1465/2016 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1465 / 2016 (Ζ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)

Αριθμός 1465/2016

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Z’ ΠΟΙΝΙΚΟ ΤΜΗΜΑ

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Δήμητρα Μπουρνάκα, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Βασίλειο Καπελούζο, Δημήτριο Γεώργα, Δημήτριο Τζιούβα - Εισηγητή και Νικόλαο Τσάκο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 16 Μαρτίου 2016, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Γεώργιου Μπόμπολη (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χρήστου Πήτα, για να δικάσει την αίτηση της αναιρεσείουσας-κατηγορουμένης Χ. Χ. του Γ., κατοίκου ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Χρυσόστομο Βελάκη, για αναίρεση της υπ’ αριθ. 307/2015 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Mε πολιτικώς ενάγουσα την Α. Ν. του Χ., κάτοικο ..., που δεν παρέστη.

Το Τριμελές Εφετείο Θράκης με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ’ αυτή, και η αναιρεσείουσα - κατηγορουμένη ζητεί την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην από 12 Ιουνίου 2015 αίτησή της αναιρέσεως μετά των από 10 Φεβρουαρίου 2016 προσθέτων λόγων, οι οποίες καταχωρίστηκαν στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό 721/2015.

Αφού άκουσε

Τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, που ζήτησε όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά και τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή εν μέρει η προκείμενη αίτηση αναίρεσης.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 515 παρ. 1 εδ. α’ του Κ.Ποιν.Δ., με αίτηση ενός από τους διαδίκους ή του Εισαγγελέα μπορεί το Δικαστήριο του Αρείου Πάγου σε ιδιαιτέρως εξαιρετικές περιπτώσεις να αναβάλει για μια μόνο φορά τη συζήτηση σε ρητή δικάσιμο, κατά την οποία όλοι οι διάδικοι οφείλουν να εμφανισθούν χωρίς νέα κλήτευση, ακόμη και αν δεν ήταν παρόντες κατά τη δημοσίευση της αναβλητικής αποφάσεως.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα πρακτικά συνεδριάσεως του δικαστηρίου τούτου, κατά τη σημερινή δικάσιμο (16-3-2016), εμφανίστηκε στο ακροατήριο η πολιτικώς ενάγουσα Α. Ν. και υπέβαλε αίτημα αναβολής της συζητήσεως της υποθέσεως για το λόγο ότι ο πληρεξούσιος δικηγόρος της Χρήστος Ματέλλας απέχει από τα καθήκοντά του λόγω της αποχής των δικηγόρων από τα καθήκοντά τους που έχει κηρύξει ο δικηγορικός σύλλογος στον οποίο ανήκει.

Είναι γεγονός ότι σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 349 παρ. 7 του Κ.Ποιν.Δ., η οποία εφαρμόζεται στα ποινικά δικαστήρια της ουσίας, η αποχή των δικηγόρων συνιστά λόγο ανώτερης βίας για την αναβολή της δίκης, που δεν περιλαμβάνεται μάλιστα στους περιορισμούς που ορίζονται στο άρθρο 349 του Κ.Ποιν.Δ.. Κατά συνέπεια συνιστά και ιδιαιτέρως εξαιρετική περίπτωση για αναβολή της συζητήσεως και στον Άρειο Πάγο κατά την ως άνω διάταξη του άρθρου 515 παρ. 1 εδ.

α’ του Κ.Ποιν.Δ.. Όμως, η άσκηση από το δικηγόρο του δικαιώματος αποχής από τα καθήκοντά του για την προστασία εργασιακών και συναφών συμφερόντων του, είναι έννομο αγαθό μικρότερης σημασίας από τη απονομή της δικαιοσύνης, άποψη που αναγνωρίζουν και οι οικείοι δικηγορικοί σύλλογοι με το να επιτρέπουν στους δικηγόρους που είναι μέλη τους να παρίστανται σε ποινικές υποθέσεις όταν επίκειται κίνδυνος παραγραφής του αξιοποίνου του εγκλήματος και ματαιώσεως της αξιώσεως της πολιτείας προς τιμωρία των ποινικά κολάσιμων πράξεων.

Ενόψει τούτων, το ως άνω αίτημα αναβολής της συζητήσεως της υποθέσεως που υπέβαλε η πολιτικώς ενάγουσα, μετά και από τις δύο προηγούμενες αλλεπάλληλες αναβολές που χορηγήθηκαν για τον ίδιο λόγο από το Δικαστήριο αυτό στις 9-12-2015 και 2-3-2016 και ενόψει του ότι η πράξη για την οποία καταδικάστηκε με την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση η αναιρεσείουσα κατηγορουμένη τελέστηκε στις 22-7-2008 και ο χρόνος παραγραφής της είναι στις 22-7- 2016, με συνέπεια, παρά την αποχή των δικηγόρων, να επιτρέπεται στον συνήγορο της πολιτικώς ενάγουσας από το δικηγορικό του σύλλογο να παραστεί και να εκπροσωπήσει την τελευταία στο παρόν ακυρωτικό δικαστήριο, κρίνεται ότι ασκείται παρελκυστικά κατά κατάχρηση δικαιώματος, αφού μπορούσε να παρασταθεί ο συνήγορος της πολιτικώς ενάγουσας και ως εκ τούτου δεν συντρέχει ιδιαιτέρως εξαιρετική περίπτωση για να αναβληθεί για τρίτη φορά η συζήτηση της υποθέσεως από το δικαστήριο αυτό και πρέπει να απορριφθεί το ως άνω αίτημα αναβολής της συζητήσεως της υποθέσεως.

Κατά το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Β’ του Κ.Ποιν.Δ., λόγος αναιρέσεως της αποφάσεως είναι και η σχετική ακυρότητα που συνέβη κατά τη διαδικασία στο ακροατήριο (άρθρο 170 παρ. 1), εφόσον δεν καλύφθηκε σύμφωνα με τα άρθρα 173 και 174 του ίδιου Κώδικα. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 321 παρ. 1 στοιχ. δ’ του Κ.Ποιν.Δ., το κλητήριο θέσπισμα πρέπει να περιέχει, εκτός των άλλων στοιχείων, ακριβή καθορισμό της πράξης για την οποία κατηγορείται ο κατηγορούμενος και μνεία του άρθρου του ποινικού νόμου που την προβλέπει.

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 314 παρ. 1 εδ. α’ του Π.Κ. τιμωρείται με ποινή φυλακίσεως μέχρι τριών ετών όποιος από αμέλεια προκαλεί σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας άλλου. Από το συνδυασμό της διάταξης αυτής με εκείνη του άρθρου 28 του Π.Κ., κατά την οποία από αμέλεια πράττει όποιος από έλλειψη της προσοχής, την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις και μπορούσε να καταβάλει, είτε δεν πρόβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, είτε το πρόβλεψε ως δυνατό, πίστεψε όμως ότι δεν θα επερχόταν, προκύπτει ότι για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, απαιτείται να διαπιστωθεί, αφενός ότι ο δράστης δεν κατέβαλε την απαιτούμενη, κατά αντικειμενική κρίση, προσοχή, την οποία οφείλει να καταβάλει κάθε μετρίως συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος, κάτω από τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνήθειες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη λογική και τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων και αφετέρου ότι είχε τη δυνατότητα να προβλέψει και αποφύγει το αξιόποινο αποτέλεσμα, το οποίο πρέπει να τελεί σε αντικειμενικό αιτιώδη σύνδεσμο με την πράξη ή την παράλειψη.

Η παράλειψη, ως έννοια, ενυπάρχει σε κάθε είδος αμέλειας, εφόσον το ένα σκέλος της ευθύνης συνίσταται στην μη καταβολή της προσοχής, δηλαδή σε μία παράλειψη. Όταν όμως η αμέλεια δεν συνίσταται απλώς σε ορισμένη παράλειψη, αλλά σε σύνολο συμπεριφοράς που προηγήθηκε του αποτελέσματος, τότε, για τη θεμελίωση της σωματικής βλάβης από αμέλεια, ως εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, απαιτείται η συνδρομή και των όρων του άρθρου 15 του Π.Κ., κατά το οποίο, όπου ο νόμος για την ύπαρξη αξιόποινης πράξης απαιτεί να έχει επέλθει ορισμένο αποτέλεσμα, η μη αποτροπή του τιμωρείται όπως η πρόκλησή του με ενέργεια, αν ο υπαίτιος της παράλειψης είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να παρεμποδίσει την επέλευσή του αποτελέσματος.

Αναγκαία προϋπόθεση της εφαρμογής της διατάξεως αυτής είναι η ύπαρξη ιδιαίτερης (δηλαδή ειδικής και όχι γενικής) νομικής (και όχι ηθικής) υποχρέωσης του υπαιτίου προς ενέργεια, που τείνει στην παρεμπόδιση του αποτελέσματος, για την επέλευση του οποίου ο νόμος απειλεί ορισμένη ποινή. Η υποχρέωση αυτή, η οποία δημιουργείται μόνο για τον εμφανιζόμενο ενώπιον της έννομης τάξης ως έχοντα θέση εγγυητή της ασφάλειας του έννομου αγαθού το οποίο προσβάλλεται με την επέλευση του αποτελέσματος που πρέπει να αποτραπεί, συνιστά πρόσθετο στοιχείο του εγκλήματος που τελείται με παράλειψη, πηγάζει δε από ρητή διάταξη νόμου ή από σύμπλεγμα νομικών καθηκόντων, που συνδέονται με ορισμένη έννομη σχέση του υπόχρεου ή από σύμβαση ή από ορισμένη συμπεριφορά του υπαιτίου, από την οποία δημιουργήθηκε ο κίνδυνος επέλευσης του εγκληματικού αποτελέσματος.

Στην τελευταία αυτή περίπτωση, για την εγκυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος, με το οποίο αποδίδεται στον κατηγορούμενο το έγκλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια που τελέστηκε με παράλειψη σύμφωνα με τα άρθρα 15, 28 και 314 παρ.1 εδ. α’ του Π.Κ., εκτός των προβλεπόμενων στο άρθρ. 321 παρ. 1 του Κ.Ποιν.Δ. άλλων στοιχείων, πρέπει επί πλέον να αναφέρονται τα πραγματικά περιστατικά από τα οποία προσδιορίζεται η ιδιαίτερη νομική υποχρέωση του υπαιτίου να ενεργήσει, και σε περίπτωση που αυτή πηγάζει από επιτακτικό κανόνα δικαίου να προσδιορίζεται και ο κανόνας αυτός.

Η υποχρέωση να περιέχει τα πρόσθετα αυτά στοιχεία το κλητήριο θέσπισμα, επιβάλλεται και από τη διάταξη του άρθρου 6 παρ. 3 εδ. α’ της Ε.Σ.Δ.Α., που κυρώθηκε με το Ν.Δ. 53/1974 και αποτελεί εσωτερικό δίκαιο, το οποίο ορίζει ότι " .. ο κατηγορούμενος έχει δικαίωμα να πληροφορείται στη βραχύτερη προθεσμία, στη γλώσσα την οποία εννοεί και με κάθε λεπτομέρεια, τη φύση και το λόγο της εναντίον του κατηγορίας ...", παρεπομένου ότι το δικαίωμα της λεπτομερούς πληροφόρησης εμπεριέχει και τη γνώση του επιτακτικού κανόνα δικαίου από τον οποίο υποκειμενικώς και αντικειμενικώς απορρέει η υποχρέωσή του να ενεργήσει.

Αν δεν περιέχονται στο κλητήριο θέσπισμα και τα πρόσθετα αυτά στοιχεία, που απαιτούνται για τη θεμελίωση του εγκλήματος της σωματικής βλάβης από αμέλεια που τελέστηκε με παράλειψη, μολονότι ο κατηγορούμενος είχε ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να ενεργήσει, τότε το κλητήριο θέσπισμα και μαζί με αυτό η κλήτευση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο, είναι άκυρα, σύμφωνα με το άρθρο 321 παρ. 4 του Κ.Ποιν.Δ..

Την ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος, που είναι σχετική και αφορά σε πράξη προπαρασκευαστική της διαδικασίας στο ακροατήριο, αν δεν καλυφθεί, αν δηλαδή ο κατηγορούμενος εμφανιστεί στη δίκη και προβάλει εγκαίρως αντίρρηση για την πρόοδο της, μπορεί, εφόσον η σχετική ένστασή του απορρίφθηκε, να την προτείνει, επαναφέροντάς την με λόγο εφέσεως και στη δευτεροβάθμια δίκη (173 παρ. 1 Κ.Ποιν.Δ.).

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα έγγραφα της δικογραφίας, τα οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος για την έρευνα της βασιμότητας των λόγων αναιρέσεως, προκύπτουν τα ακόλουθα. Με το υπ’ αριθμ. .../8-6-2009 κλητήριο θέσπισμα της Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καβάλας, η αναιρεσείουσα κατηγορουμένη παραπέμφθηκε στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καβάλας κατά τη δικάσιμο τούτου στις 22-3-2013, προκειμένου να δικαστεί για σωματική βλάβη από αμέλεια που τελέστηκε, με παράλειψη και συγκεκριμένα για το ότι ως Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της εταιρείας με την επωνυμία "...", στην οποία ανήκει κατάστημα ζαχαροπλαστείου στην ...

Καβάλας με το διακριτικό τίτλο "...", δεν μερίμνησε για την ασφαλή λειτουργία μηχανήματος του ως άνω καταστήματος και ειδικότερα της πόρτας εξόδου του που λειτουργούσε με φωτοκύτταρο, με αποτέλεσμα να επέλθει από παράλειψή της σωματική βλάβη στην παθούσα Α. Ν. του Χ. από κακή λειτουργία της πόρτας εξόδου του ως άνω καταστήματος, η οποία εγκλωβίστηκε στην πόρτα του καταστήματος, έπεσε στο έδαφος και υπέστη διατροχαντήριο κάταγμα δεξιού ισχύου, δηλαδή για πράξη η οποία προβλέπεται και τιμωρείται από τις διατάξεις των άρθρων 15, 28 και 314 παρ. 1 του Π.Κ..

Κατά την ανωτέρω δικάσιμο, η αναιρεσείουσα εκπροσωπήθηκε από συνήγορο που παραστάθηκε στο ακροατήριο του πιο πάνω Δικαστηρίου και πρόβαλε ένσταση ακυρότητας του επιδοθέντος σ’ αυτήν κλητηρίου θεσπίσματος σύμφωνα με το άρθρο 321 παρ. 1 και 4 του Κ.Ποιν.Δ., για το λόγο ότι δεν προσδιοριζόταν σε αυτό ο επιτακτικός κανόνας δικαίου, από τον οποίο πήγαζε η σχετική ιδιαίτερη (ειδική) νομική υποχρέωσή της να ενεργήσει για να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος της σωματικής βλάβης της παθούσας.

Η ένσταση αυτή απορρίφθηκε με την παρεμπίπτουσα και κατ’ αριθμόν ταυτάριθμη με την οριστική υπ’ αριθ. 540/2013 απόφαση του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, το οποίο ακολούθως δίκασε την υπόθεση κατ’ ουσίαν και κήρυξε την αναιρεσείουσα κατηγορουμένη ένοχη της αποδοθείσας σε αυτήν αξιόποινης πράξης της σωματικής βλάβης από αμέλεια που τελέστηκε με παράλειψη.

Κατά της απόφασης αυτής η αναιρεσείουσα άσκησε έφεση, με την οποία παραπονέθηκε, εκτός των άλλων, και για την απόρριψη της νομοτύπως προβληθείσας στο πρωτόδικο δικαστήριο ενστάσεως της για ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος κατά το άρθρο 321 παρ. 1 και 4 του Κ.Ποιν.Δ.. Από την επισκόπηση του αντιτύπου του κλητηρίου θεσπίσματος που υπάρχει στη δικογραφία, στην οποία παραδεκτώς προβαίνει ο Άρειος Πάγος κατά το άρθρο 321 παρ. 5 του Κ.Ποιν.Δ.

για την έρευνα του προβαλλόμενου λόγου αναιρέσεως περί ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος που δεν καλύφθηκε, προκύπτει ότι τούτο, σε σχέση με την βαρύνουσα την αναιρεσείουσα κατηγορουμένη ιδιαίτερη νομική υποχρέωση να ενεργήσει και να παρεμποδίσει την επέλευση του αποτελέσματος, κατά την περιγραφή της πράξης που αποδίδεται στην εν λόγω κατηγορούμενη, διέλαβε στο περιεχόμενο του ότι "στην ...

Καβάλας, στις 22-7-2008 από έλλειψη προσοχής την οποία όφειλε κατά τις περιστάσεις λόγω του επαγγέλματος της και μπορούσε να καταβάλλει, δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα της πράξης της και προκάλεσε σωματική βλάβη σε άλλο άτομο. Ειδικότερα, ως Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος της Ανώνυμης Εταιρίας με την επωνυμία "...", στην οποία ανήκει κατάστημα- ζαχαροπλαστείο με το διακριτικό τίτλο "...", που βρίσκεται στην ...

Καβάλας, δεν φρόντισε για την ασφαλή λειτουργία της πόρτας εξόδου του ως άνω καταστήματος, που λειτουργούσε με φωτοκύτταρο, με αποτέλεσμα κατά την έξοδο της Α. Ν. του Χ. από αυτό, και συγκεκριμένα κατά το χρόνο που η ανωτέρω βρισκόταν πάνω στην πόρτα εξόδου και στο σημείο που τα δύο φύλλα αυτής συγκλίνουν, εντελώς ξαφνικά τα δύο φύλλα να συγκλίνουν και η πόρτα να κλείσει, παγιδεύοντας και εγκλωβίζοντας την ανωτέρω, πιέζοντας τα πλάγια μέρη του σώματος της να την απωθήσουν προς τα έξω και να τη ρίξουν στο έδαφος, τραυματίζοντάς την και προκαλώντας της διατροχαντήριο κάταγμα δεξιού ισχίου".

Στο εν λόγω κλητήριο θέσπισμα ως νομικές διατάξεις που προβλέπουν και τιμωρούν την πράξη για την οποία η κατηγορουμένη κλήθηκε να δικασθεί ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, μνημονεύονται εκείνες των άρθρων 1, 12, 14, 15, 18, 26 παρ. 1β’ , 28, 51, 53, 314 παρ. 1 και 315 του Π.Κ.. Ενόψει τούτων είναι προφανές, ότι στο κλητήριο θέσπισμα δεν διαλαμβάνεται, όπως έπρεπε, η διάταξη του άρθρου 1 του Ν.

ΓπΛΔ/1911, όπως αυτός τροποποιήθηκε με τον Ν. 2193/1920 και κωδικοποιήθηκε σε ενιαίο κείμενο με το Β.Δ. της 25ης Αυγούστου 1920 (ΦΕΚ Α’ 200/1920), σύμφωνα με την οποία "οι βιομήχανοι, βιοτέχναι, έμποροι και παντός είδους επιχειρηματίαι και εργοδόται ή διευθυνταί ή διαχειρισταί εταιρικών επιχειρήσεων, ναυπηγείων, χημικών εργαστηρίων, αποθηκών, εργασιών φορτώσεως και εκφορτώσεως, υπαιθρίων εργασιών κατασκευής οιωνδήποτε έργων, θεάτρων και εγκαταστάσεων παντός είδους δημοσίων θεαμάτων, γραφείων δημοσίων και ιδιωτικών, υποχρεούνται να διευθετώσι και διατηρώσι τα εργοστάσια, εργαστήρια και καταστήματα αυτών, ως και τα εν αυτοίς μηχανήματα, εργαλεία και εξαρτήματα αυτών εις τρόπον εξασφαλίζοντα τους παρ’ αυτοίς εργαζομένους και τους περίοικους κατά κινδύνων της ζωής, της υγείας και της σωματικής ακεραιότητος, εφόσον η φύσις της επιχείρησης το επιτρέπει...." και από την οποία προκύπτει η ιδιαίτερη ειδική νομική υποχρέωση της αναιρεσείουσας κατηγορουμένης, από μόνη την ιδιότητά της ως Προέδρου και Διευθύνουσας Συμβούλου της εταιρείας "...", στην οποία ανήκει το κατάστημα - ζαχαροπλαστείο με το διακριτικό τίτλο "...", που βρίσκεται στην ...

Καβάλας, να φροντίζει για την ασφαλή λειτουργία της πόρτας εξόδου του ως άνω καταστήματος που λειτουργούσε με φωτοκύτταρο και να διατηρεί ασφαλή τη λειτουργία της, αφού πουθενά στο ως άνω κλητήριο θέσπισμα δεν γίνεται αναφορά στον ως άνω επιτακτικό κανόνα δικαίου, από τον οποίο προέκυπτε η ειδική νομική υποχρέωση της αναιρεσείουσας κατηγορούμενης να μεριμνά για την ασφαλή λειτουργία της θύρας εξόδου του καταστήματος ζαχαροπλαστείου που ανήκε στην εταιρεία της οποίας ήταν Πρόεδρος και Διευθύνουσα Σύμβουλος.

Συνεπώς, το επιδοθέν στην αναιρεσείουσα κατηγορούμενη υπ’ αριθμ. .../8-6-2009 κλητήριο θέσπισμα της Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καβάλας ήταν άκυρο και έπρεπε να κηρυχθεί άκυρο, κατά το βάσιμο σχετικό ισχυρισμό της αναιρεσείουσας κατηγορουμένης. Όμως, το Τριμελές Εφετείο Θράκης, που δίκασε ως δευτεροβάθμιο δικαστήριο, με την προσβαλλόμενη υπ’ αριθ. 307/2015 παρεμπίπτουσα απόφασή του απέρριψε ως αβάσιμη την εν λόγω ένσταση ακυρότητας του κλητηρίου θεσπίσματος, την οποία η αναιρεσείουσα εγκαίρως είχε προβάλει στον πρώτο βαθμό και μετά την απόρριψή της κατ’ ουσίαν την επανέφερε στο ως άνω δευτεροβάθμιο δικαστήριο με την έφεση.

Ακολούθως, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο προχώρησε, με βάση το ανωτέρω άκυρο κλητήριο θέσπισμα, στη συζήτηση της υποθέσεως και με την προσβαλλόμενη απόφασή του κήρυξε ένοχη την αναιρεσείουσα κατηγορουμένη για το πλημμέλημα της σωματικής βλάβης από αμέλεια που τελέστηκε με παράλειψη κατά τα προεκτεθέντα και της επέβαλε ποινή φυλακίσεως πέντε (5) μηνών, την εκτέλεση της οποίας ανέστειλε επί τριετία.

Έτσι, όμως, που αποφάνθηκε το Τριμελές Εφετείο Θράκης, έσφαλε, δεδομένου ότι εμφιλοχώρησε σχετική ακυρότητα του κλητηρίου θεσπίσματος που δεν καλύφθηκε και συνεπώς πρέπει να γίνει δεκτή η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως ως κατ’ ουσίαν βάσιμη, να αναιρεθούν οι ταυτάριθμες αποφάσεις του με αριθμό 307/2015, παρεμπίπτουσα και οριστική, κατά το βάσιμο περί τούτου από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ.

Β’ του Κ.Ποιν.Δ. λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως και να κηρυχθεί άκυρο το προσβαλλόμενο κατά τα ανωτέρω κλητήριο θέσπισμα.

Σύμφωνα με τις διατάξεις των άρθρων 111 παρ. 1 και 3 και 113 παρ. 2 και 3 του Π.Κ., το αξιόποινο της πράξεως εξαλείφεται με την παραγραφή, η οποία για τα πλημμελήματα είναι πενταετής και αρχίζει από την ημέρα που τελέστηκε η αξιόποινη πράξη. Η προθεσμία της παραγραφής αναστέλλεται για όσο χρονικό διάστημα διαρκεί η κύρια διαδικασία και έως ότου γίνει αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση, όχι όμως περισσότερο από τρία χρόνια για τα πλημμελήματα.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 320, 321, 339, 340 και 343 του Κ.Ποιν.Δ. προκύπτει ότι η κύρια διαδικασία στο ακροατήριο αρχίζει, είτε με την επίδοση στον κατηγορούμενο του κλητηρίου θεσπίσματος ή της κλήσεως με τα οποία καλείται αυτός στο ακροατήριο, αδιαφόρως αν η υπόθεση αναβλήθηκε ή εκδικάσθηκε, είτε με την εμφάνιση του κατηγορουμένου στο ακροατήριο και τη μη εναντίωσή του στη συζήτηση της υποθέσεως.

Αν το κλητήριο θέσπισμα που επιδόθηκε στον κατηγορούμενο είναι άκυρο και κηρυχθεί τέτοιο, δεν αρχίζει η κύρια διαδικασία, ούτε επέρχεται αναστολή της παραγραφής. Εξάλλου, από τις ανωτέρω διατάξεις, σε συνδυασμό με τις διατάξεις των άρθρων 310 παρ. 1 εδ. β’ , 370 εδ. β’ και 511 του Κ.Ποιν.Δ., προκύπτει ότι η παραγραφή, ως θεσμός δημόσιας τάξης, εξετάζεται αυτεπαγγέλτως από το δικαστήριο και προτείνεται σε κάθε στάση της ποινικής διαδικασίας, ακόμη και στον Άρειο Πάγο.

Ο τελευταίος, αν διαπιστώσει τη συμπλήρωση του χρόνου της παραγραφής, οφείλει να παύσει οριστικώς την ποινική δίωξη, σύμφωνα με τα οριζόμενα στο άρθρο 370 εδ. β’ του Κ.Ποιν.Δ.. Στην υπόθεση που ερευνάται, η πράξη της σωματικής βλάβης από αμέλεια που αποδίδεται στην αναιρεσείουσα κατηγορούμενη, φέρεται ότι τελέσθηκε στις 22-7-2008.

Από τότε, όπως προκύπτει από το εν χρήσει ημερολόγιο, παρήλθε πλήρης πενταετία χωρίς να έχει αρχίσει η κύρια διαδικασία, ώστε να ανασταλεί η παραγραφή της, αφού το επίμαχο κλητήριο θέσπισμα, κατά τα εκτεθέντα στην προηγούμενη σκέψη, ήταν άκυρο και στο μεταξύ δεν της επιδόθηκε άλλο έγκυρο κλητήριο θέσπισμα.

Έτσι, το αξιόποινο της ως άνω πράξης της αναιρεσείουσας κατηγορουμένης, που φέρει το χαρακτήρα πλημμελήματος, εξαλείφθηκε με παραγραφή. Κατά συνέπεια, πρέπει να παύσει οριστικώς η ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον της για την ανωτέρω αξιόποινη πράξη.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την υπ’ αριθ. 307/2015 οριστική και την ταυτάριθμη παρεμπίπτουσα απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θράκης.

Κηρύσσει άκυρο το .../8-6-2009 κλητήριο θέσπισμα της Εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Καβάλας, με το οποίο η αναιρεσείουσα κατηγορουμένη κλήθηκε στο ακροατήριο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Καβάλας, για να δικαστεί για σωματική βλάβη από αμέλεια, που φέρεται ότι τελέστηκε στην ... Καβάλας στις 22 Ιουλίου 2008 σε βάρος της Α. Ν. του Χ..

Παύει οριστικά την ποινική δίωξη που ασκήθηκε εναντίον της αναιρεσείουσας κατηγορούμενης για την ως άνω σωματική βλάβη από αμέλεια που τελέσθηκε στον αναφερόμενο τόπο και χρόνο.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Απριλίου 2016.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Οκτωβρίου 2016.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ