1448/2007 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1448 / 2007 (Α1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1448/2007

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α1΄ Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές:Δημήτριο Λοβέρδο, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Καλαμίδα, Δημήτριο Κανελλόπουλο, Διονύσιο Γιαννακόπουλο και Χαράλαμπο Παπαηλιού, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 30 Απριλίου 2007, με την παρουσία και της γραμματέως Ελένης Γιαννέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: ......., η οποία παραστάθηκε αυτοπροσώπως με την ιδιότητα της ως δικηγόρου.

Του αναιρεσιβλήτου: ......., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Λεωνίδα Πεγιάδη, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 26-7-1998 αγωγή του ήδη αναιρεσιβλήτου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 122/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 7505/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας αποφάσεως ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 7 Μαρτίου 2006 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της αιτήσεως αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Χαράλαμπος Παπαηλιού ανέγνωσε την από 10 Απριλίου 2007 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η αναιρεσείουσα ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, ο πληρεξούσιος του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ., λόγος αναιρέσεως ιδρύεται και όταν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Πράγματα υπό την έννοια της άνω διατάξεως είναι οι ασκούντες ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης αυτοτελείς ισχυρισμοί των διαδίκων που υπό την προϋπόθεση της νόμιμης προτάσεως των θεμελιώνουν ιστορικώς το αίτημα της αγωγής, ανταγωγής, ενστάσεως ή αντενστάσεως.

Πράγμα επομένως είναι, υπό την έννοια αυτή, και ο λόγος εφέσεως που περιέχει παράπονο κατά την πρωτοβάθμιας κρίσεως (Ολ. ΑΠ 11/1996 Ελ. Δνη 37,1319). Όμως ο λόγος αυτός δεν στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη τον προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.

ΑΠ 12/1991 Ελ Δνη 33, 72). Στην προκείμενη περίπτωση με τον πρώτο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 8 Κ.Πολ.Δ λόγο αναιρέσεως η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν με τον τρίτο λόγο εφέσεώς της, κατά της πρωτοδίκου αποφάσεως και που έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Από την επισκόπηση του δικογράφου της εφέσεως της ήδη αναιρεσείουσας προκύπτει ότι με τον τρίτο λόγο της εφέσεως, η αναιρεσείουσα παραπονείτο ότι το πρωτόδικο δικαστήριο δεν έλαβε, υπόψη του τις καταθέσεις των μαρτύρων κατηγορίας που περιέχονταν στην 9875/1997 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, που είχε προσκομιστεί μετά επικλήσεως.

Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι αβάσιμος, διότι όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο έλαβε υπόψη τον ως άνω ισχυρισμό, που αναφέρεται στην κακή εκτίμηση των αποδείξεων και τον απέρριψε, αφού απέρριψε την έφεση στο σύνολό της ως ουσιαστικά αβάσιμη.

Σύμφωνα με την διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 11 Κ.Πολ.Δ., αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που ο νόμος δεν επιτρέπει ή παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν ή δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν. Με τον δεύτερο λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση δεν έλαβε υπόψη της την 9875/1997 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Αθηνών, την οποία επικαλέστηκε και προσκόμισε ενώπιον του Εφετείου Αθηνών.

Από την προσβαλλόμενη απόφαση και από τη φράση σ΄ αυτή ότι έλαβε υπόψη της όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν και επικαλέστηκαν οι διάδικοι, αλλά και ειδικότερα στις αιτιολογίες της, όπου αναφέρεται η ως άνω απόφαση χωρίς αριθμό, προκύπτει, χωρίς αμφιβολία, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του την ανωτέρω απόφαση.

Επομένως, ο αντίθετος ως άνω λόγος αναιρέσεως είναι αβάσιμος. Για να είναι ορισμένος ο λόγος αναιρέσεως με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση κανόνων ουσιαστικού δικαίου (άρθρ. 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ.), πρέπει να καθορίζονται, πλην των άλλων, η συγκεκριμένη διάταξη του ουσιαστικού δικαίου που παραβιάστηκε και το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, καθώς επίσης, εφόσον το δικαστήριο έκρινεν επί της ουσίας της υποθέσεως, την ελάσσονα πρόταση του νομικού του συλλογισμού, ήτοι τα πραγματικά γεγονότα που αυτό δέχθηκε, υπό τα οποία συντελέστηκε η προσβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναιρέσεως δεν δύναται να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο (Ολ.

ΑΠ 32/1996 Ελ. Δνη 38,33). Με τον τρίτο εκ του άρθρου 559 αριθμ. 1 Κ.Πολ.Δ. λόγο αναιρέσεως, η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 300 ΑΚ. Ο λόγος αυτός αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω αοριστίας, διότι δεν εκτίθεται η ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δηλ.

οι παραδοχές του Εφετείου σχετικά με την ως άνω ένσταση.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 7-3-2006 αίτηση της ..... για αναίρεση της 7505/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσίβλητου, τα οποία καθορίζει στο ποσό των εξακοσίων πενήντα (650) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 25 Μαΐου 2007. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 18 Ιουνίου 2007.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ