144/2018 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 144 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 144/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Χαράλαμπο Καλαματιανό, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου και Χρήστο Βρυνιώτη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2017, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Γ. Σ. του Κ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Σαμαρά, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ο αναιρεσείων παραιτείται από το δικόγραφο της από 9-9-2016 αιτήσεώς του για αναίρεση της 459/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ως προς τους 1ο και 2η των αναιρεσιβλήτων Α. Π. του Β. και ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "...", αντίστοιχα.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Α. Π. του Β., κατοίκου ..., 2) ομόρρυθμης εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στο … και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο και 3) ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΗΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΑΠΟ ΑΤΥΧΗΜΑΤΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, ως ειδικού διαδόχου της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", της οποίας η άδεια λειτουργίας ανακλήθηκε, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Μανουσάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 16-12-2008 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 75/2010 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 23/2012 μη οριστική και 459/2013 οριστική του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 9-9-2016 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Σοφία Ντάντου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και το 3ο των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος του 3ου των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις διατάξεις των άρθρων 294, 296 και 297 του ΚΠολΔ, που εφαρμόζονται, σύμφωνα με το άρθρο 573 παρ. 1 του ίδιου κώδικα και στη διαδικασία της δίκης για την αναίρεση, προκύπτει ότι η παραίτηση, ολική ή μερική από το δικόγραφο του ένδικου μέσου που έχει ασκηθεί, άρα και από το δικόγραφο της αναιρέσεως, μπορεί να γίνει και με προφορική δήλωση, προτού αρχίσει η προφορική συζήτηση της υπόθεσης, που καταχωρίζεται στα πρακτικά (Oλ.ΑΠ 20/1999). Η κατά τα άνω δήλωση παραιτήσεως από το δικόγραφο της αναιρέσεως -όχι από το δικαίωμα- μπορεί να γίνει και από τον υπογράφοντα αυτό πληρεξούσιο Δικηγόρο (ΑΠ 1317/2003). Στην προκειμένη περίπτωση κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από το πινάκιο, ο υπογράφων το δικόγραφο της από 9.9.2016 αιτήσεως αναιρέσεως Ιωάννης Σαμαράς, με δήλωσή του, που καταχωρήθηκε στα πρακτικά της παρούσας δίκης, δήλωσε ότι παραιτείται από το δικόγραφο της από 9.9.2016 αιτήσεως για αναίρεση της 459/2013 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, ως προς τους πρώτο και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων Α. Π. και ομόρρυθμη εταιρία με την επωνυμία "... Ο.Ε.", αντιστοίχως. Επομένως η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως πρέπει να θεωρηθεί ότι δεν ασκήθηκε και να κηρυχθεί καταργημένη η επ' αυτής δίκη ως προς τους πρώτο και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων, να ερευνηθεί δε κατά τα λοιπά.

Κατά τη διάταξη της παρ. 3 του άρθρου 10 του ν. 489/1976 "το πρόσωπο που ζημιώθηκε έχει από την ασφαλιστική σύμβαση και μέχρι το ποσό αυτής ιδία αξίωση κατά του ασφαλιστή. 2... 3. Σε περίπτωση που έχουν ζημιωθεί περισσότερα πρόσωπα, όταν το σύνολο των αποζημιώσεων που πρέπει να καταβληθούν από τον υπαίτιο υπερβαίνει το ασφαλιστικό ποσό, το δικαίωμα καθενός από αυτούς κατά του ασφαλιστή περιορίζεται σύμμετρα μέχρι τη συμπλήρωση του όλου ασφαλιστικού ποσού.

Αν ο ασφαλιστής, ο οποίος αγνοεί την ύπαρξη ή το μέγεθος άλλων απαιτήσεων ή μετά από δικαστική απόφαση, κατέβαλε σε κάποιο από τα πρόσωπα αυτά ποσό ανώτερο από το μερίδιο που αναλογεί σ' αυτόν, ο ασφαλιστής υποχρεούται έναντι των λοιπών ζημιωθέντων μόνο μέχρι τη συμπλήρωση του ασφαλιστικού ποσού. Τα πρόσωπα αυτά έχουν δικαίωμα αναγωγής κατά αυτού που αποζημιώθηκε καθ' υπέρβαση".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η έναντι του παθόντος τρίτου ευθύνη του ασφαλιστή από την ασφαλιστική σύμβαση ποσοτικά περιορίζεται μέχρι το κατά το χρόνο του ατυχήματος ισχύον ελάχιστο ασφαλιστικό ποσό. Το τελευταίο δεν ισχύει για κάθε παθόντα και γενικά δικαιούχο της αποζημιώσεως, αλλά ισχύει για όλους τους παθόντες ή δικαιούχους από το ίδιο ατύχημα.

Η καταβολή από τον ασφαλιστή σε δικαιούχο ποσού αποζημιώσεως που του επιδικάστηκε με τελεσίδικη ή προσωρινά εκτελεστή απόφαση, σε έκταση τέτοια που να εξαντλεί το ασφαλιστικό ποσό, απαλλάσσει τον ασφαλιστή έναντι άλλων δικαιούχων που ασκούν ακολούθως αξιώσεις αποζημιώσεως κατά του ασφαλιστή (ΑΠ 1904/2007).

Για τον υπολογισμό του ύψους των απαιτήσεων στις σχέσεις μεταξύ ζημιωθέντων τρίτων και ασφαλιστή δεν περιλαμβάνονται οι τόκοι και τα δικαστικά έξοδα (ΑΠ 1217/2011).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη 459/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας, έγιναν δεκτά τα ακόλουθα: "...Εκτός δε από τον ενάγοντα, κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας είχαν ασκήσει αγωγές αποζημιώσεως και η επιβαίνουσα του οχήματος που οδηγούσε αυτός, Μ. Τ., η οποία είχε τραυματισθεί κατά το επίδικο ατύχημα, όπως και το ΙΚΑ, για τις αξιώσεις αποζημιώσεως του ενάγοντος που είχε καλύψει τούτο και είχαν μεταβιβασθεί στο τελευταίο.

Πιο συγκεκριμένα, εκτός από την υπό κρίση αγωγή, κατά της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας είχαν ασκηθεί: Α) από τον ενάγοντα, α) η αριθ. καταθ. …/22-3-2002 αγωγή, επί της οποίας, κατόπιν εφέσεως κατά της 19/2003 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, εκδόθηκε η 750/2004 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία, για τη ζημία που υπέστη από το επίδικο ατύχημα κατά το χρονικό διάστημα από 2-4-2001 έως 21-3-2002, του επιδικάσθηκε τελεσιδίκως το ποσόν των 246.922,81 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής αυτής μέχρι την εξόφληση, και β) η αριθ.

καταθ. …/4-8-2005 αγωγή, επί της, οποίας, κατόπιν εφέσεως κατά της 140/2006 αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, εκδόθηκε η 768/2008 απόφαση του Δικαστηρίου τούτου, με την οποία, για τη ζημία που υπέστη από το επίδικο ατύχημα κατά το χρονικό διάστημα από 22-3-2002 έως 31-7-2005, του επιδικάσθηκε τελεσιδίκως το ποσόν των 106.134,56 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της ανωτέρω αγωγής μέχρι την εξόφληση, Β) από την Μ.

Τ., η αριθ. καταθ. …/22-3-2002 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η 19/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία της επιδικάσθηκε τελεσιδίκως το ποσόν των 6.178 ευρώ, και Γ) από το ΙΚΑ, η αριθ. καταθ. …/9-6-2004 αγωγή, επί της οποίας εκδόθηκε η 267/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, με την οποία του επιδικάσθηκε τελεσιδίκως το ποσόν των 17.758,50 ευρώ, νομιμοτόκως από την επίδοση της αγωγής του μέχρι την εξόφληση.

Επί τη βάσει των αποφάσεων αυτών η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία κατέβαλε: α) στην Μ. Τ., το ποσόν των 6.178 ευρώ, που της επιδικάσθηκε με την 19/2003 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, β) στο ΙΚΑ, το ποσόν των 29.354,19 ευρώ, για το κεφάλαιο και τους τόκους της απαιτήσεώς του που του επιδικάσθηκε με την 267/2005 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου και γ) στον ενάγοντα, το συνολικό ποσόν των 458.365,15 ευρώ, για το κεφάλαιο και τους τόκους των απαιτήσεών του που του επιδικάσθηκαν με τις 750/2004 και 768/2008 αποφάσεις του Δικαστηρίου τούτου, και συνολικά το ποσόν των 493.897,34 ευρώ (6.178 + 29.354,19 + 458.365,15), το οποίο δεν αμφισβητείται από τους λοιπούς διαδίκους ότι πλήρωσε ως άνω η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία για τις προεκτεθείσες αιτίες.

Επομένως, από το ποσόν των 500.000 ευρώ, που συνιστούσε το εκ του νόμου όριο ευθύνης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας για σωματικές βλάβες, κατά το χρόνο του ατυχήματος, μετά την αφαίρεση του ποσού των 493.897,34 ευρώ που αυτή κατέβαλε ως άνω, απέμεινε το ποσόν των 6.102,66 ευρώ (500.000 - 493.897,34), μέχρι του οποίου περιορίσθηκε πλέον, σύμφωνα με τα διαλαμβανόμενα στη μείζονα σκέψη η σε ολόκληρο ευθύνη της με τους λοιπούς εναγομένους για την αποθετική ζημία του ενάγοντος που αποτελεί το αντικείμενο της κρινομένης αγωγής...

Ωστόσο, ο ενάγων, για την αποθετική ζημία που υπέστη, λόγω της ανικανότητάς του για εργασία, κατά το επίδικο χρονικό διάστημα από 1-8-2005 έως 31-12-2008, όπως προαναφέρθηκε, δικαιούται ως αποζημίωση το ποσόν των 39.230,39 ευρώ, από το οποίο οι λοιποί εναγόμενοι, πέραν του ποσού των 6.102,66 ευρώ, μέχρι του οποίου ενέχονται σε ολόκληρον με την εναγομένη ασφαλιστική εταιρία, έχουν ατομική υποχρέωση να καταβάλουν, σε ολόκληρο έκαστος, προς τον ενάγοντα το ποσόν των 33.127,73 ευρώ (39.230,39 - 6.102,66).

Το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο, όμως, με την εκκαλουμένη απόφαση δέχθηκε ότι η ατομική υποχρέωση των πρώτου και δευτέρας των εναγομένων ανέρχεται στο ποσόν των 17.189,67 ευρώ, καθόσον έκρινε ότι η αποθετική ζημία του ενάγοντος κατά το επίδικο χρονικό διάστημα ανήλθε στο ποσόν των 23.292,33 ευρώ, αντί του ποσού των 39.230,39 ευρώ.

Συνεπώς, έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων και πρέπει η εκκαλουμένη απόφαση να εξαφανισθεί κατά το συναφές κεφάλαιό της, δεκτής γενομένης της έφεσης του ενάγοντος κατά το αντίστοιχο σκέλος της και ως βάσιμη κατ' ουσίαν. Ωστόσο, κρίνεται αναγκαίο να εξαφανισθεί στο σύνολό της για την ενότητα του τίτλου εκτελέσεως.

Κατ' ακολουθίαν, αφού κρατηθεί η υπόθεση από το Δικαστήριο τούτο, πρέπει να γίνει δεκτή η αγωγή εν μέρει κατ' ουσίαν και να υποχρεωθούν οι δύο πρώτοι των εναγομένων, καθένας σε ολόκληρο, να καταβάλουν στον ενάγοντα το ποσόν των 39.230,39 ευρώ, από το οποίο το ποσόν των 6.102,66 ευρώ να υποχρεωθεί σε ολόκληρο με αυτούς να καταβάλει στον ενάγοντα και το Επικουρικό Κεφάλαιο, ως υπεισελθόν στη δικονομική θέση της τρίτης των εναγομένων, ασφαλιστικής εταιρίας, της οποίας ανακλήθηκε οριστικά η άδεια λειτουργίας, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση...".

Όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, που παραδεκτά κατ' άρθρο 561 παρ. 2 του ΚΠολΔ επισκοπούνται για την έρευνα του από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ αναιρετικού λόγου της ένδικης αίτησης αναίρεσης, η εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "..." στην θέση της οποίας, λόγω ανακλήσεως της άδειας λειτουργίας της, υπεισήλθε το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, ως εναγομένη στην αγωγή του αναιρεσείοντος, με δήλωση που καταχωρήθηκε στα ταυτάριθμα με την 75/2010 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου πρακτικά, προέβαλε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Βόλου και στο Εφετείο Λάρισας ως εφεσίβλητο, στην με αριθμό καταθ.

…/22.6.2010 έφεση με τις από 11.4.2013 έγγραφες προτάσεις του κατά του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος ότι: δυνάμει του υπ' αριθμ. …ασφαλιστηρίου συμβολαίου ασφάλιζε το με αριθμό κυκλ. …ΙΧΦ αυτοκίνητο μέχρι του ποσού των 485.000,00 ευρώ αρχικά και ακολούθως μέχρι του ποσού των 500.000,00 ευρώ (άρθρο 33 παρ. 2 Ν. 3746/2009 ΦΕΚ Α' 27/16.2.2009) έναντι του οποίου ήδη έχει καταβάλει συνολικά το ποσό των 493.897,34 ευρώ στους εκ του ιδίου ατυχήματος κατονομαζόμενους ειδικά δικαιούχους, στον ενάγοντα - αναιρεσείοντα σε εκτέλεση των 750/2004 και 768/2008 τελεσίδικων αποφάσεων του Εφετείου Λάρισας, τα ποσά των 246.922,81 ευρώ και 106.134,55 ευρώ, αντιστοίχως, στην Μ.

Τ. σε εκτέλεση της 19/2003 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου, το ποσό των 6.178,00 ευρώ, στο ΙΚΑ σε εκτέλεση της 267/2005 απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Βόλου το ποσό των 17.758,50 ευρώ. Από τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, προκύπτει ότι η αποθετική ζημία, που υπέστη ο ενάγων, λόγω ανικανότητάς του προς εργασία, κατά το επίδικο από 1.8.2005 έως 31.12.2008 χρονικό διάστημα ανέρχεται στο ποσό των 39.230,39 ευρώ, το οποίο πρέπει να καταβάλουν στον ενάγοντα οι δύο πρώτοι των εναγομένων (Α.

Π. και "... Ο.Ε."), καθένας εις ολόκληρο. Αντίθετα ως προς το αναιρεσίβλητο Επικουρικό Κεφάλαιο, το Εφετείο έκρινε ότι η εις ολόκληρο μαζί με τους δύο πρώτους εναγομένους ευθύνη του ανέρχεται στο ποσό των 6.102,66 ευρώ, διότι με το ποσό αυτό καλύπτεται το όριο ευθύνης του ασφαλιστή, που ανέρχεται στο ποσό των 500.000,00 ευρώ.

Κατά τις παραδοχές όμως της προσβαλλόμενης απόφασης προς εξεύρεση του ποσοτικού ορίου της ευθύνης του ασφαλιστή, το Εφετείο συνυπολόγισε τους τόκους και τα έξοδα στα επιδικασθέντα κατ' επιταγή των ως άνω τελεσίδικων αποφάσεων ποσά, που ενώ ανέρχονται κατά κεφάλαιο επιδικασθέν σε 376.993,87 ευρώ (ήτοι: 246.922,81 + 106.134,56 + 17.758,50 + 6.178,00) τα υπολόγισε σε 493.897,34 ευρώ, υπολογίζοντας και τους τόκους των ανωτέρω ποσών.

Με την κρίση του, όμως, αυτή το Εφετείο παραβίασε τις ουσιαστικές διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 5 του ν. 489/1976 και 346 ΑΚ, καθόσον το ποσοτικό όριο ευθύνης του ασφαλιστή δεν περιλαμβάνει τόκους και έξοδα, αφού συνυπολογισμός στο εκάστοτε όριο ευθύνης του ασφαλιστή και των δικονομικών τόκων με τα λοιπά συναφή έξοδα θα αποτελούσε στην ουσία διαστρέβλωση της λειτουργικής αποστολής του άρθρου 346 ΑΚ.

Εξάλλου η υπ' αριθμ. Κ4/585/5.4.1978 απόφαση με τα άρθρα 5 και 22 της οποίας ορίσθηκε ότι το ανώτατο όριο ευθύνης του ασφαλιστή, μαζί με τους τόκους, τις δικαστικές δαπάνες και τα υπόλοιπα έξοδα δεν μπορεί να υπερβεί τα ποσά που αναγράφονται στο ασφαλιστήριο συμβόλαιο, βρίσκεται έξω από τα όρια της εξουσιοδότησης του άρθρου 6 παρ. 5 του v. 489/1976 καθ' ό μέρος καθορίζει, πέρα από τους όρους του ασφαλιστηρίου συμβολαίου, την τύχη άλλων υποχρεώσεων του ασφαλιστή απέναντι στον ζημιούμενο, που δεν προκύπτουν απευθείας από την ασφαλιστική σύμβαση, όπως είναι η υποχρέωση του οφειλέτη χρηματικής παροχής για την καταβολή τόκων από την υπερημερία ή την επίδοση της αγωγής ή για πληρωμή δικαστικών δαπανών.

Εξάλλου, η τυχόν υπάρχουσα στην ασφαλιστική σύμβαση απαλλακτική ρήτρα για τόκους και δαπάνες, δεν μπορεί να αντιταχθεί από τον ασφαλιστή εναντίον του ζημιωθέντος, που ασκεί την προβλεπόμενη από το άρθρο 10 ευθεία αξίωσή του, γιατί το άρθρο 11 του ν. 489/1976 αποκλείει την προβολή των ενστάσεων, που απορρέουν από την ασφαλιστική σύμβαση εναντίον του ζημιούμενου προσώπου.

Επομένως το Εφετείο, το οποίο με την προσβαλλόμενη απόφασή του στα επιδικασθέντα με τις προεκτεθείσες δικαστικές αποφάσεις αγωγικά κεφάλαια, που ανέρχονται στο συνολικό ποσό των 376.993,87 ευρώ πρόσθεσε και τους τόκους και ακολούθως έκρινε ότι το συνολικό ποσοτικό όριο της ευθύνης του ασφαλιστή και ήδη του Επικουρικού Κεφαλαίου ανέρχεται στο ποσό των 493.897,34 ευρώ εσφαλμένα ερμήνευσε και εφάρμοσε τις διατάξεις των άρθρων 6 παρ. 5, 10 παρ. 1 του ν. 489/1976 και 346 ΑΚ, όπως ο αναιρεσείων με τον μοναδικό από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης παραπονείται, ο οποίος πρέπει να γίνει δεκτός.

Κατόπιν αυτών, αφού θεωρηθεί ως μη ασκηθείσα η αναίρεση ως προς τους πρώτο και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων και κηρυχθεί καταργημένη η δίκη ως προς αυτούς, πρέπει ν' αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς το τρίτο αναιρεσίβλητο, να παραπεμφθεί κατά το αναιρούμενο μέρος για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που την εξέδωσε, συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, να διαταχθεί η επιστροφή του παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ.

ε' ΚΠολΔ) και να καταδικασθεί το τρίτο αναιρεσίβλητο στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει καταργημένη τη δίκη επί της από 9.9.2016 αιτήσεως για αναίρεση της 459/2013 απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας ως προς τους πρώτο και δεύτερη των αναιρεσιβλήτων.

Αναιρεί την 459/2013 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας ως προς το τρίτο αναιρεσίβλητο ν.π.ι.δ. με την επωνυμία "Επικουρικό Κεφάλαιο Ασφάλισης Ευθύνης από Ατυχήματα Αυτοκινήτων".

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο τμήμα, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο Δικαστήριο, που την εξέδωσε, συντιθέμενο από άλλους Δικαστές.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα. Και

Καταδικάζει το τρίτο αναιρεσίβλητο στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε τρεις χιλιάδες (3.000,00) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Δεκεμβρίου 2017.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιανουαρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ