1453/20081453/2008 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1453 / 2008 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1453/2008

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου - Μπρίλλη, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου), Μίμη Γραμματικούδη, Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, Χαράλαμπο Παπαηλιού και Μιχαήλ Θεοχαρίδη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαΐου 2008, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. χ1, 2. .... 3. ..... και 4. ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παναγιώτη Τσουμάνη.

Του αναιρεσίβλητου: Ν.Π.Ι.Δ με την επωνυμία "ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΚΟΥΚΟΥΛΙΩΤΩΝ ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΠΛΑΚΙΔΑΣ", που εδρεύει στο Κουκούλι Ιωαννίνων και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Βασίλειο Γεωργίου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 20-4-2000 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Ιωαννίνων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 576/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 359/2003 του Εφετείου Ιωαννίνων. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 10-10-2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 4-5-2007 έκθεσή του κωλυομένου να μετάσχει στη σύνθεση του Δικαστηρίου τούτου Αρεοπαγίτη, Γεωργίου Καπερώνη, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ. 4, 566 παρ.1 και 577 παρ. 3 ΚΠολΔ, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης (άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων, οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η αποδιδόμενη παράβαση και η αιτία συνεπεία της οποίας συμβαίνει τούτο, ήτοι αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποία αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει, ή εάν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, οπότε πρέπει περαιτέρω να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποίο δηλαδή το στοιχείο που λείπει, που είναι αναγκαίο για την επάρκειά τους. Εξάλλου, κατά την έννοια της ανωτέρω διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση όταν στο αιτιολογικό, που συνιστά την ελάσσονα πρόταση του δικανικού συλλογισμού, δεν αναφέρονται καθόλου ή αναφέρονται ανεπαρκώς ή αντιφατικώς τα πραγματικά περιστατικά στο οποία το δικαστήριο της ουσίας στήριξε την κρίση του επί ζητήματος με ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, ως τέτοια δε νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, που συγκροτούν την ιστορική βάση αγωγής, ανταγωγής ένστασης ή αντένστασης, και έτσι δεν μπορεί να ελεγχθεί αν στη συγκεκριμένη περίπτωση συνέτρεχαν οι όροι του κανόνα ουσιαστικού δικαίου που εφαρμόσθηκε ή δεν συνέτρεχαν οι όροι εκείνου που δεν εφαρμόσθηκε. Αντιθέτως, η απόφαση δεν στερείται νόμιμης βάσης αν οι ανωτέρω ελλείψεις αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων (άρθρ.561 παρ.1 ΚΠολΔ) και ειδικότερα αναφέρονται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που εξάγεται από αυτές, αρκεί μόνο το πόρισμα να εκτίθεται με σαφήνεια. Στην προκειμένη περίπτωση, οι αναιρεσείοντες, με τον μοναδικό λόγο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, υποστηρίζουν ότι το Εφετείο, που εξέδωσε την αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε η έφεση τους κατά της εκκληθείσας απόφασης του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, με την οποία απορρίφθηκε, ως αβάσιμη, η ένδικη αναγνωριστική κυριότητας ακινήτου (οικίας) αγωγή τους, διότι έγινε δεκτό ότι οι δικαιοπάροχες του αναιρεσιβλήτου, δωρήτριες προς εκείνο του επίδικου ακινήτου, Ζ1 και Ζ2, απέκτησαν την επίδικη οικία από κληρονομία του Ζ, ως μόνες εξ αδιαθέτου κληρονόμοι του τελευταίου, μαζί με την μητέρα τους ....., υπέπεσε στην πλημμέλεια της διάταξης του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, διότι η προσβαλλόμενη απόφασή του δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως περιέχει εν πολλοίς αντιφατικές και οπωσδήποτε ανεπαρκείς αιτιολογίες στο ζήτημα της κυριότητας της επίδικης οικίας και δη στο αν αυτή ανήκει σ' αυτούς ή στο αναιρεσίβλητο, αφού α) χωρίς αιτιολογημένη εκτίμηση και αξιολόγηση των αποδεικτικών στοιχείων και χωρίς να αναφέρει σε ποίο ή ποία από αυτά στηρίχθηκε και τι συνήγαγε από αυτά, απεφάνθη τελείως αυθαίρετα και δογματικά, ότι οι δικαιοπάροχες του αναιρεσιβλήτου και δωρήτριες αυτού υπεισήλθαν, μόνες αυτές από πολλούς κληρονόμους του Ζ, στην κληρονομία του, χωρίς να εξηγεί σε ποίο αποδεικτικό στοιχείο στηρίχθηκε για την κρίση του αυτή, γιατί μετέβαλε τη βάση κτήσης της κυριότητας από τις ανωτέρω δωρήτριες με έκτακτη χρησικτησία, που έγινε δεκτή πρωτοδίκως, πως αυτές απέκτησαν ολόκληρο το επίδικο, ενώ υπήρχαν και άλλοι κληρονόμοι, τους οποίους δεν προσδιορίζει καθώς και β) ότι η δικαιοπάροχός τους Γ1 δεν κατείχε, ούτε νεμόταν το επίδικο με διάνοια κυρίας, αλλά κατά παραχώρηση και παράκληση των άνω δύο δωρητριών, χωρίς να αναφέρει, προσδιορίζει και αξιολογεί ειδικώς τα αποδεικτικά στοιχεία, που στηρίζουν την άνω κρίση του. Με το περιεχόμενο, όμως, αυτό, ο παραπάνω λόγος αναίρεσης είναι, ως προς μεν το πρώτο μέρος του, με το οποίο αποδίδεται αντιφατικότητα και ανεπάρκεια των αιτιολογιών της απόφασης ως προς το ουσιώδες ζήτημα της κυριότητας της επίδικης οικίας, απορριπτέος ως αόριστος, αφού, αφενός δεν μνημονεύονται σ' αυτόν όλες οι κρίσιμες παραδοχές του Εφετείου, ως προς το ουσιώδες αυτό ζήτημα, αφετέρου δεν προσδιορίζεται ούτε σε τι συνίσταται η ανεπάρκεια των αιτιολογιών της απόφασης ,ποίο δηλαδή το στοιχείο που λείπει και ήταν αναγκαίο για την επάρκειά τους, ούτε σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποία αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει. Ως προς το δεύτερο μέρος του, ο λόγος αυτός αναίρεσης είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι οι ελλείψεις, που με αυτόν αποδίδονται στην πληττόμενη απόφαση, αφορούν την εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα αναφέρονται στην ανάλυση, στάθμιση και αξιολόγηση του πορίσματος που εξήγαγε το Δικαστήριο της ουσίας από αυτές, αναφορικώς με το ανωτέρω ουσιώδες ζήτημα της κτήσης της κυριότητας του επιδίκου από τις δικαιοπαρόχους του αναιρεσιβλήτου, Ζ1 και Ζ2 και της μη κτήσης της κυριότητας τούτου από τη δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων Γ1, οι οποίες δεν θεμελιώνουν τον επικαλούμενο λόγο αναίρεσης, αφού το πόρισμα του Εφετείου ως προς το ζήτημα αυτό εκτέθηκε με σαφήνεια.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10-10-2005 αίτηση των χ1 κλπ, για αναίρεση της 359/2003 απόφασης του Εφετείου Ιωαννίνων.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 2008.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Ιουνίου 2008.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ