Supreme Court dismisses appeal for inadmissibility as it attacks non-appealable fact-finding on accident liability.

Απόφαση 143 / 2009 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 143/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Γεώργιο Πετράκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αθανάσιο Πολυζωγόπουλο, Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση και Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Νοεμβρίου 2008, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ, κατοίκου ......, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Δημήτριο Γκολέμη με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Ψ1, κατοίκου ......, 2) Ψ2, κατοίκου ......, 3) Ψ3, κατοίκου ......, 4) Ψ4, κατοίκου ......, 5) Ψ5, κατοίκου ...... και προσωρινά ......, 6) Ψ6, κατοίκου ......, 7) Ψ7, κατοίκου ......, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Δημήτριο Αβραμίκο με δήλωση κατ' άρθρο 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και κατέθεσαν προτάσεις, 8) Νομικού Προσώπου Ιδιωτικού Δικαίου με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ" που εδρεύει στην ...... και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αργυρώ Γρατσία-Πλατή και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την με αριθμό κατάθεσης 803ΑΥΤ32/2005 κύρια αγωγή των επτά πρώτων των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 26/5/2005 παρεμπίπτουσα αγωγή του όγδοου των ήδη αναιρεσιβλήτων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Σερρών και συνεκδικάστηκαν. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 64/2006 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2157/2007 του Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12/12/2007 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Πολυζωγόπουλος, ανέγνωσε την από 13/11/2008 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της αιτήσεως αναιρέσεως. Η πληρεξούσια του παραστάντος αναιρεσιβλήτου ζήτησε την απόρριψη της αιτήσεως και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Ι. Κατά το άρθρο 556 παρ. 2 ΚΠολΔ ο διάδικος που νίκησε έχει δικαίωμα να ασκήσει αναίρεση μόνο αν έχει έννομο συμφέρον, το οποίο πρέπει να επικαλείται στο αναιρετήριο. Περαιτέρω, από τα άρθρα 558 και 566 ΚΠολΔ προκύπτει ότι η αναίρεση πρέπει να απευθύνονται εναντίον εκείνων που ήσαν διάδικοι στη δίκη επί της οποίας εκδόθήκε η προσβαλλόμενη απόφαση και ήσαν αντίδικοι του αναιρεσείοντος.

Όχι όμως εναντίον όλων αυτών, αλλά μόνο κατ' εκείνων έναντι των οποίων επιδιώκεται με την αναίρεση και, με βάση τις επικαλούμενες στο αναιρετήριο πλημμέλειες της απόφασης, είναι δυνατή η αναίρεση της απόφασης. Επομένως, είναι απαράδεκτη η αίτηση αναιρέσεως κατά το μέρος που απευθύνεται κατ' εκείνων των αντιδίκων του αναιρεσείοντος, τους οποίους δεν αφορούν οι αποδιδόμενες στο αναιρετήριο πλημμέλειες της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης και ως προς τους οποίους, επομένως, αν ευδοκιμήσουν οι λόγοι αναιρέσεως, δεν είναι δυνατόν να αναιρεθεί η απόφαση.

Κατά συνέπεια, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, κατά το μέρος που στρέφεται κατά των αναιρεσιβλήτων Ψ5 (πέμπτου), Ψ6 (έκτης) και Ψ7 (έβδομης), οι οποίοι, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, ηττήθηκαν με την απόρριψη ως προς αυτούς της αγωγής, είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη, αφού ο αναιρεσείων -εναγόμενος, που νίκησε, δεν επικαλείται στο αναιρετήριο έννομο συμφέρον, που να δικαιολογεί την άσκηση της αναίρεσης και κατά των ηττηθέντων ως άνω εναγόντων.

Περαιτέρω, η ένδικη αίτηση αναιρέσεως είναι απορριπτέα ως απαράδεκτη και κατά το μέρος που απευθύνεται κατά του ογδόου αναιρεσιβλήτου και παρεμπιπτόντως ενάγοντος ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ, αφού ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως από το εδάφιο 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, αφορά μόνο την προβληθείσα από τον αναιρεσείοντα - εναγόμενο κατά των κυρίως εναγόντων και απορριφθείσα ένσταση συνυπαιτιότητας για το τροχαίο ατύχημα, που συνέβη στις 13-9-2004 κατά την οδήγηση από αυτόν του ανασφάλιστου και χωρίς αριθμό κυκλοφορίας αγροτικού μηχανήματος, και ουδόλως θίγει το διατακτικό της αναιρεσιβαλλόμενης απόφασης σχετικά με την παρεμπίπτουσα αγωγή του ογδόου αναιρεσιβλήτου (ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ), η οποία συνεκδικάστηκε με την κύρια αγωγή και έγινε κατά ένα μέρος δεκτή.

ΙΙ. Ο λόγος αναίρεσης από το εδάφιο 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ για παραμόρφωση εγγράφου συνίσταται στο διαγνωστικό λάθος της απόδοσης από το δικαστήριο σε αποδεικτικό, με την έννοια των άρθρων 339 και 432 ΚΠολΔ, έγγραφο, περιεχόμενον καταδήλως διαφορετικού από το αληθινό, εξαιτίας του οποίου καταλήγει σε πόρισμα επιζήμιο για τον αναιρεσείοντα.

Δεν περιλαμβάνει όμως και την περίπτωση που το δικαστήριο, από την εκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου του εγγράφου, έστω και εσφαλμένως, καταλήγει σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων, γιατί τότε πρόκειται για αιτίαση σχετική με την εκτίμηση πραγμάτων, η οποία δεν ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο.

Πρέπει δε την παραπάνω επιζήμια για τον αναιρεσείοντα κρίση του να σχημάτισε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο από το έγγραφο που φέρεται ως παραμορφωμένο, προϋπόθεση η οποία δεν συντρέχει, όταν αυτό εκτιμήθηκε μαζί με άλλα αποδεικτικά μέσα, χωρίς να εξαρθεί η σημασία του σε σχέση με το πόρισμα, για την αλήθεια ή αναλήθεια γεγονότος, που δέχτηκε, γιατί στην περίπτωση αυτή δεν είναι δυνατή η εξακρίβωση της ιδιαίτερης αποδεικτικής σημασίας του.

Στην προκειμένη περίπτωση, με τον μοναδικό λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων επικαλείται το εδάφιο 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και προβάλλει την αιτίαση ότι το Εφετείο υπέπεσε στην από τη διάταξη αυτή πλημμέλεια, γιατί παραμόρφωσε το περιεχόμενο της από 15-9-2004 εκθέσεως αυτοψίας και του σχετικού σχεδιαγράμματος που την συνοδεύει, τα οποία συντάχθηκαν από τον ανθ/μο Α και αφορούν τις συνθήκες, υπό τις οποίες έγινε το ατύχημα, κατά το οποίο θανατώθηκε ο Β (σύζυγος της πρώτης αναιρεσίβλητης και αδελφός της δεύτερης, του τρίτου και της τέταρτης).

Πιο συγκεκριμένα, ο αναιρεσείων διατείνεται ότι το οδηγούμενο από αυτόν γεωργικό μηχάνημα είχε εισέλθει μόνο κατά 10 έως 20 εκατοστά στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας και, ως εκ τούτου, ο θανατωθείς είχε τη δυνατότητα να συνεχίσει την πορεία του ή να ενεργήσει αποφευκτικό ελιγμό, αφού απέμεινε ελεύθερο οδόστρωμα πλάτους 2.90 έως 3 μ..

Όμως, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο σχημάτισε τη σχετική κρίση του για την αποκλειστική υπαιτιότητα του αναιρεσείοντος για το ατύχημα, από τη συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που αναφέρονται στην ανωτέρω απόφαση, δηλαδή από τις ένορκες καταθέσεις των εξετασθέντων στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου μαρτύρων και όλα γενικώς τα έγγραφα, που νόμιμα προσκόμισαν και επικαλέσθηκαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων είναι και η προαναφερθείσα έκθεση αυτοψίας και το σχετικό σχεδιάγραμμα.

Με βάση τα παραπάνω το Εφετείο σχημάτισε τη σχετική κρίση του για το άνω ζήτημα από τη συνεκτίμηση όλων των αποδεικτικών μέσων που αναφέρθηκαν πιο πάνω, μεταξύ των οποίων είναι και τα ανωτέρω έγγραφα, χωρίς να εξαρθεί η σημασία των εν λόγω εγγράφων σε σχέση με το πόρισμα αυτό. Έτσι, το δικαστήριο κατέληξε σε συμπέρασμα αντίθετο από εκείνο που θεωρεί ορθό ο αναιρεσείων, ύστερα από συνεκτίμηση και αξιολόγηση του αληθινού περιεχομένου των παραπάνω εγγράφων (εκθέσεως αυτοψίας και σχεδιαγράμματος) και όχι από λάθος στην "ανάγνωση" του κειμένου των εγγράφων αυτών, όπως διατείνεται ο αναιρεσείων.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος αναιρέσεως είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, όπως απαράδεκτες είναι και οι περαιτέρω αιτιάσεις, διότι ο αναιρεσείων υπό την επίκληση της πλημμέλειας από το εδάφιο 20 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ).-

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 12-12-2007 αίτηση του Χ για αναίρεση της 2157/2007 αποφάσεως του Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στη δικαστική δαπάνη των αναιρεσιβλήτων, την οποία ορίζει λόγω της χωριστής νομικής εκπροσώπησής τους για μεν το τελευταίο αναιρεσίβλητο ΝΠΙΔ με την επωνυμία "ΕΠΙΚΟΥΡΙΚΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ" στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ, για δε τους υπόλοιπους αναιρεσιβλήτους, επίσης, στο ποσό των χιλίων οκτακοσίων (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 16 Δεκεμβρίου 2008. Και

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 13 Ιανουαρίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ