Supreme Court allows appeal against OTE pension fund's final judgment on lease damages, remanding for retrial.

Απόφαση 1439 / 2006 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1439/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κρητικό, Αντιπρόεδρο, Γεώργιο Βούλγαρη, Δημήτριο Κυριτσάκη, Αχιλλέα Νταφούλη και Αντώνιο Παπαθεοδώρου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Σεπτεμβρίου 2005, με την παρουσία και της Γραμματέως Μάρθας Ψαραύτη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: ....,ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ιωάννη Βρέλλο.

Του αναιρεσίβλητου: Ν.Π.Δ.Δ. με την επωνυμία «ΤΑΜΕΙΟ ΑΣΦΑΛΙΣΕΩΣ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΟΤΕ», που εδρεύει στο Μαρούσι και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τους πληρεξούσιους δικηγόρους του Στυλιανό Κουρνιανό και Ευδοκία Οικονόμου, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14 Φεβρουαρίου 2002 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1613/2003 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2234/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 24 Νοεμβρίου 2004 αίτησή του και τους από 17 Αυγούστου 2005 πρόσθετους λόγους αυτής.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αντώνιος Παπαθεοδώρου, ανέγνωσε την από 16 Σεπτεμβρίου 2005 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να γίνει δεκτός ο πρώτος λόγος του κυρίως δικογράφου της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης και ν΄απορριφθούν οι λοιποί λόγοι αυτού καθώς και οι πρόσθετοι λόγοι. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και των πρόσθετων λόγων αυτής και την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 564 παρ. 1 ΚΠολΔ, η προθεσμία της αναίρεσης στις μισθωτικές διαφορές είναι δεκαπέντε ημέρες, αν εκείνος που δικαιούται να ασκήσει το ένδικο αυτό μέσο μένει στην Ελλάδα. Όμως για το Ελληνικό Δημόσιο, η προθεσμία για την άσκηση αναίρεσης, κατά οριστικής απόφασης που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 του ίδιου Κώδικα, είναι τριάντα ημέρες, κατά το άρθρο 10 του από 16.6/10.7.1944 Δ/τος, που εξακολουθεί να ισχύει και μετά την εισαγωγή του ΚΠολΔ, από την επόμενη ημέρα που θα γίνει η επίδοση της προσβαλλόμενης απόφασης.

Περαιτέρω, από τη διάταξη του άρθρου 21 παρ. 9 του ν. 1902/1990, που ορίζει ότι το ΙΚΑ και οι λοιποί Οργανισμοί αρμοδιότητας Υπουργείου Υγείας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων έχουν όλα τα δικαστικά και δικονομικά προνόμια του Δημοσίου, προκύπτει ότι η προθεσμία άσκησης αναίρεσης κατά οριστικής απόφασης που εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των άρθρων 648 έως 661 ΚΠολΔ, για το Ταμείο Ασφαλίσεως Προσωπικού ΟΤΕ (ΤΑΠ-ΟΤΕ), που τυγχάνει νομικό πρόσωπο δημοσίου δικαίου, είναι τριάντα (30) ημέρες.

Η ίδια προθεσμία των 30 ημερών, με βάση την αρχή της ισότητας των όπλων, που αποτελεί έκφανση του δικαιώματος για δίκαιη δίκη, ισχύει και για τον αντίδικο του Δημοσίου ή του Ταμείου Ασφαλίσεως Προσωπικού ΟΤΕ (Ολ. ΑΠ 12/2002). Στην προκείμενη περίπτωση, όπως προκύπτει από την επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), η 2234/2004 προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου Αθηνών, που αφορά υπόθεση και εκδόθηκε κατά τη διαδικασία των μισθωτικών διαφορών, επιδόθηκε στο εναγόμενο – εκκαλούν – εφεσίβλητο και ήδη αναιρεσίβλητο με επιμέλεια του ενάγοντος – εκκαλούντος – εφεσιβλήτου και ήδη αναιρεσείοντος στις 27.10.2004 (βλ.

επικυρωμένο αντίγραφο της απόφασης με την επ' αυτής επισημείωση του δικαστικού επιμελητή .....), η δε από 24.11.2004 αίτηση αναίρεσης κατατέθηκε αυθημερόν (βλ. υπ' αριθ. έκθ. καταθ. 1450/2004 της γραμματέως του Εφετείου). Επομένως, σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εμπρόθεσμα εντός της προθεσμίας των τριάντα (30) ημερών και συνεπώς τα αντίθετα, περί εκπρόθεσμης άσκησης αυτής, υποστηριζόμενα από το αναιρεσίβλητο με τις έγγραφες προτάσεις που κατέθεσε εμπρόθεσμα (άρθρο 570 παρ. 1 Κ.Πολ.Δ), πρέπει να απορριφθούν ως αβάσιμα.

ΙΙ.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. β' ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν το δικαστήριο παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν. Κατά την αληθινή έννοια της διάταξης αυτής, που προκύπτει από το συνδυασμό της προς τις διατάξεις των άρθρων 106, 237 εδ. 1 στοιχ. β, 346 και 453 παρ. 1 ΚΠολΔ, ως αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν νοούνται και εκείνες των οποίων δεν έγινε σαφής και ορισμένη επίκληση με τις προτάσεις του διαδίκου που τις προσκόμισε.

Σαφής και ορισμένη είναι η επίκληση εγγράφου όταν είναι ειδική και από αυτήν προκύπτει η ταυτότητά του. Μπορεί δε η επίκληση αυτή να γίνει είτε με τις προτάσεις της συζήτησης μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση είτε με αναφορά δια των προτάσεων αυτών σε συγκεκριμένο μέρος των προσκομιζόμενων προτάσεων προηγούμενης συζήτησης, όπου γίνεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου κατ' ανάλογη εφαρμογή του άρθρου 240 ΚΠολΔ.

Δεν είναι συνεπώς νόμιμη η κατ' έφεση επίκληση εγγράφου προς άμεση ή έμμεση απόδειξη, όταν στις προτάσεις ενώπιον του Εφετείου περιέχεται γενική μόνο αναφορά σε όλα τα έγγραφα που ο διάδικος είχε επικαλεστεί και προσαγάγει πρωτοδίκως, χωρίς παραπομπή σε συγκεκριμένο μέρος των επανυποβαλλόμενων πρωτοδίκων προτάσεων, όπου περιέχεται σαφής και ορισμένη επίκληση του εγγράφου (Ολ.

ΑΠ 9/2000). Εξάλλου, δεν είναι νόμιμη η επίκληση αποδεικτικού μέσου που γίνεται με τις πρωτόδικες προτάσεις, οι οποίες έχουν ενσωματωθεί σε φωτοτυπικό αντίγραφο, στις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις, χωρίς ειδική μνεία στις τελευταίες του συγκεκριμένου μέρους των πρωτοδίκων, όπου σαφώς και ορισμένως γίνεται επίκληση των αποδεικτικών μέσων (ΑΠ 164/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, σχετικά με το κρίσιμο ζήτημα της ύπαρξης φθορών ή βλαβών στο μίσθιο πέραν της συνήθους χρήσης και της ευθύνης του αναιρεσιβλήτου – εναγομένου ως υπομισθωτή για την αποκατάστασή τους, απέρριψε, κατ΄ ουσίαν, με βάση τα προσκομιζόμενα από τον τελευταίο αποδεικτικά μέσα (από 24-10-1997 μισθωτήριο και από 27-3-2002 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού ......

προς απόδειξη των προσβαλλόμενων από τον ίδιο με τις προτάσεις του, ως υπεράσπιση κατά της έφεσης του αντιδίκου του, καταλυτικών της αγωγής ισχυρισμών, τα πρωτοδίκως επίσης απορριφθέντα και επαναφερόμενα με τους πρώτο και δεύτερο λόγους έφεσης από τον αναιρεσείοντα ενάγοντα υπεκμισθωτή αγωγικά κονδύλια:

α) ποσού 2098,31 ευρώ, για τις φθορές των πλακιδίων, της εισόδου του μισθίου, β) ποσού 11.738,31 ευρώ, για τη δαπάνη αποξήλωσης και απομάκρυνσης των διαχωριστικών τοίχων του μισθίου, γ) ποσού 23.624,25 ευρώ, για την αποκατάσταση των λειτουργικών προβλημάτων των ανελκυστήρων του μισθίου, συντήρησης και επισκευής αυτών και δ) ποσών 14.673,51 και 93.910,41 ευρώ, για τη δαπάνη το μεν της αποξήλωσης των δαπέδων όλων των ορόφων του μισθίου και απομάκρυνσης των προϊόντων αποξήλωσης το δε της αγοράς και επίστρωσης νέων πλακιδίων αντίστοιχα.

Από την επισκόπηση, όμως, των προτάσεων, που υπέβαλε ο αναιρεσίβλητος ως εφεσίβλητος ενώπιον του Εφετείου κατά τη συζήτηση μετά από την οποία εκδόθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση και στις οποίες εκθέτει αρχικά ότι «Επειδή προσάγω και επικαλούμαι τις από 21.5.2002 πρωτόδικες προτάσεις μου μετά της από 22.5.2002 προσθήκης – αντίκρουσής μου, στις οποίες αναφέρομαι και που έχουν επί λέξει ως κάτωθι» και στη συνέχεια, μετά την αυτολεξεί παρεμβολή των πρωτοδίκων προτάσεών του, ότι «Επειδή προσάγω και επικαλούμαι όλα τα έγγραφα που προσκόμισα και πρωτοδίκως, όπως αυτά αναφέρονται και αριθμούνται στις παραπάνω πρωτόδικες προτάσεις μου», προκύπτει ότι δεν επικαλέστηκε, νόμιμα τα προαναφερόμενα έγγραφα που προσκόμισε, όπως έπραξε με τις πρωτόδικες προτάσεις του, αλλά απλώς ενσωμάτωσε αυτές σε φωτοτυπικό αντίγραφο στις ενώπιον του Εφετείου προτάσεις, χωρίς ειδική μνεία στις τελευταίες των συγκεκριμένων μερών των πρωτοδίκων προτάσεων όπου σαφώς και ορισμένως γίνεται επίκληση του αποδεικτικών μέσων.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, με τον οποίο αποδίδεται στο Εφετείο η αιτίαση από τον αριθμό 11 περ. β' ΚΠολΔ, συνιστάμενη στο ότι παρά το νόμο έλαβε υπόψη αποδείξεις που δεν προσκομίστηκαν πρέπει να γίνει δεκτός και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση ως προς τα πιο πάνω αγωγικά κονδύλια.

ΙΙΙ.- Από την διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 11 περ. γ' του ΚΠολΔ, με την οποία ορίζεται ότι επιτρέπεται αναίρεση αν το δικαστήριο παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσά τα οποία οι διάδικοι επικαλέστηκαν και προσκόμισαν, προκύπτει ότι θεμελιώνεται ο λόγος αυτός της αναίρεσης, στην περίπτωση κατά την οποία το δικαστήριο της ουσίας δεν βεβαιώνει ότι έλαβε υπόψη, στα πλαίσια των άρθρων 335 και 338 έως 340 του ίδιου Κώδικα, που εφαρμόζονται και στην ειδική διαδικασία των μισθωτικών διαφορών (άρθρα 591 παρ. 1 και 647 επ' ΚΠολΔ) και τα έγγραφα τα οποία επικαλέστηκαν και προσκόμισαν οι διάδικοι αλλά και όταν υπάρχουν αμφιβολίες περί του αν έχουν ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο τα αποδεικτικά μέσα που προσκομίστηκαν με επίκληση ή παρά την περί αυτού βεβαίωση, δεν καθίσταται απολύτως βέβαιο, από το περιεχόμενο της απόφασης, ότι έχουν ληφθεί υπόψη όλα ή ορισμένα από τα εν λόγω έγγραφα (ΑΠ 1590/2003).

Στην προκειμένη περίπτωση, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης του κυρίως δικογράφου και ο τέταρτος λόγος αναίρεσης του εμπροθέσμως ασκηθέντος δικογράφου των προσθέτων, με τους οποίους προσάπτεται στο Εφετείο η αιτίαση ότι δεν έλαβε υπόψη τα νομίμως τότε επικαλούμενα και προσκομιζόμενα έγγραφα και συγκεκριμένα:

α) τις με αριθ. σχετ. 17-24 φωτογραφίες του μισθίου, προς απόδειξη των φθορών του μισθίου και β) την από 30.11.2001 απόδειξη παραλαβής από τον εκπρόσωπο του αναιρεσιβλήτου μέσα από το μίσθιο ενός παλαιού τηλεφωνικού κέντρου προς απόδειξη του αγωγικού κονδυλίου της αποθετικής ζημίας και έτσι υπέπεσε στην πλημμέλεια του αναιρετικού λόγου του άρθρου 559 αριθ. 11 περ.

γ' ΚΠολΔ, είναι αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί, αφού, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση, το Εφετείο, προκειμένου να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα ως προς την αγωγή του αναιρεσείοντος, έλαβε υπόψη, εκτός από τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων των διαδίκων στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο και «όλα τα έγγραφα που επικαλούνται και προσκομίζουν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων η από 16.8.2001 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού ......, η από 27.8.2001 ομοία των πολιτικών μηχανικών .....και .....

καθώς και η από 27.3.2002 τεχνική έκθεση του πολιτικού μηχανικού ......". Από τη γενική αυτή βεβαίωση σε συνδυασμό με το όλο αιτιολογικό της προσβαλλόμενης απόφασης, καθίσταται αναμφίβολο ότι το Εφετείο, παρόλο που δεν μνημονεύονται ειδικώς και δεν τα αξιολογεί χωριστά, έλαβε υπόψη του και συνεκτίμησε και τα πιο πάνω αναφερόμενα έγγραφα.

IV.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 599 παρ. 1 του ΑΚ, ο μισθωτής, μετά τη λήξη της μίσθωσης έχει υποχρέωση να αποδώσει το μίσθιο στην κατάσταση που το παρέλαβε. Εξάλλου, κατά τη διάταξη του άρθρου 592 του ίδιου Κώδικα, ο μισθωτής δεν ευθύνεται για φθορές ή μεταβολές που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση. Από τις διατάξεις αυτές σε συνδυασμό με εκείνες των άρθρων 330, 297 και 298 του Κώδικα αυτού, προκύπτει ότι ο μισθωτής είναι υποχρεωμένος να αποζημιώσει τον εκμισθωτή για τις φθορές και μεταβολές που προκλήθηκαν στο μίσθιο, κατά τη διάρκεια της μίσθωσης, εξαιρουμένων εκείνων που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση.

Συνακόλουθα, για την, κατά το άρθρο 216 παρ. 1 ΚΠολΔ, πληρότητα της σχετικής αγωγής, ο εκμισθωτής οφείλει να επικαλεστεί τις φθορές και τις μεταβολές που προκλήθηκαν στο μίσθιο κατά τη διάρκεια της μίσθωσης και το ποσό της ζημίας που υφίσταται απ' αυτές (ΑΠ 125/1992). Στην προκειμένη περίπτωση, με την κρινόμενη αγωγή, που παραδεκτά επισκοπείται (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ), ο αναιρεσείων εκμισθωτής ζητούσε, πλην των άλλων, α)με το 6ο κονδύλιο το ποσό των 3.300.000 δρχ.

ή 9684,53 ευρώ «για την επισκευή της ηλεκτρολογικής εγκατάστασης στους ορόφους και τους κοινόχρηστους χώρους καθώς και για την αποξήλωση των προσθηκών και παρεμβάσεων που έγιναν στις ηλεκτρολογικές και τηλεφωνικές εγκαταστάσεως καλωδίων χιλιάδων μέτρων στα είκοσι και πλέον χρόνια της μίσθωσης από το ΤΑΠ-ΟΤΕ και την επαναφορά στην αρχική κατάσταση, 2.200 mx.

Χ 1500 δρχ./τ.μ. = 3.300.000 δρχ. ή 100 ημερομίσθια Χ 25.000 = 2.500.000 δρχ. + 800.000 υλικά», β)με το 8ο κονδύλιο, το ποσό των 3.360.000 δρχ. ή 9.860,60 ευρώ «για την επισκευή των 28 λουτρών και αντικατάστασης των αντιστοίχων ειδών υγιεινής (δηλαδή πλακίδια δαπέδου και τοίχου, νιπτήρες, λεκάνες, καζανάκια, εξαεριστικός μηχανισμός, μπαταρίες λουτρού, καθρέπτες) Χ 120.000 δρχ.

έκαστο» και γ) με το 9ο κονδύλιο, το ποσό των 1.200.000 δρχ. ή 3.521,64 ευρώ «για την επισκευή και αντικατάσταση τριάντα (30) εξ αλουμινίου εξωτερικών παραθύρων και κουφωμάτων Χ 40.000 έκαστο». Και τα τρία αυτά αγωγικά κονδύλια είναι αόριστα και ειδικότερα ως προς το πρώτο, γιατί δεν γίνεται προσδιορισμός της φύσης και της έκτασης της επισκευής της ηλεκτρολογικής εγκατάστασης, του κόστους των υλικών και της αμοιβής του εργατοτεχνικού προσωπικού, του είδους των προσθηκών και παρεμβάσεων που πραγματοποιήθηκαν στις ηλεκτρολογικές και τηλεφωνικές εγκαταστάσεις και της δαπάνης που θα απαιτηθεί για την αποξήλωσή τους, ως προς το δεύτερο, γιατί δεν γίνεται προσδιορισμός του είδους και της έκτασης της επισκευής, της αναγκαίας δαπάνης αυτής της επιφάνειας των πλακιδίων δαπέδου και τοίχου που θα απαιτηθεί να αντικατασταθούν του κόστους αγοράς και τοποθέτησης αυτών καθώς και του εργοστασίου κατασκευής ή προέλευσής τους και του κόστους αγοράς και τοποθέτησης εκάστου είδους υγιεινής και γ)ως προς το τρίτο, γιατί το μεν δεν προσδιορίζεται η φύση και η έκταση της επισκευής καθώς και η δαπάνη αυτής, το δε δεν προσδιορίζονται τα μη επισκευάσιμα μέρη αυτών ώστε να παρίσταται η ανάγκη αντικαταστάσεώς τους εξ ολοκλήρου.

Επομένως και το Εφετείο που κατέληξε στην ίδια κρίση ως προς τα τρία αυτά αγωγικά κονδύλια δεν κήρυξε παρά το νόμο απαράδεκτο και συνεπώς ο τρίτος λόγος αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 14 ΚΠολΔ, πρέπει να απορριφθεί ως αβάσιμος. V.- Ο τέταρτος λόγος αναίρεσης του κυρίως δικογράφου, που με την επίκληση της αναιρετικής πλημμέλειας του άρθρου 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ, δηλαδή της λήψης υπόψη από το Εφετείο πραγμάτων που δεν προτάθηκαν με τον πρώτο λόγο έφεσης του αναιρεσιβλήτου, πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου περί του ότι οι ζημιές που προξενήθηκαν στις τοιχοποιίες όλων των ορόφων και των κοινοχρήστων χώρων του μισθίου εκτείνονται σε επιφάνεια 1000 τ.μ.

και όχι 2000 τ.μ., όπως δέχθηκε το πρωτόδικο δικαστήριο, μειώνοντας παράλληλα το ύψος της επιδικασθείσας αποζημίωσης από 8804 ευρώ σε 4.402,05 ευρώ, πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος (άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ). VI.- Κατά τη διάταξη του άρθρου 592 ΑΚ «Ο μισθωτής δεν ευθύνεται για φθορές ή μεταβολές που οφείλονται στη συμφωνημένη χρήση».

Περαιτέρω, κατά τα άρθρα 27 και 28 του δ/τος της 19.11.1932 «περί στέγασης δημοσίων υπηρεσιών», όπως αντικαταστάθηκαν με το άρθρο 24 α.ν. 1540/1938 που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 53 Εισ.Ν.ΑΚ «Το Δημόσιον εις ουδεμίαν αποζημίωσιν υπέρ του εκμισθωτού υπόκειται δια τας εκ της συνήθους χρήσεως ή κακής του κτιρίου κατασκευής ή εκ τυχαίου γεγονότος επιγενομένας βλάβας εν τω μισθίω.

Η έννοια της συνήθους χρήσεως επί μισθώσεως του Δημοσίου είναι ευρυτέρα της επί των κοινών μισθώσεων». Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας ότι οι από το μισθωτή προκληθείσες φθορές ή μεταβολές του μισθίου οφείλονται στη συμφωνημένη ή επί μισθώσεων στις οποίες μισθωτής είναι το Δημόσιο, τη συνήθη χρήση, είναι κρίση περί τα πράγματα και ως τέτοια δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο (ΑΠ 140/1984).

Εξάλλου, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις εκείνα τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα ουσιαστικού δικαίου ο οποίος εφαρμόστηκε (υπαγωγικός συλλογισμός) ώστε καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διάταξης.

Ο λόγος, όμως, δεν ιδρύεται όταν οι ελλείψεις αναφέρονται στην αιτιολόγηση απλά του αποδεικτικού πορίσματος, εφόσον αυτό διατυπώνεται με σαφήνεια. Στην προκείμενη περίπτωση, ο αναιρεσείων με τον πρώτο, λόγο αναίρεσης του από 17.8.2005 δικογράφου των προσθέτων, αποδίδει στο Εφετείο την αιτίαση από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ, γιατί στην απόφασή του υπάρχουν ανεπαρκείς και αντιφατικές αιτιολογίες ως προς την κρίση ότι «ο επαναχρωματισμός της τοιχοποιίας δεν δύναται να συγκροτήσει την έννοια της φθοράς πέραν της συνήθους χρήσης» και έτσι απέρριψε τον πρώτο λόγο της έφεσής του.

Ο πρόσθετος αυτός λόγος είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί υπό την επίκληση της πιο πάνω αναιρετικής πλημμέλειας, πλήττει την αναιρετικά ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου, σύμφωνα με τη νομική σκέψη που προηγήθηκε.

Κατόπιν όλων αυτών πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της και να παραπεμφθεί η υπόθεση προς περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο, η σύνθεση του οποίου είναι δυνατή από άλλους δικαστές (άρθρο 580 παρ. 3 Κ.Πολ.Δ). Τέλος το αναιρεσίβλητο πρέπει να καταδικαστεί στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος μειωμένη κατά το άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 3693/1957 σε συνδυασμό με το άρθρο 21 παρ. 9 του ν. 1902/1990.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 2234/2004 απόφαση του Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό μέρος της.

Παραπέμπει την υπόθεση, για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές.

Καταδικάζει το αναιρεσίβλητο στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, την οποία ορίζει σε τριακόσια τριάντα (330) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 24 Μαΐου 2006. Και

Δημοσιεύθηκε στο ακροατήριό του στις 28 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ