144/2014 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 144 / 2014 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 144/2014

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1'Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Βασίλειο Λυκούδη, Αντιπρόεδρο Αρείου Πάγου, Ανδρέα Δουλγεράκη, Νικόλαο Πάσσο, Δημήτριο Κόμη και Μιχαήλ Αυγουλέα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Νοεμβρίου 2013, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Των αναιρεσειόντων: 1) I. (Ι.) V. (Β.) του Δ., κατοίκου ..., 2) S. (Σ.) A. (Α.), κατοίκου ..., 3) K. (Χ.) S. (Σ.) συζ. Y. (Γ.) B. (Μ.), κατοίκου ..., 4) B. (Μ.) Y. (Γ.) του E. (Ε.), κατοίκου ..., 5) T. (Τ.) Y. (Γ.) του Μ., κατοίκου ..., 6) I. (Ι.) L. (Λ.) του Ι., κατοίκου ... και 7) K. (Κ.) A. (Α.), κατοίκου ... . Οι 1ος, 3η, 4ος, 5ος και 6η των αναιρεσειόντων εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κωνσταντόπουλο, ενώ οι 2ος και 7ος δεν παραστάθηκαν, ούτε εκπροσωπήθηκαν στο ακροατήριο.

Β. Των αναιρεσειόντων - καλούντων: 1) I. (Ι.) V. (Β.) του Δ., κατοίκου ..., 2) K. (Χ.) S. (Σ.) συζ. Y. (Γ.) B. (Μ.), κατοίκου ..., 3) B. (Μ.) Y. (Γ.), κατοίκου ..., 4) T. (Τ.) Y. (Γ.), κατοίκου ... και 5) I. (Ι.) L. (Λ.), κατοίκου ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Νικόλαο Κωνσταντόπουλο.

Του αναιρεσιβλήτου - καθ' ου η κλήση: ΝΠΔΔ με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ", ως καθολικού και ειδικού διαδόχου του (αρχικού διαδίκου) ν.π.δ.δ. με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ", που εδρεύει στην Πάτρα και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξανδρο Καλαβρό, που δήλωσε στο ακροατήριο την ως άνω αλλαγή - διαδοχή.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-12-2006 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων και άλλων προσώπων, που δεν είναι διάδικοι στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Πατρών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 403/2007 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1094/2008 του Εφετείου Πατρών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησαν οι αναιρεσείοντες με την από 20-3-2009 αίτησή τους.

Εκδόθηκε η 1676/2010 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Η υπόθεση επανήλθε για συζήτηση με την από 22-3-2011 κλήση των ήδη αναιρεσειόντων - καλούντων και του ήδη 7ου αναιρεσείοντος K. (Κ.) A. (Α.).

Εκδόθηκε η 1494/2012 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία και πάλι κήρυξε τη συζήτηση απαράδεκτη. Η υπόθεση επανέρχεται ξανά για συζήτηση με την από 14-5-2013 κλήση των αναιρεσειόντων - καλούντων.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μιχαήλ Αυγουλέας διάβασε την από 12-1-2010 έκθεση του ήδη αποχωρήσαντος από την Υπηρεσία, τότε Αρεοπαγίτη και μετέπειτα Αντιπροέδρου Αρείου Πάγου Σπυρίδωνος Ζιάκα, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των παραστάντων αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

1. Από τις διατάξεις των άρθρων 94 παρ. 1, 96 παρ. 1, και 97 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, στα πολιτικά δικαστήρια οι διάδικοι έχουν υποχρέωση να παρίστανται με πληρεξούσιο δικηγόρο. Η πληρεξουσιότητα δίδεται είτε με συμβολαιογραφικό έγγραφο, είτε με προφορική δήλωση, που καταχωρίζεται στα πρακτικά. Η πληρεξουσιότητα αυτή παρέχει το δικαίωμα να παριστά στο δικαστήριο εκείνο που την παρείχε, να ενεργεί όλες τις κύριες και παρεπόμενες πράξεις που αφορά τη διεξαγωγή της δίκης, στις οποίες περιλαμβάνονται, πλην άλλων, και η άσκηση ενδίκων μέσων, καθώς και να παρίστανται στις αντίστοιχες δίκες που δημιουργούνται από τις πράξεις αυτές.

Περαιτέρω, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 104 του ΚΠολΔ, για τις προπαρασκευαστικές πράξεις και κλήσεις έως τη συζήτηση στο ακροατήριο θεωρείται ότι υπάρχει πληρεξουσιότητα, ενώ για τη συζήτηση στο ακροατήριο απαιτείται ρητή πληρεξουσιότητα, και αν δεν υπάρχει κηρύσσονται άκυρες όλες οι πράξεις, ακόμη και εκείνες που είχαν γίνει προηγουμένως, το δε δικαστήριο εξετάζει αυτεπαγγέλτως, σε κάθε στάση της δίκης, την έλλειψη της πληρεξουσιότητας, καθώς και την υπέρβασή της.

Από το συνδυασμό των, ως άνω, διατάξεων, προς εκείνες των άρθρων 105, 576 παρ. 2 και 577 παρ. 1 και 2 του ίδιου Κώδικα, προκύπτει ότι, αν απόντες είναι οι φερόμενοι ως ασκήσαντες την αναίρεση διάδικοι, χωρίς να αποδεικνύεται πληρεξουσιότητα για την άσκησή της, αυτή απορρίπτεται ως απαράδεκτη. Στην προκειμένη περίπτωση οι δεύτερος και έβδομη των αναιρεσειόντων οι οποίοι δεν εμφανίσθηκαν στο ακροατήριο κατά τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της παρούσας, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης από τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε εκπροσωπήθηκαν με οποιοδήποτε νόμιμο τρόπο κατά τα δικάσιμο αυτή, κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα από τους λοιπούς ομοδίκους της, όπως τούτο προκύπτει από τις μετ' επίκληση προσκομιζόμενες υπ' αρ. 3755Γ/29-7-2013 και 5070Β/30-7-2013, εκθέσεις επιδόσεως των δικαστικών επιμελητών, αντίστοιχα των Πρωτοδικείων Αθηνών και Πατρών ...

και .... Την αίτηση αναίρεσης άσκησε και ως προς την απολιπόμενους, ως άνω, αναιρεσείοντες ο δικηγόρος Πατρών Άγγελος Αγγελόπουλος, για τον οποίο, όμως δεν αποδεικνύεται ότι του είχε παρασχεθεί η σχετική πληρεξουσιότητα με συμβολαιογραφικό έγγραφο για την άσκηση της κρινόμενης αίτησης. Επομένως η αίτηση αναίρεσης ως προς τους προαναφερόμενους, δεύτερο και έβδομη των αναιρεσειόντων είναι άκυρη και, κατά συνέπεια, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτη.

2. Επειδή κατά το άρθρο. 62 ΚΠολΔ ικανός να είναι διάδικος είναι εκείνος που έχει την ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, την οποίαν όμως ικανότητα δεν έχει το φυσικό μεν πρόσωπο μετά το θάνατό του (άρθρα 34 και 35 ΑΚ), το νομικό δε πρόσωπο, ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου, αφότου τούτο κατά νόμο έπαυσε να υπάρχει.

Το τελευταίο, προκειμένου περί ν.π.δ.δ., μπορεί να γίνει και με την κατάργηση αυτού με νόμο. Εξάλλου, κατά το άρθρο 73 ΚΠολΔ, το δικαστήριο εξετάζει και αυτεπαγγέλτως εάν συντρέχει η κατά το άρθρο 62 προϋπόθεση, ενόψει και του άρθρου 313 § 1 στοιχ. δ' του ίδιου Κώδικα, κατά το οποίο μπορεί να επιδιωχθεί με αγωγή ή ένσταση η αναγνώριση ανυπαρξίας δικαστικής αποφάσεως, εάν αυτή εκδόθηκε σε δίκη που διεξήχθη κατά ανυπάρκτου προσώπου.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 241 του ν. 3463/2006 "Κώδικας Δήμων και Κοινοτήτων", που έχει εφαρμογή, κατά το χρόνο άσκησης της κρινόμενης αίτησης, υπό τον τίτλο "Συγχώνευση - Κατάργηση νομικών προσώπων δημοσίου δικαίου". ορίζεται ότι "1. Η Συγχώνευση δημοτικών ή κοινοτικών νομικών προσώπων σε ένα νομικό πρόσωπο, συναφούς σκοπού, γίνεται με απόφαση του Γενικού Γραμματέα της Περιφέρειας, που εκδίδεται ύστερα από απόφαση του οικείου δημοτικού ή κοινοτικού συμβουλίου και δημοσιεύεται στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως.

Από τη δημοσίευση της ανωτέρω απόφασης για τη Συγχώνευση στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, το νέο νομικό πρόσωπο, στο οποίο συγχωνεύθηκαν τα άλλα, υποκαθίσταται αυτοδικαίως και χωρίς καμία άλλη διατύπωση, σε όλα εν γένει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των συγχωνευθέντων νομικών προσώπων, εξομοιούμενο με καθολικό διάδοχο ... .

Οι εκκρεμείς δίκες συνεχίζονται από το νέο νομικό πρόσωπο χωρίς καμία ειδικότερη διατύπωση για τη συνέχιση από αυτό ...". Από τις διατάξεις αυτές συνάγεται ότι είναι απαράδεκτη η κλήση για συζήτηση ενδίκου μέσου, που επιδίδεται σε ΝΠΔΔ, που καταργήθηκε ή συγχωνεύθηκε, μετά την άσκηση του ενδίκου μέσου και πριν τη συζήτηση, εκτός εάν ο καθολικός διάδοχος αυτού εμφανισθεί και δηλώσει ότι διαδέχθηκε τον αρχικό διάδικο.

Στην προκειμένη περίπτωση, από τα διαδικαστικά έγραφα και από εκείνα που προσκομίζουν και επικαλούνται οι διάδικοι προκύπτουν τα ακόλουθα: Το Δημοτικό Ωδείο Πατρών, μέχρι τις 26-4-2011, ήταν ανεξάρτητο ΝΠΔΔ του Δήμου Πατρών, οπότε και με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου του Δήμου αυτού, που εγκρίθηκε από τον Περιφερειάρχη και δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ (τεύχος Β' αρ. 672), συγχωνεύτηκε, με άλλα νομικά πρόσωπα του ίδιου Δήμου, υπό την επωνυμία "ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ", το οποίο με νεότερη απόφαση, που δημοσιεύθηκε στο ΦΕΚ (τεύχος Β' αρ. 1692), μετονομάστηκε σε "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ".

Η προσβαλλόμενη απόφαση υπ' αρ. 1094/2008 του Εφετείου Πατρών, με εφεσίβλητο το "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ", δημοσιεύθηκε στις 22-12-2008. Η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως κατατέθηκε στον αρμόδιο γραμματέα στις 20-3-2009 και στρέφεται κατά του τελευταίου ως άνω ΝΠΔΔ. Δικάσιμος για την αίτηση αυτή ορίστηκε για τις 2-2-2010. Στη συνέχεια η συζήτηση, αναβλήθηκε επανειλημμένως και τελικώς όταν συζητήθηκε στις 18-9-2012, εκδόθηκε η 1494/2012 απόφαση του τμήματος αυτού με την οποία η συζήτηση κηρύχθηκε απαράδεκτη ως προς όλους τους διαδίκους διότι δεν είχε κλητευθεί ο δεύτερος των αναιρεσειόντων.

Στη συνέχεια μετά, την από 20-3-2013 κλήση των παρισταμένων αναιρεσειόντων, την οποία απηύθυναν κατά του ίδιου ΝΠΔΔ (ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ), ορίστηκε δικάσιμος η αναφερομένη στην αρχή της παρούσης. Η κλήση αυτή, σύμφωνα με την υπ' αρ. 5069/30-7-2013 έκθεση του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Πατρών ..., φέρεται να επιδόθηκε και να παρελήφθη, από υπάλληλο του νομικού προσώπου, με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ -ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ".

Κατά την εκφώνηση της υποθέσεως από τη σειρά της στο πινάκιο εμφανίστηκε, δια πληρεξουσίου δικηγόρου το τελευταίο, ως άνω, ΝΠΔΔ, και δήλωσε ότι είναι καθολικός διάδοχος του αρχικώς αναιρεσίβλητου. Σε συνέπεια, της δηλώσεως αυτής ο, με τις προτάσεις του, ισχυρισμός, ότι η συζήτηση πρέπει να κηρυχθεί απαράδεκτη διότι δεν κλητεύθηκε το ίδιο αλλά το αρχικώς αναιρεσίβλητο "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ", που δεν υφίσταται πλέον, είναι άνευ εννόμου επιρροής και απορριπτέος.

3. Κατά το άρθρο 25 παρ. 15 εδ. πρώτο του ν. 2085/1992 "Ρύθμιση θεμάτων οργάνωσης, λειτουργίας και προσωπικού της Δημόσιας Διοίκησης και άλλες διατάξεις", ορίζεται ότι "Η πρόσληψη αλλοδαπών μουσικών, ομογενών ή μη, σε ελληνικές ορχήστρες κλασικής μουσικής γίνεται μετά από έγκριση της σχετικής αίτησης του εργοδότη από το Υπουργείο Πολιτισμού, χωρίς να απαιτείται η συνδρομή των προϋποθέσεων και η τήρηση των διαδικασιών των άρθρων 13, 17 παρ. 4, 21, 22 και 23 του ν. 1975/1991".

Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι η πρόσληψη αλλοδαπών μουσικών σε ελληνικές ορχήστρες κλασικής μουσικής, δεν απαγορεύεται γενικώς, αλλά προϋποθέτει έγκριση της σχετικής αιτήσεως του εργοδότη από το Υπουργείο Πολιτισμού. Η έλλειψη δε της εγκρίσεως αυτής συνεπάγεται την ακυρότητα της καταρτισθείσας συμβάσεως.

Στην περίπτωση των διαδοχικών συμβάσεων, που υπάγονται στη ρύθμιση του π.δ/τος 164/2004, για να αποτελέσουν αυτές σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 11 του εν λόγω π.δ/τος, πρέπει πριν απ' όλα να είναι έγκυρες. Αν είναι άκυρες δεν οδηγούν στο αποτέλεσμα αυτό και ο εργοδότης δικαιούται να αρνηθεί την πραγματική απασχόληση των εργαζομένων, υπό καθεστώς συμβάσεως αορίστου χρόνου, ακόμη και αν το αρμόδιο κατά την ως άνω διάταξη όργανο αποφανθεί ότι στις διαδοχικές αυτές συμβάσεις υποκρύπτεται σχέση εξαρτημένης εργασίας και επικυρωθεί η απόφαση αυτή από το Α.Σ.Ε.Π., διότι η προβλεπόμενη από το πιο πάνω π.δ.

διαδικασία και η ενδεχόμενη θετική κρίση δεν θεραπεύουν την τυχόν ακυρότητα των συμβάσεων. Ο ισχυρισμός δε του εναγομένου εργοδότη, ότι η επικαλούμενη από τον ενάγοντα αλλοδαπό μουσικό σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, δυνάμει της οποίας απασχολείται σε ελληνική ορχήστρα κλασικής μουσικής, είναι άκυρη, διότι λείπει η απαιτούμενη για την πρόσληψη έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού, αποτελεί ένσταση.

Εξάλλου, κατά το άρθρο 559 αρ. 8 ΚΠολΔ, δημιουργείται λόγος αναιρέσεως κατά της δικαστικής αποφάσεως, αν το δικαστήριο που την εξέδωσε έλαβε υπόψη του πράγματα μη προταθέντα ή δεν έλαβε υπόψη πράγματα προταθέντα και τα οποία έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης. "Πράγματα" κατά την έννοια της διατάξεως αυτής είναι αυτοτελείς πραγματικοί ισχυρισμοί των διαδίκων, οι οποίοι τείνουν στη θεμελίωση της αγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως και γενικώς αυτοτελούς αιτήσεως των διαδίκων και είναι ουσιώδεις δηλ.

ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων, οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες, με την αγωγή τους, επικαλούμενοι ότι συνδέονταν με το εναγόμενο και ήδη αναιρεσίβλητο νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΩΔΕΙΟ ΠΑΤΡΩΝ", με διαδοχικές συμβάσεις εξαρτημένης εργασίας ορισμένου χρόνου, δυνάμει των οποίων απασχολήθηκαν ως μουσικοί, καλύπτοντας πάγιες και διαρκείς ανάγκες του Ωδείου αυτού και ότι οι εν λόγω συμβάσεις αποτελούσαν μία ενιαία σύμβαση εργασίας αορίστου χρόνου, όπως αναγνωρίστηκε και από το αρμόδιο όργανο κατά τη διαδικασία του π.δ/τος 164/2004, επικυρώθηκε δε η θετική αυτή κρίση και από το Α.Σ.Ε.Π., ζήτησαν, αναγνωριζομένης της εργασιακής αυτής σχέσεως, να υποχρεωθεί το αναιρεσίβλητο να αποδέχεται τις υπηρεσίες τους.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του, δέχτηκε ότι το αναιρεσίβλητο, που με την υπ' αρ. 40/2006 απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου του έκρινε ότι οι αναιρεσείοντες δεν έχουν τις νόμιμες προϋποθέσεις για να καταστούν οι ορισμένου χρόνου συμβάσεις τους αορίστου χρόνου, με την αιτιολογία ότι δεν κατέχουν την Ελληνική ιθαγένεια και δεν προέρχονται από χώρες, κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ορθά αρνήθηκε να εκτελέσει τη σχετική απόφαση του Α.Σ.Ε.Π.

περί μετατροπής των ορισμένου χρόνου συμβάσεών τους σε συμβάσεις εργασίας αορίστου χρόνου, διότι υπάρχει κώλυμα για τη μετατροπή αυτή αφού λείπει η απαιτούμενη έγκριση από το Υπουργείο Πολιτισμού των προσλήψεών τους. Τον ισχυρισμό όμως αυτόν (ύπαρξη κωλύματος λόγω έλλειψης της άδειας του Υπουργού Πολιτισμού), που ως ένσταση είναι αυτοτελής και ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δεν τον πρότεινε το αναιρεσίβλητο ενώπιον του Εφετείου με σχετικό λόγο εφέσεως.

Ο ισχυρισμός δε που προτάθηκε ότι οι αναιρεσείοντες είναι αλλοδαποί και δεν έχουν την Ελληνική ιθαγένεια ούτε κατάγονται από χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν ασκούσε από μόνος του έννομη επιρροή στο κύρος των συμβάσεων εργασίας, αφού όπως προαναφέρθηκε, η πρόσληψη αλλοδαπών μουσικών σε ελληνικές ορχήστρες κλασικής μουσικής δεν απαγορεύεται, αλλά τελεί υπό την προϋπόθεση της προηγούμενης εγκρίσεως της σχετικής αιτήσεως του εργοδότη από το Υπουργείο Πολιτισμού.

Επομένως, το Εφετείο που έλαβε υπόψη τον ως άνω αυτοτελή ισχυρισμό, ο οποίος αποτελεί "πράγμα", κατά την προαναφερθείσα έννοια, χωρίς να έχει προταθεί από το αναιρεσίβλητο, υπέπεσε στην αναιρετική πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ και κατά συνέπεια αμφότεροι οι λόγοι αναιρέσεως, με τους οποίους προσάπτεται στο Εφετείο, κατ' εκτίμηση από το δικαστήριο του αναιρετηρίου, η αυτή ως άνω αιτίαση, είναι βάσιμοι.

Πρέπει λοιπόν να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση, για τους αναιρεσείοντες, που κρίθηκε παραδεκτή η άσκηση της ένδικης αίτησης και παραπεμφθεί προς περαιτέρω έρευνα η υπόθεση στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Τέλος, η δικαστική δαπάνη για τους παριστάμενους αναιρεσείοντες, πρέπει να επιβληθεί σε βάρος του καθολικού διαδόχου του αρχικώς αναιρεσίβλητου, ως ηττώμενου διαδίκου (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Κηρύσσει απαράδεκτη την κρινόμενη αίτηση, όσον αφορά τους αναιρεσείοντες S. A. και K. A..

Δέχεται για τους λοιπούς διαδίκους την αίτηση.

Αναιρεί την υπ' αρ. 1094/2008 απόφαση του Εφετείου Πατρών.

Παραπέμπει την υπόθεση προς περαιτέρω έρευνα στο ίδιο δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλους δικαστές. Και Επιβάλλει στο αναιρεσίβλητο ΝΠΔΔ, με την επωνυμία "ΔΗΜΟΤΙΚΗ ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟΣ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΔΗΜΟΥ ΠΑΤΡΕΩΝ", τη δικαστική δαπάνη των παριστάμενων αναιρεσειόντων, την οποία ορίζει στο ποσό των δυο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 7 Ιανουαρίου 2014. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 22 Ιανουαρίου 2014.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ