144/2013 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 144 / 2013 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 144/2013

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Γιαννούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γρηγόριο Κουτσόπουλο, Παναγιώτη Ρουμπή, Δημητρούλα Υφαντή, Ιωάννα Πετροπούλου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 21 Σεπτεμβρίου 2012, με την παρουσία και της Γραμματέως Ελένης Τσιουρή, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Α. Κ. του Κ., 2. Κ. Χ. Γ. και 3. Μ. Χ. Π., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια του πληρεξουσίου δικηγόρου τους Βασίλειου Σπανουδάκη, και κατέθεσαν προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Μ. Σ. του Ν. και 2. Μ. Γ. Μ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν δια της πληρεξουσίας δικηγόρου τους Αλίκης Κεράνη και κατέθεσαν προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-5-2008 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Λασιθίου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 338/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 394/2011 του Εφετείου Κρήτης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 5-9-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Ιωάννα Πετροπούλου, ανέγνωσε την από 12-9-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από το συνδυασμό των άρθρων 1 παρ.1, 2 παρ.1, 4 παρ.1, 5 περ.α, 13 του ν. 3741/1929 (που διατηρήθηκε σε ισχύ και μετά την εισαγωγή του ΑΚ με το άρθρο 54 του ΕισΝΑΚ), 785, 787, 1002 και 1117 του ΑΚ προκύπτει, ότι κάθε ιδιοκτήτης ορόφου ή διαμερίσματος οικοδομής, για την οποία έχει συσταθεί εγκύρως οριζόντια ιδιοκτησία, δικαιούται, λόγω της αναγκαίας συγκυριότητας της επί των κοινοχρήστων μερών της οικοδομής, να κάνει απόλυτη χρήση τούτων, αρκεί να μη βλάπτει τα αντίστοιχα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτητών και να μη μεταβάλλει το συνήθη προορισμό των μερών αυτών.

Ειδικότερα, βλαπτική για τα δικαιώματα των λοιπών συνιδιοκτητών είναι η χρήση που εμποδίζει ή δυσχεραίνει υπερμέτρως αυτούς στη σύγχρηση των κοινών μερών, ενώ μεταβολή του συνήθους προορισμού προκαλείται όταν η συγκεκριμένη χρήση αλλοιώνει τον προορισμό των κοινών μερών, που ορίζεται με δικαιοπρακτική ρύθμιση (δηλαδή τη συστατική πράξη, τον κανονισμό ή ιδιαίτερη συμφωνία) ή, σε περίπτωση ελλείψεώς της, προκύπτει από τη φύση των πραγμάτων και τον σκοπό που αυτά υπηρετούν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας στη λειτουργία της οροφοκτησίας, καθώς και από τις συνθήκες της συγκεκριμένης περιπτώσεως.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 2 και 5 εδ. τελευταίο του ν. 960/1979 "περί υποβολής υποχρεώσεων προς δημιουργία χώρων στάθμευσης αυτοκινήτων διά την εξυπηρέτηση των κτιρίων", όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο 1 παρ.5 εδ.γ του ν. 1221/1981, σε συνδυασμό με τις ως άνω διατάξεις του ν. 3741/1929και του ΑΚ, προκύπτει ότι, εάν η οικοδομή ανεγείρεται με άδεια και υπό το πολεοδομικό σύστημα της αφέσεως του ισογείου χώρου ακαλύπτου (πιλοτή) προς δημιουργίαν χώρων σταθμεύσεως αυτοκινήτων, ο ακάλυπτος αυτός χώρος δεν μπορεί να αποτελέσει διηρημένη ιδιοκτησία που ανήκει στην αποκλειστική κυριότητα ενός ή περισσότερων ιδιοκτητών, αλλά παραμένει κοινόχρηστος χώρος, επί του οποίου αποκτάται αυτοδικαίως συγκυριότητα, εφόσον υφίσταται οριζόντια ιδιοκτησία σε όροφο οικοδομής ή διαμέρισμα ορόφου, των ιδιοκτητών κατ' ανάλογη μερίδα τούτων επί του κοινοχρήστου αυτού χώρου, που χρησιμεύει σε κοινή από όλους τους οροφοκτήτες χρήση.

Ωστόσο, με ιδιαίτερη συμφωνία όλων των συνιδιοκτητών, που γίνεται με συμβολαιογραφικό έγγραφο και υποβάλλεται σε μεταγραφή, μπορεί σύμφωνα με τα άρθρα 5 και 13 του ν. 3741/1929, εγκύρως να παραχωρηθεί η χρήση του χώρου της πιλοτής ή τμημάτων αυτού αποκλειστικώς σε ένα ή περισσότερους ιδιοκτήτες ορόφου ή διαμερίσματος, και μόνον της οικοδομής στην οποία υπάρχει ο εν λόγω χώρος.

Έτσι, στη συστατική ή την τροποποιητική πράξη της οροφοκτησίας ή στον κανονισμό της πολυκατοικίας μπορεί να συμφωνηθεί εγκύρως, ότι ολόκληρος ο κοινόχρηστος χώρος της πιλοτής ή τμήμα αυτού θα ανήκει κατά χρήση σε συγκεκριμένη χωριστή ιδιοκτησία ως παράρτημά της. Όμως εάν οι χώροι στάθμευσης στην πιλοτή δεν ορίστηκε ότι ανήκουν κατά χρήση σε ορισμένη ιδιοκτησία, τότε κάθε ιδιοκτήτης αυτοτελούς ιδιοκτησίας δικαιούται να σταθμεύει το αυτοκίνητό του στην πιλοτή της πολυκατοικίας, όπου βρίσκεται η ιδιοκτησία του, υπό την προϋπόθεση ότι υφίσταται προς τούτο διαθέσιμος χώρος, γιατί δεν διατέθηκε κατά τη ρύθμιση της συστατικής πράξης της οροφοκτησίας ή του κανονισμού υπέρ άλλης οροφοκτησίας, πράγμα που έχει ως αποτέλεσμα τον περιορισμό του παραμένοντος ελεύθερου χώρου.

Στην περίπτωση αυτή, που με τη συστατική πράξη της οροφοκτησίας ή τον κανονισμό έχουν απλώς καθοριστεί συγκεκριμένες θέσεις στάθμευσης στην πιλοτή της πολυκατοικίας, χωρίς να έχει οριστεί ότι αυτές αντιστοιχούν σε ορισμένη οριζόντια ιδιοκτησία, ο ιδιοκτήτης οριζόντιας ιδιοκτησίας της πολυκατοικίας αυτής, από μόνη την ιδιότητά του αυτή, δεν έχει δικαίωμα να χρησιμοποιεί αυτός αποκλειστικά συγκεκριμένη θέση, γιατί με τη χρήση αυτής αποκλείονται οι ιδιοκτήτες των λοιπών οριζόντιων ιδιοκτησιών, καθ' όσον, για να αποκτήσει τέτοιο δικαίωμα πρέπει, να του έχει παραχωρηθεί κατά τα προαναφερθέντα, αρχικώς ή μεταγενεστέρως, με σύμπραξη όλων των ιδιοκτητών.

Τέλος, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ. 1 ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνο αν παραβιάσθηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται, είτε με ψευδή ερμηνεία, είτε με κακή εφαρμογή δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου που προβλέπεται ως λόγος αναιρέσεως κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αρ.1 ΚΠολΔ, είναι δυνατό να έχει ως περιεχόμενο, πλην άλλων, την αιτίαση ότι η αγωγή ή η αίτηση επί της οποίας έκρινε σε δεύτερο βαθμό το δικαστήριο που εξέδωσε την προσβαλλόμενη τελεσίδικη απόφαση απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, ενώ θα έπρεπε να γίνει το αντίθετο σύμφωνα με το συγκεκριμένο κανόνα του ουσιαστικού δικαίου.

Στην κρινόμενη από 15.5.2008 αγωγή εκθέτουν οι ενάγοντες ότι αυτοί και οι εναγόμενοι τυγχάνουν ιδιοκτήτες των αναφερόμενων στην αγωγή ο καθένας αυτοτελών οριζοντίων ιδιοκτησιών της ευρισκόμενης στον … Κρήτης, και επί της οδού … αρ… πολυώροφης οικοδομής. Ότι η οικοδομή αυτή υπήχθη στις διατάξεις του ν. 3741/1929 δυνάμει της 7788/11.11.2005 πράξεως συστάσεως οριζοντίου ιδιοκτησίας της συμβολαιογράφου Αγίου Νικολάου Πελαγίας Πλεξουδάκη, η οποία νόμιμα έκτοτε μεταγράφηκε στα οικεία βιβλία μεταγραφών.

Ότι η πράξη αυτή καταρτίστηκε από τη δικαιοπάροχό τους (εναγόντων και εναγομένων) εταιρία με την επωνυμία "ΠΟΛΙΣ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ", ως μοναδική κυρία του οικοπέδου και κατασκευάστρια της εν λόγω οικοδομής. Ότι κατά τη σύσταση, η πολυκατοικία αποτελείται από τέσσερις ορόφους με διαμερίσματα, ισόγειο, υπόγειο και με οκτώ (8) χώρους στάθμευσης και σε έκαστο διαμέρισμα αντιστοιχούσε και συγκεκριμένος, ρητώς μνημονευόμενος χώρος στάθμευσης.

Ότι σύμφωνα με το άρθρο 17 αυτής, μόνη η ως άνω κυρία της πολυόροφης οικοδομής επιφύλασσε σε αυτή το δικαίωμα να τροποποιεί μονομερώς, χωρίς τη σύμπραξη των μελλοντικών ιδιοκτητών την παρούσα πράξη σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας, τα σχέδια και τον πίνακα που προσαρτώνται στο παρόν. Οι τροποποιήσεις αυτές θα αφορούσαν τις οριζόντιες ιδιοκτησίες που ανήκαν στην οικοπεδούχο και δεν είχαν ακόμη μεταβιβασθεί σε τρίτα πρόσωπα και δεν θα έθιγαν τους κοινόχρηστους και κοινόκτητους χώρους πράγματα και εγκαταστάσεις της πολυκατοικίας.

Με τις τροποποιήσεις αυτές θα μπορούσε να συνενώνει δύο ιδιοκτησίες σε μια, να διαιρεί μια ιδιοκτησία σε περισσότερες ή και να αποσπά τμήμα μιας ή περισσοτέρων ιδιοκτησιών και να το προσαρτά σε άλλη. Στις πιο πάνω τροποποιήσεις δικαιούταν να προβαίνει χωρίς τη σύμπραξη των μέχρι τότε συνιδιοκτητών της πολυκατοικίας, βάσει δικαιώματος που της χορηγείται με το παρόν και ρητής και ανέκκλητης εντολής και πληρεξουσιότητος, επειδή αφορά και το δικό της συμφέρον, η οποία της χορηγείται και ισχύει και για τις περιπτώσεις των άρθρων 223 και 726 του Α.Κ.

σε συνδυασμό και με το άρθρο 235 του Α.Κ. Τα ίδια δικαιώματα είχε και κάθε νέος ιδιοκτήτης για τις ιδιοκτησίες που του ανήκαν. Οι διατάξεις του παρόντος άρθρου δεσμεύουν κάθε νέο ιδιοκτήτη που θα αποκτούσε με οποιαδήποτε αιτία αυτοτελή οριζόντια ιδιοκτησία της πολυκατοικίας με μόνη τη δήλωση του ότι προσχωρεί στην παρούσα πράξη".

Ότι η οικοπεδούχος εταιρεία ενώ εξακολουθούσε να είναι αποκλειστική κυρία του όλου ακινήτου μετά των συστατικών του προέβη κατ' άρθρο 17 της συστατικής πράξης σε μονομερή τροποποίηση αυτής δυνάμει του υπ' αρ…/2006 συμβολαίου της ίδιας πιο πάνω συμβολαιογράφου που μεταγράφηκε νόμιμα και περιόρισε τον αριθμό των ανοικτών θέσεων στάθμευσης στην πυλωτή σε τέσσερις, τις οποίες και έθεσε σε εξυπηρέτηση της πολυκατοικίας.

Ότι, στη συνέχεια, η προαναφερθείσα εταιρία μεταβίβασε διαδοχικώς, λόγω πωλήσεως, την κυριότητα των ως κατωτέρω οριζοντίων ιδιοκτησιών στους ενάγοντες και συγκεκριμένα α) στην τρίτη απ' αυτούς (μη διάδικο στην προκείμενη δίκη) του υπό στοιχεία Γ1 διαμερίσματος του τρίτου ορόφου και Γ1 υπόγειας αποθήκης, καθώς και την αποκλειστική χρήση της υπό στοιχείο Γ1 ως άνω θέσης στάθμευσης, δυνάμει του με αριθμό …/13-6-2006 συμβολαίου της προαναφερθείσας συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντος, β) στον πρώτο και στη δεύτερη απ' αυτούς του υπό στοιχεία Δ1 οροφοδιαμερίσματος του τετάρτου ορόφου και Δ1 υπόγειας αποθήκης, καθώς και την αποκλειστική χρήση των υπό στοιχεία Δ1 και Δ2 ως άνω θέσεων στάθμευσης, δυνάμει του με αριθμό …/12-10-2006 συμβολαίου της προαναφερθείσας συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντος, γ) στην τέταρτη απ' αυτούς του υπό στοιχείο Β1 διαμερίσματος του δεύτερου ορόφου και την αποκλειστική χρήση της υπό στοιχείο Γ2 ως άνω θέσης στάθμευσης, δυνάμει του με αριθμό …/25-10-2006 συμβολαίου της προαναφερθείσας συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντος και περαιτέρω, δ) στους εναγομένους τις υπό στοιχεία Β2 και Γ2 οριζόντιες ιδιοκτησίες αντιστοίχως δυνάμει των με αριθμούς …/11-1-2007 και …/15-12-2006 συμβολαίων της προαναφερθείσας συμβολαιογράφου, νομίμως μεταγραφέντων.

Ότι στο δεύτερο των συμβολαίων αυτών αναγράφεται ότι η πωλούμενη υπό στοιχείο Γ2 οριζόντιος ιδιοκτησία δεν θα έχει δικαίωμα αποκλειστικής χρήσεως στις θέσεις στάθμευσης αυτοκινήτων στην πυλωτή. Ότι οι εναγόμενοι αμφισβητούν το δικαίωμά τους για αποκλειστική χρήση των προαναφερθέντων θέσεων σταθμεύσεως και τους παρακωλύουν στη χρήση αυτή.

Με βάση τα πραγματικά ως άνω περιστατικά ζήτησαν να αναγνωρισθεί το δικαίωμά τους για αποκλειστική χρήση των θέσεων στάθμευσης που απέκτησαν δυνάμει των αγοραπωλητηρίων ως άνω συμβολαίων και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να παύσουν κάθε μελλοντική διατάραξη του δικαιώματος αυτού.

Το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του έκρινε, ότι η ένδικη με το προεκτεθέν περιεχόμενο και αίτημα αγωγή ήταν μη νόμιμη ως προς τους αναιρεσείοντες, αρχικώς πρώτο, δεύτερη και τέταρτη ενάγοντες, διότι: Α) Στην παραχώρηση του δικαιώματος αποκλειστικής χρήσεως των θέσεων σταθμεύσεως υπό στοιχεία Δ1, Δ2 (για τους δύο πρώτους) και Γ2 (για τον τέταρτη) στην πιλοτή της οικοδομής, οι οποίες με τη συστατική πράξη της οροφοκτησίας είχαν αφεθεί στην κοινή χρήση όλων των διαιρεμένων ιδιοκτησιών της οικοδομής, δεν συνέπραξαν όλοι οι κατά τον κρίσιμο χρόνο της παραχωρήσεως τέτοιου δικαιώματος ιδιοκτήτες των οριζοντίων ιδιοκτησιών της οικοδομής, και συγκεκριμένα η από 13.6.2006 κυρία του Γ1 διαμερίσματος του τρίτου υπέρ το ισόγειο ορόφου ως προς όλους τους αναιρεσείοντες, επιγενόμενους κυρίους διαιρεμένων ιδιοκτησιών της ανωτέρω οικοδομής, επί πλέον δε και οι από 12.10.2006 κύριοι του υπό στοιχεία Δ1 οροφοδιαμερίσματος του τέταρτου υπέρ το ισόγειο ορόφου δύο πρώτοι αναιρεσείοντες ως προς τη γενόμενη από 15.12.2006 κυρία του υπό στοιχεία Β1 διαμερίσματος του δεύτερου υπέρ το ισόγειο ορόφου τρίτη αναιρεσείουσα, και Β) Το παραχωρηθέν στην αρχικώς κυρία και κατασκευάστρια της οικοδομής με το εκτιθέμενο στην αγωγή άρθρο 17 της πράξεως οροφοκτησίας δικαίωμα μονομερούς τροποποιήσεως της πράξεως συστάσεως οριζόντιας ιδιοκτησίας περιοριζόταν στις οριζόντιες ιδιοκτησίες της οικοδομής και δεν αφορούσε τους κοινόχρηστους χώρους αυτής, στους οποίους ανήκε η πιλοτή και βρίσκονταν οι εν λόγω θέσεις στάθμευσης, ενόψει του ότι, όπως εκτίθεται στην αγωγή, με την ως άνω πράξη σύστασης οριζοντίου ιδιοκτησίας και την τροποιητική αυτής, που δεν όρισε άλλως (ούτε μπορούσε να έχει άλλο περιεχόμενο, διότι αυτό θα ήταν καθ' υπέρβαση της παρασχεθείσας ρητής και ανέκκλητης πληρεξουσιότητας και εντολής), καθορίσθηκε ότι οι εν λόγω θέσεις στάθμευσης προορίζονταν για την εξυπηρέτηση της πολυώροφης οικοδομής, δηλαδή όλων και όχι ορισμένων οριζοντίων ιδιοκτησιών, δεν παραχωρήθηκε δε στον δικαιοπάροχο των αναιρεσειόντων το δικαίωμα να παραχωρήσει την χρήση των θέσεων σταθμεύσεως στην πιλοτή σε ορισμένες οριζόντιες ιδιοκτησίες της οικοδομής προσαρτώντας αυτές ως παραρτήματα σε αυτές.

Έτσι που έκρινε το Εφετείο, επικυρώνοντας την ομοίως κρίνασα πρωτόδικη απόφαση, ορθά δεν εφήρμοσε και δεν παραβίασε με το να μην τις εφαρμόσει τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1002, 1117 ΑΚ, 4 παρ.1, 5 και 13 του ν. 3.741/1929. Περαιτέρω, το Εφετείο, για την απόρριψη της αγωγής αυτής κατά τα ανωτέρω α) δεν έλαβε υπόψη του τη μη προταθείσα από διάδικο σχετική ακυρότητα των αγοραπωλητηρίων συμβολαίων των αναιρεσειόντων, ιδιοκτητών αυτοτελών οριζοντίων ιδιοκτησιών της οικοδομής, λόγω παραχώρησης του δικαιώματος για αποκλειστική χρήση των επίμαχων θέσεων σταθμεύσεως στην πιλοτή ως παρακολούθημα των διαιρεμένων ιδιοκτησιών τους, β) ούτε τη δήλωση της αρχικώς ενάγουσας αγοράστριας ομοδίκου των αναιρεσειόντων Χ.

Τ. στο υπ' αριθ…/2006 συμβόλαιο ότι παραχώρησε την ειδική εντολή και πληρεξουσιότητα στην δικαιοπάροχο της πωλήτρια να υπογράφει για λογαριασμό της πράξεις τροποποιητικές και συμπληρωματικές της πράξεως οροφοκτησίας και του κανονισμού πολυκατοικίας, διότι αυτή δεν αποτελούσε περιεχόμενο της αγωγής, γ) ενώ όλα τα επικαλούμενα από τους αναιρεσείοντες λοιπά πραγματικά περιστατικά, με την αιτίαση ότι δεν λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο (αποκλειστική κυριότητα της δικαιοπαρόχου στην οικοδομή κατά το χρόνο καταρτίσεως της πράξεως οροφοκτησίας και της τροποποιήσεως αυτής, εξουσιοδότηση σε αυτή για μονομερή τροποποίηση της πράξεως οροφοκτησίας, χρόνοι καταρτίσεως αγοραπωλητηρίων συμβολαίων αναιρεσειόντων και των αναιρεσίβλητων και κατά την κατάρτιση των τελευταίων μη ύπαρξη δικαιώματος στην κοινή δικαιοπάροχο για αποκλειστική χρήση θέσεων σταθμεύσεως, αναγνώριση από τους αναιρεσίβλητους του κύρους της πράξεως οροφοκτησίας και της τροποποιητικής αυτής), ανεξαρτήτως του ότι αυτά λήφθηκαν υπόψη από το δικαστήριο παρατιθέμενα στο εκτιθέμενο ιστορικό της, δεν θεμελίωναν με τα επικαλούμενα λοιπά πραγματικά περιστατικά τη νομική βασιμότητα της αγωγής.

Επομένως, οι περί του αντιθέτου πρώτος κατά τα σχετικά μέρη του από το αρθρ. 559 αριθ.1 και 8 και 14 και ο δεύτερος, κατά ένα μέρος του από το αρθρ. 559 αριθ.8 του ΚΠολΔ λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Επειδή, τέλος, ο επικαλούμενος με το δεύτερο λόγο κατά ένα μέρος του λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ.16 ΚΠολΔ, για τη μη λήψη υπόψη δεδικασμένου απορρέοντος από την εκκληθείσα υπ' αριθ. 338/2008 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Λασιθίου είναι πολλαπλώς απορριπτέος: α) ως απαράδεκτος, καθόσον δεν αναφέρεται στο αναιρετήριο, ότι η ένσταση του δεδικασμένου προτάθηκε στο δικαστήριο της ουσίας (άρθρο 562§2 ΚΠολΔ), διότι ναι μεν το δεδικασμένο λαμβάνεται αυτεπαγγέλτως υπόψη (άρθρο 332 ΚΠολΔ), πλην όμως δεν αφορά τη δημόσια τάξη και ως εκ τούτου είναι αναγκαία για το παραδεκτό του λόγου αναιρέσεως η πρότασή του στο Εφετείο, β) ως αλυσιτελής, διότι η επίκλησή του γίνεται κατ' άρθρο 559 αριθ.11 του άνω Κώδικα προς απόδειξη της ουσιαστικής βασιμότητας της αγωγής ως αποδεικτικού μέσου που δεν λήφθηκε προς τούτο υπόψη από την προσβαλλόμενη, ενώ η αγωγή των αναιρεσειόντων απορρίφθηκε ως μη νόμιμη, και γ) αυτά δε παρεκτός του ότι με την επικαλούμενη απόφαση δεν παράγεται ουσιαστικό δεδικασμένο μεταξύ των διαδίκων της παρούσας δίκης προεχόντως λόγω μη υπάρξεως της από το νόμο απαιτούμενης προϋποθέσεως της ταυτότητας των διαδίκων (άρθρο 324 ΚΠολΔ).

Επειδή, σύμφωνα με τα προεκτειθέμενα, πρέπει να απορριφθεί η από 5.9.2011 αίτηση αναιρέσεως της 394/2011 απόφασης του Εφετείου Κρήτης και να καταδικασθούν οι αναιρεσείοντες, ως ηττηθέντες, στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων (άρθρ. 176, 183 ΚΠολΔ) όπως στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5.9.2011 αίτηση αναιρέσεως της 394/2011 απόφασης του Εφετείου Κρήτης.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε, στην Αθήνα, στις 2 Νοεμβρίου 2012.

Δημοσιεύθηκε, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 31 Ιανουαρίου 2013.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ