Supreme Court dismisses appeal and terminates debt restructuring case due to debtor's death before the five-year period expired.

Απόφαση 1437 / 2021 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1437/2021

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Κωστούλα Φλουρή - Χαλεβίδου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ευστάθιο Νίκα, Μαρία Βάρκα, Άννα Αγγελάτου - Βασιλείου και Σωκράτη Πλαστήρα, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 10 Σεπτεμβρίου 2021, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας - καλούσας: Ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "Τράπεζα Eurobank Ergasias Aνώνυμη Εταιρεία" και ήδη "Τράπεζα Eurobank Ανώνυμη Εταιρεία", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Αντώνιο Χονδρόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος, στην ως άνω από 17-8-2021 δήλωση, καθώς και με τις από 10-9-2021 κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσείουσας εταιρείας.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Δ. Β. του Σ. και 2) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ AE", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίοι δεν παραστάθηκαν. Των αναιρεσιβλήτων - καθ' ων η κλήση: 1) Ι. Α. του Α., κατοίκου ..., 2) Σ. Β. του Δ., κατοίκου ..., υπεισελθουσών στην παρούσα δίκη ως κληρονόμων του αποβιώσαντος αρχικώς διαδίκου Δ. Β. του Σ. και 3) ανώνυμης τραπεζικής εταιρείας με την επωνυμία "ΤΡΑΠΕΖΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ AE", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, εκ των οποίων η 1η εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Γαλανόπουλο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, ενώ οι 2η και 3η δεν παραστάθηκαν.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 18-9-2012 αίτηση του ήδη αποβιώσαντος Δ. Β. του Σ., στη θέση του οποίου έχουν ήδη υπεισέλθει οι Ι. Α. του Α. και Σ. Β. του Δ., που κατατέθηκε στο Ειρηνοδικείο Αιγιαλείας. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 64/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 271/2015 του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 10-5-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σωκράτη Πλαστήρα, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο η αναιρεσείουσα και η 1η των καθ' ων η κλήση - αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 62 του ΚΠολΔ, ικανός να είναι διάδικος είναι εκείνος που έχει την ικανότητα να είναι υποκείμενο δικαιωμάτων και υποχρεώσεων. Η ικανότητα αυτή, που εξετάζεται αυτεπάγγελτα από το δικαστήριο (άρθρο 73 ΚΠολΔ), προκειμένου για φυσικό πρόσωπο, παύει να υπάρχει με το θάνατό του (άρθρ. 35 ΑΚ). Εξ άλλου, κατά το άρθρο 313 παρ.1 εδ.

δ` ΚΠολΔ, απόφαση που εκδόθηκε σε δίκη που είχε διεξαχθεί κατ` ανύπαρκτου φυσικού προσώπου, όπως είναι και εκείνο που είχε αποβιώσει, δεν έχει υπόσταση, χαρακτηριζόμενη ρητά ως ανύπαρκτη. Περαιτέρω, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 286 επ. ΚΠολΔ, τα οποία εφαρμόζονται και στην κατ` αναίρεση δίκη (άρθρο 573 παρ.1 ΚΠολΔ), σε συνδυασμό με τις παραπάνω διατάξεις, όταν ο διάδικος είναι στη ζωή κατά την έναρξη της δίκης, αποβιώσει όμως στη συνέχεια προτού αποπερατωθεί η δίκη αμετακλήτως, αν μεν ο θάνατος επήλθε μέχρι το τέλος της προφορικής συζήτησης, μετά την οποία εκδίδεται η οριστική απόφαση, τότε, τηρουμένων και των λοιπών νομίμων διατυπώσεων, μεταξύ των οποίων και εκείνη της γνωστοποίησης του θανάτου προς τον αντίδικο, επέρχεται διακοπή της δίκης με συνέπεια όλες οι επιχειρούμενες στο μεταξύ και έως τη νόμιμη επανάληψη διαδικαστικές πράξεις, εκτός από την τυχόν εκδιδόμενη απόφαση, να λογίζονται άκυρες.

Αν δε ο θάνατος έλαβε χώρα μετά το τέλος της συζητήσεως εκείνης, πολύ δε περισσότερο μετά την έκδοση της οριστικής αποφάσεως, τότε, εφόσον δεν υφίσταται εκκρεμής δικαστικός αγώνας, ούτε στάδιο εφαρμογής των διατάξεων για διακοπή και επανάληψη της δίκης, τα ασκούμενα κατά της πιο πάνω απόφασης ένδικα μέσα, άρα και η αίτηση αναιρέσεως, πρέπει να απευθύνονται σύμφωνα με το άρθρο 558 ΚΠολΔ κατά των καθολικών διαδόχων (κληρονόμων) του αποβιώσαντος, απευθυνόμενα δε κατά του αποβιώσαντος είναι άκυρα, υπό την προϋπόθεση όμως ότι ο αναιρεσείων διάδικος είχε λάβει γνώση, προτού ασκηθεί η αναίρεσή τους, με οποιοδήποτε τρόπο, του θανάτου του αντιδίκου του, ώστε να διαπιστώσει τους κληρονόμους του και να απευθύνει κατ` αυτών την αναίρεση.

Η αναίρεση, συνεπώς, που απευθύνεται κατά του αποβιώσαντος, χωρίς όμως να γνωρίζει το θάνατό του ο αναιρεσείων, δεν είναι άκυρη και νόμιμα χωρεί η συζήτησή της με τους κληρονόμους του αποβιώσαντος, οι οποίοι καλούνται προς τούτο, ή εμφανίζονται κατά τη συζήτηση, με την ιδιότητα αυτή στη θέση του αναιρεσιβλήτου και προβάλλουν υπεράσπιση επί της ουσίας της διαφοράς (Ολ.ΑΠ 27/1987, ΑΠ 465/2020, ΑΠ 617/2019, ΑΠ 204/2018).

Στη προκειμένη περίπτωση, η υπό κρίση, από 10-5-2018 αίτηση αναιρέσεως, που ασκήθηκε στις 17-5-2018, (βλ. την υπ'αριθμ.27/18 έκθεση του γραμματέα του Πρωτοδικείου Αιγίου) απευθύνεται και κατά του πρώτου αναιρεσιβλήτου Δ. Β. ο οποίος απεβίωσε στις 29-9-2015, όπως προκύπτει από το με αριθμό 35/2/2015 απόσπασμα της ληξιαρχικής πράξης θανάτου που έχει συνταχθεί από τον ληξίαρχο του Δήμου Αιγιαλείας δηλαδή, απεβίωσε μετά το πέρας της συζήτησης στο Μονομελές Πρωτοδικείου Αιγίου, που έλαβε χώρα στις 5-5-2015 μετά την οποία εκδόθηκε η προσβαλλομένη απόφαση και πριν από την άσκηση της υπό κρίση αιτήσεως αναιρέσεως.

Από τα στοιχεία της δικογραφίας και τα προβαλλόμενα από τους διαδίκους, ενόψει μάλιστα και του ότι δεν υπάρχει ισχυρισμός της ήδη παρισταμένης πρώτης καθής η κλήση αναιρεσίβλητης, ως κληρονόμου του πιο πάνω αποβιώσαντος πρώτου αναιρεσιβλήτου (συζύγου της), για γνωστοποίηση στην αναιρεσείουσα του θανάτου αυτού κατά το πριν από την άσκηση της αναιρέσεως χρονικό διάστημα, προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα δεν είχε λάβει γνώση, με οποιοδήποτε τρόπο, του εν λόγω θανάτου πριν από την άσκηση της αναιρέσεως.

Επομένως, είναι έγκυρη και ισχυρή η υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, παρόλο που απευθύνεται κατά προσώπου αποβιώσαντος και νόμιμα χωρεί η συζήτηση αυτής με την εμφανιζόμενη ως άνω και υπερασπιζόμενη στην ουσία την υπόθεση κληρονόμο του, την ιδιότητα της οποίας όχι μόνο δεν αμφισβητεί, αλλά και ρητώς συνομολογεί η αναιρεσείουσα.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ, αν κατά τη συζήτηση της αναιρέσεως δεν εμφανισθεί ή εμφανισθεί αλλά δεν λάβει μέρος με τον τρόπο που ορίζει ο νόμος κάποιος από τους διαδίκους, ο Άρειος Πάγος ερευνά αυτεπαγγέλτως αν ο απολειπόμενος διάδικος επέσπευσε εγκύρως τη συζήτηση, οπότε συζητεί την υπόθεση σαν να ήταν παρόντες οι διάδικοι, ή, αν τη συζήτηση επέσπευσε ο αντίδικος του απολειπόμενου διαδίκου, οπότε εξετάζει αυτεπαγγέλτως αν κλητεύθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα.

Αν η κλήση για συζήτηση δεν επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα ο Άρειος Πάγος κηρύσσει απαράδεκτη τη συζήτηση και η υπόθεση επαναφέρεται για συζήτηση με νέα κλήτευση. Στην αντίθετη περίπτωση προχωρεί στην συζήτηση παρά την απουσία εκείνου που έχει κλητευθεί. Στην προκειμένη περίπτωση από την με αριθμό 8670 Θ/10-2-2020 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Πατρών Θ.

Τ. και την με αριθμό 9898Δ/19-12-2019 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Πειραιά Ν. Κ., που προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει τη συζήτηση της υποθέσεως, προκύπτει ότι, ακριβή επικυρωμένα αντίγραφα της κρινόμενης από 10-5-2018 (αριθμ. εκθέσεως καταθέσεως 27/2018 αιτήσεως αναιρέσεως, με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την δικάσιμο της 22-5-2020, επιδόθηκαν, νομότυπα και εμπρόθεσμα, στις δεύτερη και τρίτη των αναιρεσιβλήτων Σ.

Β., ως κληρονόμο του αποβιώσαντος Δ. Β. και την ανώνυμη τραπεζική εταιρία, με την επωνυμία "Τράπεζα Πειραιώς", αντίστοιχα. Η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως όμως, κατά την ως άνω δικάσιμο, ματαιώθηκε, λόγω της επιβολής του μέτρου της προσωρινής αναστολής λειτουργίας των δικαστηρίων, στο πλαίσιο λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19.

Από δε την με αριθμό 9854 Θ/6-11-2020 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Πατρών Θ. Τ. και την με αριθμό 10588 Δ/22-10-2020 έκθεση επιδόσεως του δικαστικού επιμελητή στο Εφετείο Πειραιά Ν. Κ., που προσκομίζει και επικαλείται η αναιρεσείουσα, η οποία επισπεύδει εκ νέου τη συζήτηση της υποθέσεως, προκύπτει ότι ακριβή επικυρωμένα αντίγραφα της από 22-5-2020 κλήσης, με την οποία επαναφέρεται προς συζήτηση η ως άνω, από 10-5-2018, αίτηση αναιρέσεως, με την κάτω από αυτήν πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την δικάσιμο της 19-2-2021, επιδόθηκαν, νομότυπα και εμπρόθεσμα, στις δεύτερη και τρίτη των καθ'ων η κλήση Σ.

Β. και ανώνυμη τραπεζική εταιρία, με την επωνυμία "Τράπεζα Πειραιώς", αντίστοιχα. Η συζήτηση της αιτήσεως αναιρέσεως, ματαιώθηκε εν νέου, λόγω της επιβολής του μέτρου της προσωρινής αναστολής λειτουργίας τω δικαστηρίων, στο πλαίσιο λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση της πανδημίας του κορωνοϊού COVID-19 και επαναπροσδιορίστηκε αυτεπαγγέλτως, με την από 26-4-21 πράξη της Προέδρου του Δ' Πολιτικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, και γράφτηκε στο οικείο πινάκιο, με επιμέλεια του γραμματέα, κατ'άρθρο 83 παρ.2 του ν.4790/21 για την παρούσα δικάσιμο [10-9-20210).

Κατά συνέπειαν, αφού οι ως άνω καθ'ων η κλήση δεν εκπροσωπήθηκαν από πληρεξούσιο δικηγόρο κατά την παρούσα δικάσιμο, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το οικείο πινάκιο, ούτε κατέθεσαν έγγραφη δήλωση, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 242 παρ. 2 του ΚΠολΔ., που εφαρμόζεται, κατά την διάταξη του άρθρου 573 παρ. 1 του ίδιου Κώδικα, και στην διαδικασία της αναιρετικής δίκης και εφόσον για τη σημερινή δικάσιμο δεν ήταν απαραίτητη η ιδιαίτερη κλήτευσή τους, δεδομένου ότι η εγγραφή της υποθέσεως στο πινάκιο έγινε από τον γραμματέα και ισχύει ως κλήτευση όλων των διαδίκων, κατ' άρθρο 83 παρ. 2 του ν. 4790/2021, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση παρά την απουσία τους (άρθρο 576 παρ. 2 του ΚΠολΔ).

Κατά την ΑΚ 1901 ο κληρονόμος ευθύνεται και με τη δική του περιουσία για τις υποχρεώσεις της κληρονομιάς. Για να μη συμβεί αυτό, πρέπει ο κληρονόμος είτε να αποποιηθεί την κληρονομιά (ΑΚ 1847), είτε να την αποδεχτεί με το ευεργέτημα της απογραφής (ΑΚ 1902). Εξάλλου, σύμφωνα με την ΑΚ 1710, κατά τον θάνατο ενός προσώπου, η περιουσία του ως σύνολο (κληρονομιά) περιέρχεται από τον νόμο ή από διαθήκη σε ένα ή περισσότερα πρόσωπα (κληρονόμοι).

Περαιτέρω, με τη διάταξη της παραγράφου 1 του άρθρου 1 του ν. 3869/2010 ("Ρύθμιση των οφειλών υπερχρεωμένων φυσικών προσώπων..."), όπως το άρθρο αυτό ίσχυε και εφαρμόζεται στην προκειμένη υπόθεση πριν αντικατασταθεί με το άρθρο 1 παρ. 1 της ΥΠΟΠΑΡ. Α.4 του άρθρου 2 του ν. 4336/2015 (ΦΕΚ Α` 94/14-8-2015) που καταλαμβάνει, σύμφωνα με την παρ. 5 του άρθρου 2 της ΥΠΟΠΑΡ.

Α.4 του άρθρου 2 του ίδιου νόμου, τις αιτήσεις που υποβάλλονται μετά την έναρξη ισχύος του, ορίζεται ότι "φυσικά πρόσωπα που δεν έχουν πτωχευτική ικανότητα και έχουν περιέλθει, χωρίς δόλο, σε μόνιμη αδυναμία πληρωμής ληξιπρόθεσμων χρηματικών οφειλών τους (εφεξής οφειλέτες) δικαιούνται να υποβάλουν στο αρμόδιο δικαστήριο την αίτηση που προβλέπεται στην παράγραφο 1 του άρθρου 4 για τη ρύθμιση των οφειλών τους και απαλλαγή.

Από τις διατάξεις του Ν. 3869/2010 συνάγεται ότι η δυνατότητα του οφειλέτη να επιδιώξει να υπαχθεί στις ρυθμίσεις του ανωτέρω Νόμου έχει αυστηρά προσωποπαγή χαρακτηριστικά. Με την αίτηση υπαγωγής στην ως άνω ρύθμιση δημιουργείται μια σχέση κυρίως περιουσιακού, αλλά και προσωποπαγούς χαρακτήρα. Η σχέση αυτή συνδέεται μόνο με το πρόσωπο του οφειλέτη και με την οικονομική κατάσταση στην οποία αυτός ευρίσκεται.

Αντικείμενο της δίκης δεν αποτελεί, δηλαδή, κάποιο δικαίωμα δυνάμενο να μεταβιβασθεί στους κληρονόμους του με τον θάνατό του. Η προσωποπαγής διαδικασία ρύθμισης των χρεών μπορεί να ακολουθηθεί από τους κληρονόμους, αλλά στο όνομά τους και για λογαριασμό τους, εφόσον συντρέχουν οι προϋποθέσεις υπαγωγής στο πρόσωπό τους.

Συνδέεται με το πρόσωπό του [οφειλέτη] και όχι με τα χρέη του. Αν, επομένως, συμβεί θάνατος του υπερχρεωμένου οφειλέτη πριν από την έναρξη της διαδικασίας για τη ρύθμιση των χρεών, δεν μπορεί να γίνει λόγος ότι τέτοια δυνατότητα έχουν πλέον οι κληρονόμοι του, στους οποίους περιέρχεται η περιουσία του κατά την ΑΚ 1710 και, επομένως, και τα χρέη του, που αποτελούν την παθητική πλευρά της περιουσίας.

Ο σκοπός του νόμου κατά την αιτιολογική του έκθεση κατευθύνεται στην επανένταξη του υπέρχρεου οφειλέτη στην κοινωνική και οικονομική δραστηριότητα. Με το θάνατό του ο σκοπός αυτός δεν μπορεί να επιτευχθεί. Τυχόν έναρξη ή συνέχιση της διαδικασίας δεν έχει πλέον αντικείμενο. Σύμφωνα με την παρ. 1 του άρθρου 4 του νόμου για την έναρξη της διαδικασίας ο οφειλέτης καταθέτει αίτηση στον γραμματέα του αρμόδιου δικαστηρίου.

Η αίτηση αυτή πρέπει να περιέχει τα στοιχεία που ορίζονται στην άνω διάταξη. Εν συνεχεία, εφόσον αντίγραφο της αιτήσεως αυτής κοινοποιηθεί στους πιστωτές και στον τυχόν υπάρχοντα εγγυητή, κατά το άρθρο 5 του νόμου, επέρχεται η εκκρεμοδικία της, κατά την έννοια της διατάξεως του άρθρου 221 επ. του ΚΠολΔ, που εφαρμόζεται και στη διαδικασία της εκούσιας δικαιοδοσίας κατά το άρθρ. 741 του ΚΠολΔ.

Αν μετά την επέλευση της εκκρεμοδικίας αποβιώσει ο οφειλέτης, τότε, στις κατά κανόνα περιπτώσεις, σύμφωνα με το άρθρ. 286 περ. α' του ΚΠολΔ επέρχεται διακοπή της δίκης και επαναλαμβάνεται από τα πρόσωπα που νομιμοποιούνται να τη συνεχίσουν. Συνήθως τέτοια πρόσωπα είναι οι κληρονόμοι του αποθανόντος. Ο θάνατος του διαδίκου οφειλέτη δεν καταργεί, δηλαδή, τη διαδικασία, ούτε την έννομη σχέση της δίκης.

Ωστόσο, εφόσον το επίδικο δικαίωμα είναι προσωποπαγές, η δίκη δεν διακόπτεται, αλλά καταργείται ως προς το κύριο αντικείμενό της (ΑΠ 1731/2017), αφού με τη διαδικασία του νόμου επιδιώκεται η επανένταξη, υπό την παραπάνω έννοια, του συγκεκριμένου οφειλέτη. Τέτοια, όμως, θέση του οφειλέτη, λόγω αυτών των χαρακτηριστικών με τον θάνατό του δεν μεταβιβάζεται στους κληρονόμους του, ως στοιχείο της περιουσίας.

Αυτό σημαίνει ότι οι κληρονόμοι δεν μπορούν να ωφεληθούν και να συνεχίσουν αυτοί τη δίκη με το διαληφθέν αντικείμενο. Τα παραπάνω εκτεθέντα ισχύουν για την περίπτωση που το δικαστήριο έχει προβεί σε ρύθμιση των οφειλών του οφειλέτη, σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ.2 του ν.3869/2010, καθορίζοντας και το χρονικό διάστημα των μηνιαίων καταβολών.

Αν κατά το διάστημα αυτό και πριν από την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων του οφειλέτη, επακολουθήσει θάνατός του και πάλι δεν μπορούν να επωφεληθούν οι κληρονόμοι του. Στη προκειμένη περίπτωση, από την παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών της δίκης εγγράφων (άρθρ. 561 παρ. 2 ΚΠολΔ), προκύπτουν τα ακόλουθα:

Με την με αριθμ. 64/2014 οριστική απόφαση του Ειρηνοδικείου Αιγιαλείας που εκδόθηκε κατά την διαδικασία της εκουσίας δικαιοδοσίας, έγινε δεκτή κατ' ουσίαν, η απευθυνόμενη εναντίον των Τραπεζών:

1. Eurobank Ergasias ΑΕ και ήδη αναιρεσείουσας, 2. Τράπεζας Πειραιώς ΑΕ και ήδη τρίτης καθής η κλήση- αναιρεσίβλητης και 3. Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο Ελλάδος ΑΕ, το οποίο ήδη συγχωνεύτηκε με απορρόφηση από την αναιρεσείουσα Τράπεζα Eurobank Ergasias ΑΕ, από 18-9-2012 και με αριθμό καταθ. 195/2012 αίτηση για τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών προς αυτές και την υπαγωγή στο νόμο 3869/2010, με εξαίρεση από τη ρευστοποίηση της κύριας κατοικίας και των λοιπών περιουσιακών στοιχείων, σύμφωνα με το σχέδιο διευθέτησης που υπέβαλε και την περιγραφόμενη σ' αυτή περιουσιακή κατάσταση του αιτούντος Δ.

Β.. Κατόπιν εφέσεως που άσκησε η πρώτη των καθών η ως άνω αίτηση και ήδη αναιρεσείουσα - καλούσα ανώνυμη τραπεζική εταιρία, με την επωνυμία "Eurobank Ergasias ΑΕ" κατά της ως άνω αποφάσεως, εκδόθηκε αντιμωλία των διαδίκων, η με αριθμ. 271/2015 τελεσίδικη απόφαση του δικάσαντος, ως Εφετείου κατά την ίδια διαδικασία, Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου, με την οποία έγινε τυπικά δεκτή η έφεση και απερρίφθη κατ' ουσίαν.

Κατά της αποφάσεως αυτής η εκκαλούσα και ήδη ως άνω αναιρεσείουσα - καλύσα ανώνυμη Τραπεζική Εταιρία, άσκησε την υπό κρίση αίτηση αναιρέσεως, που απευθύνεται και κατά πρώτου αναιρεσιβλήτου Δ. Β., ο οποίος, όπως αναφέρθηκε στην αρχή της παρούσας, απεβίωσε μετά το πέρας της συζήτησης στο Μονομελές Πρωτοδικείου Αιγίου.

Ειδικότερα, ο Δ. Β. απεβίωσε στις 29-9-2015, όπως προκύπτει από το με αριθμό 35/2/2015 απόσπασμα της ληξιαρχικής πράξης θανάτου του ληξιάρχου του Δήμου Αιγιαλείας, που προσαρτάται στο με αριθμό 12/2016 πρακτικό του Ειρηνοδικείου Αιγιαλείας περί δημοσιεύσεως της από 11-9-2015 ιδιόγραφης διαθήκης, με την οποία εγκαθιστά κληρονόμους του στην κινητή και ακίνητη περιουσία του την πρώτη και δεύτερη των καθ'ων η κλήση [σύζυγο και κόρη του], αυτό δε δεν αμφισβητείται από την αναιρεσείουσα με τις από 14-9-2021 προτάσεις της.

Συνακόλουθα, κατά τα αναφερόμενα παραπάνω, εφόσον από τις διατάξεις του Ν. 3869/2010 συνάγεται ότι η δυνατότητα του οφειλέτη να επιδιώξει να υπαχθεί στις ρυθμίσεις του παραπάνω νόμου έχει ιδιαίτερα προσωποπαγή χαρακτηριστικά και δεν δύναται να θεωρηθεί ότι αποτελεί στοιχείο της περιουσίας του, το οποίο μπορεί να μεταβιβασθεί, αιτία θανάτου, στους κληρονόμους του, συνδέεται, δηλαδή, με το πρόσωπο του οφειλέτη και όχι με τα χρέη του, μετά την έναρξη της σχετικής διαδικασίας όπως εν προκειμένω, όπου το δικαστήριο έχει προβεί σε ρύθμιση των οφειλών του οφειλέτη, καθορίζοντας και το χρονικό διάστημα των καταβολών του άρθρου 8 παρ.2 του ν.3869/2010, από τον Ιούλιο του 2014 και για 5 έτη ήτοι μέχρι τον Ιούλιο του 2019 (βλ.

την 64/2014 απόφαση του Ειρηνοδικείου Αιγιαλείας) και εφ'όσον ο οφειλέτης - αιτών την ρύθμιση απεβίωσε, κατά τα προεκτεθέντα στις 29-9-2015, ήτοι πριν από το πέρας της ως άνω πενταετούς ρυθμίσεως πρέπει, σύμφωνα και με όσα έχουν εκτεθεί στη νομική σκέψη της παρούσας, να καταργηθεί η δίκη, κατά το κύριο αντικείμενό της, χωρίς να τίθεται ζήτημα διακοπής της, κατ' άρθρο 286 του ΚΠολΔ, όπως άλλωστε, ισχυρίζεται και η πρώτη εκ των καθών η κλήση με τις από 9-9-2021 προτάσεις της.

Κατόπιν όλων αυτών, πρέπει να καταργηθεί η δίκη επί της, από 18-9-2012 και με αριθμό καταθέσεως 195/2012, αιτήσεως του αιτούντος κατά της καθ'ης η αίτηση - αναιρεσείουσας - καλούσας, επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 271/2015 απόφαση του δικάσαντος, ως Εφετείου, Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου [διαδικασία εκούσιας δικαιοδοσίας] και κατ' αυτής ασκήθηκε η κρινόμενη, από 10-5-2018, αίτηση αναιρέσεως.

Επίσης, πρέπει να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει η αναιρεσείουσα για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 εδ. Β`δ`ΚΠολΔ). Διάταξη περί δικαστικής δαπάνης δεν ορίζεται, έστω και εάν πρόκειται για υπόθεση που κρίνεται κατά τους κανόνες της εκουσίας δικαιοδοσίας (άρθρο 3 εδ.

β` Ν. 3869/2010), διότι η δικαστική διαδικασία του εν λόγω νόμου δεν επιτρέπει την εφαρμογή του άρθρου 746 του ΚΠολΔ, καθόσον επικρατεί η ειδικότερη ρύθμιση, που προβλέπει η διάταξη του άρθρου 8 παρ. 6 εδ. β` του Ν. 3869/2010, κατά την οποία "δικαστική δαπάνη δεν επιδικάζεται..." και το οποίο εφαρμόζεται και στην αναιρετική δίκη (ΑΠ 59/2021, ΑΠ 52/2019).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ Αποφαίνεται ότι έχει καταργηθεί η δίκη επί της, από 18-9-2012 και με αριθμό καταθέσεως 195/2012, αιτήσεως του θανόντος αιτούντος Δ. Β. του Σ. - πρώτου αναιρεσιβλήτου κατά της καθ'ης η αίτηση - αναιρεσείουσας - καλούσας επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμόν 271/2015 απόφαση του δικάσαντος, ως Εφετείου, Μονομελούς Πρωτοδικείου Αιγίου [διαδικασία εκούσιας δικαιοδοσίας] και κατ' αυτής ασκήθηκε η, από 10-5-2018, αίτηση αναιρέσεως. Διατάσσει την εισαγωγή στο Δημόσιο Ταμείο του παραβόλου, που έχει κατατεθεί από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αιτήσεως αναιρέσεως..

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, την 1η Οκτωβρίου 2021.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 3 Δεκεμβρίου 2021.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ