1431/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1431 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1431/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Ψ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Αικατερίνη Ζερβομπεάκου.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανώνυμης εταιρείας με την επωνυμία "ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΣ ΛΙΜΕΝΟΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΑΕ" (ΟΛΠ ΑΕ), που εδρεύει στον Πειραιά και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Δημήτριο Λαγούρο, με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 10-2-2007 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 666/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 832/2010 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά ο αναιρεσείων με την από 3-6-2011 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 4-5-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την αναίρεση της προσβαλλομένης απόφασης κατά παραδοχή του πρώτου λόγου της αίτησης αναίρεσης και την απόρριψη των λοιπών λόγων της αίτησης αναίρεσης.

Η πληρεξούσια του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά το άρθρο 559 αριθ.19 ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται, αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης.

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφασή του, διέλαβε σε αυτήν, μεταξύ των άλλων και τα εξής: "... Με την με αριθμό 506/28-5-2004 τελεσίδικη (και ήδη αμετάκλητη) απόφαση του Εφετείου Πειραιά ..., κρίθηκε με δύναμη δεδικασμένου, ότι στις 18.2.1998 ο ενάγων ευρισκόμενος στα κοινόχρηστα αποχωρητήρια του κτιρίου του Ε' Τελωνείου Πειραιώς ως και της διεύθυνσης ΣΕΜΠΟ της εναγόμενης, τραυματίσθηκε σοβαρότατα στη σπονδυλική του στήλη από αμέλεια των οργάνων και προστηθέντων της τελευταίας, συνισταμένης στον πλημμελή καθαρισμό αυτών (αποχωρητηρίων), με συντρέχον δικό του πταίσμα (στην επέλευση του ατυχήματος) κατά ποσοστό 50%.

Ότι ειδικότερα υπέστη συντριπτικό κάταγμα 01 σπονδύλου με παρεκτόπιση και πλήρη παραπληγία κάτω άκρων, με συνέπεια την ολική παράλυση αμφοτέρων των κάτω άκρων του και ολική κινητική αναπηρία 100%, εκ των οποίων 40% από το δεξιό κάτω άκρο, όπως εξ αρχής κρίθηκε από την Πρωτοβάθμια Υπηρεσιακή Υγειονομική Επιτροπή Αθηνών, δυνάμει της με αριθμό πρωτοκ. 4870/8.9.1998 ιατρικής γνωμάτευσης.

Με την ίδια απόφαση και με δεδομένο ότι τρία χρόνια μετά τον τραυματισμό του στο ένδικο ατύχημα, δηλαδή από τον μήνα Μάρτιο 2001 και μετά ο ενάγων διαπιστώθηκε να πάσχει από παραπληγία, με ορθοκυστικές διαταραχές και χρόνιο άλγος συνεπεία του εκτεταμένου τραυματισμού του νωτιαίου θωρακοοσφυϊκού νευρικού σωλήνα και ότι η από το έτος 1999 επιδεινούμενη κατάσταση της υγείας του (βλ. 8° φύλλο της 506/2004 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς), κατέστησε αναγκαία την διενέργεια φυσικοθεραπειών, λουτροθεραπειών, ηλεκτροθεραπείας και ισοκινητικής ενδυνάμωσης προς την κινητική του αποκατάσταση, διαλειπόντων καθετηριασμών με αυτολιπαινόμενους καθετήρες κύστης μίας χρήσης, τύπου Loffic Νο 200, χρήσης αναπηρικών βοηθημάτων και συνοδού ατόμου, αναγνωρίσθηκε τελεσίδικα η υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει σ' αυτόν ως αποζημίωση τις δαπάνες, στις οποίες αυτός υποβλήθηκε για την αποκατάσταση της υγείας του, μειωμένες κατά το ποσοστό συνυπαιτιότητας του (50%) στην επέλευση του ατυχήματος και συγκεκριμένα (κατά το ήμισυ) τα ποσά των 1.168,60 ευρώ για νοσήλια, το ποσό των 8.612,18 ευρώ για αγορά αναπηρικών εξαρτημάτων, το ποσό των 1.949,09 ευρώ για την αγορά φαρμάκων και φαρμακευτικών προϊόντων, το ποσό των 5.528,67 ευρώ για την αγορά υγειονομικού υλικού (καθετήρων, γαντιών, ουροσυλλεκτών), το ποσό των 20.469,55 ευρώ για φυσικοθεραπείες, το ποσό των 866,91 ευρώ για αναγκαίες λουτροθεραπείες και το ποσό των 14.673,52 για αμοιβή οικιακής βοηθού-συνοδού, ενώ αναγνωρίσθηκε η υποχρέωση της εναγομένης να του καταβάλει αποζημίωση για τη μέλλουσα ζημία του από την αιτία αυτή μέχρι τις 30.11.2005, που κρίθηκε ότι θα ήταν αναγκαία η χρήση οικιακής βοηθού-συνοδού, το ήμισυ του ποσού των 26.265,59 ευρώ.

Επίσης αναγνωρίστηκε η υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει στον ενάγοντα κατά το ήμισυ 2.814,38 ευρώ ως αποζημίωση για την λήψη της αναγκαίας βελτιωμένης διατροφής για το χρονικό διάστημα από της εξόδου του από το νοσοκομείο (10.4.1998) έως 31.1.2002, και 10.564,93 ευρώ για την δαπάνη αγοράς ΙΧΕ αυτοκινήτου με ειδική διαμόρφωση, ώστε να οδηγείται από άτομο με ειδικές ανάγκες.

Συνολικά δηλαδή αναγνωρίσθηκαν τελεσιδίκως αξιώσεις ύψους 46.456,71 ευρώ υπέρ του ενάγοντος για τις παραπάνω αιτίες, χωρίς κατά το κονδύλιο αυτό να εξαφανισθεί η εκκαλουμένη, η οποία αντιθέτως εξαφανίστηκε κατά το κεφάλαιο της ηθικής βλάβης και αναγνωρίστηκε τελεσιδίκως η υποχρέωση της εναγομένης να καταβάλει στον ενάγοντα ως χρηματική του ικανοποίηση το ποσό των 60.000 ευρώ.

Ακολούθως με την από 30.1.2003. (αρ. εκθ. κατ. 960/2003) αγωγή, του ενάγοντος κατά της αυτής εναγομένης (ΟΛΠ ΑΕ) ενώπιον αυτού του Δικαστηρίου με την οποία αυτός ζήτησε την καταψήφιση της εναγομένης στην προς αυτόν καταβολή αποζημίωσης για περαιτέρω θετικές ζημίες και αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ, εκδόθηκε η με αριθμό 189/2005 οριστική απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά με την οποία έγινε δεκτή αυτή εν μέρει, ενώ κατόπιν άσκησης των από 8.3.2005 (αρ.

εκθ. κατ. 44/2005) και από 18.3.2005 (αρ. εκθ. κατ. 319/2005) αντιθέτων εφέσεων, εκδόθηκε η με αριθμό 293/2006 απόφαση του Εφετείου Πειραιά, η οποία, αφού εξαφάνισε την παραπάνω προσβαλλομένη με αυτές απόφαση, υποχρέωσε την εναγομένη στην καταβολή αποζημιώσεως ύψους 215.386,68 ευρώ με τον νόμιμο τόκο από της επομένης της επιδόσεως της αγωγής, ποσό στο οποίο συμπεριλαμβανόταν και αποζημίωση ύψους 15.386,68 ευρώ για θετικές ζημίες, που αφορούσε απαίτηση που επιδικάσθηκε με την εκκαλουμένη και δεν επλήγη με λόγο έφεσης.

Στη συνέχεια ο ενάγων άσκησε ενώπιον αυτού του δικαστηρίου την από 1.9.2005 (αρ. εκθ. κατ. 6830/2005) αγωγή του, με την οποία, επικαλούμενος μη προβλεφθείσες εξακολουθητικές επιζήμιες για την κατάσταση της υγείας του συνέπειες από τον τραυματισμό του, ζήτησε να υποχρεωθεί η εναγομένη να του καταβάλει 46.194,85 ευρώ για δαπάνες αγοράς υλικών καθετηριασμού, 254,10 ευρώ για δαπάνες φυσιοθεραπείας, 700 ευρώ για έξοδα ουρολογικού ελέγχου και κηδεμόνων γόνατος και 34.650 ευρώ για δαπάνη αμοιβής βοηθού-νοσηλεύτριας, που αφορούσαν το χρονικό διάστημα των μηνών Φεβρουαρίου 2003 έως Φεβρουαρίου 2006.

Επί της αγωγής αυτής εκδόθηκε η με αριθμό 5016/2006 τελεσίδικη (όπως συνομολογείται) απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιά, η οποία, αφού απέρριψε την προβληθείσα από την εναγομένη ένσταση παραγραφής του άρθρου 937 του ΑΚ με την αιτιολογία ότι οι αξιώσεις που ήχθησαν προς ουσιαστική κρίση με την αγωγή, αφορούσαν απρόβλεπτη ζημία του ενάγοντος, εκτός από εκείνη που αφορούσε τη δαπάνη καταβολής αμοιβής στην οικιακή βοηθό για το από 30.11.2005 έως μήνα Φεβρουάριο 2006 χρονικό διάστημα, την οποία απέρριψε ως παραγεγραμμένη, κρίνοντας ότι αφορούσε σε εξ αρχής προβλεπτή ζημία, επιδίκασε στον ενάγοντα αποζημίωση ποσού 34.444,97 ευρώ με τον νόμιμο τόκο από της επιδόσεως της αγωγής.

Στην προκειμένη περίπτωση, σχετικά με την παραδεκτά, τόσο στον πρώτο, όσο και στον παρόντα βαθμό δικαιοδοσίας προβληθείσα με τις νομότυπα κατατεθείσες προτάσεις της εναγομένης, νόμιμη ένσταση πενταετούς παραγραφής των αγωγικών αξιώσεων κατ' άρθρο 937 ΑΚ, οι οποίες αφορούν πραγματοποιηθείσες από τον ενάγοντα δαπάνες του χρονικού διαστήματος από 3/2006 έως 14.11. 2007, σύμφωνα με την οποία η εναγομένη ισχυρίστηκε ότι ήδη από του χρόνου του ατυχήματος ο ενάγων είχε λάβει γνώση των επιζήμιων συνεπειών του ατυχήματος και της υπόχρεου προς αποζημίωσή του εναγομένης ...

από τα δημόσια ιατρικά πιστοποιητικά και τις γνωματεύσεις ιδιωτών ιατρών, οι οποίες άλλωστε μνημονεύονται στην έκθεση ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, σε συνδυασμό με τις λοιπές αποδείξεις δεν αποδείχθηκε αφενός μεν ότι η επιδείνωση της υγείας του ενάγοντος προέκυψε κατά το επίδικο χρονικό διάστημα, στο οποίο αφορούν οι ένδικες αγωγικές αξιώσεις και μάλιστα αιφνιδίως, καθόσον ήδη από το έτος 1999 η υγεία του ενάγοντος επιδεινωνόταν συνεχώς και βαθμιαία, γεγονός που έγινε δεκτό και με τη με αριθμό 506/2004 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς, αφετέρου δε η επιδείνωση αυτή ήταν εξ αρχής, κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων προβλέψιμη.

Οι δυσμενείς εξελίξεις που παρουσίασε η υγεία του ενάγοντος οφείλονται αποκλειστικά στην τραυματική βλάβη του νωτιαίου μυελού και δεν ήσαν ασυνήθεις. Η επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος και οι εξ αυτής μεταγενέστερες επιζήμιες συνέπειες μπορούσαν να προβλεφθούν αμέσως μετά το επισυμβάν στις 18.2.1998 ατύχημα, χρόνος που συμπίπτει με την από μέρους του γνώση της ζημίας ως δυνατή συνέπεια της ένδικης αδικοπραξίας, καθόσον: (α) το αργότερο από τον μήνα Σεπτέμβριο του ιδίου έτους (1998) έγινε γνωστό στον τελευταίο και μάλιστα με δημόσιο έγγραφο (4870/8.9.1998 ιατρική γνωμάτευση της πρωτοβάθμιας υγειονομικής επιτροπής Αθηνών) ότι έπασχε από ολική παράλυση αμφοτέρων των κάτω άκρων και ολική κινητική αναπηρία 100%, (β) ο εκτεταμένος τραυματισμός του νωτιαίου θωρακοοσφυϊκού νευρικού σωλήνα διαπιστώθηκε ήδη από το έτος 1998, όπως τούτο διαλαμβάνεται στη με αριθμό 506/2004 τελεσίδικη απόφαση του Εφετείου Πειραιώς και (γ) ήδη από το έτος 1999 ο ενάγων παρουσίασε ορθοκυστικές διαταραχές (σχ.

από 9.12.1999 γνωμάτευση Υγειονομικής Επιτροπής Ταμείου Αλληλοβοήθειας και Ασφαλίσεως Εκτελωνιστών Πειραιώς), ενώ. έκτοτε κρίθηκε αναγκαία για την αποθεραπεία του η διενέργεια τακτικών φυσικοθεραπειών, καθημερινών διαλειπόντων καθετηριασμών με αυτολιπαινόμενους καθετήρες κύστης τύπου Loffic, χρήση κηδεμόνων γονάτων και υποδημάτων και άλλων αναπηρικών βοηθημάτων καθώς και η ανάγκη συνδρομής του από συνοδό άτομο ...

προκύπτει ότι δεν πρόκειται για καμιά νέα ασθένεια, αλλά για συνήθεις επιπλοκές που προκαλούνται από την αδυναμία της κύστης να κενωθεί (άτονη κύστη). Η επίπτωση όμως αυτή (της άτονης κύστης), οφείλεται στο είδος του τραυματισμού και ήταν εξ αρχής γνωστή στον ενάγοντα5 αφού ήδη υποβαλλόταν σε καθετηριασμούς.

Οι υποτροπιάζουσες επιπλοκές του κατωτέρου ουροποιητικού συστήματος (ορχεοεπιδιδυμίτιδες) και η εξ αιτίας αυτών αναγκαιότητα υποβολής του ενάγοντος σε περισσότερους καθετηριασμούς, δεν αποτελεί αιφνίδια δυσμενή εξέλιξη, αλλά προβλεπτή επιδείνωση της κατάστασης της υγείας του ενάγοντος. Τούτο άλλωστε ήταν γνωστό κατά την εκδίκαση των αρχικών αγωγών του ενάγοντος ...

Ακόμη η διαπίστωση του πραγματογνώμονα σχετικά με το άλγος στη δεξιά κατ' ισχίον άρθρωση, η οποία προφανώς καταπονείται και φθείρεται δεν αποτελεί απρόβλεπτη συνέπεια του τραυματισμού του, αφού από την αρχή ήταν γνωστό σ' αυτόν ότι η υποτυπώδης βάδισή του καταπονεί το δεξιό ισχίο. Σημειωτέον δε ότι στην ένδικη αγωγή δεν γίνεται μνεία για "μη προβλεπτή" ή "ασυνήθη" εξέλιξη της υγείας του που να αφορά το δεξιό ισχίο και την πιθανή "αλλαγή της δεξιάς κατ' ισχίον άρθρωσης" ...

Συμπερασματικά επομένως η ζημία του ενάγοντος δεν οφείλεται σε μεταγενέστερη απροσδόκητη κατά τα ιατρικά δεδομένα, δυσμενή εξέλιξη των, ως άνω σωματικών του βλαβών και σε απρόβλεπτη επιδείνωση της καταστάσεως της υγείας του, αλλά ενόψει του είδους και της εκτάσεως του τραυματισμού του, ήταν προβλεπτή, αναμενόμενη, κατά τους κοινούς κανόνες και τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και γνωστή στον ενάγοντα από το χρόνο του τραυματισμού του, καθώς επίσης και ο περαιτέρω προσδιορισμός και υπολογισμός της εκτάσεως της (ζημίας του).

Κατά συνέπεια η αξίωση για την αποκατάσταση των ως άνω εξακολουθητικώς παραγομένων επιζήμιων για την κατάσταση της υγείας του ενάγοντος συνεπειών, έστω και μελλουσών, εφόσον αποδείχθηκε ότι ήσαν προβλεπτές κατά την συνήθη πορεία των πραγμάτων, γεννήθηκε άπαξ, όταν άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες από αυτές ...

και συνεπώς από την ημερομηνία του ατυχήματος (18-2-1998), μέχρι την επίδοση της υπό κρίση από 20-2-2007 ... αγωγής, στις 5-3-2007 ... έχει παρέλθει χρόνος που υπερβαίνει την πενταετία και ως εκ τούτου οι ένδικες αξιώσεις έχουν υποπέσει στην πενταετή παραγραφή". Από τα ανωτέρω προκύπτει, ότι το Εφετείο διέλαβε στην απόφασή του επαρκείς και σαφείς αιτιολογίες όσον αφορά την κατάσταση και την εξέλιξη της υγείας του αναιρεσείοντος, αλλά και όσον αφορά το γεγονός ότι ήταν αναμενόμενη και προβλέψιμη η δυσμενής εξέλιξη της αρχικής παθήσεώς του και ο εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ αντίθετος δεύτερος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Επειδή, κατά το άρθρο 559 αριθ.15 ΚΠολΔ, δημιουργείται λόγος αναιρέσεως, αν παρά τον νόμο ανακλήθηκε οριστική απόφαση. Στην προκειμένη περίπτωση, ο αναιρεσείων, με τον πρώτο λόγο της αιτήσεως αναιρέσεως, προβάλλει την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε με την προσβαλλομένη απόφασή του στην πλημμέλεια της παραβάσεως του ως άνω άρθρου, επειδή, ενώ με την προηγηθείσα υπ' αριθ. 666/2009 εν μέρει οριστική απόφασή του απέρριψε κατ'ουσίαν τον σχετικό λόγο εφέσεως για το απορριφθέν πρωτοδίκως ως αόριστο κεφάλαιο της αγωγής του, το οποίο αφορούσε μελλοντικές δαπάνες από του χρόνου της συζητήσεως της αγωγής και μέχρι του έτους 2028 για αμοιβές φυσικοθεραπευτών και νοσηλεύτριας και για δαπάνες αγοράς υλικών καθετηριασμών και αναπηρικών βοηθημάτων, διέλαβε δε σχετική οριστική διάταξη στο διατακτικό της αποφάσεως, εν τούτοις (το Εφετείο), με την προσβαλλομένη με την αίτηση αναιρέσεως οριστική απόφασή του, η οποία εξεδόθη μετά την διεξαγωγή της διαταχθείσης ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, ερεύνησε και πάλι το ίδιο κεφάλαιο της ένδικης αγωγής, απεφάνθη αυτήν την φορά, ότι ως προς αυτό η αγωγή είναι ορισμένη, δέχθηκε κατ' ουσίαν και για το κεφάλαιο αυτό την έφεση και εξαφάνισε κατά τούτο την εκκαλουμένη απόφαση, κράτησε και δίκασε όλην την υπόθεση και εν τέλει απέρριψε κατ' ουσίαν την αγωγή λόγω πενταετούς παραγραφής.

Ο λόγος αυτός της αναιρέσεως προτείνεται αλυσιτελώς, καθόσον και αν ακόμη ήθελε κριθεί βάσιμος και ανεπέμπετο ως προς το αναφερθέν κεφάλαιο η υπόθεση στο Εφετείο, η σχετική απαίτηση θα απερρίπτετο κατ' ουσίαν λόγω πενταετούς παραγραφής, αφού για τον ίδιο λόγο απερρίφθη από το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση ομοία απαίτηση του αναιρεσείοντος, η οποία αφορούσε προγενέστερο, εκτεινόμενο από τον μήνα Μάρτιο 2006 και μέχρι της συζητήσεως της αγωγής, χρονικό διάστημα.

Όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο, για να καταλήξει στο αποδεικτικό πόρισμά του, βεβαιώνει, ότι έλαβε υπόψη την κατάθεση του ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου εξετασθέντος μάρτυρος, την έκθεση της διαταχθείσης από το δικαστήριο ιατρικής πραγματογνωμοσύνης του νευροχειρούργου Δ. Α. και όλα ανεξαιρέτως τα έγγραφα τα οποία επικαλέσθηκαν και προσεκόμισαν οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται η από 20-12-2009 γνωμοδότηση του νευροχειρούργου Δ. Ρ. και η από την συμβολαιογράφο Αθηνών Αγνή-Αλίκη Κολιούση συνταγείσα υπ' αριθ. 9036/2003 ένορκη βεβαίωση του Ν. Τ.. Από την βεβαίωση αυτήν του Εφετείου, σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενο της αποφάσεως προκύπτει, ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη και εκτίμησε με τις λοιπές αποδείξεις και τα από τον αναιρεσείοντα αναφερόμενα έγγραφα, ήτοι α) την από 12-3-2007 ιατρική γνωμάτευση της ψυχιάτρου Χ. Δ., β) την υπ' αριθ. πρωτ. 25241/Φ206/13-9-2010 βεβαίωση του ιατρού Κ. Κ., γ) το από 10-12-2003 σημείωμα του ιατρού Ν. Τ., δ) τα υπ' αριθ. πρωτ.1 884/β/10-5-1999, 8099/β/2-11-1999 και 865/γ/10-5-2002 πιστοποιητικά νοσηλείας του νοσοκομείου "ΑΣΚΛΗΠΙΕΙΟ ΒΟΥΛΑΣ" και ε) την υπ' αριθ. 5016/2006 απόφαση του Πολυμελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς, την οποία μάλιστα μνημονεύει ειδικώς.

Συνεπώς, ο εκ του άρθρου 559 αριθ.11γ' ΚΠολΔ αντίθετος τρίτος λόγος της αιτήσεως αναιρέσεως είναι αβάσιμος.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθεί ο αναιρεσείων στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 3-6-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθ. 832/2010 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 6 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ