1464/2010 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1464 / 2010 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1464/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο κατάστημά του, στις 3 Μαρτίου 2010, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Χ1 χας Ζ το γένος ..., 2. Χ2 θυγ Ζ και 3.Χ3, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Στυλιανό Κόκιο.

Του αναιρεσίβλητου: Ψ, κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεράσιμο Μελισσηνό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 21-9-2000 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Ναυπλίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 49/2001 του ίδιου Δικαστηρίου που παρέπεμψε την υπόθεση στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ναυπλίου λόγο αρμοδιότητας, 113/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Ναυπλίου και 127/2007 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 15-10-2007 αίτησή τους.

Κατά της συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Λεωνίδας Ζερβομπεάκος ανέγνωσε την από 23-2-2009 έκθεση του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Ιωάννη Σίδερη, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου απόρριψή της καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, ως και των άρθρων 1,2 παρ.1,4 παρ.1,5 και 13 του Ν.3741/1929, που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ με το άρθρο 54 του Εισαγωγικού του Νόμου, συνάγεται σαφώς ότι επί οριζόντιας ιδιοκτησίας ιδρύεται, κυρίως μεν χωριστή (διηρημένη) κυριότητα σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμα ορόφου, παρεπομένης δε και αναγκαστική συγκυριότητα που αποκτάται αυτοδικαίως κατ'ανάλογη μερίδα στα μέρη του όλου ακινήτου που χρησιμεύουν σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνεται ενδεικτικώς στη διάταξη του άρθρου 2 παρ.1 και η στέγη η οποία εξομοιούται, σύμφωνα με το άρθρο 7 παρ.1 του ως άνω νόμου, με τη ταράτσα (ηλιακό δώμα).

Από τη διάταξη όμως του άρθρου 4 παρ.1 του ν. 3741/1929 που ορίζει ότι: "επιτρέπεται εις τους συνιδιοκτήτες ίνα δι'ιδιαιτέρας συμφωνίας, εις ην είναι απαραίτητος η κοινή πάντων συναίνεσις, κανονίσωσι τα της συνιδιοκτησίας δικαιώματα και υποχρεώσεις.." σε συνδυασμό προς το άρθρο 13 του ιδίου νόμου προκύπτει ότι επιτρέπεται είτε με τη συστατική της οριζόντιας ιδιοκτησίας πράξη είτε με ιδιαίτερες συμφωνίες όλων των συνιδιοκτητών, λόγω του ενδοτικού χαρακτήρος των ως άνω διατάξεων του Ν.3741/1929, κοινόκτητο κατά το νόμο μέρος της οικοδομής να αποτελέσει αντικείμενο χωριστής ιδιοκτησίας ανήκον σε ένα ή σε ορισμένους από τους συνιδιοκτήτες, εκτός αν διάταξη άλλου νόμου και ιδίως διατάξεις πολεοδομικές απογορεύουν τούτου και απαγγέλουν ρητώς ακυρότητα δικαιοπραξίας, που έγινε κατά παράβαση αυτών.

Εξ άλλου, η εκ μέρους του δικαστηρίου της ουσίας παραβίαση των διαλαμβανομένων στα άρθρα 173 και 200 ΑΚ ερμηνευτικώςν κανόνων των δικαιοπραξιών μπορεί να γίνει ευθέως ή εκ πλαγίου, οπότε δημιουργούνται, αντιστοίχως, οι αναιρετικοί λόγοι των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 ΚπολΔ. Ευθεία παραβίαση υπάρχει και όταν το δικαστήριο προέβη σε εσφαλμένη υπαγωγή των πραγματικών του διαπιστώσεων στους εν λόγω κανόνες και ιδίως στα αξιολογικά κριτήρια της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών.

Εκ πλαγίου παραβίαση συντρέχει και όταν το δικαστήριο στην απόφασή του δεν διαλαμβάνει καθόλου ή δεν αναφέρει με πληρότητα, σαφήνεια και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά εκείνα γεγονότα που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των ως άνω κανόνων και ειδικότερα ως προς τη σωστή ή μη εξειδίκευση των αόριστων νομικών εννοιών της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών.

Εν προκειμένω, το Εφετείο δέχθηκε με την προσβαλλόμενη απόφασή του τα εξής: "Οι διάδικοι είναι ιδιοκτήτες αυτοτελώς οριζόντιων ιδιοκτησιών οικοδομής κτισμένης σε οικόπεδο 1.300 τ.μ., αποτελούμενο από υπόγειο, ισόγειο όροφο και πρώτο πάνω από το ισόγειο όροφο, στους οποίους έχουν αναγερθεί 33 ανεξάρτητες οριζόντιες ιδιοκτησίες σε ένα ή και σε δύο διαφορετικά επίπεδα.

Η οικοδομή αυτή βρίσκεται στην ειδική θέση ... του Δήμου ... και διέπεται από τις διατάξεις του ν. 3741/1929 και των άρθρων 1002 και 1117 του ΑΚ, καθώς και από τους επί μέρους όρους της ... πράξης σύστασης οριζόντιας ιδιοκτησίας και κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Ναυπλίου Γεωργίου Περράκη, όπως αυτή τροποποιήθηκε με την 17546/1990 πράξη του ιδίου συμβολαιογράφου, οι οποίες (πράξεις) έχουν νόμιμα μεταγραφεί.

Ειδικότερα ο ενάγων, είναι κύριος και κάτοχος της με την ένδειξη 11 αυτοτελούς οριζόντιας ιδιοκτησίας που περιήλθε σ'αυτόν με το ... συμβόλαιο του ιδίου ως άνω συμβολαιογράφου και έχει νόμιμα μεταγραφεί. Αυτή αποτελείται από δύο επίπεδα, τα οποία επικοινωνούν μεταξύ τους με εσωτερική σκάλα. Στο επίπεδο +1,5 έχει χώρο εμβαδού 28 τ.μ., που περιλαμβάνει καθιστικό, κουζίνα και βεράντα και συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία με την ένδειξη 12, νότια με ιδιοκτησία με την ένδειξη 9, ανατολικά και δυτικά με ακάλυπτο χώρο οικοδομής και πέραν τούτου με δρόμο.

Στο επίπεδο +1,4 έχει χώρο εμβαδού 17 τ.μ., που περιλαμβάνει υπνοδωμάτιο και λουτρό και συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία με την ένδειξη 12, νότια με ιδιοκτησία με την ένδειξη 19 και δυτικά και ανατολικά με ακάλυπτο χώρο οικοδομής. Από την περιέλευση στον ενάγοντα της άνω ιδιοκτησίας του, αυτός ασκούσε με διάνοι κυρίου, νόμιμο τίτλο και καλή πίστη όλες εκείνες τις πράξεις νομής και κατοχής που προσιδιάζουν στη φύση του ακινήτου τούτου, ήτοι οίκηση, επίβλεψη, συντήρηση, καθαρισμό, επισκευές κλπ.

Το έτος 1997 η πρώτη εναγόμενη και ο σύζυγός της Ζ, με το ... συμβόλαιο της συμβολαιογράφου Άργους Μαρίας Νέζου-Δέμη, που μεταγράφηκε νόμιμα, έγιναν κύριοι, κατά το 1/2 εξ αδιαιρέτου ο καθένας, της με την ένδειξη 19 οριζόντιας ιδιοκτησίας, κείμενης στην ίδια ως άνω πολυόροφη οικοδομή. Η ιδιοκτησία αυτή αποτελείται επίσης από δύο επίπεδα που επικοινωνούν μεταξύ τους με εσωτεική σκάλα.

Ο χώρος της στο επίπεδο + 4,5 είναι 27 τ.μ., περιλαμβάνει καθιστικό και κουζίνα και συνορεύει βόρεια με ιδιοκτησία του ενάγοντος και νότια, ανατολικά και δυτικά με ακάλυπτο χώρο της οικοδομής. Στο επίπεδο +7,5 ο χώρος της έχει εμβαδόν 20 τ.μ., περιλαμβάνει υπνοδωμάτιο και λουτρό και συνορεύει βόρεια, ανατολικά και δυτικά με ακάλυπτο χώρο της οικοδομής και νότια με ιδιοκτησία υπό στοιχεία 21.

Το Φθινόπωρο του έτους 1997 οι ανωτέρω ιδιοκτήτες, εκμεταλλευόμενοι της απουσία του ενάγοντος στο εξωτερικό, όπου υπηρετεί ως διπλωματικός υπάλληλος, κατέλαβαν την ταράτσα της ιδιοκτησίας του η οποία βρίσκεται σε ύψος 7,5 μέτρων από το έδαφος, έχει τετράγωνο σχήμα με μήκη πλευρών 3,80 μ., έκταση 14,44 τ.μ. και επικοινωνούν με αυτήν παραπλεύρως από το μπαλκόνι τους προς βορρά, επί της οποίας και κατασκεύασαν ξύλινο σκέπαστρο με κεραμίδια.

Παρά τις διαμαρτυρίες του ενάγοντος αυτοί συνέχισαν έκτοτε να χρησιμοποιούν τον χώρο αυτό, όπως και μετά τον θάνατο, στις 13-6-1999, του Ζ, όλοι οι εναγόμενοι ως κληρονόμοι του και δη η πρώτη εναγομένη σύζυγός του, που απέκτησε τα 2/8 εξ αδιαιρέτου της περιουσίας αυτού και εν προκειμένω της υπό στοιχεία 19 οριζόντιας ιδιοκτησίας και οι δεύτερη και τρίτος εναγόμενοι, τέκνα του, που απέκτησαν τα 3/8 εξ αδιαιρέτου το καθένα.

Οι εναγόμενοι ισχυρίζονται ότι η ταράτσα της οριζόντιας ιδιοκτησίας του ενάγοντος είναι βεράντα δική τους, αποτελούσα προέκταση του δευτέρου ορόφου της κατοικίας τους, στην οποία μόνον αυτοί έχουν πρόσβαση. Ο κανονισμός δικαιωμάτων και υποχρεώσεων των συνιδιοκτητών της οικοδομής, στην οποία βρίσκονται τα ακίνητα των διαδίκων, αποτελεί ενιαίο κείμενο με την προαναφερομένη ...

συστατική πράξη της οροφοκτησίας και στο άρθρο 2 αυτού, ενώ αναφέρει γενικά ότι κοινόκτητος και κοινόχρηστος είναι και κάθε χώρος, που δεν αποτελεί οριζόντια ιδιοκτησία, εξαιρεί νόμιμα, λόγω του ενδοτικού χαρακτήρα της διάταξης του άρθρου 2 παρ.1 ν.3741/1929, την ταράτσα (δώμα) κατά την ακάλυπτη επιφάνειά της από τους κοινόκτητους και κοινόχρηστους χώρους, διαγράφοντας αυτή από το έντυπο κείμενο του συμβολαίου.

Παράλληλα, με τη συστατική αυτή πράξη δεν έχει παραχωρηθεί η αποκλειστική χρήση της ταράτσας της οριζόντιας ιδιοκτησίας του ενάγοντος στους εναγομένους υπό μορφή βεράντας, όπως αυτοί αβάσιμα ισχυρίζονται, ούτε στον τίτλο κτήσης τους αναγράφεται η ύπαρξη αυτής. Ούτε εξάλλου υπήρξε συμβολαιογραική συμφωνία, που να έχει νόμιμα μεταγραφεί, μεταξύ των συνιδιοκτητών της οικοδομής για την αποκλειστική χρήση αυτής εκ μέρους τους ως βεράντας τους, ενώ η περί του αντιθέτου κατάθεση του μάρτυρά τους Λ, πρώην ιδιοκτήτη της κατοικίας τους, δεν κρίνεται πειστική και δεν μπορεί βέβαια αυτή ν' αναιρέσει τα προκύπτοντα από το περιεχόμενο των άνω συμβολαίων.

Επίσης δεν μπορεί να οδηγήσει σε αντίθετη κρίση το Δικαστήριο η εμφάνιση αυτής (βεράντας) στο σχεδιάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Μ, το οποίο είναι προσαρτημένο στην συστατική ... πράξη της οικοδομής, χωρίς ιδιαίτερη ημερομηνία, αφού δεν συνάδει με το περιεχόμενό της, σύμφωνα με το οποίο όσες ιδιοκτησίες διαθέτουν βεράντα, ρητά αναφέρονται, μεταξύ δε αυτών δεν περιλαμβάνεται και η ιδιοκτησία των εναγομένων.

Από τις σχετικές λοιπόν δηλώσεις βούλησης των συμβαλλομένων στην πιο πάνω σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας και τον κανονισμό πολυκατοικίας, που ερμηνεύονται χωρίς προσήλωση στις λέξεις και βάσει των αρχών της καλής πίστης και των συναλλακτικών ηθών (ΑΚ 173,200), συνάγεται ότι η ταράτσα της οριζόντιας ιδιοκτησίας του ενάγοντος, η οποία αποτελεί και την οροφή του υπνοδωματίου του, ως τμήμα και συστατικό αυτής ανήκει στην ιδιοκτησία του.

Η κρίση αυτή για την οποία είναι αδιάφορο από νομικής πλευράς το εάν αυτός έχει πρόσβαση στην ταράτσα του και πόσο εύκολη γενικά είναι η πρόσβασή του σ'αυτή, συνάδει και με τη μορφή που έχουν οι ιδιοκτησίες των διαδίκων ως μεζονέτες και συγκεκριμένα έχουν μία ενδιάμεση μορφή μεταξύ διαμερίσματος και μονοκατοικίας.

Δεν είναι δηλαδή μονοκατοικίες, διότι συγκροτούν μαζί με άλλες πολυκατοικία, δεν είναι όμως και διαμερίσματα κατά κυριολεξία, διότι χαρακτηρίζονται από μία αυτοτέλεια στη δόμηση και στη λειτουργικότητά τους. Θα αναιρούσε λοιπόν τελείως τη μορφή αυτή της μεζονέτας να κάνει χρήση της ταράτσας της, αφού η ταράτσα αυτή στεγάζει μόνο τη συγκεκριμένη μεζονέτα και δεν ανήκει στη συνήθη περίπτωση των πολυκατοικιών που το δώμα (ταράτσα), συγκαταλεγόμενο στους πρωτοτοίχους, δηλαδή στο φέροντα σκελετό της όλης οικοδομής, προορίζεται να εξυπηρετήσει περισσότερες της μιας οριζόντιες ιδιοκτησίες, με συνέπεια κάθε συνιδιοκτήτης να δικαιούται να κάνει χρήση του.

Εξάλλου, στην προκειμένη περίπτωση, οι γενικοί περιορισμοί στον κανονισμό της οικοδομής ως προς τη χρήση της ταράτσας (λ.χ. απαγόρευση τοποθέτησης επ'αυτής ατομικής κεραίας ραδιοφώνου ή και τηλεόρασης) σε συνδυασμό και με τους λοιπούς περιορισμούς της κυριότητας, που αφορούν την όλη εμφάνιση της οικοδομής, οι οποίοι φέρουν τον χαρακτήρα δουλείας υπό την έννοια ότι δεσμεύουν τους συμβληθέντες, τους καθολικούς και ειδικούς διαδόχους τους, χωρίς ωστόσο να αποτελούν δουλείες και κατά την έννοια των άρθρων 1118 επ, 1142 επ και 1188 επ ΑΚ, διασφαλίζουν το δικαίωμα κυριότητας του ενάγοντος μονίμως στο συγκεκριμένο αυτό δώμα, το οποίο απετέλεσε από την αρχή αντικείμενο της ιδιοκτησίας του".

Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Εφετείο έκρινε ότι ο αναιρεσίβλητος είναι κύριος, δυνάμει του προαναφερόμενου συμβολαίου, που μεταγράφηκε νόμιμα, της επίδικης ταράτσας, ως τμήματος και συστατικού της οριζόντιας ιδιοκτησίας του, ακολούθως δε, αφού δέχθηκε την έφεση αυτού (αναιρεσιβλήτου) κατά της πρωτόδικης απόφασης, που είχε αποφανθεί ότι η επίδικη ταράτσα είναι κοινόχρηστη, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχθηκε την ένδικη διεκδικητική αγωγή του αναιρεσιβλήτου.

Με την εκτεθείσα κρίση του το Εφετείο δεν παραβίασε, με εσφαλμένη ερμηνεία ή εφαρμογή τις προεκτεθείσες διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του ΑΚ και του Ν.3741/1929, καθώς και τους ερμηνευτικούς κανόνες των άρθρων 173 και 200 ΑΚ, διέλαβε δε στην απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντίφαση αιτιολογίες, που καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο ως προς την ορθότητα ή μη της εφαρμογής των εν λόγω κανόνων δικαίου.

Ειδικότερα, η πραγματική του διαπίστωση (παραδοχή), ότι η επίδικη ταράτσα, που αποτελεί την οροφή του υπνοδωματίου της οριζόντιας ιδιοκτησίας του αναιρεσιβλήτου και στεγάζει μόνο τη συγκεκριμένη ιδιοκτησία του, δεν είναι προορισμένη να εξυπηρετήσει και τις άλλες υφιστάμενες οριζόντιες ιδιοκτησίες ώστε να δικαιούται κάθε συνιδιοκτήτης να κάνει χρήση αυτής, σε συνδυασμό με τους περιεχομένους στον κανονισμό της οικοδομής γενικούς περιορισμούς, που διασφαλίζουν το δικαίωμα κυριότητας του αναιρεσιβλήτου επί της επίδικης ταράτσας, ανταποκρίνεται πλήρως στη γενόμενη, σύμφωνα με τα κριτήρια της καλής πίστεως και των συναλλακτικών ηθών, ερμηνευτική αποσαφήνιση της επίδικης ταράτσας ως τμήματος της οριζόντιας ιδιοκτησίας του αναιρεσιβλήτου, που ανήκει στην αποκλειστική του κυριότητα, και όχι ως κοινόχρηστου χώρου της όλης οικοδομής.

Περαιτέρω, οι προεκτεθείσες παραδοχές του Εφετείου είναι επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις ως προς το ουσιώδες ζήτημα της ιδιότητας της επίδικης ταράτσας ως πράγματος της αποκλειστικής κυριότητας του αναιρεισβλήτου. Επομένως, οι πρώτος και τρίτος από τους αριθμούς 1 και 19, αντίστοιχα, του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγοι αναίρεσης, με τους οποίους καταλογίζονται στο Εφετείο οι πλημμέλειες της ευθείας και εκ πλαγίου παραβιάσεως των κρινομένων κανόνων δικαίου, είναι αβάσιμοι.

ΙΙ. - Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 559 αριθ.20 και 561 του ΚΠολΔ, προκύπτει ότι ο οριζόμενος από την πρώτη διάταξη λόγος αναιρέσεως για παραμόρφωση εγγράφου ιδρύεται μόνον όταν το δικαστήριο της ουσίας υποπίπτει σε σφάλμα αναγνώσεως και αποδίδει σε αποδεικτικό, κατά τα άρθρα 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, διαφορετικό περιεχόμενο από εκείνο που πραγματικά αυτό έχει και ακολούθως καταλήγει, στηριζόμενο στο έγγραφο αυτό ή κυρίως σ'αυτό, σε επιζήμιο αποδεικτικό πόρισμα, για πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Ο λόγος αυτός δεν ιδρύεται και όταν το δικαστήριο εξετίμησε απλώς το περιεχόμενο του εγγράφου, ακριβώς όπως έχει, ύστερα από ορθή ανάγνωση (Ολ. ΑΠ 1/1999). Στην προκειμένη υπόθεση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο προέβη στην περιγραφή του επιδίκου, όπως ακριβώς διατυπώνεται στην 1447/1987 πράξη συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας και Κανονισμού πολυκατοικίας του συμβολαιογράφου Ναυπλίου Γεωργίου Περράκη και στα συμβόλαια κτήσεως της κυριότητας των διαδίκων, ενώ το εμφάνισε όπως αυτό αποτυπώνεται στο συνημμένο στην προαναφερθείσα συστατική πράξη οριζόντιας ιδιοκτησίας σχεδιάγραμμα του πολιτικού μηχανικού Μ και τις φωτογραφίες, που προσκόμισαν οι αναιρεσείοντες, στη συνέχεια δε, βάσει της ορθής αυτής ανάγνωσης των ως άνω εγγράφων κατέληξε, όπως προαναφέρθηκε στο συμπέρασμα, ότι το επίδικο δεν είναι κοινόκτητο τμήμα της όλης οικοδομής, αλλά αποτελεί τμήμα της οριζόντιας ιδιοκτησίας του αναιρεσιβλήτου, που ανήκει στην αποκλειστική του κυριότητα.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των ως άνω εγγράφων, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-10-2007 αίτηση των Χ1 χας Ζ κλπ για αναίρεσης της 127/2007 απόφασης του Εφετείου Ναυπλίου.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Μαΐου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 15 Οκτωβρίου 2010.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ