1451/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1451 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1451/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Νομικού Προσώπου Δημοσίου Δικαίου με την επωνυμία "ΤΑΜΕΙΟ ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΩΝ ΚΑΙ ΔΑΝΕΙΩΝ" που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα από το Γενικό Διευθυντή του, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια Σταυρούλα Μπανάκου, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Γ. Κ. του Μ., 2. Ε. χήρας Ι. Κ., 3. Π. Κ. του Ι. και 4. Μ. Κ. του Ι., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπηθήκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Μιχαήλ Σοφό.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-12-2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Κορίνθου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 74/2006 του ίδιου Δικαστηρίου και 451/2007 του Εφετείου Ναυπλίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά το αναιρεσείον με την από 4-11-2010 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 18-5-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων ζήτησε την απόρριψη της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου τους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ. 1 περ.α' Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορο αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου, ενώ κατά τον αριθμό 19 του ιδίου άρθρου, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Εξ άλλου, από την διάταξη του άρθρου 17§4 Ν.Δ. 797/1971 "Περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων", η οποία εφαρμόζεται στην προκειμένη περίπτωση σύμφωνα με το άρθρο 29§§1, 2 Ν. 2882/2001 (Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων), αφού η ενδιαφέρουσα απαλλοτρίωση κηρύχθηκε και συνετελέσθη υπό την ισχύ του ανωτέρω νομοθετικού διατάγματος και η οποία είναι σύμφωνη προς την διάταξη 17 παρ.2 του Συντάγματος, που επιτάσσει την καταβολή πλήρους αποζημιώσεως σε όποιον στερείται της ιδιοκτησίας του για δημόσια ωφέλεια, καθώς και της δικαστικής δαπάνης που βαρύνει τον υπόχρεο προς καταβολή της αποζημίωσης και επιδικάζεται πάντοτε από το δικαστήριο με την ίδια απόφαση, που καθορίζει την αποζημίωση (όμοια ρύθμιση περιέχεται στο άρθρο 9 παράγραφος 5 του νόμου 1093/1980), προκύπτει ότι το δικαστήριο με την απόφαση καθορισμού της τιμής μονάδας αποζημίωσης επί αναγκαστικής απαλλοτριώσεως, πέραν του καθορισμού της αποζημίωσης, επιβάλλει σε βάρος του υπόχρεου τη δικαστική δαπάνη, η οποία σύμφωνα με το άρθρο 189 ΚΠολΔ, περιλαμβάνει και την αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του δικαιούχου της αποζημίωσης, η οποία δεν επιτρέπεται να είναι κατώτερη από το όριο που προβλέπουν οι διατάξεις των άρθρων 100 επ.

του ν.δ. 3026/1954, δηλαδή κάτω από το 3% του αντικειμένου της δίκης, ούτε μπορεί να συμψηφιστεί κατά το άρθρο 22 παρ. 2 του ν.δ. 3693/1957, στην περίπτωση κατά την οποία υπόχρεο προς αποζημίωση είναι το δημόσιο ή ΝΠΔΔ (Ολ.ΑΠ 9/1996). Προκύπτει επίσης ότι διάταξη νόμου με την οποία επιρρίπτεται η αμοιβή του δικηγόρου, όχι σε βάρος του υπόχρεου αλλά σε βάρος του δικαιούχου της αποζημιώσεως, είναι αντίθετη προς την πιο πάνω συνταγματική επιταγή.

Επομένως, είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα και εντεύθεν ανεφάρμοστη, η νεότερη διάταξη των παραγράφων 1, 1α, και 6 του άρθρου 9 του νόμου 1093/1980, όπως η δεύτερη προστέθηκε με το άρθρο 22 παρ. 10 του νόμου 1868/1989, με την οποία ορίστηκε, ότι οι αμοιβές των δικηγόρων των διαδίκων, που αξιώνουν κυριότητα ή άλλο εμπράγματο δικαίωμα στο απαλλοτριούμενο, εμπίπτουν στους διανεμητικούς λογαριασμούς που συστήθηκαν στους κατά τόπους δικηγορικούς συλλόγους με το άρθρο 161 παρ. 7 του Κώδικα Δικηγόρων, που προστέθηκε με το άρθρο 25 παρ. 2 του νόμου 723/1977 (εδ.1), και το δικαστήριο, με την ίδια απόφαση με την οποία ορίζει την αποζημίωση, προσδιορίζει και την αμοιβή του δικηγόρου του καθού η απαλλοτρίωση, όχι βάσει της κατά τα άρθρα 100 επ.

του Κώδικα Δικηγόρων προβλεπόμενης νόμιμης αμοιβής, αλλά με βάση το ποσοστό που καθορίζεται για κάθε δικηγορικό σύλλογο από τον Υπουργό Δικαιοσύνης ύστερα από σύμφωνη γνώμη του διοικητικού συμβουλίου του οικείου δικηγορικού συλλόγου (εδάφ. β) και ότι ο υπόχρεος προς αποζημίωση ή το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων οφείλουν να παρακρατούν από το ποσό της αποζημίωσης, το ποσό της αμοιβής που προκύπτει με βάση το ως άνω ποσοστό, ως αμοιβή του πληρεξουσίου δικηγόρου του δικαιούχου της αποζημίωσης, και να το αποδίδουν στο δικηγορικό σύλλογο στον οποίο ανήκει ο δικαιούχος δικηγόρος (εδ.

γ), διότι με τον τρόπο αυτό φαλκιδεύεται και παύει να είναι πλήρης, κατά την έννοια του Συντάγματος, η οφειλόμενη αποζημίωση, αφού ο καθού η απαλλοτρίωση επιβαρύνεται με τη διαφορά μεταξύ της νόμιμης δικηγορικής αμοιβής, που αναγκαίως θα πληρώσει στον δικηγόρο του και εκείνης που προκύπτει βάσει του κανονιστικώς προβλεπόμενου ποσοστού, η οποία και παρακρατείται (Ολ.

ΑΠ 13, 17, 18 και 19/2000). Τέλος, κατά το άρθρο 18 παράγραφος 4 του Ν 2882/2001 ΚΑΑΑ η ισχύς του οποίου άρχισε από 7-5-2001 (άρθρο δεύτερο), "η δικαστική δαπάνη μετά της αμοιβής των πληρεξουσίων δικηγόρων βαρύνει τον υπόχρεο προς αποζημίωση, επιδικάζεται από το Δικαστήριο με την ίδια απόφαση, εφόσον δεν ορίζεται διαφορετικά από το νόμο αυτόν και παρακατατίθεται στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων (Τ.Π.& Δ.) υπέρ του οικείου Δικηγορικού Συλλόγου.

Η εκκαθάριση της δικαστικής δαπάνης γίνεται σύμφωνα με τις οικείες διατάξεις που ισχύουν κάθε φορά. Προκειμένου περί απαλλοτριώσεων δεν εφαρμόζεται το άρθρο 22 του ν 3693/1957".

Στην προκείμενη περίπτωση το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του, δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν τα ακόλουθα: "Με την απόφαση 1594/3-10-1995 του Περιφερειακού Διευθυντή της Νομαρχίας Κορινθίας, που δημοσιεύτηκε νόμιμα (ΦΕΚ 855/25-10-1995 τεύχ. Δ'), κηρύχθηκε, για λόγους δημόσιας ωφέλειας και ειδικότερα για την προστασία, τη συντήρηση και την ανάδειξη του Αρχαίου Λιμένα) Λεχαίου, υπέρ του πρώτου από τους εκκαλούντες (Ελληνικού Δημοσίου) και με δαπάνη του δεύτερου από αυτούς (Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και Απαλλοτριώσεων), η αναγκαστική απαλλοτρίωση του ακινήτου, το οποίο αποτυπώνεται με τα στοιχεία Α -Β-Γ-Δ-Ε-Α στο από 25-5-1995 κτηματολογικό διάγραμμα της Ά.

Κ. και ανήκει κατά ποσοστά 8/16, 2/16, 3/16 και 3/16 στον πρώτο, στη δεύτερη, στον τρίτο και στον τέταρτο από τους εφεσίβλητους αντίστοιχα. Με την απόφαση 185/1997 του Δικαστηρίου τούτου προσδιορίστηκε οριστικά η αποζημίωση για το ακίνητο αυτό και ορίστηκε η αμοιβή του πληρεξούσιου Δικηγόρου των εφεσίβλητων, ενώ με την απόφαση 148/1996 του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου αναγνωρίστηκαν, ως δικαιούχοι της αποζημίωσης, οι εφεσίβλητοι, κατά τα προαναφερόμενα ποσοστά.

Με το γραμμάτιο σύστασης Παρακαταθήκης 5303/17-5-2000, το δεύτερο από τους εκκαλούντες κατέθεσε στο τρίτο από αυτούς το ποσό των 76.011.600 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 223.071,46 ευρώ, για να καταβληθεί, ως αποζημίωση, σε εκείνους που είχαν αναγνωριστεί ως δικαιούχοι. Με την κατάθεση αυτή της αποζημίωσης και τη μη αμφισβητούμενη από κανένα διάδικο δημοσίευση αυτής (κατάθεσης) στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης επήλθε η αποξένωση από αυτή (αποζημίωση) του δεύτερου από τους εκκαλούντες (υπόχρεου για την καταβολή της).

Από το προαναφερόμενο ποσό των 76.011.600 δραχμών έπρεπε να καταβληθούν: α) στον πρώτο από τους εφεσίβλητους 38.005.800 δραχμές (76.011.600 Χ 8/16), που αντιστοιχούν σε 111.535,73 ευρώ, β) στη δεύτερη 9.501.450 δραχμές (76.011.600 Χ 2/16), που αντιστοιχούν σε 27.883,93 ευρώ, γ) στον τρίτο 14.252.175 δραχμές (76.011.600 Χ 3/16), που αντιστοιχούν σε 41.825,90 ευρώ και δ) στον τέταρτο 14.252.175 δραχμές (76.011.600 Χ 3/16), που αντιστοιχούν σε 41,825,90 ευρώ.

Το τρίτο από τους εκκαλούντες κατέβαλε: α) στον πρώτο από τους εφεσίβλητους 35.960.726 δραχμές, που αντιστοιχούν σε 105.534,05 ευρώ, β) στη δεύτερη 8.990.182 δραχμές, που αντιστοιχούν σε 26.383,51 ευρώ, γ) στον τρίτο 13.485.272 δραχμές, που αντιστοιχούν σε 39.575,27 ευρώ και δ) στον τέταρτο 13.485.272 δραχμές, που αντιστοιχούν σε 39.575,27 ευρώ.

Παρακράτησε, όμως, το ποσό των 2.045.074 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 6.001,68 ευρώ, από τον πρώτο εφεσίβλητο, το ποσό των 511.268 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 1.500,42 ευρώ από τη δεύτερη εφεσίβλητη, το ποσό των 766.903 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 2.250,63 ευρώ, από τον τρίτο εφεσίβλητο και το ποσό των 766.903 δραχμών, που αντιστοιχεί σε 2.250,63 ευρώ από τον τέταρτο εφεσίβλητο, ως αμοιβή του πληρεξούσιου Δικηγόρου τους στις δίκες για τον προσωρινό και τον οριστικό προσδιορισμό της αποζημίωσης, προκειμένου να αποδοθούν στο Δικηγορικό Σύλλογο - Κορίνθου, μέλος του οποίου είναι ο πληρεξούσιος αυτός Δικηγόρος, και να χρησιμοποιηθούν για το διανεμητικό λογαριασμό αυτού (Δικηγορικού Συλλόγου).

Όμως, η παρακράτηση των ποσών αυτών δεν ήταν νόμιμη, αφού σύμφωνα με όσα αναφέρονται στην αρχή της προηγούμενης σκέψης, με τον τρόπο αυτό φαλκιδεύεται η πλήρης αποζημίωση των δικαιούχων, γεγονός που αντίκειται στο άρθρο 17 παρ. 2 και 4 του Συντάγματος. Έτσι, οι εφεσίβλητοι νομιμοποιούνται να στραφούν κατά του τρίτου από τους εκκαλούντες, το οποίο αθέτησε την υποχρέωση του να καταβάλει στους δικαστικώς αναγνωρισμένους δικαιούχους (εφεσίβλητους) ολόκληρη την αποζημίωση για την αναγκαστική απαλλοτρίωση του ακινήτου τους ...".

Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, το οποίο ακολούθως απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεση του αναιρεσείοντος κατά της υπ' αριθ. 74/2006 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Κορίνθου με την οποία έγινε δεκτή η αγωγή των αναιρεσιβλήτων, δεν υπέπεσε στην πλημμέλεια της παραβάσεως των διατάξεων των άρθρων 17§1 Ν.Δ. 797/1971 "Περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων", 9§5 Ν. 1093/1980, 161 Ν. 3026/1954 (Κώδικας περί Δικηγόρων) και 18 Ν. 2882/2001 (Κώδικας Αναγκαστικών Απαλλοτριώσεων Ακινήτων) και περιέλαβε πλήρεις και σαφείς αιτιολογίες ως προς την υποχρέωση του αναιρεσείοντος να καταβάλει τα επίδικα ποσά.

Ως εκ τούτου, οι εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ. πρώτος και τρίτος κατά το πρώτο σκέλος του αντιστοίχως λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους ο αναιρεσείων ισχυρίζεται τα αντίθετα, είναι αβάσιμοι.

Το άρθρο 8 του ΝΔ 797/1971 "περί αναγκαστικών απαλλοτριώσεων" (για δημόσια ωφέλεια) ορίζει: "1. Ο υπόχρεος προς πληρωμήν αποζημιώσεως δύναται, αντί καταβολής, να κατάθεση την προσωρινώς ή οριστικώς προσδιορισθείσαν τοιαύτην εις το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων, υπέρ του δικαιούχου, εάν δεν έχει εισέτι εκδοθεί τελεσίδικος απόφασις περί αναγνωρίσεως αυτού ... 2, Το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων αποδίδει το κατατεθέν ποσόν εις τον αναγνωρισθέντα δικαιούχον επί τη προσκομίσει της τελεσιδίκου αποφάσεως περί αναγνωρίσεως αυτού ... 5. Το Δημόσιον και το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων, καταβαλόντα την αποζημίωσιν εις τους δικαστικώς αναγνωρισθέντος δικαιούχους, απαλλάσσονται πάσης υποχρεώσεως και ευθύνης έναντι οιουδήποτε τρίτου ... 6. Το Ταμείον Παρακαταθηκών και Δανείων δύναται να καταβάλει εις τον δικαιούχον την αποζημίωσιν και προ της δικαστικής αναγνωρίσεως του δικαιούχου, μετ' έλεγχον των τίτλων ιδιοκτησίας και σύμφωνον γνώμην της νομικής του υπηρεσίας". Κατά το άρθρο δε 7 παρ.1 του ίδιου ΝΔ 797/1971 η αναγκαστική απαλλοτρίωση για δημόσια ωφέλεια συντελείται είτε με την καταβολή στο δικαιούχο της αποζημιώσεως, που ορίσθηκε δικαστικά, είτε με την κατάθεση της αποζημιώσεως αυτής στο Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων και δη με τη δημοσίευση της καταθέσεως στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Συνεπώς, (και) με τη δημόσια αυτή κατάθεση εκπληρώνεται η υποχρέωση προς καταβολή της ως άνω αποζημιώσεως και περατώνεται η δημοσίου δικαίου σχέση από την αναγκαστική απαλλοτρίωση, σύμφωνα με το άρθρο 17 παρ. 4 εδάφ. β" του Συντάγματος σε συνδυασμό προς το άρθρο 431 του ΑΚ. Περαιτέρω, κατά το άρθρο 830 παρ. 1 εδάφ.

α' του ΑΚ η κατάθεση χρημάτων ή άλλων αντικαταστατών σε περίπτωση αμφιβολίας λογίζεται ως δάνειο, αν ο θεματοφύλακας έχει εξουσία να τα χρησιμοποιεί, οπότε ο θεματοφύλακας, σύμφωνα με την περί δανείου διάταξη του άρθρου 806 του ΑΚ, αποκτά την κυριότητα των παρακατατεθέντων, υποχρεούμενος να αποδώσει άλλα πράγματα της ίδιας ποσότητας και ποιότητας.

Εξ άλλου κατά το άρθρο 411 του ΑΚ επί υποσχέσεως υπέρ τρίτου ο τρίτος έχει δικαίωμα να απαιτήσει την παροχή απευθείας από αυτόν, που υποσχέθηκε, αν προκύπτει τέτοια θέληση των συμβληθέντων μερών ή αυτό συνάγεται από τη φύση και το σκοπό της συμβάσεως. Αυτονόητο είναι ότι το άμεσο αυτό δικαίωμα έχει ο τρίτος και όταν τούτο προκύπτει απευθείας από το νόμο.

Από το συνδυασμό όλων των ανωτέρω συνάγεται ότι επί δημόσιας καταθέσεως, δικαστικά προσδιορισμένης, αποζημιώσεως για αναγκαστική απαλλοτρίωση για δημόσια ωφέλεια, το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων αφού προδήλως έχει εξουσία χρησιμοποιήσεως των χρημάτων της εν λόγω αποζημιώσεως (όπως προς δανειοδότηση τρίτων, εξόφληση άλλων υποχρεώσεων του κλπ), αποκτά, όπως επί δανείου, την κυριότητα των χρημάτων αυτών και έχει ενοχική υποχρέωση να αποδώσει ίσο χρηματικό ποσό στο δικαιούχο, ο οποίος θα αναγνωρισθεί δικαστικά.

Ο δικαιούχος αυτός έχει κατά το ως άνω άρθρο 8 παρ. 2 του ΝΔ 797/1971 και, σε κάθε περίπτωση, βάσει της φύσεως και του σκοπού της συμβάσεως παρακαταθέσεως, το δικαίωμα να απαιτήσει απευθείας από το Ταμείο το εν λόγω ποσό. Πρόκειται, λοιπόν, για γνήσια υπέρ τρίτου σύμβαση, η οποία λειτουργεί ως δάνειο και η οποία έχει χαρακτήρα συμβάσεως του αστικού δικαίου.

Η εκπλήρωση συνεπώς της αντίστοιχης υποχρεώσεως του Ταμείου Παρακαταθηκών και Δανείων ανάγεται στην διαχείριση της ιδιωτικής περιουσίας του, στην οποία και περιέρχεται κατά νόμον το κατατιθέμενο χρηματικό ποσόν και η άρνησή του να αποδώσει στην προκειμένη περίπτωση την κατατεθείσα σε αυτό αποζημίωση στους αναγνωρισθέντες δικαστικώς δικαιούχους αυτής, ως κυρίους του απαλλοτριωθέντος ακινήτου, δεν συνιστά αδικοπραξία, ενώ και το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, δεν εφάρμοσε - και ορθώς - τις περί αδικοπραξιών διατάξεις των άρθρων 914 επ.

Α.Κ., την διάταξη του άρθρου 71 Α.Κ. και τις διατάξεις των άρθρων 104, 105, 106 Εισ.Ν. Α.Κ., ούτε τις περί του αδικαιολογήτου πλουτισμού διατάξεις των άρθρων 904 επ. Α.Κ. (Α.Ε.Δ. 6/2001). Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως, ως και ο τρίτος λόγος κατά το δεύτερο και το τρίτο σκέλος του, με τους οποίους το αναιρεσείον προσάπτει στο δευτεροβάθμιο δικαστήριο την πλημμέλεια εκ του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., επειδή κατ' αυτό (το αναιρεσείον) το Εφετείο αφ' ενός μεν ερμήνευσε και εφάρμοσε εσφαλμένα τις ως άνω διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου, αφ' ετέρου δε δεν διέλαβε αιτιολογίες στην απόφαση, άλλως οι αιτιολογίες είναι ελλειπείς ή αντιφατικές καθ' όσον αφορά την εφαρμογή των ιδίων διατάξεων, προτείνονται αλυσιτελώς.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων (άρθρο 9 Ν. 1468/1984 ως ετροπ. με άρθρο 63 Ν. 2214/1994).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 4-11-2010 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 451/2007 αποφάσεως του Εφετείου Ναυπλίου. Και

Καταδικάζει το αναιρεσείον στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε τριακόσια (300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 17 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ