1448/2011 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1448 / 2011 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1448/2011

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Γ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Αντιπρόεδρο, Χαράλαμπο Δημάδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, Δημήτριο Μαζαράκη και Χαράλαμπο Αθανασίου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 4 Μαΐου 2011, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Η. Β. του Β., 2. Μιχαήλ Βρούτση του Β. και 3. Β. Β. του Δ., κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Κωνσταντίνο Σαγρόπουλο.

Των αναιρεσίβλητων: 1. Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "TECHNO INVEST, ΤΕΧΝΙΚΗ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΕΜΠΟΡΙΑΣ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΩΝ, ΜΗΧΑΝΗΜΑΤΩΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΩΝ", και με διακριτικό τίτλο "TEXNOINBEΣΤ ΑΕ", που εδρεύει στο Μαρούσι Αττικής και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τις πληρεξούσιες δικηγόρους της α) Έμμα Αντωνιάδου και β) Αικατερίνη Ημέλλου, οι οποίες ανακάλεσαν την από 2-5-2011 δήλωση τους εκ του άρθρου 242 παρ.2 του ΚΠολΔ και παραστάθηκαν αυτοπροσώπως και 2. Εκκλησιαστικού Φιλανθρωπικού Ιδρύματος Ιεράς Μητροπόλεως Παροναξίας με την επωνυμία Εκκλησιαστικό Γηροκομείο Νάξου Ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΩΝ, που εδρεύει στη Νάξο, και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο δεν εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 5-7-2004 αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Νάξου. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 14/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 84/2005 μη οριστική, 25/2009 οριστική του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου (Δικάζον ως Εφετείο). Την αναίρεση των παραπάνω αποφάσεων ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 19-4-2009 αίτησή τους και με τους από 7-12-2010 πρόσθετους λόγους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Σπυρίδων Μιτσιάλης ανέγνωσε την από 20-12-2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων αυτής.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των προσθέτων λόγων, οι πληρεξούσιες του πρώτου αναιρεσίβλητου την απόρριψή τους, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Από τις υπ' αρ. 6864/8-12-2010 και 6865/9-12-2010 εκθέσεις επίδοσης του δικαστικού επιμελητή στο Πρωτοδικείο Σύρου ..., τις οποίες επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες που επισπεύδουν τη συζήτηση της υπό κρίση από 19-4-2009 αίτησης αναίρεσης και των από 7-12-2010 προσθέτων λόγων, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της αίτησης αυτής και των προσθέτων λόγων, στο τέλος των οπoίων είναι συνημμένες οι πράξεις, με τις οποίες αρχική δικάσιμος για τη συζήτηση τους ορίστηκε η 12-1-2011 με κλήση προς το δεύτερο αναιρεσίβλητο φιλανθρωπικό ίδρυμα για να παραστεί κατά τη συζήτησή τους, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα σ' αυτό, Εξάλλου από την υπ' αρ. 7169/21-2-2011 έκθεση επίδοσης του ίδιου ως άνω δικαστικού επιμελητή, την οποία επικαλούνται και προσκομίζουν οι αναιρεσείοντες, προκύπτει, ότι ακριβές αντίγραφο της υπ' αρ.

πρωτ. 34/2011 βεβαίωσης αναβολής του αρμόδιου γραμματέα του παρόντος δικαστηρίου με κλήση προς το δεύτερο αναιρεσίβλητο για να παραστεί κατά τη συζήτηση της ως άνω αίτησης και των προσθέτων λόγων αναίρεσης κατά την στην αρχή της παρούσας αναφερόμενη δικάσιμο (4-5-2011), κατά την οποία αναβλήθηκε η υπόθεση από τη δικάσιμο της 12-1-2011, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στο ίδιο.

Το δεύτερο αναιρεσίβλητο, όμως, δεν εμφανίστηκε κατά την πιο πάνω δικάσιμο (της 4-5-2011) κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης και των προσθέτων λόγων, όταν η υπόθεση εκφωνήθηκε κατά τη σειρά του οικείου πινακίου, ούτε υπέβαλε έγγραφη δήλωση για παράστασή του στο ακροατήριο κατά το άρθρο 242 παρ' 2 ΚΠολΔ. Πρέπει, επομένως, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 ΚΠολΔ, να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία του δεύτερου αναιρεσίβλητου.

ΙΙ. Από το συνδυασμό των διατάξεων των άρθρων 522, 552, 553 και 556 παρ. 2 ΚΠολΔ., με τις οποίες καθορίζονται η έκταση του μεταβιβαστικού αποτελέσματος της έφεσης, οι υποκείμενες σε αναίρεση αποφάσεις και τα της άσκησης αναίρεσης κατά πλειόνων αποφάσεων, προκύπτει ότι δεν υπόκειται σε αναίρεση η απόφαση του πρωτοβάθμιου δικαστηρίου κατά τα κεφαλαία εκείνα κατά τα οποία προσβλήθηκε με έφεση, η οποία κρίθηκε κατ' ουσίαν από δευτεροβάθμιο δικαστήριο, αφού η απόφαση αυτή κατά τα κεφάλαία της αυτά σε περίπτωση παραδοχής της έφεσης εξαφανίζεται, ενώ σε περίπτωση απόρριψής της ενσωματώνεται στην απόφαση του δευτεροβάθμιου δικαστηρίου.

Συνεπώς, η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης και οι πρόσθετοι λόγοι κατά το μέρος κατά το οποίο απευθύνονται κατά της 14/2005 οριστικής απόφασης του Ειρηνοδικείου Νάξου, η κατά της οποίας έφεση μετά από εξέταση της ουσίας απορρίφθηκε με την προσβαλλόμενη 25/2009 οριστική απόφαση του ως Εφετείου δικάσαντος Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη.

ΙΙΙ. Κατά το άρθρο 560 ΚΠολΔ κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, καθώς και των αποφάσεων των Πρωτοδικείων που εκδίδονται σε εφέσεις κατά των αποφάσεων των Ειρηνοδικείων, επιτρέπεται αναίρεση μόνο: 1) αν παραβιάστηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών, αδιάφορα αν πρόκειται για νόμο ή έθιμο, ελληνικό ή ξένο, εσωτερικού ή διεθνούς δικαίου.

Η παράβαση των διδαγμάτων της κοινής πείρας αποτελεί λόγο αναίρεσης μόνο αν τα διδάγματα αυτά αφορούν την εφαρμογή των κανόνων του δικαίου ή την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς. 2) αν το δικαστήριο δεν συγκροτήθηκε όπως ορίζει ο νόμος ή δίκασε ειρηνοδίκης του οποίου είχε γίνει δεκτή η εξαίρεση, 3) αν το δικαστήριο έχει υπερβεί τη δικαιοδοσία των πολιτικών δικαστηρίων ή δεν είχε καθ' ύλην αρμοδιότητα, 4) αν παράνομα αποκλείστηκε η δημοσιότητα της διαδικασίας.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης ορίζονται στο παραπάνω άρθρο περιοριστικά και, συνεπώς, δεν συγχωρείται αναίρεση κατά των παραπάνω αποφάσεων για την πλημμέλεια που αναφέρεται στον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αν προβληθεί δε τέτοιος λόγος αυτός είναι απαράδεκτος (Ολ.ΑΠ 45/1987). Ήδη με τους πρώτο και δεύτερο πρόσθετους λόγους αναίρεσης, οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου, που δίκασε ως Εφετείο, με την προσβαλλόμενη απόφασή του, στέρησε την απόφασή του νόμιμης βάσης λόγω ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών ως προς την ουσιαστική αβασιμότητα της ένδικης αγωγής των αναιρεσειόντων αναγνώρισης δικαιώματος δουλείας διέλευσης από οδό ή παροχής διόδου.

Οι λόγοι αυτοί είναι απορριπτέοι ως απαράδεκτοι.

IV. Από τη διάταξη του άρθρου 560 αριθ 1 ΚΠολΔ., προκύπτει, ότι λόγος αναίρεσης για ευθεία παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, αν αυτός δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις της εφαρμογής του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν έπρεπε, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, αντίστοιχα δε, όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου τα πραγματικά περιστατικά ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται με βάση τον πραγματικό κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή της.

Για να είναι ορισμένος ο παραπάνω λόγος αναίρεσης πρέπει να καθορίζονται, μεταξύ άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, εφόσον δε το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν την υπόθεση, η ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, δηλαδή, τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία συντελέστηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, καθώς και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου (Ολ.ΑΠ 32/1996).

Για το ορισμένο, επίσης, του λόγου της αναίρεσης σε περίπτωση παραβίασης περισσοτέρων της μιας διατάξεων πρέπει να εξειδικεύονται για καθεμία απ' αυτές οι κρίσιμες ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου και το υπαγωγικό σφάλμα του τελευταίου.

Στην προκείμενη περίπτωση, με τους δεύτερο λόγο της αναίρεσης και τους πρώτο και δεύτερο κατά το πρώτο μέρος τους, και τρίτο και τέταρτο πρόσθετους λόγους, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ., οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου, που δίκασε ως Εφετείο και απέρριψε κατ' ουσίαν την έφεσή τους, κατά της πρωτόδικης απόφασης με την οποία απορίφθηκε κατ' ουσίαν η ένδικη αγωγή τους κατά της πρώτης αναιρεσίβλητης (με την οποία ζητούσαν να αναγνωρισθεί ότι υφίσταται δουλεία διόδου υπέρ του ακινήτου τους και επικουρικά, αν αυτό ήθελε θεωρηθεί περίκλειστο, να παρασχεθεί σ' αυτό δουλεία διόδου), με το να δεχθεί ότι οι ενάγοντες και ήδη αναιρεσείοντες και οι δικαιοπάροχοί τους ουδέποτε διέρχονταν από την επίδικη δίοδο με διάνοια δικαιούχων δικαιώματος δουλείας για χρόνο μεγαλύτερο της εικοσαετίας και ότι η επικουρικά ζητούμενη δίοδος για την επικοινωνία του περίκλειστου ακινήτου τους μέσω του ακινήτου της εναγομένης και ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης δεν είναι η πλέον πρόσφορος και λιγότερο επαχθής δίοδος, ενώ τέτοιες δίοδοι είναι διαμέσου γειτονικών ακινήτων, παραβίασε ευθέως τις ουσιαστικού δικαίου διατάξεις των άρθρων 1012, 1015, 369, 966, 967, 968, 972, 1033 και 1192 εδ.α ΑΚ.

Οι λόγοι αυτοί, είναι, προεχόντως αόριστοι και πρέπει να απορριφθούν, αφού, μολονότι εκτίθεται η καταληκτική κρίση του Εφετείου και παρατίθενται οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, δεν εξειδικεύεται το υπαγωγικό σφάλμα του Δικαστηρίου αυτού, δηλαδή αν η παραβίαση της καθεμιάς από τις προμνημονευόμενες ουσιαστικές διατάξεις οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εφαρμογή και δεν εκτίθενται καθόλου οι κρίσιμες για την ουσία παραδοχές του δικάσαντος δικαστηρίου, δηλαδή τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το δικαστήριο αυτό, με βάση τα οποία κατέληξε στη νομική κρίση του για τη συνδρομή των όρων των διατάξεων που εφάρμοσε και, έτσι, δεν μπορεί να εξακριβωθεί αν οι αιτιάσεις πουν προσάπτονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οδήγησαν σε εσφαλμένο διατακτικό.

Και αυτά ανεξάρτητα από το ότι οι ίδιοι λόγοι είναι απαράδεκτοι, εφόσον με αυτές και υπό την κλήση της παραπάνω πλημμέλειας, πλήττεται η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων, η οποία όμως αναιρετικώς είναι ανέλεγκτη (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). Εξάλλου, οι πρώτος, δεύτερος και τρίτος πρόσθετοι λόγοι αναίρεσης, ως προς την περιεχόμενη σ' αυτούς από το άρθρο 560 αρ. 1 β' ΚΠολΔ αιτίαση, ότι το Πρωτοδικείο παραβίασε τα διδάγματα της κοινής πείρας κατά την ερμηνεία των διατάξεων των άρθρων 1012 και 1015 ΑΚ και την υπαγωγή των πραγματικών γεγονότων σ' αυτούς, είναι απορριπτέος, προεχόντως, ως αόριστος, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο ποια είναι τα συγκεκριμένα διδάγματα της κοινής πείρας που φέρονται ότι παραβιάστηκαν.

V. Ο από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης δημιουργείται μόνο προκειμένου για ευθεία παράβαση κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, όχι όμως και κανόνων του δικονομικού δικαίου. Δικονομικοί θεωρούνται οι κανόνες δικαίου εκείνοι που καθορίζουν τη διαδικασία, τα όργανα και τη μορφή της έννομης προστασίας. Τέτοιες είναι και οι διατάξεις του άρθρου 309 ΚΠολΔ, που ρυθμίζει την ανάκληση δικαστικών αποφάσεων. Με τον πρώτο λόγο αναίρεσης, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 αρ. 1 ΚΠολΔ οι αναιρεσείοντες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το , ως Εφετείο δικάσαν, Πολυμελές Πρωτοδικείο, με το να μην ανακαλέσει, όπως του ζήτησαν, την προεκδοθείσα 84/2005 προδικαστική απόφασή του, παραβίασε τη διάταξη του άρθρου 309 ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί η διάταξη αυτή θεσπίζει κανόνες δικονομικού δικαίου και η παραβίασή της δεν ιδρύει τον από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης.

VI. Κατά το άρθρο 6 παρ. 1 της από 4.11.1950 ΕυρωπαΪκής Συμβάσεως Ρώμης "για την προάσπιση των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών", η οποία κυρώθηκε με το άρθρο πρώτο του ν.δ. 53/1974 . "παν πρόσωπον έχει δικαίωμα όπως η υπόθεση του δικασθεί δικαίως, δηλαδή δημόσια και εντός λογικής προθεσμίας υπό ανεξαρτήτου και αμερόληπτου δικαστηρίου νομίμως λειτουργούντος το οποίο θα αποφασίσει είτε επί των αμφισβητήσεων επί δικαιωμάτων και υποχρεώσεων του αστικής φύσεως, είτε επί του βάσιμου πάσης εναντίον του κατηγορίας ποινικής φύσεως ...".

Με το ανωτέρω άρθρο καθ' ο μέρος θεσπίζεται ότι οι υποθέσεις δικάζονται από αμερόληπτα, ανεξάρτητα κα νόμιμα λειτουργούντα δικαστήρια α) δίκαια, β)δημόσια και γ) εντός λογικής προθεσμίας, θεσπίζονται αντίστοιχα ουσιαστικά δικαιώματα των προσώπων στα οποία αφορά η σύμβαση τα οποία δικαιούνται να αξιώσουν να τύχουν της κατά τα ανωτέρω δικαστικής προστασίας.

Με τη διάταξη αυτή καθορίζεται ποια δικαιώματα δίδονται για την απονομή της δικαιοσύνης. Πρόκειται συνεπώς για διάταξη ουσιαστικού δικαίου και η παραβίασή της εμπίπτει στο λόγο αναιρέσεως από το άρθρο 560 αρ. 1 ΚΠολΔ. Δεν στοιχειοθετείται όμως παραβίαση της άνω διατάξεως όταν πολιτικό δικαστήριο που πληροί τις προϋποθέσεις της παραπάνω αυξημένης τυπικής ισχύος διατάξεως, ήτοι είναι ανεξάρτητο, αμερόληπτο και λειτουργεί νόμιμα με βάση κανόνες δικαίου και με οργανωμένη διαδικασία για τα ζητήματα της αρμοδιότητας του εφαρμόσει εσφαλμένα σε συγκεκριμένη υπόθεση διάταξη ουσιαστικού δικαίου αλλά η πλημμέλεια αυτής της αποφάσεως ελέγχεται με τα προβλεπόμενα από τον Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας ένδικα μέσα (Ολ.ΑΠ 2/2008).

Στην προκείμενη περίπτωση, με τον τελευταίο πρόσθετο λόγο αναιρέσεως κατά το πρώτο μέρος του, από τον αριθμό 1 του άρθρου 560 ΚΠολΔ, προβάλλεται παραβίαση της διάταξης του άρθρου 6 παρ. 1 της σύμβασης της Ρώμης, επειδή το Πολυμελές Πρωτοδικείο Νάξου, που δίκασε ως Εφετείο, δεν ήταν δίκαιο και αμερόληπτο δικαστήριο. Στο αναιρετήριο, όμως, δεν αναφέρονται συγκεκριμένοι λόγοι για τους οποίου παραβιάσθηκε η διάταξη αυτή και ειδικότερα οι λόγοι για τους οποίους το Πολυμελές Πρωτοδικείο, που δίκασε ως Εφετείο δεν ήταν δίκαιο και αμερόληπτο δικαστήριο. Αναφέρεται μόνο ότι το Εφετείο υπέπεσε σε νομικά σφάλματα και ότι έσφαλε ως προς την εκτίμηση των αποδείξεων. Όμως σχετικές αιτιάσεις που προβάλλονται με το λόγο αυτό προβλήθηκαν και με τους προαναφερθέντες λόγους της αναίρεσης, οι οποίοι κρίθηκαν απορριπτέοι και οι οποίοι, σε κάθε περίπτωση, δεν θεμελιώνουν παραβίαση του άρθρου 6 παρ. 1 της ΕΣΔΑ. Η επικαλούμενη, εξάλλου, με τον ίδιο λόγο, κατά το δεύτερο μέρος του, εξαετής διαδρομή της προκείμενης δίκης, αυτή καθεαυτή δεν μπορεί να θεμελιώσει παραβίαση της παραπάνω διάταξης. Επομένως, ο λόγος αυτός είναι, προεχόντως, απαράδεκτος, συνεπώς, απορριπτέος.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-4-2009 αίτηση του Η. Β. κ.α. για αναίρεση των 25/2009 και 84/2005 αποφάσεων του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Νάξου, καθώς και της 14/2005 του Ειρηνοδικείου Νάξου, όπως και τους από 7-12-2010 πρόσθετους λόγους.

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στη πληρωμή των δικαστικών εξόδων της και ήδη παριστάμενης πρώτης αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 10 Ιουνίου 2011.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Σεπτεμβρίου 2011.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ