Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility due to vague grounds and unaddressed substantive claims.

Απόφαση 1449 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1449/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαϊου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: .... , η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Στάμου. Του αναιρεσίβλητου: .... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Κολοκοτρώνη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-5-1998 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 39/2000 του ίδιου Δικαστηρίου και 8064/2000 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 12-10-2003 αίτησή της και τους από 14-4-2006 πρόσθετους λόγους. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Καλούδης, διάβασε την από 29-4-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθεί η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως. Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και των προσθέτων λόγων, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 20 του ΚΠολΔ, παραμόρφωση του περιεχομένου εγγράφου που ιδρύει τον προβλεπόμενο από τη διάταξη αυτή λόγο αναιρέσεως, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας από κακή ανάγνωση του περιεχομένου αποδεικτικού εγγράφου, στο οποίο αποκλειστικώς ή προεχόντως στήριξε την κρίση του, απέδωσε σ' αυτό περιεχόμενο καταδήλως διάφορο του αληθινού.

Παραμόρφωση όμως με την παραπάνω έννοια δεν υπάρχει όταν το δικαστήριο ανέγνωσε σωστά το έγγραφο και αξιολογώντας το αληθινό περιεχόμενό του, οδηγήθηκε σε συμπέρασμα διαφορετικό από εκείνο που θεωρεί ως ορθό ο αναιρεσείων, αφού η κρίση του αυτή αποτελεί εκτίμηση πραγμάτων που εκφεύγει, κατ' άρθρο 561 παρ. 1 του ΚΠολΔ, τον αναιρετικό έλεγχο (Ολ.

ΑΠ 1/1999). Εξάλλου, για να είναι ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναιρέσεως, θα πρέπει να παρατίθεται κατά λέξη στο αναιρετήριο το ακριβές περιεχόμενο του εγγράφου και το περιεχόμενο που δέχθηκε ότι είχε το δικαστήριο, καθώς και ο ουσιώδης ισχυρισμός για την απόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε τούτο, ώστε να είναι δυνατό να ελεγχθεί από το αναιρετήριο αν το δικαστήριο ανέγνωσε σωστά ή λανθασμένα το έγγραφο και αν στήριξε αποκλειστικά ή προεχόντως σ' αυτό την κρίση του για το αποδεικτέο γεγονός.

Στην προκείμενη περίπτωση η αναιρεσείουσα ισχυρίζεται με το μοναδικό λόγο του κυρίως δικογράφου, και τον πρώτο λόγο του δικογράφου των προσθέτων, από το άρθρο 559 αριθ. 20 του ΚΠολΔ, ότι το Εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο των από 10-2-1993 και 15-2-1993 εγγράφων εντολών μεσιτείας που υπογράφονται, η πρώτη από τον ....

και η δεύτερη από τον αναιρεσίβλητο ... , καθώς και το περιεχόμενο του αριθ. 949/1995 συμβολαίου της συμβολαιογράφου Αθηνών Μαρίας Ντουκάκη, διότι δέχθηκε ότι η σύναψη της πωλήσεως που έγινε με το συμβόλαιο αυτό δεν οφείλεται σε υπόδειξη της αναιρεσείουσας. Στο αναιρετήριο όμως αναφέρονται μόνο οι ισχυρισμοί που προέβαλε η αναιρεσείουσα με τις προτάσεις της και η σχετική κρίση του Εφετείου, ενώ δεν παρατίθεται το ακριβές περιεχόμενο των πιο πάνω αποδείξεων και έτσι δεν είναι δυνατό να ελεγχθεί αν πρόκειται για λανθασμένη εκτίμηση του περιεχομένου των αποδείξεων, που είναι αναιρετικώς ανέλεγκτη, ή για λανθασμένη ανάγνωση του καταφανώς διαφορετικού περιεχομένου τους.

Επομένως, οι λόγοι αυτοί της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθούν προεχόντως ως απαράδεκτοι. Επειδή η παραβίαση κανόνα του ουσιαστικού δικαίου που προβλέπεται ως λόγος αναιρέσεως από το άρθρο 559 αριθ. 1 του ΚΠολΔ, είναι δυνατό να έχει ως περιεχόμενο και τις αιτιάσεις ότι το δικαστήριο εφήρμοσε μη εφαρμοστέο ή παρέλειψε να εφαρμόσει εφαρμοστέο ή εφήρμοσε λανθασμένα τον εφαρμοστέο κανόνα ουσιαστικού δικαίου και απέρριψε την αγωγή ως μη νόμιμη, ενώ συνέβαινε το αντίθετο.

Για να είναι όμως ορισμένος ο ως άνω λόγος αναιρέσεως, σύμφωνα με τα άρθρα 118 αριθ. 4 και 566 παρ. 1 του ΚΠολΔ, πρέπει να αναφέρεται με πληρότητα στο αναιρετήριο η ιστορική βάση και το αίτημα της αγωγής, ώστε να είναι δυνατό να ελεγχθεί από το περιεχόμενο του αναιρετηρίου αν η απόρριψη αυτής ως νόμω αβάσιμης συνιστά παραβίαση των επικαλούμενων διατάξεων ουσιαστικού δικαίου (Ολ ΑΠ 28/1998, 36/1988).

Η αοριστία δε του λόγου αναιρέσεως δεν μπορεί να θεραπευθεί με παραπομπή στην αγωγή ή άλλα διαδικαστικά έγγραφα (Ολ ΑΠ 27/1998 , 32/1996). Στην προκείμενη περίπτωση, με το δεύτερο, από το άρθρο 559 αριθ.1 του ΚΠολΔ, λόγο του δικογράφου των προσθέτων, κατ' εκτίμηση του περιεχομένου του, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση παραβίαση των διατάξεων περί μεσιτείας, διότι το Εφετείο απέρριψε ως μη νόμιμη την αγωγή της αναιρεσείουσας ως προς το αίτημα περί καταβολής αμοιβής για τη διαμεσολάβησή της στη σύσταση οριζόντιας ιδιοκτησίας με την αριθ. 1168/1996 πράξη της συμβολαιογράφου Καλλιθέας Μαρίας Ντουκάκη.

Στο αναιρετήριο όμως δεν αναφέρεται η ιστορική βάση της αγωγής, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που επικαλέστηκε η αναιρεσείουσα για τη θεμελίωση της παραπάνω αξιώσεώς της, ώστε να είναι δυνατό να ελεγχθεί από το αναιρετήριο αν η απόρριψη της αγωγής ως μη νόμιμης ως προς το σχετικό αίτημα συνιστά ή όχι παραβίαση των προαναφερόμενων διατάξεων.

Επομένως με βάση το περιεχόμενο αυτό του αναιρετηρίου δεν μπορεί να ελεχθεί και στοιχειοθετηθεί ο παραπάνω λόγος της αναιρέσεως, που πρέπει γι' αυτό να απορριφθεί ως απαράδεκτος. Επειδή, πράγματα που έχουν ουσιώδη επιρροή στην έκβαση της δίκης, κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθ. 8 του ΚΠολΔ είναι οι πραγματικοί ισχυρισμοί, οι οποίοι, παραδεκτώς προτεινόμενοι, στηρίζουν κατά το νόμο αυτοτελή αίτηση ή ανταίτηση των διαδίκων (αγωγή, ένσταση, ανακοπή, ένδικο μέσο), ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως αβάσιμος, αν το Εφετείο απήντησε επί του ισχυρισμού αυτού.

Στην προκείμενη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αναιρέσεως αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση πλημμέλεια από την παραπάνω διάταξη του άρθρου 559 αριθ.8 του ΚΠολΔ, διότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τον ισχυρισμό της αναιρεσείουσας ότι υπέδειξε στον αναιρεσίβλητο τόσο το ακίνητο της συζύγου του .... , όσο και το ακίνητο των αδελφών ... , και δέχτηκε ότι η σύναψη της πωλήσεως που έγινε με το αριθ. 946/1995 συμβόλαιο δεν οφείλεται σε υπόδειξη της αναιρεσείουσας.

Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο απήντησε στον προαναφερόμενο ισχυρισμό, δηλαδή δέχτηκε ότι η εν λόγω σύμβαση δεν οφείλεται σε ενέργειες της αναιρεσείουσας και απέρριψε κατ' ουσίαν τον ισχυρισμό αυτό. Επομένως ο παραπάνω λόγος της αναιρέσεως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-10-2003 αίτηση περί αναιρέσεως της 8064/2000 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσιβλήτου, την οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) Ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 30 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ