Supreme Court dismisses appeal on property ownership, rejecting arguments regarding erroneous inclusion in public records.

Απόφαση 1451 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1451/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Βασιλική Θάνου - Χριστοφίλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 14 Μαΐου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Χ συζύγου Τ, κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Δαούτη και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ελληνικού Δημοσίου, που εκπροσωπείται νόμιμα από τον Υπουργό Οικονομικών, κατοικοεδρεύοντα στην ..., το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον Κωνσταντίνο Κηπουρό, Πάρεδρο του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 2) Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών, που εδρεύει στις ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο, 3) Δήμου Σερρών Ο.Τ.Α., που εδρεύει στις Σέρρες και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Μαρία Τσινίκα με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις, 4) Ψ4, 5) Ψ5, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Γεώργιο Νικολόπουλο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 2/3/2005 τριτανακοπή της ήδη αναιρεσείουσας και την από 21/2/2005 πρόσθετη παρέμβαση του 3ου των ως άνω ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 230/2005 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1744/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η αναιρεσείουσα με την από 8/11/2007 αίτησή της και τους από 2/1/2009 πρόσθετους λόγους αυτής, επί των οποίων εκδόθηκε η 134/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που κήρυξε την συζήτηση απαράδεκτη. Την υπόθεση επανέφεραν προς συζήτηση οι υπό στοιχεία 4 και 5 των ως άνω αναιρεσιβλήτων με την από 26/1/2010 κλήση τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Βασιλική Θάνου-Χριστοφίλου ανέγνωσε την από 23/11/2009 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων της αίτησης και των πρόσθετων λόγων αυτής, για αναίρεση της υπ' αριθμό 1744/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπό κρίση υπόθεση επαναφέρεται προς συζήτηση με επιμέλεια του τετάρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων (Ψ4 και Ψ5), μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 134/2010 απόφασης του Αρείου Πάγου, με την οποία κηρύχθηκε απαράδεκτη η συζήτηση και μετά την επίδοση κλήσης, με πράξη ορισμού δικασίμου για την αναφερομένη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (14-5-2010), προς τη δευτέρα των αναιρεσιβλήτων (Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Σερρών), προς την οποία είχε επιδοθεί και αντίγραφο της υπό κρίση αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την αρχική δικάσιμο της 6-2-2009 (υπ' αριθμ. ... και ... εκθέσεις επίδοσης της δικαστικής επιμελήτριας του Πρωτοδικείου Σερρών ...). Επομένως, εφόσον αυτή δεν εμφανίσθηκε, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση, παρά την απουσία της ως άνω απολειπόμενης δευτέρας των αναιρεσιβλήτων, σύμφωνα με τη διάταξη του αρθ. 576 ΚΠολΔ.

Ως "πράγματα", για να ιδρυθεί ο από το αρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, νοούνται οι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί, που τείνουν στη θεμελίωση, κατάλυση ή παρακώλυση του ασκούμενου με την αγωγή, ένσταση ή αντένσταση ουσιαστικού ή δικονομικού δικαιώματος. Οι λόγοι έφεσης και οι πρόσθετοι λόγοι, αποτελούν "πράγματα", όταν έχουν αυτοτέλεια, δηλαδή όταν αφορούν αυτοτελείς πραγματικούς ισχυρισμούς ή άρνηση αυτοτελών ισχυρισμών (Ολ ΑΠ 11/1996). Αντιθέτως, δεν αποτελεί "πράγμα" και συνεπώς, δεν ιδρύεται ο λόγος, αν δεν ληφθεί υπόψη η αιτιολογημένη άρνηση και γενικά η άρνηση της αγωγής, ανταγωγής ή ένστασης καθώς και τα επιχειρήματα ή συμπεράσματα από την εκτίμηση των αποδείξεων (Ολ ΑΠ 469/1984, ΑΠ 1121/1998), έστω και εάν προτείνονται ως λόγοι έφεσης.

Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης του κυρίως δικογράφου αποδίδεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της τριτανακόπτουσας - νυν αναιρεσείουσας, που ασκούσε ουσιώδη επιρροή, κατά την άποψή της και προβληθέντα με τους προσθέτους λόγους της έφεσής της ότι "η περιοχή ... ταυτίζεται με την περιοχή του επιδίκου (...), προσδιοριζόμενη από την εκεί υπάρχουσα ομώνυμη εκκλησία".

Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, καθόσον ο ως άνω ισχυρισμός δεν είναι αυτοτελής, αφού με αυτόν προβάλλονται απλώς διευκρινιστικά επιχειρήματα, ως προς το τοπωνύμιο, όπου βρίσκεται το επίδικο ακίνητο. Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 11 του ΚΠολΔ, λόγος αναίρεσης, ιδρύεται, αν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον δεύτερο λόγο αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη του τα αναφερόμενα στο αναιρετήριο έγγραφα και ειδικώτερα: α) αεροφωτογραφίες της Γεωγραφικής Υπηρεσίας Στρατού, β) το από 5-1-2007 τοπογραφικό διάγραμμα του Αγρονόμου Τοπογράφου Μηχανικού ...

και γ) την από 5-1-2007 τεχνική έκθεση του ιδίου ως άνω Τοπογράφου Μηχανικού, τα οποία είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια που ιδρύει τον από τον αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναιρέσεως. Όμως από τη διαβεβαίωση στην αναιρεσιβαλλόμενη απόφαση, ότι το Εφετείο για να σχηματίσει τη δικανική του πεποίθηση έλαβε υπόψη, εκτός από τα άλλα αποδεικτικά μέσα και "τα έγγραφα τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι", σε συνδυασμό με το γεγονός ότι στο υπόλοιπο αιτιολογικό της αποφάσεως, δεν υπάρχει κανένα απολύτως στοιχείο από το οποίο να μπορεί να δημιουργηθεί αμφιβολία για το αν το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα ως άνω έγγραφα, καθίσταται απολύτως βέβαιο ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και τα ως άνω φερόμενα ως μη ληφθέντα υπόψη έγγραφα, έστω και εάν δεν γίνεται ειδική μνεία αυτών.

Επομένως, ο προκείμενος λόγος είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος. Με τον πρώτο, κατά το ένα σκέλος αυτού, επίσης από το άρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, πρόσθετο λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη την επικαλεσθείσα από την αναιρεσείουσα δικαστική ομολογία των καθών η τριτανακοπή - νυν αναιρεσιβλήτων, την περιεχομένη στις ενώπιον του Εφετείου κατατεθείσες προτάσεις αυτών (σελ. 6), όπου, κατά την άποψη της αναιρεσείουσας, οι αναιρεσίβλητοι ομολογούν ότι "το ακίνητο που διέθεσε ο πατέρας της αναιρεσείουσας προς αυτή, με την αναφερόμενη δημόσια διαθήκη του, ταυτίζεται με το επίδικο".

Από την, παραδεκτώς, κατ' αρθ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ, επισκόπηση του δικογράφου των ενώπιον του Εφετείου προτάσεων των τετάρτου και πέμπτου των αναιρεσιβλήτων, προκύπτει ότι, ως προς το ως άνω ζήτημα, αναφέρονται τα εξής: "επικαλείται η αντίδικος την υπ' αριθμ. ... δημόσια διαθήκη του πατέρα της... (που πέθανε το έτος 1984), την υπ' αριθ. 434/1981 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, περί αναγνωρίσεως δικαιούχων, διάφορα έγγραφα της Κτηματικής Υπηρεσίας Σερρών και αιτήσεις της προς τον Δήμο Σερρών ...κ.λπ., επ' αυτών δε εκθέτουμε τα εξής:

το επίδικο βρίσκεται σε ορεινή έκταση, βόρεια της πόλης των Σερρών και τις τελευταίες δεκαετίες έπαυσε να καλλιεργείται, όπως και οι παρακείμενοι αγροί, μάλιστα ο μέχρι το έτος 1985 κύριός του ..., παππούς μας, που πέθανε το έτος 1985, λόγω των ασχολιών του με το μεγάλο ιδιόκτητο ξενοδοχείο του "...", στις ..., ΔΕΝ ενδιαφερόταν για τα πολλά αγροτικά κτήματα που είχε, μεταξύ των οποίων και το επίδικο, οπότε ο δικαιοπάροχος - πατέρας της τριτανακόπτουσας εποφθαλμιώντας και θεωρώντας το επίδικο "χέρσο" ή "αδέσποτο" ως ακαλλιέργητο και παραμελημένο, στοχεύοντας στο μέλλον ώστε να δημιουργήσει, υπέρ αυτού και των κληρονόμων του, ψευδεπίγραφα ιδιοκτησιακά δικαιώματα, χωρίς να το νέμεται και κατέχει με οποιονδήποτε τρόπο, το "διέθεσε" με την διαθήκη του, περαιτέρω, στην διαδικασία της μερικής απαλλοτριώσεώς του, όπως και τα παρακείμενα για την διάνοιξη της οδού ..., το δήλωσε ως δικό του ενώ δεν το κατείχε καν, οπότε αναγνωρίσθηκε δικαιούχος με ...χρησικτησία, με βάση μαρτυρική κατάθεση που ήταν γενική για όλους τους διαδίκους, ότι δηλαδή: "Τα απαλλοτριωθέντα κτήματα είναι ιδιοκτησίες τους με βάση χρησικτησία", χωρίς ειδική μνεία γι' αυτόν.

Μετά το θάνατο (έτος 1984) του ... και εφόσον δημοσιεύθηκε η διαθήκη του με το υπ' αριθμ. 411/5-10-1993 πρακτικό του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, η αντίδικος - τριτανακόπτουσα, ως εκ διαθήκης κληρονόμος του, κατέλαβε το επίδικο ακίνητο των 4.000 τ.μ., θεωρώντας το ως ιδιοκτησία του πατέρα της, ενώ μέχρι τότε, επαναλαμβάνουμε ρητά και κατηγορηματικά, ΔΕΝ κατέχονταν ούτε από αυτήν ούτε βέβαια από τον "δικαιοπάροχο" πατέρα της, δηλαδή, στην συγκεκριμένη περίπτωση που κρίνεται υπήρξε μία προσχεδιασμένη και προμελετημένη ενέργεια ώστε να εμφανισθεί το επίδικο ακίνητο διακατεχόμενο από ετών, ώστε να γίνει σήμερα επίκληση κτήσης της κυριότητός του, με έκτακτη χρησικτησία".

Οι ως άνω, περιεχόμενοι στις προτάσεις τους, ισχυρισμοί των καθών - νυν αναιρεσιβλήτων, ουδόλως αποτελούν από μέρους τους "ομολογία", ως προς το ως άνω ζήτημα, όπως αβασίμως ισχυρίζεται με τον προκείμενο λόγο, η αναιρεσείουσα, αφού οι ισχυρισμοί αυτοί δεν είναι επιβλαβείς γιά τους αναιρεσιβλήτους, ούτε επωφελείς γιά την αναιρεσείουσα, προς απόδειξη του κρίσιμου ζητήματος της κυριότητος του επιδίκου ακινήτου.

Επομένως ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος. Ο από το αρθ. 559 αριθμ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται, όπως προαναφέρθηκε εάν το δικαστήριο, παρά το νόμο, έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Δεν συνιστά τον προκείμενο λόγο η λήψη υπόψη από το δικαστήριο της ουσίας περιστατικών διευκρινιστικών, που προέκυψαν από το αποδεικτικό υλικό, μολονότι δεν είχαν περιληφθεί στην ιστορική βάση της αγωγής (ΑΠ 483/2001, ΑΠ 848/2001).

Επομένως, ο ίδιος (πρώτος), κατά το άλλο σκέλος αυτού, πρόσθετος λόγος αναίρεσης, με τον οποίον αποδίδεται στο Εφετείο η πλημμέλεια ότι έλαβε υπόψη πράγματα που δεν προτάθηκαν και ασκούν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης και ειδικώτερα ότι "η απόφαση αιτιολογεί την απορριπτική της τριτανακοπής κρίση της προεχόντως με την παραδοχή ότι ο τίτλος κτήσης της κυριότητάς της αναιρεσείουσας δεν αφορά το επίδικο" παρότι οι αντίδικοι - αναιρεσίβλητοι δεν είχαν προβάλλει τέτοιον ισχυρισμό, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, διότι, η φράση την οποία, κατά τρόπο αποσπασματικό, απομονώνει η αναιρεσείουσα, από το σύνολο των αιτιολογιών της προσβαλλομένης απόφασης, δηλαδή ότι "η διαθήκη αυτή (του πατέρα της αναιρεσείουσας) αφορά ακίνητο που βρίσκεται σε άλλη περιοχή, δηλαδή στον ...

και όχι στην περιοχή ..., όπου κείται το επίδικο", δεν αναφέρεται σε περιστατικά που αποτελούν αυτοτελή ισχυρισμό, αλλά εμπεριέχεται στην προσβαλλομένη απόφαση, με βάση τα προκύψαντα από το αποδεικτικό υλικό, προς περαιτέρω διευκρίνιση και συμπλήρωση, των λοιπών παραδοχών της, που αναφέρονται στα πραγματικά περιστατικά, τα οποία θεμελιώνουν την κρίση του Εφετείου, για την απόρριψη, ως αβάσιμης της ασκηθείσας από την νυν αναιρεσείουσα τριτανακοπής, λόγω μη ύπαρξης κυριότητας αυτής επί του επιδίκου ακινήτου και επομένως, η λήψη υπόψη των ως άνω διευκρινιστικών πραγματικών περιστατικών δεν ιδρύει τον, από τον αριθμ. 8 του αρθ. 559 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, που δίκασε την έφεση που άσκησε η αναιρεσείουσα, κατά της απόφασης του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την οποία είχε απορριφθεί, ως κατ' ουσία αβάσιμη η τριτανακοπή της αναιρεσείουσας, με την οποία ζητούσε να ακυρωθούν η υπ' αριθμ. 157/2001 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, η υπ' αριθ. 31/1999 απόφαση της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων Σερρών και οι υπ' αριθμ. 2403 και 2916/2002 αποφάσεις της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών και να αναγνωρισθεί αυτή ως κυρία του περιγραφομένου σ' αυτήν ακινήτου (αγροτεμαχίου), δέχθηκε τα εξής: "To επίδικο ακίνητο [αγρός] που έχει έκταση 7.500 τ.μ.

βρίσκεται στη θέση ... της κτηματικής περιοχής ... και επί Τουρκοκρατίας ήταν δημόσια γαία [άρθρ. 3 του Οθωμ. Νόμου "περί γαιών" της 7ης Ραμαζάν 1274]. Το εν λόγω ακίνητο κατείχαν και καλλιεργούσαν αρχικά ο ... και μετά το θάνατό του, ο οποίος συνέβη κατά την τουρκοκρατία, ο υιός του ... μέχρι το 1932 οπότε και απεβίωσε.

Έτσι, εφόσον κατείχαν τον αγρό αυτό, σύμφωνα με την κατάθεση του μάρτυρα ... [βλ. τα ταυτάριθμα πρακτικά της 157/2001 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών] για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο της δεκαετίας προ της 20/5/1017 απέκτησαν επ' αυτού, δικαίωμα εξουσιάσεως [τεσσαρούφ] κατά το άρθρο 78 του ως άνω Οθωμανικού νόμου.

Το δικαίωμα αυτό εξουσιάσεως του ως άνω αγρού μετατράπηκε, δυνάμει του άρθρου 49 του Ν. 2052/1990 σε δικαίωμα πλήρους και αμετακλήτου κυριότητος επί ποσοστού 4/5 εξ αδιαιρέτου αυτού, στο υπόλοιπο δε 1/5 εξ αδιαιρέτου απέκτησε δυνάμει του αυτού ως άνω άρθρου δικαίωμα συγκυριότητος το Ελληνικό Δημόσιο. Στη συνέχεια δυνάμει των άρθρων 101-104 του, κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 2 του ν.δ. 4229/1929, εκδοθέντος διατάγματος της 11/12-11-1929, όπως τροπ.

με τα άρθρα 17, 18 και 19 του ν. 1540/1938 περιήλθε στον ως άνω l αυτοδικαίως και χωρίς εγγραφή στα βιβλία μεταγραφών και το ανήκον στο Ελληνικό Δημόσιο 1/5 εξ αδιαιρέτου του ως άνω αγρού, ως συνιδιοκτήτη αυτού κατά τα 4/5. Μετά το θάνατο του ως άνω l, που έλαβε χώρα το έτος 1932, το παραπάνω ακίνητο περιήλθε λόγω κληρονομικής διαδοχής στα τέκνα του ...

και ... Οι παραπάνω συνιδιοκτήτες, οι οποίοι συνέχισαν να κατέχουν και να καλλιεργούν τον ως άνω αγρό μεταβίβασαν αυτόν με πώληση στον ..., δυνάμει του υπ' αριθμ. ... πωλητηρίου συμβολαίου του τότε συμβολαιογράφου Σερρών Γεωργίου Φωτιάδη, που μεταγράφηκε νόμιμα, ο οποίος συνέχισε να τον καλλιεργεί μέχρι το θάνατό του το έτος 1985.

Μετά το θάνατο του τελευταίου ο επίδικος αγρός περιήλθε με κληρονομική διαδοχή κατά πλήρη κυριότητα, στα τέκνα του ... και ..., οι οποίοι και αποδέχθηκαν την ως άνω κληρονομιαία περιουσία, δυνάμει της υπ' αρ. ... έκθεσης αποδοχής κληρονομίας, που μεταγράφηκε νόμιμα. Στη συνέχεια οι ανωτέρω συγκύριοι, δυνάμει του υπ' αριθμ....

συμβολαίου δωρεάς και γονικής παροχής της συμβολαιογράφου Σερρών Νίκης Κούτσιου - Μαγκαλάκη, που μεταγράφηκε νόμιμα, μεταβίβασαν το ως άνω ακίνητο κατ' ισομοιρία στον τρίτο και τέταρτο των εφεσιβλήτων, έκτοτε δε αυτό το νέμονται διανοία κυρίου και καλή τη πίστει, επισκέπτοντάς τον συχνά και ασκώντας έλεγχο και εποπτεία επ' αυτού.

Έτσι οι τελευταίοι κατέστησαν συγκύριοι κατά ποσοστό 1/2 εξ αδιαιρέτου επί του ως άνω αγρού και με τακτική χρησικτησία προσμετρουμένης και της νομής των ως άνω δικαιοπαρόχων τους. Να σημειωθεί ότι το επίδικο, το οποίο στο αρχικό συμβόλαιο με αριθμό ...αναγράφεται με έκταση 7.500 τ.μ., στο υπ' αριθμ. ... συμβόλαιο δωρεάς δηλώθηκε με την πραγματική - κατά προσέγγιση - έκτασή του των 4.735 τ.μ.

εφόσον τμήματά του, είναι πρανή, δρόμος κ.λπ., ενώ τελικά μετά από ακριβή επιτόπια καταμέτρηση από την Τοπογραφική Υπηρεσία της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών βρέθηκε να έχει έκταση 5.417 τ.μ. [βλ. το υπ' αριθμ. 1... έγγραφο του Τμήματος Τοπογραφήσεως του Κτηματολογίου της Διεύθυνσης Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών].

Παρ' όλα αυτά, όμως, τμήμα της προαναφερθείσας έκτασης εκ 5.516,62 τ.μ., το οποίο συνορεύει ανατολικά με οδό ..., δυτικά με το υπ' αριθμ. 1286 τεμάχιο και το υπ' αριθμ. 1291 όμοιο ιδιοκτησίας Αποστ. Κακαβούτη και νότια με τον υπ' αριθμ. 1291 αγρό ιδιοκτησίας ... και τα με αριθμ. 1298 και 1293 τεμάχια από εσφαλμένη υπόδειξη των τότε οριοδεικτών συμπεριλήφθηκε από τα όργανα διανομής του αγροκτήματος ..., έτους 1936, στο υπ' αριθμ. 1289 τεμάχιο εκτάσεως 6.445 τ.μ., χαρακτηρίστηκε ως "Χερσολείβαδο κοινό" και κατόπιν μεταβιβάστηκε στον Δήμο Σερρών με την υπ' αριθμ. 31256/10-7-1957 απόφαση της Νομαρχίας Σερρών, που μεταγράφηκε νόμιμα.

Τα ίδια ως άνω δέχτηκε και η Επιτροπή Απαλλοτριώσεων Σερρών με την υπ' αριθμ. 31/1999 απόφασή της κι έκανε δεκτή την από 3/5/1999 αίτηση του τρίτου και τετάρτου των εφεσιβλήτων αναγνωρίζοντάς τους ως δικαιούχους του επιδίκου αγρού, όπως και η με αριθμ. 157/2001 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών, η οποία έγινε δεκτή από το Ελληνικό Δημόσιο με το υπ' αριθμ. 3085/2002 πρακτικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, με το οποίο, επιπρόσθετα, το πρώτο των εφεσιβλήτων παραιτήθηκε από την έφεση που είχε ασκήσει εναντίον της παραπάνω αποφάσεως [157/2001].

Αντίθετα η εκκαλούσα δεν απέδειξε ότι απέκτησε την κυριότητα του επιδίκου από κληρονομιά του πατέρα της, που πέθανε το έτος 1984, δυνάμει της υπ' αριθμ. ... δημόσιας διαθήκης της συμβολαιογράφου Σερρών Χρυσούλας Σουτζή, που δημοσιεύτηκε νόμιμα, καθόσον η διαθήκη αυτή αφορά ακίνητο που βρίσκεται σε άλλη περιοχή δηλαδή στον "..." και όχι στην περιοχή ...

όπου κείται το επίδικο. Τέλος δεν αποδείχθηκε ότι η εκκαλούσα απέκτησε την κυριότητα αυτού με έκτακτη χρησικτησία καθόσον δεν προέκυψε ότι νέμονταν το επίδικο με διάνοια κυρίου και καλή πίστη ο δικαιοπάροχος της εκκαλούσας από το έτος 1925 και η τελευταία από το θάνατό του [1984] μέχρι το έτος 2005. Και υπό τις ως άνω παραδοχές, το Εφετείο έκρινε ότι η ασκηθείσα τριτανακοπή ήταν απορριπτέα ως ουσία αβάσιμη και απέρριψε την έφεση κατά της απόφασης του Πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, επικυρώνοντας την τελευταία.

Με τον δεύτερο των προσθέτων λόγων προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με το να δεχθεί ότι οι καθών η τριτανακοπή - νυν τέταρτος και πέμπτος των αναιρεσιβλήτων είναι κύριοι του επιδίκου ακινήτου, υπέπεσε στις πλημμέλειες τις προβλεπόμενες α) από το αρθ. 559 αριθμ. 4 ΚΠολΔ, για υπέρβαση δικαιοδοσίας, εκ του ότι προέβη σε έλεγχο των διοικητικών πράξεων, με τις οποίες είχε γίνει η διανομή και η εκ της διανομής παραχώρηση, από το Δημόσιο στο Δήμο, κοινόχρηστης έκτασης, μέρος της οποίας συμπίπτει με το επίδικο ακίνητο, β) από το άρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, γιά εσφαλμένη εφαρμογή των διατάξεων του Ν. 1080/1981 και των αρθ. 4 Ν 1539/1938 και αρθ. 21 ΝΔ/τος 22.4/6-5-1926 εκ του ότι δέχθηκε κτήση κυριότητας με χρησικτησία του επιδίκου από τους δύο τελευταίους αναιρεσιβλήτους, παρά την παραδοχή της, ότι το επίδικο ανήκε στην κυριότητα του Δημοσίου και γ) από το αρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ, ένεκα ανεπαρκούς αιτιολογίας, εκ του ότι δεν εκτίθεται στην προσβαλλομένη απόφαση "το είδος, το περιεχόμενο και οι συνθήκες της εκ παραδρομής παραχώρησης του επιδίκου από το Δημόσιο στο Δήμο Σερρών".

Ο λόγος αυτός, κατά το από το αρθ. 559 αριθμ. 4 ΚΠολΔ, μέρος αυτού, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι στηρίζεται επί της εσφαλμένης προϋπόθεσης ότι το Εφετείο προέβη σε έλεγχο των ως άνω αναφερομένων διοικητικών πράξεων. Ομοίως, απορριπτέος, ως αβάσιμος είναι και κατά το μέρος αυτού, από το αρθ. 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, δεδομένου ότι το Εφετείο, σύμφωνα με τις προαναφερθείσες παραδοχές του, δεν δέχθηκε ότι το επίδικο ακίνητο ανήκε στην κυριότητα του Δημοσίου, ώστε να δικαιούται η τριτανακόπτουσα (ή ο δικαιοπάροχός της) να ζητήσει την προς αυτήν παραχώρηση, κατ' εφαρμογή των διατάξεων του Ν. 1080/1981, όπως εσφαλμένα ισχυρίζεται η αναιρεσείουσα, στηρίζουσα επί εσφαλμένης προϋπόθεσης το λόγο αυτό, αλλ' αντιθέτως, δέχθηκε ότι το επίδικο ουδέποτε περιήλθε στο Δημόσιο και ότι "από εσφαλμένη υπόδειξη συμπεριλήφθηκε στο κοινό χερσολείβαδο" και επομένως οι φερόμενες ως εσφαλμένα μη εφαρμοσθείσες διατάξεις, δεν είχαν εφαρμογή στην προκειμένη περίπτωση.

Ο ίδιος λόγος, κατά το τρίτο, από το άρθ. 559 αριθμ. 19 ΚΠολΔ σκέλος αυτού λόγος, είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι οι επικαλούμενες αιτιάσεις για δήθεν ανεπάρκεια αιτιολογιών, αναφέρονται σε ζήτημα, το οποίο δεν ασκεί ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, δεδομένου ότι οι ειδικώτερες συνθήκες υπό τις οποίες το επίδικο, από εσφαλμένη υπόδειξη, συμπεριελήφθη στο κοινό χερσολείβαδο, δεν ασκούν νομική επιρροή επί του κρισίμου ζητήματος της ύπαρξης ή μη κυριότητας της αναιρεσείουσας επί του επιδίκου ακινήτου.

Και επομένως δεν ήταν απαραίτητο να συμπεριληφθούν στις αιτιολογίες της προσβαλλομένης απόφασης. Ο τελευταίος, από το αρθ. 559 αριθμ. 11 ΚΠολΔ, πρόσθετος λόγος αναίρεσης περί μη λήψης υπόψη, από το Εφετείο των αναφερομένων στο αναιρετήριο αποδεικτικών μέσων (εγγράφων) και ειδικώτερα α) της υπ' αριθμ. 31256/1957 απόφασης του Νομάρχη Σερρών, β) της υπ' αριθμ.

πρωτ. 10135/1999 βεβαίωσης του Τμήματος Τοπογραφήσεων και Κτηματολογίου της Δ/νσης Πολεοδομίας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών, γ) της από 6-6-1994 αίτησης της νυν αναιρεσείουσας προς το Δήμο Σερρών, με το συνημμένο τοπογραφικό διάγραμμα και την υπ' αριθμ. πρωτ. 1676/2005 βεβαίωση του Δήμου Σερρών, δ) του υπ' αριθμ.

πρωτ. 1227/2002 εγγράφου της Δ/νσης Γεωργίας, ε) της υπ' αριθμ. 36/2006 πρόσκλησης της Επιτροπής Απαλλοτριώσεων Νομού Σερρών, στ) του υπ' αριθμ. 468/Φ111/2004 εγγράφου της Κτηματικής Υπηρεσίας του Ν. Σερρών, ζ) της από 5-6-1998 πρόσκλησης του Ελληνικού Δημοσίου προς τη νυν αναιρεσείουσα, η) του πίνακα της Κτηματικής Υπηρεσίας Ν.

Σερρών και θ) του από 22-9-1981 κτηματολογικού διαγράμματος του τοπογράφου μηχανικού Τσούρα Θ., τα οποία η τριτανακόπτουσα - νυν αναιρεσείουσα είχε επικαλεσθεί και προσκομίσει ενώπιόν του, είναι απορριπτέος, ως αβάσιμος, διότι από τα διαλαμβανόμενα στο αιτιολογικό της αναιρεσιβαλλομένης απόφασης, ότι το Δικαστήριο εστήριξε το αποδεικτικό του πόρισμα και στα έγγραφα που οι διάδικοι επικαλούνται και προσκομίζουν, ουδεμία καταλείπεται αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και τα ως άνω, στα οποία αναφέρεται ο λόγος αυτός, έγγραφα, έστω και εάν δεν μνημονεύονται ειδικώς αυτά.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αναίρεση και οι πρόσθετοι λόγοι αυτής και να καταδικασθεί η ηττηθείσα αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των παραστάντων αναιρεσιβλήτων (αρθ. 176 και 183 ΚΠολΔ) κατά τα οριζόμενα στο διατακτικό (χωριστά για τον καθένα εξ αυτών, διότι παραστάθηκαν με διαφορετικό πληρεξούσιο δικηγόρο και κατέθεσαν χωριστά δικόγραφα προτάσεων).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-11-2007 αίτηση και τους από 2-1-2009 προσθέτους λόγους της Χ για αναίρεση της υπ' αριθμ. 1744/2007 απόφασης του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη των παραστάντων αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει για τον καθένα εξ αυτών στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 27 Μαΐου 2010. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 12 Οκτωβρίου 2010.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ