Supreme Court partially allows appeal against Athens Court of First Instance decision regarding child custody and insurance claims.

Απόφαση 1463 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1463/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 13 Μαρτίου 2009, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ4, 2) Χ1, 3) Χ3, 4) Χ2 και Χ3, ως ασκούντων τη γονική μέριμνα επί των ανηλίκων τέκνων τους ..., ... και ..., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Μαρίκα Καζιτώρη και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ZELIA ASSURANCES S.A.", η οποία εδρεύει στο Βέλγιο και εκπροσωπείται νόμιμα, από την εταιρεία "... ΕΠΕ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο, 2) Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΓΡΑΦΕΙΟ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Εμμανουήλ Κοπακάκη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 11/5/2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2740/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7168/2004 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 1/9/2006 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ελευθέριος Μάλλιος, ανέγνωσε την από 6/3/2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή των δευτέρου και τρίτου λόγων αναιρέσεως από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 ΚΠολΔ και την απόρριψη του πρώτου λόγου αναιρέσεως. Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

I. Από το άρθρο 576 παρ. 2 ΚΠολΔ προκύπτει, ότι, αν ο αντίδικος εκείνου, που επίσπευσε τη συζήτηση της αίτησης αναιρέσεως, δεν εμφανιστεί ή εμφανιστεί, αλλά δεν λάβει μέρος σ' αυτήν με τον τρόπο, που ορίζει ο νόμος, ο Άρειος Πάγος εξετάζει αυτεπαγγέλτως, αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα και σε καταφατική περίπτωση προχωρεί στη συζήτηση παρά την απουσία του. Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από τη ... έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή του Πρωτοδικείου Αθηνών ..., που προσκομίζουν και επικαλούνται οι αναιρεσείοντες, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με την κάτω απ' αυτή πράξη ορισμού της αναφερόμενης στην αρχή της παρούσας δικασίμου και κλήση προς συζήτηση της αίτησης αναίρεσης κατ' αυτή, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα προς την πρώτη αναιρεσίβλητη, η οποία όμως δεν εμφανίστηκε, κατά την ως άνω συνεδρίαση, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε στη σειρά της, από το οικείο πινάκιο και δεν παραστάθηκε με πληρεξούσιο δικηγόρο, ούτε και με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ. Πρέπει, επομένως, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 576 παρ. 1 και 3 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση, που επισπεύδεται από τους αναιρεσείοντες, παρά την απουσία της πρώτης αναιρεσίβλητης.

ΙΙ. Από τις διατάξεις των άρθρων 118 αριθ.4, 566 παρ. 1, 577 παρ. 3 και 578 ΚΠολΔ συνάγεται ότι το αναιρετήριο πρέπει να αναφέρει τους λόγους της αναίρεσης που αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, και μάλιστα με τρόπο σαφή και ορισμένο ώστε να μπορεί να διαπιστωθεί, αν και σε ποιο από τους περιοριστικά αναφερόμενους στο άρθρο 559 ΚΠολΔ εμπίπτουν. Στην προκείμενη περίπτωση, μεταξύ των αναιρεσειόντων είναι: υπό στοιχείο 4, οι Χ2 και Χ3, ως ασκούντες τη γονική μέριμνα επί των ανηλίκων τέκνων τους ..., ... και ..., υπέρ των οποίων επιδικάστηκε χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής βλάβης, 2.000 ευρώ για το καθένα για τις σωματικές βλάβες, που υπέστησαν κατά το ένδικο ατύχημα. Όμως η αίτηση αναίρεσης είναι απαράδεκτη ως προς αυτούς, διότι οι πλημμέλειες της προσβαλλόμενης απόφασης, που προβάλλονται με αυτή, δεν αναφέρονται στην πιο πάνω διάταξη της απόφασης αυτής.

ΙΙI. Κατά την έννοια της διάταξης του άρθρου 559 αρ. 19 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης ιδρύεται, όταν δεν προκύπτουν σαφώς από το αιτιολογικό της τα περιστατικά, που είναι αναγκαία για την κρίση στη συγκεκριμένη περίπτωση ως προς τη συνδρομή των νόμιμων όρων και προϋποθέσεων της διατάξεως, που εφαρμόσθηκε ή για τη μη συνδρομή τους, που αποκλείει την εφαρμογή της , καθώς και όταν η απόφαση έχει ελλιπείς ή αντιφατικές αιτιολογίες στο νομικό χαρακτηρισμό των πραγματικών περιστατικών, τα οποία έγιναν δεκτά και έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης.

Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης, όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου απ' αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό είναι αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα "Στις ... και περί ώρα 23.00 ο δεύτερος ενάγων Χ1, οδηγώντας το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, συνιδιοκτησίας αυτού και του πρώτου ενάγοντος Χ4, κατά ποσοστό 50%, εκινείτο επί της επαρχιακής οδού ..., με κατεύθυνση προς ....

Στο 40° χιλιόμετρο της άνω οδού, ο ενάγων οδηγός, προτιθέμενος να στρίψει αριστερά και να κατευθυνθεί στο χώρο στάθμευσης του ευρισκομένου αριστερά της πορείας του SUΡΕR ΜΑRΚΕΤ, κινήθηκε προοδευτικά προς τον άξονα της οδού, αφού είχε ανακόψει προοδευτικά την ταχύτητά του και σταμάτησε στο άκρο της διαχωριστικής γραμμής, αναμένοντας την ελευθέρωση του αντιθέτου ρεύματος της οδού, προκειμένου να το διασχίσει και να κατευθυνθεί στο χώρο του "πάρκιν".

Η οδός στο σημείο αυτό έχει πλάτος 6,70 μ. και τα δύο ρεύματα χωρίζονται με διπλή συνεχόμενη διαχωριστική γραμμή. Υπάρχει δε δεξιά της οδού, εν σχέσει προς την άνω πορεία, έρεισμα πλάτους 0,80 μ. Προ του σημείου, στο οποίο είχε ο ενάγων σταματήσει υπάρχει αριστερή στροφή, για τα κινούμενα στην οδό, με την ίδια κατεύθυνση προς ...

αυτοκίνητα. Η ταχύτητα δε στο σημείο αυτό ορίζεται με πινακίδα Ρ 32, σε 50 χιλιόμετρα την ώρα. Την ίδια ώρα, στην άνω οδό, με την ίδια κατεύθυνση εκινείτο το υπ' αριθμ. ... Ι.Χ.Ε. αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε η Ο1. Το αυτοκίνητο αυτό είχε συνήθη χώρο στάθμευσης το Βέλγιο και ήταν ασφαλισμένο, για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη από τη λειτουργία του, στη δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "ΖΕLIΑ ASSURNCES SΑ".

Όταν η εναγομένη έφθασε στο χώρο όπου ήταν σταματημένο το αυτοκίνητο των εναγόντων, κινούμενη με ταχύτητα περίπου 100 χιλιομέτρων την ώρα, όταν εξήλθε της στροφής, αντιλήφθηκε την ύπαρξη του σταματημένου στο κέντρο της οδού αυτοκινήτου, και προσπάθησε να αποφύγει την πρόσκρουση επ' αυτού, με πέδηση του οχήματος.

Δεν την απέφυγε όμως και αφού διέγραψε επί της οδού ίχνη πέδησης 30 περίπου μέτρων, επέπεσε με σφοδρότητα, με το εμπρόσθιο αριστερό μέρος του αυτοκινήτου της, επί του οπισθίου δεξιού μέρους του αυτοκινήτου των εναγόντων. Το τελευταίο ωθήθηκε προς τα εμπρός και αφού διέσχισε λοξά, το αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού, κατέληξε στο χώρο στάθμευσης του SUΡΕR ΜΑRΚΕΤ.

Η άνω σύγκρουση, υπό τα περιστατικά που προεκτέθηκαν, οφείλεται σε συνυπαιτιότητα και των δύο οδηγών των αυτοκινήτων. Η συνυπαιτιότητα της εναγομένης Ο1, συνίσταται στο ότι, οδηγούσε με αυξημένη, για τις συνθήκες της οδού, ταχύτητα, αφού εξήρχετο από στροφή και υπάρχει στο σημείο αυτό όριο ταχύτητας, το οποίο κατά πολύ είχε υπερβεί, αλλά και πρόκειται περί σημείου, όπου υπάρχει διέλευση πεζών και θα έπρεπε να κινείται με ταχύτητα τέτοια που να έχει αυτή τη δυνατότητα να ακινητοποιήσει το όχημά της ανά πάσα στιγμή.

Η συνυπαιτιότητα της εναγομένης αυτής ανέρχεται σε ποσοστό 40%. Στο ατύχημα αυτό συνετέλεσε, κατά ποσοστό 60% και ο ενάγων, οδηγός του σταματημένου στην οδό αυτοκινήτου. Η συνυπαιτιότητά του συνίσταται στο ότι σταμάτησε στο αριστερό μέρος του ρεύματος, μολονότι υπάρχει στην οδό διπλή διαγράμμιση συνεχών γραμμών και πρόκειται περί οδού, η οποία δεν έχει μεγάλο πλάτος, (3,35 μ.

είναι το κάθε ρεύμα) και αφού πίσω από τη θέση που σταμάτησε, υπήρχε στροφή. Οποιοσδήποτε δε κινούμενος στην οδό αυτή, με την ίδια κατεύθυνση με τον ενάγοντα, δεν μπορούσε να προσβλέψει ως πιθανή, την παραμονή αυτοκινήτου, στο αριστερό μέρος μάλιστα της οδού, αφού ήταν γνωστό ότι, λόγω της διπλής διαχωριστικής γραμμής, η προς τα αριστερά κίνηση απαγορευόταν.

Εξάλλου και το πλάτος της οδού δεν επέτρεπε την παραμονή του ενάγοντος στη θέση αυτή. Το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια που ανέμενε ο ενάγων την ελευθέρωση του αντιθέτου ρεύματος, πέρασαν από μη κατειλημμένο από το αυτοκίνητό του μέρος της οδού άλλα αυτοκίνητα, όπως ο ίδιος κατέθεσε, δεν διαφοροποιεί τα πράγματα.

Διότι, ενδέχεται τα αυτοκίνητα αυτά να ακολουθούσαν σε μικρή απόσταση το αυτοκίνητό του, να είχαν αντιληφθεί τη σταδιακή μείωση της ταχύτητάς του και να είχαν ως εκ τούτου προλάβει να μειώσουν και τη δική τους ταχύτητα. Οπότε, με μικρή ταχύτητα, οπωσδήποτε είχαν τη δυνατότητα να διέλθουν, χρησιμοποιώντας τυχόν και μέρος του ερείσματος της οδού.

Δεν διαφοροποιεί την άνω κρίση και ο ισχυρισμός ότι και μετά τη σύγκρουση διήλθαν άλλα αυτοκίνητα, αφού δεν προέκυψε σε ποιο σημείο της οδού βρέθηκε το άλλο αυτοκίνητο. Είναι ως εκ τούτου συνυπαίτιοι του ατυχήματος, όπως προεκτέθηκε και οι δύο οδηγοί. Ο μεν 2ος ενάγων κατά ποσοστό 60%, η δε 1η εναγομένη κατά ποσοστό 40%".

Με βάση τις παραπάνω παραδοχές το Εφετείο έκανε δεκτό το σχετικό για κακή εκτίμηση των αποδείξεων λόγο της έφεσης των εναγομένων κατά της πρωτόδικης απόφασης, που έκρινε συνυπαιτίους του ατυχήματος τους δύο οδηγούς των αυτοκινήτων κατά το ποσοστό 30% το δεύτερο ενάγοντα, ήδη αναιρεσείοντα και κατά ποσοστό 70% την πρώτη εναγομένη, μη διάδικο στην παρούσα δίκη.

Με αυτά που δέχτηκε το Εφετείο διέλαβε ασαφείς και ανεπαρκείς αιτιολογίες ως προς τις συνθήκες του ατυχήματος και τη συγκλίνουσα υπαιτιότητα των οδηγών των συγκρουσθέντων αυτοκινήτων. Ειδικότερα, ενώ η προσβαλλόμενη απόφαση δέχεται, ότι ο δεύτερος αναιρεσείων διέκοψε την πορεία του και ακινητοποίησε το...

ΙΧΕ αυτοκίνητο, που οδηγούσε, προτιθέμενος να πραγματοποιήσει ελιγμό προς τα αριστερά, σε σημείο που απαγορευόταν από διπλή διαχωριστική γραμμή και ότι πίσω από τη θέση, που σταμάτησε, υπήρχε στροφή, δεν διευκρινίζει πόσο μακριά από αυτό ήταν η στροφή, από πόση απόσταση η άλλη οδηγός πρώτη εναγομένη, αντιλήφθηκε ή μπορούσε να αντιληφθεί το ...

ΙΧΕ αυτοκίνητο να είναι σταματημένο στο ως άνω σημείο και εάν η απόσταση αυτή της επέτρεπε να ρυθμίσει την ταχύτητά της ανάλογα με τις επικρατούσες αυτές συνθήκες της οδού και να μπορέσει να ακινητοποιήσει το όχημά της προ του ως άνω εμποδίου, δηλαδή του ακινητοποιημένου ΙΧΕ αυτοκινήτου ή να διέλθει παραπλεύρως αυτού.

Δεν διευκρινίζει γιατί το πλάτος της οδού δεν επέτρεπε την παραμονή του ως άνω αναιρεσείοντος στη διαχωριστική γραμμή. Συγκεκριμένα δεν αναφέρει το πλάτος του ΙΧΕ αυτοκινήτου του και πόσος χώρος μαζί με το έρεισμα της οδού παρέμεινε ελεύθερος δεξιά του, προκειμένου να ελεγχθεί αν ο χώρος αυτός επέτρεπε την παραμονή του αυτοκινήτου στην πιο πάνω θέση.

Τέλος, δεν εξηγεί αν η ανωτέρω πρώτη εναγομένη ενεργούσε παράλληλα με την πέδηση και ελιγμό προς τα δεξιά, θα προσπερνούσε το αυτοκίνητο και θα απέφευγε το ατύχημα χωρίς κίνδυνο, δεδομένου ότι η αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση δέχεται πως κατά τη διάρκεια, που ανέμενε ο δεύτερος από τους αναιρεσείοντες την ελευθέρωση του αντιθέτου ρεύματος, πέρασαν από το μη κατειλημμένο από το αυτοκίνητό του μέρος της οδού άλλα αυτοκίνητα, αλλά με την ενδοιαστική και ελλειπή αιτιολογία δικαιολογεί το γεγονός αυτό, δεχόμενη ότι "ενδέχεται τα αυτοκίνητα αυτά να είχαν αντιληφθεί τη σταδιακή μείωση της ταχύτητάς του και να είχαν εκ τούτου προλάβει να μειώσουν και τη δική τους ταχύτητα".

Έτσι όμως η προσβαλλόμενη απόφαση έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες σε ζητήματα, που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, οι οποίες καθιστούν ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής των ουσιαστικών διατάξεων των άρθρων 914,300 και 330 ΑΚ και 10 του Ν. ΓΠΝ/1911, που εφαρμόστηκαν και πρέπει να αναιρεθεί κατά το βάσιμο από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ πρώτο λόγο αναιρέσεως.

Ο λόγος αυτός αφορά μόνο τις μεταξύ των δύο πρώτων αναιρεσειόντων και των αναιρεσιβλήτων σχέσεις, όχι δε και της τρίτης αναιρεσείουσας, για τις αγωγικές απαιτήσεις της οποίας δεν έχει ληφθεί υπόψη ο βαθμός συνυπαιτιότητας στο ατύχημα των ανωτέρω αναιρεσειόντων, αλλά μόνο η υπαιτιότητα της άλλης οδηγού ως εις ολόκληρον ευθυνόμενης με εκείνους (δύο πρώτους αναιρεσείοντες).

ΙV. Από τα άρθρα 335,338 έως 340 και 347 ΚΠολΔ προκύπτει ότι το Δικαστήριο για το σχηματισμό της κρίσης του ως προς τους πραγματικούς ισχυρισμούς που ασκούν επιρροή στην έκβαση της δίκης, υποχρεούται να λαμβάνει υπόψη τα αποδεικτικά μέσα που επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι. Διαφορετικά παρέχεται λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ.11 περ.

γ του ΚΠολΔ, κατά το οποίο αναίρεση επιτρέπεται και αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα, που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν. Η πλημμέλεια αυτή στοιχειοθετείται και όταν παρά τη βεβαίωση του δικαστηρίου ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη όλα τα έγγραφα, που επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι καταλείπεται αμφιβολία αν έλαβε υπόψη συγκεκριμένο έγγραφο.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως η τρίτη αναιρεσείουσα προτείνει ότι το Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, υπέπεσε στην ανωτέρω πλημμέλεια, διότι δεν έλαβε υπόψη του την υπ' αριθμ. ... γνωμάτευση της Πρωτοβάθμιας Επιτροπής ΙΚΑ ..., με την οποία υποστηρίζει ότι κρίθηκε χρόνια ανάπηρη κατά ποσοστό 50%, που επικαλέστηκε με την έφεση και τις προτάσεις και προσκόμισε για την απόδειξη των κεφαλαίων της αγωγής της περί της ανάγκης απασχολήσεως οικιακής βοηθού και για το ύψος της οφειλόμενης χρηματικής ικανοποιήσεώς της, λόγω ηθικής της βλάβης.

Και ναι μεν το Εφετείο βεβαιώνει στην αρχή της αποφάσεώς του ότι για το σχηματισμό του αποδεικτικού του πορίσματος έλαβε υπόψη "...και όλα τα έγγραφα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι...", πλην όμως από τη γενική αυτή διαβεβαίωση, σε συνδυασμό προς το σύνολο των αιτιολογιών της προσβαλλόμενης απόφασης, και ιδίως ενόψει της παραδοχής ότι "δια το μετά το τέλος του έτους 2002 χρονικό διάστημα δεν προκύπτει, από τα υπάρχοντα στοιχεία της δικογραφίας, ποία η εξέλιξη της υγείας της ενάγουσας", δεν καθίσταται αδιστάκτως βέβαιο ότι ελήφθη υπόψη και το ανωτέρω έγγραφο.

Συνεπώς, είναι βάσιμος ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, από τον αριθμό 11γ του άρθρου 559 του ΚΠολΔ. V. Μετά από αυτά πρέπει? α) να απορριφθεί ως απαράδεκτη η αίτηση αναίρεσης ως προς τους υπό στοιχείο 4 αναιρεσείοντες υπό την ιδιότητα των ασκούντων τη γονική μέριμνα των δύο ανήλικων τέκνων τους και να καταδικαστούν αυτοί στα δικαστικά έξοδα του δευτέρου αναιρεσιβλήτου και β) ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, και συγκεκριμένα ολικά ως προς τους δύο πρώτους αναιρεσείοντες και εν μέρει ως προς την τρίτη αναιρεσείουσα και συγκεκριμένα μόνο ως προς τα κεφάλαια, που αναφέρονται παραπάνω, να παραπεμφθεί η υπόθεση, μόνο κατά το αναιρούμενο αυτό μέρος, για περαιτέρω εκδίκαση, στο δικαστήριο που την εξέδωσε, το οποίο θα συγκροτηθεί από δικαστές άλλους, πλην εκείνων που δίκασαν (άρθρο 580 παρ.3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι στη δικαστική δαπάνη των τριών πρώτων από τους αναιρεσείοντες (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 1-9-2006 αίτηση των Χ2 και Χ3, ως ασκούντων τη γονική μέριμνα επί των ανηλίκων τέκνων τους ..., ...και ... . Και

Καταδικάζει αυτούς στα δικαστικά έξοδα της δεύτερης αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε χίλια οχτακόσια (1.800) ευρώ.

Αναιρεί την 7168/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών ως προς τους τρεις πρώτους αναιρεσείοντες όπως ορίζεται στο σκεπτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση μόνο κατά το αναιρούμενο μέρος της ανωτέρω αποφάσεως, για περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Εφετείο, που θα συντεθεί από άλλους δικαστές. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσιβλήτους στα δικαστικά έξοδα των τριών πρώτων αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 2009. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ