κλαδογένη, Ιωσήφ Τσαλαγανίδη, Γεώργιο Κοντό και Βασίλειο Πέππα, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 9 Δεκεμβρίου 2013, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Ρ. Κ. του Φ., επίτιμου Προέδρου του Αρείου Πάγου, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Στέφανο Χατζηαποστόλου.

Των αναιρεσιβλήτων:1. Ανώνυμης Εταιρείας υπό την επωνυμία "ΠΗΓΑΣΟΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΑΕ" που εδρεύει στη ..., 2. Δ. Δ., κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελένη Καρυοφύλλη.

Κοινοποιούμενη προς τον Α. Α., κατοίκου ..., ο οποίος δεν παραστάθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-9-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3184/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 3504/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 28-11-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Ιωσήφ Τσαλαγανίδης, ανέγνωσε την από 20-2-2013 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πρώτου και την απόρριψη των λοιπών λόγων αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως προσβάλλεται η 3504/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, η οποία εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από δημοσιεύματα στον τύπο (άρθρο 681 Δ' ΚΠολΔ) και δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία τις από 12-6-2009 και 5-5-2010 αντίθετες εφέσεις, που άσκησαν ο αναιρεσείων και οι αναιρεσίβλητοι, αντίστοιχα, κατά της 3184/2009 αποφάσεως του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Αθηνών. Με την απόφαση αυτή είχε γίνει κατά ένα μέρος δεκτή και στην ουσία της η από 25-9-2007 αγωγή του αναιρεσείοντος με αίτημα την καταβολή χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω προσβλητικών της τιμής του δημοσιευμάτων στον τύπο. Η προσβαλλόμενη απόφαση εξαφάνισε την απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου, καθό μέρος προσβαλλόταν με τις εφέσεις, διακράτησε την υπόθεση και δικάζοντας επί της αγωγής την απέρριψε καθό μέρος στρεφόταν κατά του τρίτου εναγομένου, προς τον οποίο κοινοποιείται η αίτηση αναιρέσεως, δέχθηκε μερικώς την αγωγή καθό μέρος στρεφόταν κατά των λοιπών εναγομένων και αναγνώρισε την υποχρέωσή τους να καταβάλουν στον ενάγοντα - αναιρεσείοντα, νομιμοτόκως και εις ολόκληρο ο καθένας, το ποσόν των 25.000 ευρώ. Η αίτηση αναιρέσεως ασκήθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα, είναι συνεπώς παραδεκτή και πρέπει να ερευνηθεί ως προς τους λόγους της.

Από τα άρθρα 57 εδ. α', 59 εδ. α' και 932 ΑΚ, σε συνδυασμό με τα άρθρα 361, 362 και 367 ΠΚ, συνάγονται τα εξής: Όποιος παράνομα προσβάλλεται στην προσωπικότητά του, νοούμενη ως το προστατευόμενο από το Σύνταγμα (άρθρ. 2 παρ. 1) σύνολο των αξιών που απαρτίζουν την ουσία του ανθρώπου, και ειδικότερα προσβάλλεται στην προστατευόμενη από το Σύνταγμα (αρθρ. 5 παρ. 2) τιμή ή υπόληψή του, προσβάλλεται δε με δυσφήμηση ή εξύβριση, έχει δικαίωμα να απαιτήσει να αρθεί η προσβολή και να μη επαναληφθεί στο μέλλον.

Το δε δικαστήριο μπορεί, επιπλέον, αφού λάβει υπόψη το είδος της προσβολής, να καταδικάσει τoν υπαίτιο προσβολέα να ικανοποιήσει την ηθική βλάβη εκείνου που έχει προσβληθεί. Ο άδικος όμως χαρακτήρας τέτοιας προσβολής με δυσφήμηση ή εξύβριση αίρεται σε περίπτωση που ο προσβολέας προβαίνει στις δυσφημιστικές ή υβριστικές εκδηλώσεις από δικαιολογημένο ενδιαφέρον.

Τέτοιο ενδιαφέρον, που πηγάζει από την προστατευόμενη από το Σύνταγμα (αρθρ. 14) και από την επικυρωμένη με το ΝΔ 53/1974 ΕΣΔΑ (άρθρο 10) ελευθερία του τύπου, έχουν και τα πρόσωπα που άμεσα συνδέονται με τη λειτουργία του τύπου για τη δημοσίευση ειδήσεων και γεγονότων σχετικά με τη συμπεριφορά φυσικών προσώπων, ιδίως δε εκείνων που ασκούν δημόσιο λειτούργημα, ή νομικών προσώπων ή ομάδων προσώπων, που ενδιαφέρουν το κοινωνικό σύνολο ή, έστω, και άλλους.

Παρέπεται ότι τα ως ανωτέρω συνδεόμενα με τον τύπο πρόσωπα μπορούν να προβαίνουν σε αντίστοιχη δημοσίευση για πληροφόρηση, ενημέρωση και κατατόπιση του κοινού, ακόμη και με οξεία κριτική ή δυσμενείς χαρακτηρισμούς σε βάρος των ως άνω προσώπων ή ομάδων. Ωστόσο, η προαναφερόμενη άρση του άδικου χαρακτήρα της προσβολής με δυσφήμηση ή εξύβριση ανατρέπεται, αν από τον τρόπο που έλαβαν χώρα οι δυσφημιστικές ή υβριστικές εκδηλώσεις προκύπτει σκοπός εξυβρίσεως, δηλαδή σκοπός εκφράσεως καταφρονήσεως από τον προσβολέα προς εκείνον που προσβάλλεται.

Αυτή δε η ανατροπή της άρσεως του αδίκου συνεπάγεται, βέβαια, περιορισμό της ελευθερίας του τύπου, αλλά ο περιορισμός αυτός συγκαταλέγεται σε εκείνους που προβλέπονται, άμεσα μεν στην ΕΣΔΑ (άρθρ. 10), έμμεσα δε πλην σαφώς στο Σύνταγμα (αρθρ. 14 και 15), ως επιτρεπτοί. Περαιτέρω, ο αναιρετικός λόγος του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ για ευθεία παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου ιδρύεται αν αυτός δεν εφαρμόσθηκε, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του, ή εφαρμόσθηκε ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν το δικαστήριο προσέδωσε στον εφαρμοστέο κανόνα έννοια διαφορετική από την αληθινή, σε περίπτωση δε που το δικαστήριο ερεύνησε κατ' ουσία την υπόθεση, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται ενόψει των γενόμενων δεκτών πραγματικών περιστατικών.

Τέλος, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και είναι για το λόγο αυτό αναιρετέα, όταν από το αιτιολογικό της δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις, τα πραγματικά περιστατικά που απαιτούνται για την εφαρμογή της διατάξεως του ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόστηκε, και, εξαιτίας αυτού, δεν είναι εφικτός ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο αν ορθά ή όχι εφαρμόστηκε η διάταξη αυτή.

Αντίθετα, ελλείψεις ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων ή την αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος, όταν αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια, δεν συνιστούν ανεπαρκή ή ασαφή αιτιολογία. Μόνο τι αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε είναι ανάγκη να εκτίθεται με πληρότητα και σαφήνεια στην απόφαση και όχι γιατί αποδείχθηκε ή δεν αποδείχθηκε.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την απόφαση του Πρωτοδικείου, που είχε δεχθεί κατά ένα μέρος την αγωγή του αναιρεσείοντος για δύο δημοσιεύματα στις 9-7-2006 και 22-4-2007 στην εφημερίδα "ΕΘΝΟΣ της Κυριακής", ιδιοκτησίας της πρώτης αναιρεσίβλητης, διευθυντής συντάξεως της οποίας είναι ο δεύτερος αναιρεσίβλητος, ενώ την είχε απορρίψει για άλλα δύο δημοσιεύματα στις 2-7-2006 και 16-9-2007, δικάζοντας επί της αγωγής του τελευταίου δέχθηκε ότι μόνο από τη δημοσίευση του τίτλου σε άρθρο στις 22-4-2007 προέκυπτε σκοπός εξυβρίσεως του αναιρεσείοντος, όχι όμως και από τα λοιπά δημοσιεύματα, μεταξύ των οποίων και εκείνο της 16-9-2007 ανώνυμου συντάκτη της ως άνω εφημερίδας, και κατόπιν αυτού απέρριψε την αγωγή ως προς τον τρίτο εναγόμενο, που ήταν ο συντάκτης του δημοσιεύματος της 22-4-2007, όχι όμως και του τίτλου, και αναγνώρισε την υποχρέωση της ιδιοκτήτριας της εφημερίδας και του διευθυντή συντάξεως να καταβάλουν στον ενάγοντα - αναιρεσείοντα, εις ολόκληρο ο καθένας, ποσόν 25.000 ευρώ με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής και μέχρι την εξόφληση.

Ειδικότερα για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος ως προς το δημοσίευμα της 16-9-2007 το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα ακόλουθα: Ο ενάγων είναι συνταξιούχος δικαστικός λειτουργός και διετέλεσε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου, αποχώρησε δε από τη θέση αυτή στα τέλη Ιουνίου του 2007.

Στην ανωτέρω εφημερίδα κατά τις παρακάτω ημερομηνίες έλαβαν χώρα τα ακόλουθα δημοσιεύματα: Α. ... Β. Στην ίδια εφημερίδα στις 16-9-2007 δημοσιεύτηκαν τα ακόλουθα: Με τίτλο "Από τον Χ. ... στα ομόλογα. Τρία χρόνια ... Ε. και Π. ... Ποτέ μια κυβέρνηση δεν κατόρθωσε σε τόσο μικρό διάστημα να αναδείξει τόσους πολλούς "αστέρες".

Ακολουθεί η δημοσίευση εννέα φωτογραφιών προσώπων, μεταξύ των οποίων και του ενάγοντος, αναγράφονται δε κάτω από τη φωτογραφία του τα εξής: "Ρ. Κ. Τα "βάρη" του κυρίου Προέδρου. Αν δεν είχε προλάβει να συνταξιοδοτηθεί τον Ιούνιο, ο Ρ. Κ. θα ήταν από τα "πρόσωπα" των εκλογών. Ποτέ άλλοτε Πρόεδρος του Αρείου Πάγου δεν είχε αμφισβητηθεί, ποτέ άλλοτε δεν είχε τεθεί εν αμφιβάλω η ακεραιότητα, προσωπική και πολιτική, του επικεφαλής της δικαιοσύνης.

Οι καταγγελίες από το ΠΑΣΟΚ δεν είχαν τέλος, όπως και οι αποκαλύψεις εγγράφων: Ο γιος του ιδιοκτήτης θαλαμηγού, με φορολογική δήλωση απίστευτου ύψους, ως φοιτητής, σε βαθμό που να μοιάζει με ξέπλυμα χρήματος, ο σύζυγος της εξαδέλφης του στέλεχος της Elmec Sport, από τις πρώτες "φούσκες" του 1999, οι ιδιοκτήτες της εταιρείας να απαλλάσσονται από κακουργηματικές κατηγορίες, ο ίδιος να φέρεται ιδιοκτήτης διαμερισμάτων σε εταιρεία της Stabilton "αδελφής φούσκας" της Elmec, και άπειρα ακόμη.

Και ταυτόχρονα ο Άρειος Πάγος να ψηφίζει κατά των συμβασιούχων, με δικαστές να φέρονται να έχουν δώσει μια αδιανόητη τηλεφωνική ψήφο και τον Πρόεδρο να καταγγέλλεται ως πλαστογράφος. Από όλα τα "αστέρια" της περιόδου Κ. ο Ρ. Κ. ήταν το πιο σκοτεινό ... . Στη συνέχεια το Εφετείο αναφέρει ότι: Οι εναγόμενοι ισχυρίσθηκαν με τις προτάσεις τους πρωτοδίκως και νομίμως επανέφεραν τον ισχυρισμό τους αυτό και κατά τη συζήτηση της εφέσεως ότι το ανωτέρω δημοσίευμα αναφέρεται συγκεντρωτικά σε περιστατικά που είχαν λάβει χώρα κατά τη διάρκεια της θητείας του ενάγοντος ως Προέδρου του Αρείου Πάγου, τα οποία είχαν λάβει μεγάλη δημοσιότητα και αποτέλεσαν αντικείμενο κριτικής από το σύνολο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, καθώς και αντικείμενο ελέγχου της Κυβερνήσεως από βουλευτές της αντιπολιτεύσεως, με την κατάθεση ερωτήσεων και επερωτήσεων στη Βουλή, για την απόδειξη δε του ισχυρισμού τους αυτού προσκόμισαν σωρεία αιτιάσεων και καταγγελιών σε βάρος του ενάγοντος, τόσο εκ μέρους πολιτικών προσώπων, δημοσιογράφων, όσο και από το ίδιο το δικαστικό σώμα, αλλά και από δικηγορικούς συλλόγους, και ότι ο ενάγων απασχόλησε τη δημοσιογραφική επικαιρότητα όλη εκείνη την περίοδο".

Ακολούθως το Εφετείο δέχθηκε ότι: "Από την ανάγνωση του κειμένου του ως άνω δημοσιεύματος, προκύπτει ότι ο ανώνυμος συντάκτης αυτού δεν εκφράζει άποψη περί της αληθείας ή όχι των ως άνω περιστατικών, παρά μόνο αρκείται σε παράθεση αυτών. Καταλήγει δε μετά την παράθεση των περιστατικών σε οξεία κριτική του ενάγοντος, αναγράφοντας επί λέξει: "Από όλα τα "αστέρια" της περιόδου Κ.

ο Ρ. Κ. ήταν το πιο σκοτεινό ...". Η κριτική αυτή, παρότι αρνητική για τον ενάγοντα, βασίζεται σε όλες τις προαναφερόμενες καταγγελίες και αιτιάσεις που αναφέρθηκαν σχετικά με το πρόσωπο του τελευταίου. Οι αναφερόμενες δε στο δημοσίευμα αυτό ειδήσεις, που εύλογα οι εναγόμενοι, με βάση τις ανωτέρω καταγγελίες και αιτιάσεις πίστευαν ως αληθείς, μη συγκροτουμένης ως εκ τούτου της αντικειμενικής υποστάσεως του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως, ως πραγματικού των διατάξεων των άρθρων 914 και 57, 59 του ΑΚ, μπορούσαν να βλάψουν την τιμή και την υπόληψη του ενάγοντος, ενώ η ανωτέρω έκφραση "το πιο σκοτεινό αστέρι" είναι έκφραση προσβλητική της τιμής του ενάγοντος.

Ωστόσο, συνεχίζει περαιτέρω το Εφετείο με τη θέση ότι Το δημοσίευμα αυτό έγινε από δικαιολογημένο ενδιαφέρον, που πηγάζει από την ελευθερία και την κοινωνική αποστολή του τύπου για τη δημοσίευση ειδήσεων και σχολίων, σχετικών με θέμα για το οποίο αναμφισβήτητα ενδιαφέρεται το κοινωνικό σύνολο, όπως στην προκειμένη περίπτωση το πρόσωπο του ενάγοντος λόγω της θέσεως που κατείχε, για να καταλήξει ότι δεν προέκυψε σκοπός εξυβρίσεως με το εν λόγω δημοσίευμα, με το αιτιολογικό ότι:

Η πιο πάνω φράση ("το πιο σκοτεινό αστέρι"), η οποία είναι δυσμενής, ως χαρακτηρισμός, δεν μπορεί να εξετασθεί αποκομμένη από το σύνολο του δημοσιεύματος, στο οποίο εντάσσεται, και ανεξάρτητα από τα γεγονότα με τα οποία συνδέεται, τα οποία παρατέθηκαν απλώς από τον άγνωστο συντάκτη του δημοσιεύματος, ολοκληρώνει δε την κρίση με την παραδοχή ότι ούτε αμέλεια δεν μπορεί να αποδοθεί στους εναγομένους, δεδομένου ότι στη διάθεση του διευθυντή συντάξεως της εφημερίδας υπήρχε σωρεία εγγράφων και άλλων δημοσιευμάτων, που είχαν αναφερθεί προηγουμένως στην απόφαση, και τα οποία επιβεβαίωναν τα όσα είχαν παρατεθεί στο εν λόγω δημοσίευμα.

Κατόπιν τούτου το Εφετείο δέχθηκε ότι κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 367 Π.Κ. αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της εν λόγω πράξεως, κατά παραδοχή ως βασίμου κατ' ουσίαν της νομίμως προταθείσης πρωτοδίκως και επαναφερομένης στην παρούσα δίκη σχετικής ενστάσεως των εναγομένων, απορριπτομένου ως αβασίμου του προβληθέντος πρωτοδίκως και νομίμως επαναφερομένου ισχυρισμού του ενάγοντος περί υπάρξεως σκοπού εξυβρίσεως, που αποτελεί αντένσταση του άρθρου 367 παρ. 2 του ίδιου Κώδικα, και συνακόλουθα απέρριψε την αγωγή ως ουσιαστικά αβάσιμη ως προς το δημοσίευμα τούτο.

Κρίνοντας έτσι το Εφετείο, ειδικά ως προς τις αναφερόμενες στο δημοσίευμα αυτό καταγγελίες και αιτιάσεις που είχαν γίνει κατά καιρούς σε βάρος του ενάγοντος, δεν παραβίασε με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις προδιαληφθείσες ουσιαστικού δικαίου διατάξεις, τις οποίες εφάρμοσε, ούτε στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση, εξαιτίας ελαττώματος αιτιολογίας, αφού, με τις ανωτέρω παραδοχές, διέλαβε επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή των ανωτέρω διατάξεων, και ειδικότερα του άρθρου 367 ΠΚ ως προς όλο σχεδόν το δημοσίευμα.

Εξάλλου, το Εφετείο για το σχηματισμό της ως άνω δικανικής του κρίσεως έλαβε υπόψη του, όπως ρητά αναφέρεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων αφενός μεν το εισαγγελικό πόρισμα, που αναφέρεται στην ψηφοφορία της υποθέσεως των συμβασιούχων στον Άρειο Πάγο, αφετέρου δε το ανάλογο πόρισμα για το "πόθεν έσχες", που προκλήθηκε ύστερα από αίτηση του ενάγοντος (αναιρεσείοντος) για έλεγχο των περιουσιακών του στοιχείων, ενώ σχετικά με τις αναφερόμενες στο εν λόγω δημοσίευμα καταγγελίες και αιτιάσεις για τα ζητήματα αυτά δεν υιοθετεί το Εφετείο την άποψη ότι τα αναγραφόμενα σε βάρος του είναι αληθή, ώστε να θεωρηθεί ότι αγνόησε τα δύο εισαγγελικά πορίσματα, έστω και αν δεν διέλαβε στην απόφασή του την οποιαδήποτε αναφορά για το περιεχόμενό τους, αλλά αντιθέτως δέχθηκε ότι οι εναγόμενοι εύλογα πίστευαν ως αληθείς τις αναφερόμενες στο δημοσίευμα αυτό ειδήσεις, με βάση τις υπάρχουσες καταγγελίες και αιτιάσεις, και για το λόγο αυτό έκρινε στη συνέχεια ότι δεν συγκροτείται η αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος της συκοφαντικής δυσφημήσεως, ως πραγματικού των διατάξεων των άρθρων 914 και 57, 59 του ΑΚ, και ότι κατ' εφαρμογή της διατάξεως του άρθρου 367 Π.Κ.

αίρεται ο άδικος χαρακτήρας της εν λόγω πράξεως. Επομένως, οι δεύτερος και τρίτος λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρ. 19 και 11 περ. γ' ΚΠολΔ, αντίστοιχα, τυγχάνουν αβάσιμοι. Αντιθέτως, ως προς τη φράση "Από όλα τα "αστέρια" της περιόδου Κ.

ο Ρ. Κ. ήταν το πιο σκοτεινό", με την οποία ολοκληρώνεται το εν λόγω δημοσίευμα, το Εφετείο περιέλαβε ελλιπείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς το δικαιολογημένο ενδιαφέρον του ανώνυμου συντάκτη του δημοσιεύματος στη χρήση της συγκεκριμένης φράσεως και στέρησε έτσι την απόφασή του από νόμιμη βάση, που καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθή εφαρμογή του άρθρου 367 ΠΚ και για τη συγκεκριμένη φράση.

Ειδικότερα, η προσβαλλόμενη απόφαση δεν περιέλαβε αιτιολογίες, για ποιο λόγο ήταν αναγκαία και η φράση αυτή, προκειμένου να ενημερωθεί το κοινωνικό σύνολο για την πολιτεία και βιοτή του ενάγοντος κατά το χρονικό διάστημα που ήταν Πρόεδρος του Αρείου Πάγου και δεν αρκούσαν οι προηγούμενες αναφορές για τις σε βάρος του καταγγελίες και αιτιάσεις.

Τέλος, με ελλιπή αιτιολογία δέχεται ότι η φράση αυτή υπό μορφή συμπεράσματος αναγιγνώσκεται σε σχέση με το υπόλοιπο δημοσίευμα και δεν κρίνεται αυτοτελώς. Κατόπιν τούτου, εφόσον το Εφετείο περιέλαβε αντιφατικές και ελλιπείς αιτιολογίες ως προς την εφαρμογή των ουσιαστικών διατάξεων του άρθρου 367 Π.Κ. αναφορικά με την ως άνω φράση του δημοσιεύματος της 16-9-2007, τυγχάνει βάσιμος ο από το άρθρο 559 αρ. 19 ΚΠολΔ (κατ' ορθή εκτίμηση) πρώτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως.

Πρέπει λοιπόν να αναιρεθεί μερικώς η προσβαλλομένη απόφαση και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου από άλλους δικαστές είναι δυνατή (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ). Η δικαστική δαπάνη μεταξύ των διαδίκων πρέπει να συμψηφισθεί στο σύνολό της λόγω της ισομερούς νίκης και ήττας τούτων (άρθρα 178, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί μερικώς την 3504/2011 απόφαση του Εφετείου Αθηνών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές πλην εκείνων οι οποίοι εξέδωσαν την αναιρούμενη απόφαση. Συμψηφίζει στο σύνολό της τη δικαστική δαπάνη μεταξύ των διαδίκων.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 16η Ιουνίου 2014.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, την 26η Ιουνίου 2014.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ