Supreme Court dismisses railway company's appeal, upholding employee's right to relocation allowance for work outside home station.

Απόφαση 1446 / 2006 (Β1, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1446/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β1' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ρωμύλο Κεδίκογλου, Πρόεδρο του Αρείου Πάγου, Γεώργιο Καράμπελα, Εμμανουήλ Καλούδη, Μάριο - Φώτιο Χατζηπανταζή και Γεώργιο Πετράκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Μαϊου 2006, με την παρουσία και του γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης Εταιρείας με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.», που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα. Εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Ελένη Βούλγαρη.

Του αναιρεσίβλητου: ........, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία - Πλατή βάσει δηλώσεως του άρθρου 242 § 2 Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4-2-2003 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1230/2004 του ίδιου Δικαστηρίου και 1514/2005 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 19-7-2005 αίτησή της. Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Γεώργιος Καράμπελας, διάβασε την από 25-4-2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή από το συνδυασμό των διατάξεων των παραγράφων 1, 2 και 4 του άρθρου 61 του Γενικού Κανονισμού Προσωπικού του Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος (ΓΕΚΑΠ-ΟΣΕ), ο οποίος εκδόθηκε κατ' εξουσιοδότηση του άρθρου 12 παρ. 2 του ν.δ. 674/1970 «Περί ιδρύσεως Οργανισμού Σιδηροδρόμων Ελλάδος» (κωδ. β.δ. 532/1972), κυρώθηκε με την 47748/1972 κοινή απόφαση των Υπουργών Εθνικής Οικονομίας, Ναυτιλίας, Μεταφορών και Επικοινωνιών (ΦΕΚ Β΄ 827/11-10-1972), όπως ίσχυε μετά την -κατ' εξουσιοδότηση της 14263/22-4-1980 κοινής αποφάσεως των Υπουργών Εργασίας και Συγκοινωνιών- κωδικοποίησή του με την 3285/24-6-1980 απόφαση του Δ.Σ.

του ΟΣΕ (ΦΕΚ Β΄ 689/22-7-1980) και προ της καταργήσεώς του (28-12-1998) με το άρθρο 17 παρ. 1 του ν. 2671/1998 και είχε ισχύ νόμου, προκύπτει ότι μετάθεση είναι η μετατόπιση προσωπικού από μία θέση σε άλλη θέση του ίδιου κλάδου, ισόβαθμη ή όχι, που μπορεί να συνεπάγεται και αλλαγή έδρας και ότι οι μεταθέσεις ενεργούνται με απόφαση του Διοικητή ή των εξουσιοδοτημένων απ' αυτόν οργάνων.

Με το άρθρο 50 παρ. 1 και 2 του ισχύοντος ήδη Γενικού Κανονισμού Προσωπικού του παραπάνω Οργανισμού, που κυρώθηκε με το άρθρο 13 του ν. 2671/1998, επαναλήφθηκε ο παραπάνω ορισμός της μεταθέσεως, η οποία ενεργείται πλέον με απόφαση του Διευθύνοντος Συμβούλου ή των εξουσιοδοτημένων απ' αυτόν οργάνων. Εξάλλου από το συνδυασμό των παραγράφων 1 και 2 του άρθρου 15 του ν. 2671/1998, με το οποίο τροποποιήθηκε και συμπληρώθηκε ο Κανονισμός Δευτερευουσών Απολαβών Προσωπικού του ΟΣΕ, που κυρώθηκε με το από 22-11-1926 διάταγμα (ΦΕΚ Α΄ 26/1926), προκύπτει ότι όλο το -πλην του προσωπικού έλξεως και κινήσεως αμαξοστοιχιών και οδηγών αυτοκινήτων- τακτικό προσωπικό του ΟΣΕ (μόνιμο και δόκιμο), που απομακρύνεται από την έδρα του κατά 30 τουλάχιστον χιλιόμετρα για εκτέλεση υπηρεσίας και διανύει εκτός έδρας ολόκληρο το χρονικό διάστημα μεταξύ μεσονυκτίου και έκτης ώρας, δικαιούται τις εκάστοτε προβλεπόμενες αποζημιώσεις, μεταξύ των οποίων και της διανυκτέρευσης, το δε προσωπικό έλξεως και κινήσεως αμαξοστοιχιών και οδηγών αυτοκινήτων δικαιούται την αποζημίωση αυτή, με τους ίδιους όρους και προϋποθέσεις, για κάθε εκτός έδρας διακοπή.

Τέλος, κατά το άρθρο 158 αριθ. 18 του ισχύοντος ΓΕΚΑΠ, μεταξύ των κλάδων, σε θέσεις των οποίων εντάσσεται το τακτικό προσωπικό του ΟΣΕ είναι και εκείνος του προσωπικού αμαξοστοιχιών, βαθμοί δε του κλάδου αυτού είναι και οι του προϊσταμένου αμαξοστοιχιών και του προϊσταμένου γραφείου προσωπικού αμαξοστοιχιών.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, δέχθηκε ανελέγκτως τα ακόλουθα: Ο ενάγων και ήδη αναιρεσίβλητος προσλήφθηκε από την εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα στις 2-6-1975 με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας, ως δόκιμος τροχοπεδητής, μονιμοποιήθηκε στις 20-6-1976 και προήχθη σε Προϊστάμενο Αμαξοστοιχιών Α΄ στις 31-1-1990.

Κατά την πρόσληψή του τοποθετήθηκε στο Γραφείο Προσωπικού Αμαξοστοιχιών .... (με έδρα την πόλη αυτή), όπου υπηρέτησε μέχρι 8-7-1991, οπότε με την ταυθήμερη ..... απόφαση του Διευθυντή της Διεύθυνσης Περιφέρειας Πελοποννήσου, χωρίς να μετατεθεί, έλαβε εντολή για εκτέλεση υπηρεσίας στο Σταθμό ...., ήτοι εκτός έδρας, προς στελέχωση του εκεί γραφείου πώλησης εισιτηρίων για την εξυπηρέτηση της προαστιακής συγκοινωνίας, αποκλειστικά για την κάλυψη υπηρεσιακών αναγκών, όπως αυτές είχαν διαμορφωθεί συνεπεία των σοβαρών ελλείψεων προσωπικού της Λ΄ επιθεωρήσεως σε προσωπικό του σταθμού και χωρίς ο ίδιος να υποβάλει αίτηση ή να εκδηλώσει σχετική επιθυμία.

Στη νέα αυτή θέση ο ενάγων ανέλαβε καθήκοντα στις 22-7-1991 και απασχολήθηκε μέχρι τις 30-6-2002, εκτελώντας και δρομολόγια συνοδού αμαξοστοιχιών προς Πειραιά και εντός Πελοποννήσου, όταν λάμβανε σχετική εντολή. Τη 1-7-2002 του δόθηκε εντολή για εκτέλεση υπηρεσίας στο Σταθμό ..... και στο γραφείο πώλησης εισιτηρίων, όπου υπηρέτησε μέχρι τις 12-4-2003.

Κατά το παραπάνω χρονικό διάστημα, κατά το οποίο υπηρετούσε στο ... και στην ..... (ήτοι σε απόσταση άνω των εκατό χιλιομέτρων από την έδρα του), η εναγομένη, παρά τις σχετικές διαμαρτυρίες του, δεν κατέβαλε στον ενάγοντα την προβλεπόμενη από τις οικείες ΣΣΕ αποζημίωση για τις εκτός έδρας διανυκτερεύσεις του.

Με βάση τις παραδοχές αυτές, το Εφετείο-επικυρώνοντας την πρωτόδικη απόφαση- έκρινε ότι ο αναιρεσίβλητος δικαιούται αποζημίωση διανυκτέρευσης για το διάστημα από 1-1-2000 μέχρι 12-4-2003. Με την κρίση του αυτή δεν παραβίασε τις διατάξεις που προεκτέθηκαν και επομένως πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος ο περί του αντιθέτου, από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, μοναδικός λόγος της αναιρέσεως, αφού με την προσβαλλόμενη απόφαση έγινε δεκτό ότι ο αναιρεσίβλητος έλαβε εντολή για εκτέλεση υπηρεσίας σε θέση, που βρισκόταν σε απόσταση τουλάχιστον εκατό χιλιομέτρων από την έδρα του, διανυκτερεύοντας εκεί.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 19-7-2005 αίτηση της ανώνυμης εταιρίας με την επωνυμία «ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ Α.Ε.» (ΟΣΕ) Α.Ε. για αναίρεση της 1514/2005 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, που ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 26 Ιουνίου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 30 Ιουνίου 2006.

Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ