1464/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1464 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1464/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ. χας Κ. Τ., το γένος Γ. Α., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Παναγιούλα Χεινοπόρου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Θ. Γ. του Ι., κατοίκου ..., που δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και 2) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "GENERAL UNION (ΤΖΕΝΕΡΑΛ ΓΙΟΥΝΙΟΝ) ΓΕΝΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΑΕΕΓΑ", της οποίας ανακλήθηκε η άδεια λειτουργίας, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-11-2007 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με την από 28-1-2008 κύρια παρέμβαση - αγωγή του "ΙΚΑ-ΕΤΑΜ", μη διαδίκου στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 9867/2009, όπως αυτή διορθώθηκε με την 17285/2010, εν μέρει οριστική και 15830/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 872/2013 του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-1-2016 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο η αναιρεσείουσα και το 2ο των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. .../28-9-2017 έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης Κ. Β. προκύπτει ότι μετά από γραπτή παραγγελία της επισπεύδουσας τη συζήτηση Α. Α., δικαστικής πληρεξούσιας της αναιρεσείουσας, αντίγραφο της από 12-1-2016 αίτησης για αναίρεση της 872/2013 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης με πράξη κατάθεσης του αρμόδιου Γραμματέα του οικείου Εφετείου Θεσσαλονίκης με αριθμό …/25-4-2016 και πράξη ορισμού δικασίμου για την δικάσιμο, που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στην πρώτη των αναιρεσιβλήτων Θ. Γ.. Επομένως εφόσον αυτή δεν εμφανίστηκε κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο Δικηγόρο, πρέπει να εξετασθεί η βασιμότητα της ένδικης αίτησης αναίρεσης παρά την απουσία της ανωτέρω αναιρεσίβλητης (άρθρο 576 παρ. 2 εδ. 3 ΚΠολΔ).

Από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται, ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Υπαιτιότητα είναι ο ψυχικός δεσμός του δράστη προς την αδικοπραξία. Αν η ζημία οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του παθόντος, δεν οφείλεται αποζημίωση, ενώ, εάν διαπιστωθεί συντρέχον πταίσμα αυτού, το Δικαστήριο μπορεί, σύμφωνα με το άρθρο 300 ΑΚ, να μην επιδικάσει αποζημίωση ή να μειώσει το ποσό αυτής.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε αντικειμενικά να επιφέρει κατά τη συνηθισμένη και κανονική πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα. Η κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το Δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Τα πιο πάνω έχουν εφαρμογή και στην περίπτωση του άρθρου 10 του ν. ΓΠΝ/1911, ως προς την υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων, κατά το οποίο είναι εφαρμοστέα η διάταξη του άρθρου 914 ΑΚ. Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το Δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Περαιτέρω ο από το άρθρ. 559 αριθμ. 19 λόγος αναίρεσης, για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης, ιδρύεται όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της απόφασης, τα περιστατικά που είναι αναγκαία, για την κρίση, στη συγκεκριμένη περίπτωση, περί της συνδρομής των όρων και προϋποθέσεων, για την εφαρμογή της εφαρμοσθείσας διάταξης, ή της μη συνδρομής των όρων αυτών, που αποκλείουν την εφαρμογή της, όπως, επίσης και όταν η απόφαση έχει ελλειπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες, σε ότι αφορά το νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, που έγιναν δεκτά και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, όχι δε και όταν πρόκειται για ελλείψεις που ανάγονται στην εκτίμηση των αποδείξεων (ανάλυση - στάθμιση - αξιολόγηση του αποδεικτικού υλικού) και στην αιτιολόγηση του αποδεικτικού πορίσματος (ΑΠ 516/2005). Ανεπάρκεια και ασάφεια αιτιολογιών υπάρχει όταν από το αιτιολογικό δεν προκύπτουν τα πραγματικά περιστατικά, που είναι αναγκαία για τη δικαιολόγηση της εφαρμοσθείσας διάταξης ουσιαστικού δικαίου, καθιστώντας έτσι ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο.

Στην προκειμένη περίπτωση το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, αναφορικά με την υπαιτιότητα της εμπλακείσας στο ένδικο ατύχημα αναιρεσείουσας πεζής και της πρώτης αναιρεσίβλητης, οδηγού του ζημιογόνου οχήματος, δέχθηκε, ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Την …-2-2006 και ώρα 06.55, η πρώτη εναγομένη, 37 ετών, οδηγούσε το υπ' αριθμό κυκλοφορίας ...

IX επιβατικό αυτοκίνητο, εργοστασίου κατασκευής RENAULT CLIO στην οδό Ν. Π. στην περιοχή ... Θεσσαλονίκης, με κατεύθυνση την Χ.. Η οδός Ν. Π. στο σημείο του ατυχήματος (πλησίον της διασταυρώσεως με την οδό Σ.) αποτελείται από δύο λωρίδες κυκλοφορίας, που ταυτίζονται με τα δύο αντιθέτως βαίνοντα ρεύματα πορείας αυτής και χωρίζονται μεταξύ τους με διπλή συνεχόμενη διαχωριστική γραμμή και έχει συνολικό πλάτος οδοστρώματος 14 μέτρων.

Η οδός είναι ευθεία και η ορατότητα δεν περιορίζεται, το ανώτατο δε όριο ταχύτητας ορίζεται σε 50 χιλιόμετρα την ώρα. Κατά το χρόνο του ατυχήματος υπήρχε φως ημέρας, το οδόστρωμα ήταν ξηρό και η κίνηση οχημάτων και πεζών ήταν αραιή. Κατά τον ως άνω τόπο και χρόνο, η ενάγουσα, 59 ετών τότε, ενώ αρχικά στεκόταν όρθια στο πεζοδρόμιο, από την πλευρά του ρεύματος πορείας της οδού Ν.

Π., που οδηγεί από την Χ. προς την Α. και πλησίον στάσης λεωφορείου αστικών γραμμών, αναμένουσα να επιβιβασθεί σε κάποιο από αυτά, προκειμένου να μεταβεί στα γραφεία του ΙΚΑ Α.ς και να αναλάβει τα καθήκοντά της ως υπαλλήλου, για άγνωστη αιτία, διέσχισε καθέτως το οδόστρωμα της ως άνω οδού, εισελθούσα και κινηθείσα σ' αυτό, από αριστερά προς τα δεξιά, σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου, που οδηγούσε η εναγομένη και από σημείο, κείμενο εκτός διαβάσεως πεζών, ενώ σε απόσταση περίπου 20 μέτρων προς την οδό Σ.

υπήρχε διάβαση πεζών. Η εναγόμενη οδηγός, η οποία κινείτο με κανονική ταχύτητα που δεν υπερέβαινε τα 50 χιλιόμετρα την ώρα, αντιλήφθηκε εγκαίρως την κατά τα άνω κίνηση της πεζής και ανέκοψε ολίγον την ταχύτητα του αυτοκινήτου της και έτσι παρέσχε τον αναγκαίο χρόνο στην πεζή να φθάσει στο δεξιά, κατά την πορεία του αυτοκινήτου, κείμενο πεζοδρόμιο.

Εκεί, όμως, η πεζή αντιλήφθηκε, είτε διά της ακοής, είτε διά της οράσεως, την έλευση του λεωφορείου που ανέμενε, και αιφνιδίως πραγματοποίησε μεταβολή και επιχείρησε να διασχίσει τρέχοντας το οδόστρωμα της ως άνω οδού, κατ' αντίθετη πλέον φορά, ήτοι, με κατεύθυνση από δεξιά προς τα αριστερά, σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου της εναγομένης, προκειμένου, επανερχόμενη στο πεζοδρόμιο, από το οποίο ξεκίνησε, να προλάβει να επιβιβασθεί στο λεωφορείο.

Στην ενέργειά της, όμως αυτή, η πεζή προέβη χωρίς να βεβαιωθεί, ότι μπορούσε να πράξει αυτό, χωρίς να παρεμποδίζει την κυκλοφορία των αυτοκινήτων που εκινούντο στην οδό Ν. Π., αλλά απεναντίας, κινήθηκε τρέχοντας απρόσεκτα, εκτός διαβάσεως πεζών. Αποτέλεσμα της αμελούς και απερίσκεπτης αυτής ενέργειας της ενάγουσας, ήταν να παρεμβληθεί αιφνιδίως στην πορεία του αυτοκινήτου που οδηγούσε η εναγομένη, με συνέπεια, να επιπέσει στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου καπό του IX αυτοκινήτου (δίπλα στον εμπρόσθιο δεξιό φανό), προκαλώντας σ' αυτό κοίλωμα μικρής εκτάσεως, στη συνέχεια, να χτυπήσει στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου ανεμοθώρακα, τον οποίο έθραυσε και τελικά, να επιπέσει στο οδόστρωμα και να τραυματισθεί (βλ.

φωτογραφίες αυτοκινήτου). Το Δικαστήριο ήχθη στην ανωτέρω κρίση, σχετικά με τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος, δεχόμενο το σχετικό ισχυρισμό των εναγομένων, αφού η ενάγουσα δεν απέδειξε τα πραγματικά περιστατικά που θεμελιώνουν την αγωγή με τη μοναδική μάρτυρά της Σ. Τ. (κόρη της), η οποία δεν ήταν παρούσα στο ατύχημα και δεν γνώριζε, από προσωπική της αντίληψη, τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος.

Εξάλλου η ενάγουσα δεν θα ηδύνατο να δώσει ασφαλείς πληροφορίες, ως προς τις συνθήκες πρόκλησης του ατυχήματος, αφού κατά το ατύχημα, υπέστη κρανιοεγκεφαλική κάκωση, με μερική αγνωσία, αμνησία, διαλείψεις και κενά. Μάλιστα, η ενάγουσα εξεταζόμενη, ως πολιτικώς ενάγουσα στο Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, κατέθεσε ότι τραυματίσθηκε, όταν το αυτοκίνητο ανέβηκε επάνω στο πεζοδρόμιο, της οδού Ν.

Π., όπου βρισκόταν, διαφοροποιούμενη από τα πραγματικά περιστατικά, που θεμελιώνουν την αγωγή της, ότι δηλαδή, αυτή τραυματίσθηκε μέσα στο ρεύμα κυκλοφορίας του αυτοκινήτου, λόγω της έλλειψης προσοχής της οδηγού και της υπερβολικής ταχύτητας, με την οποία έβαινε...... Από τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά, το Δικαστήριο κρίνει, ότι αποκλειστικά υπαίτια του τραυματισμού της είναι η ενάγουσα (παράβαση άρθρου 38 παρ. 4 ΚΟΚ) και ότι την εναγομένη δεν βαρύνει καμία αμέλεια, αφού ως μέση συνετή οδηγός δεν θα ηδύνατο να αποφύγει το ατύχημα, υπό τις συνθήκες που συνέβη, και ειδικότερα από την αιφνίδια μεταβολή της πορείας της ενάγουσας, ενώ το αυτοκίνητο βρισκόταν σε μικρή απόσταση, τέτοια, η οποία δεν επέτρεπε στην οδηγό να πραγματοποιήσει κάποιον αποφευκτικό ελιγμό...".

Έτσι που έκρινε το Εφετείο παραβίασε εκ πλαγίου τις προαναφερθείσες ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 300, 330 και 914 ΑΚ, καθόσον από τις παραδοχές της προκύπτει ότι δεν έχει νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, γιατί δεν καλύπτεται χωρίς λογικά κενά το πραγματικό των ίδιων ως άνω εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου του ΑΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς αιτιολογίες για να αιτιολογηθεί η έλλειψη υπαιτιότητας της οδηγού του ζημιογόνου οχήματος στην πρόκληση του ένδικου ατυχήματος και του τραυματισμού της ενάγουσας και ήδη αναιρεσείουσας.

Ειδικότερα, δεν αναπτύσσονται με πληρότητα οι συνθήκες, κάτω από τις οποίες έλαβε χώρα το ατύχημα και συγκεκριμένα: α) δεν προσδιορίζεται η ακριβής ταχύτητα του με αριθμό κυκλ. ... ΙΧΕ ζημιογόνου οχήματος κατά τον χρόνο του ατυχήματος, αλλά αορίστως διαλαμβάνεται ότι ήταν μικρότερη των 50 χιλ/ώρα και παρά την παραδοχή ότι η ταχύτητα του οχήματος ήταν μικρότερη των 50 χιλ/ώρα δεν εξηγείται πως χτυπήθηκε με τόση σφοδρότητα, αφού κατά της παραδοχές η παθούσα παρεμβλήθηκε στην πορεία του αυτοκινήτου, που οδηγούσε η εναγομένη και ήδη πρώτη αναιρεσίβλητη με συνέπεια να επιπέσει στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου καπό του IX αυτοκινήτου (δίπλα στον εμπρόσθιο δεξιό φανό) προκαλώντας σ' αυτό κοίλωμα μικρής έκτασης, στη συνέχεια να χτυπήσει στο δεξιό τμήμα του εμπρόσθιου ανεμοθώρακα, τον οποίο έθραυσε και τελικά να επιπέσει στο οδόστρωμα και να τραυματισθεί τόσο σοβαρά, β) δεν διασαφηνίζει αν η παθούσα κατά την πρώτη από αριστερά προς δεξιά κίνηση σε σχέση με την φορά του ζημιογόνου οχήματος ανήλθε στο δεξιό πεζοδρόμιο και μετά πραγματοποίησε μεταβολή επιχειρώντας να διασχίσει το οδόστρωμα κατ' αντίθετη φορά προς την πορεία του ζημιογόνου οχήματος, δηλαδή από δεξιά προς τα αριστερά ή έκανε μεταβολή πορείας εντός του οδοστρώματος φθάνοντας, δηλαδή, στο δεξιό πεζοδρόμιο, γ) δεν διευκρινίζεται στην απόφαση σε ποιό σημείο του οδοστρώματος (δεξιό, μεσαίο, αριστερό) έβαινε η οδηγός του ζημιογόνου οχήματος και αν από την θέση αυτή μπορούσε να αντιληφθεί την πεζή να διασχίζει κατ' αντίστροφη πορεία το οδόστρωμα της οδού Ν.

Π., δ) δεν προσδιορίζεται το ακριβές σημείο της παράσυρσης της πεζής επί του οδοστρώματος καθώς και η απόσταση, την οποία είχε διανύσει, κατά την μεταβολή της πορείας της, από το δεξιό πεζοδρόμιο, αλλά κατά τρόπο αόριστο διαλαμβάνει ότι από την αιφνίδια μεταβολή της πορείας της ενάγουσας-αναιρεσείουσας, ενώ το αυτοκίνητο βρισκόταν σε μικρή απόσταση, τέτοια, η οποία δεν επέτρεπε στην οδηγό να πραγματοποιήσει κάποιον αποφευκτικό ελιγμό χωρίς να διευκρινίζει αν το αυτοκίνητο βρισκόταν σε μικρή απόσταση από το δεξιό άκρο της οδού ή από την παθούσα και χωρίς να προσδιορίζει την εν λόγω απόσταση.

Με βάση τα ανωτέρω, ο πρώτος από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, πρέπει να γίνει δεκτός και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη

απόφαση ως προς τους διαδίκους της προκείμενης δίκης. Αντίθετα η έρευνα του δεύτερου από τον αριθ. 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης παρέλκει, αφού η αναιρετική εμβέλεια του πρώτου από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγου αναίρεσης ως προς το ίδιο πληττόμενο με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης κεφάλαιο, της υπαιτιότητας των εμπλακέντων στο επίδικο ατύχημα οδηγού του ζημιογόνου οχήματος και της πεζής, καλύπτει και τον δεύτερο λόγο αναίρεσης. Ακολούθως πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, αφού είναι δυνατή η σύνθεσή του από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους, που δίκασαν προηγουμένως (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), ενώ πρέπει να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα, που το έχει καταθέσει (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ). Τέλος, οι αναιρεσίβλητοι που νικήθηκαν στη δίκη, πρέπει να καταδικασθούν στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ), όπως ορίζεται στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 872/2013 απόφαση του Εφετείου Θεσσαλονίκης, ως προς τους διαδίκους της παρούσας δίκης.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο Εφετείο Θεσσαλονίκης, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους Δικαστές, πλην αυτών, που εξέδωσαν την παραπάνω απόφαση.

Διατάσσει την επιστροφή του παραβόλου στην αναιρεσείουσα, που το έχει καταθέσει. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης της αναιρεσείουσας, την οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων (2.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 5 Οκτωβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ