Supreme Court dismisses appeal against enforcement order for payment warrants issued after January 1, 2016.

Απόφαση 1452 / 2022 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1452/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Θεόδωρο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Κρυσταλλίδου, Κυριάκο Μπαμπαλίδη, Γεώργιο Αυγέρη - Εισηγητή και Μαρί Δεργαζαριάν, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Μαρτίου 2022, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Α. Γ. του Σ., κατοίκου .... Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Λαμπρόπουλο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ. Της αναιρεσιβλήτου: ετερόρρυθμης εταιρείας με την επωνυμία "..." και τον διακριτικό τίτλο "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία προήλθε από μετατροπή της ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "...". Εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Γαλάνη, με δήλωση του άρθρου 242 παρ.2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-8-2016 ανακοπή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αμαλιάδας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις 49/2016 του ίδιου Δικαστηρίου και 104/2017 του Μονομελούς Εφετείου Πατρών. Κατά της τελευταίας απόφασης ασκήθηκε αναίρεση και εκδόθηκε η υπ' αριθ.243/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την 104/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών και παρέπεμψε την υπόθεση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο θα συγκροτείτο από άλλο δικαστή.

Στη συνέχεια εκδόθηκε η υπ' αριθ. 523/2019 απόφαση Μονομελούς Εφετείου Πατρών, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 26-6-2020 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 577 παρ.1 ΚΠολΔ. "Το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης", ενώ κατά την παρ.2 του ίδιου άρθρου "Αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα ή αν λείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως". Περαιτέρω στη διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1β' εδαφ.

α' του ιδίου Κώδικα, όπως αυτή ίσχυε μετά την αντικατάστασή της με το άρθρο όγδοο παρ.2 του άρθρου 1 του Ν.4335/2015 και εφαρμόζεται όταν, όπως στην κρινόμενη υπόθεση, η επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση διενεργείται μετά την 1.1.2016 (παρ. 3 του άρθρου ένατου του αυτού άρθρου 1 και νόμου), ορίζεται ότι "Σε περίπτωση εκτέλεσης που στηρίζεται σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, κατά της απόφασης που εκδίδεται επί της ανακοπής επιτρέπεται η άσκηση μόνο έφεσης".

Η ανωτέρω διάταξη του άρθρου 937 παρ. 1β' του ΚΠολΔ τροποποιήθηκε και πάλι με το άρθρο 59 του Ν.4842/2021 και ορίστηκε ότι "στις δίκες τις σχετικές με την εκτέλεση ...β) δεν επιτρέπεται η ανακοπή ερημοδικίας ούτε στο πρωτοβάθμιο ούτε στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο", όμως , κατά την μεταβατική διάταξη του άρθρου 116 παρ. 6β' του ιδίου νόμου η διάταξη αυτή, όπως τροποποιείται, εφαρμόζεται για τις αποφάσεις, που θα δημοσιευθούν μετά την έναρξη ισχύος του νόμου, η οποία, κατά το άρθρο 120 του νόμου αυτού ορίστηκε για το άρθρο 116 να είναι η 1.1.2022.

Όπως προκύπτει από τα ανωτέρω, ο ν.4335/2015, με την ανωτέρω τροποποίηση του άρθρου 937 παρ. 1β' του ΚΠολΔ, περιόρισε με ρητή διάταξη και σε σημαντικό βαθμό, τα ένδικα μέσα, επιλέγοντας να υπηρετήσει κατά προτεραιότητα την αξία της γρήγορης περάτωσης των δικών περί την εκτέλεση στην πλειοψηφία των δικών, που ανοίγονται με ανακοπή του άρθρου 933 ΚΠολΔ., στις περιπτώσεις, όπου η αναγκαστική εκτέλεση θεμελιώνεται στους συχνότερα εφαρμοζόμενους εκτελεστούς τίτλους και ειδικότερα σε δικαστική απόφαση ή διαταγή πληρωμής, ορίζοντας ότι η απόφαση που εκδίδεται θα μπορεί να προσβάλλεται μόνο με έφεση.

Συνεπώς, επί απόφασης, που εκδόθηκε επί ανακοπής κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης με εκτελεστό τίτλο διαταγή πληρωμής, εφόσον η επίδοση της επιταγής προς εκτέλεση έγινε μετά την 1.1.2016 και η δημοσίευση της απόφασης έγινε πριν την 1.1.2022 (όταν αρχίζει η εφαρμογή της νέας διάταξης του άρθρου 937 παρ. 1β') αποκλείονται, εκτός βέβαια από την ανακοπή ερημοδικίας, και τα έκτακτα ένδικα μέσα, δηλαδή η αναίρεση και η αναψηλάφηση και συνεπώς αν ασκηθούν αυτά είναι απορριπτέα ως απαράδεκτα.

Στην προκειμένη περίπτωση από την παραδεκτή, κατά το άρθρο 561 παρ.2 ΚΠολΔ, επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης προκύπτουν τα ακόλουθα ως προς το παραδεκτό της αναίρεσης: Με τις 184/2009 και 193/2009 διαταγές πληρωμής του Δικαστή του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας, που εκδόθηκαν μετά από αίτηση της αναιρεσίβλητης, υποχρεώθηκε ο αναιρεσείων, να της καταβάλει τα ποσά των 88.919,99 ευρώ και 32.351,53 ευρώ, αντίστοιχα, που απορρέουν από την έκδοση των αναφερόμενων σ' αυτές ακάλυπτων επιταγών, των οποίων η αναιρεσίβλητη κατέστη νόμιμος εξ αναγωγής κομίστρια.

Στη συνέχεια η αναιρεσίβλητη επέδωσε νόμιμα, στις 16.6.2016, στον αναιρεσείοντα τις από 6.6.2016 δύο επιταγές εκτέλεσης, κάτω από ακριβές αντίγραφο πρώτου εκτελεστού απογράφου των ανωτέρω διαταγών πληρωμής και ακολούθως με επίσπευσή της και με την 1147/28.7.2016 έκθεση αναγκαστικής κατάσχεσης του αρμόδιου δικαστικού επιμελητή κατασχέθηκαν αναγκαστικά τα αναφερόμενα στην έκθεση δύο αυτοκίνητα- φορτηγά ιδιοκτησίας του αναιρεσείοντος.

Κατά των ανωτέρω πράξεων αναγκαστικής εκτέλεσης ο αναιρεσείων άσκησε κατά της αναιρεσίβλητης ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αμαλιάδας την από 16.8.2016 ανακοπή ζητώντας την ακύρωσή τους, επί των οποίων εκδόθηκε η 49/2016 οριστική απόφαση του ανωτέρω δικαστηρίου, η οποία απέρριψε την ανακοπή. Κατά της απόφασης αυτής ο αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του Μονομελούς Εφετείου Πατρών την από 30.11.2016 έφεση, επί της οποίας εκδόθηκε η 104/2017 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Πατρών, η οποία δέχτηκε κατ' ουσία την έφεση, εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση και δέχτηκε την ανακοπή, ακυρώνοντας τις ανωτέρω πράξεις εκτέλεσης.

Κατά της απόφασης αυτής ασκήθηκε εκ μέρους της αναιρεσίβλητης η από 2.5.2017 αίτηση αναίρεσης, επί της οποίας εκδόθηκε η 243/2018 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε την απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση προς περαιτέρω διερεύνηση στο ίδιο ανωτέρω Εφετείο. Ακολούθως, μετά την από 2.5.2018 κλήση της αναιρεσίβλητης, εκδόθηκε η προσβαλλόμενη 523/2019 απόφαση, με την οποία απορρίφθηκε κατ' ουσίαν η έφεση.

Κατά της απόφασης αυτής ο αναιρεσείων άσκησε ενώπιον του δικαστηρίου τούτου την κρινόμενη αίτηση αναίρεσης, η οποία όμως είναι απαράδεκτη σύμφωνα με την ανωτέρω νομική σκέψη, γιατί αφορά σε ανακοπή κατά της αναγκαστικής εκτέλεσης με εκτελεστό τίτλο διαταγή πληρωμής, η δε επίδοση της επιταγής εκτέλεσης έγινε μετά την 1.1.2016 και συνεπώς δεν επιτρέπεται η άσκηση αναίρεσης κατά της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης (ΑΠ 1164/2021).

Κατ' ακολουθίαν των ανωτέρω, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης και να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου αυτής στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ). Τα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, που παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις, κατά παραδοχή του σχετικού αιτήματός της, πρέπει να επιβληθούν στον αναιρεσείοντα, λόγω της ήττας τους (άρθρα 176, 183, 191 παρ. 2 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 26.6.2020 αίτηση του Α. Γ. για αναίρεση της 523/2019 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Πατρών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 5 Σεπτεμβρίου 2022.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ