1430/2024 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1430 / 2024 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1430/2024

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Σωκράτη Πλαστήρα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Μυρσίνης Παπαχίου και της αρχαιοτέρας της συνθέσεως Αρεοπαγίτου Ασπασίας Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη), Σταύρο Μάλαινο, Αντιγόνη Τζελέπη, Ερασμία Λιούλη και Ζωή Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 19 Απριλίου 2024, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της καλούσας - εκκαλούσας - εναγομένης: Ανώνυμης εταιρίας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 18-4-2024 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Των καθ' ων η κλήση - εφεσιβλήτων - εναγόντων: 1) Ε. χας Μ. Λ., το γένος Ε. Τ., 2) Κ. Λ. του Μ., 3) Α. Λ. του Μ. και 4) Κ. συζ. Α. Λ., το γένος Χ. Σ., κατοίκων ..., εκ των οποίων οι 1η και 2η εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Ελεάνα Χατζησίμου με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και οι 3ος και 4η εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Παντελή Χατζηχαραλάμπους με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-8-2010 αγωγή των 1ης και 2ης των ήδη καθ' ων η κλήση, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Μυτιλήνης και συνεκδικάστηκε με την από 18-9-2011 αγωγή των 3ου και 4ης των ήδη καθ' ων η κλήση. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 86/2013, όπως αυτή διορθώθηκε με την 81/2014, οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 10/2016 του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, την αναίρεση των οποίων ζήτησε μεταξύ άλλων και η ήδη καλούσα με την από 23-6-2016 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1672/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε (ως προς την καλούσα) την ως άνω εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο συγκροτούμενο από άλλον δικαστή.

Εκδόθηκε η 4/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, την αναίρεση της οποίας ζήτησε η ήδη καλούσα με την από 12-6-2019 αίτησή της.

Εκδόθηκε η 1218/2023 απόφαση του Αρείου Πάγου, η οποία αναίρεσε εν μέρει την υπ' αριθμ. 4/2019 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου και κράτησε την υπόθεση προς ουσιαστική εκδίκαση σε ιδιαίτερη συζήτηση και σε νέα προς το σκοπό αυτό δικάσιμο. Η υπόθεση επανέρχεται για συζήτηση με την από 16-10-2023 κλήση της καλούσας.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Σταύρο Μάλαινο, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την από 16-10-2023 κλήση της εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας, νομίμως φέρεται προς ουσιαστική εκδίκαση ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου η κρινόμενη υπόθεση επί της από 30-7-2014 (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 81/2014) εφέσεως της τελευταίας, κατά της υπ' αριθμ. 86/2013 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, η οποία διορθώθηκε με την υπ' αριθμ. 81/2014 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου, η οποία εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημίες από αυτοκίνητο, καθώς και από την σύμβαση ασφαλίσεως αυτού, όπως ίσχυε πριν από την κατάργησή του με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015, μετά την έκδοση της υπ' αριθμ. 1218/2023 αποφάσεως του Αρείου Πάγου, με την οποία έγινε δεκτή η από 12-6-2019 αίτηση αναιρέσεως της καλούσας και αναιρέθηκε η αναιρεσιβαλλόμενη υπ' αριθμ. 4/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, που είχε δικάσει μετά από αναίρεση με την υπ' αριθμ. 1672/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου της υπ' αριθμ. 10/2016 αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου και αφού έγινε τυπικώς δεκτή η έφεση, κρατήθηκε η υπόθεση προς εκδίκαση επί της ουσίας στο παρόν Δ' Τμήμα του Αρείου Πάγου, κατ' άρθρον 580 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δ., όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο τρίτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015, ενόψει του ότι επρόκειτο για παραδοχή δευτέρας αναιρέσεως.

Από την, κατ' άρθρον 561 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ., παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτει ότι η προσβαλλόμενη με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως υπ' αριθμ. 4/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου, αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής: Ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης (μεταβατική έδρα Λήμνου), ασκήθηκαν: 1) η από 6-8-2010 (αρ.

κατ. 81/2010) αγωγή της πρώτης και της δεύτερης των αναιρεσιβλήτων και 2) η 18-9-2011 (αρ. κατ. 107/2011) αγωγή του τρίτου και της τέταρτης των αναιρεσιβλήτων, στρεφόμενες κατά του (μη διαδίκου στην παρούσα δίκη) C. L. και της καλούσας και ήδη αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, με την οποία ζήτησαν την επιδίκαση αποζημιώσεως και χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, συνεπεία του θανάσιμου τραυματισμού του συγγενούς τους Μ.

Λ., που επήλθε κατά το οφειλόμενο σε υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, οδηγού οχήματος ασφαλισμένου στην δεύτερη εναγομένη. Οι ως άνω αγωγές συνεκδικάσθηκαν ερήμην των εναγομένων και, με την εκδοθείσα η υπ' αριθμ. 86/2013 απόφαση του ως άνω Δικαστηρίου, η οποία μεταγενεστέρως διορθώθηκε με την υπ' αριθμ. 81/2014 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου, αυτές έγιναν εν μέρει δεκτές.

Κατά της αποφάσεως αυτής, όπως διορθώθηκε, οι εναγόμενοι άσκησαν την από 30-7-2014 έφεσή τους, η οποία κατατέθηκε στην γραμματεία του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης, με αριθμό καταθέσεως 80/2014 και επί της οποίας εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 10/2016 απόφαση του εν λόγω Δικαστηρίου, το οποίο απέρριψε την έφεση ως απαράδεκτη, για τον λόγο ότι το δικόγραφο αυτής κατατέθηκε στην γραμματεία του Πρωτοδικείου Μυτιλήνης και όχι στην γραμματεία της μεταβατικής έδρας του εν λόγω Πρωτοδικείου, δηλαδή στην γραμματεία του Ειρηνοδικείου Μυρίνης Λήμνου.

Οι εναγόμενοι - εκκαλούντες άσκησαν αναίρεση κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως, εκδόθηκε δε επ' αυτής η υπ' αριθμ. 1672/2017 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση, ως προς την ήδη καλούσα και αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρεία, αναιρέθηκε, ως προς αυτήν, η εν λόγω απόφαση και παραπέμφθηκε η υπόθεση, προς περαιτέρω εκδίκαση, στο ίδιο Δικαστήριο.

Η υπόθεση επανεισήχθη στο Μονομελές Εφετείο Βορείου Αιγαίου, με κλήση της ήδη αναιρεσείουσας και εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 4/2019 απόφαση του τελευταίου Δικαστηρίου, με την οποία, ενόψει του ότι η πρωτόδικη είχε εκδοθεί ερήμην της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, η δε έφεση αυτής είχε ασκηθεί νομοτύπως και εμπροθέσμως, έγινε δεκτή η έφεση, εξαφανίσθηκε η εκκαλουμένη απόφαση και, αφού ερευνήθηκαν οι ως άνω ένδικες αγωγές ως προς την νομική και ουσιαστική τους βασιμότητα, κατ' άρθρον 528 του Κ.Πολ.Δ., αυτές έγιναν εν μέρει δεκτές ως βάσιμες κατ' ουσίαν.

Τέλος, κατά της τελευταίας αυτής αποφάσεως η ήδη αναιρεσείουσα άσκησε την από 12-6-2019 αίτηση αναιρέσεως. Επί της αιτήσεως αυτής εκδόθηκε η υπ' αριθμ. 1218/2023 απόφαση του Αρείου Πάγου, με την οποία έγινε δεκτή η αίτηση αναιρέσεως, για τον λόγο ότι το Εφετείο, κατά την επιδίκαση υπέρ των εναγόντων - εφεσιβλήτων της αιτηθείσας από αυτούς χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ψυχικής οδύνης, συνεκτίμησε και την οικονομική κατάσταση της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, κατά παράβασιν της διατάξεως του άρθρου 932 του Α.Κ.

και αναιρέθηκε η υπ' αριθμ. 4/2019 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Βορείου Αιγαίου ως προς το κεφάλαιο αυτό.

Κατά την διάταξη του άρθρου 932 του Α.Κ., σε περίπτωση αδικοπραξίας, ανεξάρτητα από την αποζημίωση για περιουσιακή ζημία, το δικαστήριο μπορεί να επιδικάσει εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης. Σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου η χρηματική ικανοποίηση μπορεί να επιδικασθεί στην οικογένεια του θύματος λόγω ψυχικής οδύνης. Από την διάταξη αυτή συνάγεται, ότι παρέχεται με αυτή στο δικαστήριο δυνητική ευχέρεια να επιδικάσει χρηματική ικανοποίηση και να καθορίσει το εύλογο ποσό, αφού εκτιμήσει τα υπ' όψιν του τιθέμενα πραγματικά περιστατικά, ήτοι τον βαθμό του πταίσματος, το είδος της προσβολής, την περιουσιακή και κοινωνική κατάσταση των διαδίκων φυσικών προσώπων και, σε περίπτωση θανατώσεως προσώπου, την ηλικία του θύματος και των μελών της οικογενείας του, τα οποία δοκιμάζουν ψυχική οδύνη, με βάση τους κανόνες της κοινής πείρας και λογικής, εάν κρίνει, ότι επήλθε ηθική βλάβη ή ψυχική οδύνη (Ολ. Α.Π. 10/2017, Ολ. Α.Π. 19/2011, Ολ. Α.Π. 13/2002, Α.Π. 1218/2023, Α.Π. 1920/2022, Α.Π. 313/2022).

Από την εκτίμηση της ενόρκου καταθέσεως του μάρτυρα που εξετάσθηκε, με επιμέλεια των εναγόντων, στο ακροατήριο του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, όπως αυτή περιέχεται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεώς του, όλων, χωρίς εξαίρεση, των εγγράφων τα οποία επικαλούνται και προσκομίζουν νομίμως οι διάδικοι, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται και όλα τα δημόσια έγγραφα της προηγηθείσας ποινικής δικογραφίας, καθώς και η υπ' αριθμ. 64/2013 απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Μυτιλήνης (μεταβατική έδρα Λήμνου) και η υπ' αριθμ. 58/2015 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Πλημμελημάτων Βορείου Αιγαίου, τα οποία (έγγραφα και αποφάσεις) θα ληφθούν υπ' όψιν για την συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων, καθώς και όλων των προσκομιζόμενων φωτογραφιών, η γνησιότητα των οποίων δεν αμφισβητείται, αποδεικνύονται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά:

Την 1-3-2010 και περί ώρα 7:50 π.μ. ο Μ. Λ., σύζυγος και πατέρας των εναγουσών της υπό στοιχ. Α ανωτέρω αγωγής και γιός των εναγόντων της υπό στοιχ. Β ανωτέρω αγωγής, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΔΧΕ όχημά του (ΤΑΞΙ) εκινείτο κανονικά στην επαρχιακή οδό ... και στο δεξιό ρεύμα πορείας, με κατεύθυνση από ... προς Μύρινα, φορώντας ζώνη ασφαλείας, με ταχύτητα μικρότερη από 80 χλμ/ώρα, η οποία ήταν και η ανώτερη επιτρεπόμενη ταχύτητα, σύμφωνα με πινακίδα Ρ-32 που είχε τοποθετηθεί στο σημείο του δρόμου αυτού και κάτω από πολύ καλές καιρικές συνθήκες, καιρού, φωτός, στεγανότητας του οδοστρώματος, ορατότητας και αραιής σχετικά κυκλοφορίας.

Η ανωτέρω επαρχιακή οδός είναι ασφαλτοστρωμένη, διπλής κατευθύνσεως και στο 18ο χιλιόμετρο αυτής είναι ευθεία σε μήκος τουλάχιστον πεντακοσίων (500) μέτρων, με πλάτος 7,20 μέτρων και εκατέρωθεν χωμάτινο έρεισμα πλάτους 3,50 μέτρων, ενώ στην ανωτέρω χιλιομετρική θέση της οδού αυτής, εκατέρωθεν της οδού και παραλλήλως προς τα πρανή αυτής, υπάρχουν πεζούλια γέφυρας πλάτους 1,50 μέτρων, διότι κάτω από το οδόστρωμα και κάθετα προς τον άξονα αυτού διατρέχουν χαντάκια απορροής νερών, βάθους 2,50 μέτρων από το επίπεδο του οδοστρώματος.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι την ίδια χρονική στιγμή ο πρώτος εναγόμενος C. L., ως προς τον οποίο δεν εισάγεται για συζήτηση η ένδικη υπόθεση, οδηγώντας το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΦ αυτοκίνητό του, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για τις προς τρίτους υλικές ζημιές και σωματικές βλάβες στην δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, εκινείτο στην ίδια ανωτέρω επαρχιακή οδό και στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, με κατεύθυνση από Μύρινα προς ..., χωρίς να βαίνει με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και χωρίς να προσαρμόσει την ταχύτητά του ανάλογα με τις επικρατούσες συνθήκες της οδού (πλάτος αυτής, ύπαρξη γέφυρας) κινούμενος με ταχύτητα μεγαλύτερη της επιτρεπόμενης των 80χλμ/ώρα, με αποτέλεσμα να χάσει απολύτως τον έλεγχο του οχήματός του, το οποίο πλαγιολίσθησε αρχικά στο χωμάτινο έρεισμα που βρισκόταν στο δεξιό άκρο του ρεύματος πορείας του και σε μήκος 35 μέτρων και στη συνέχεια συνεχίστηκε η πλαγιολίσθησή του επί της ασφάλτου σε μήκος 16 μέτρων, χωρίς να υπάρχει κανένα ίχνος πεδήσεως εκ μέρους του ανωτέρω οδηγού, που θα ανέκοπτε την ανεξέλεγκτη πορεία του οχήματός του και εισήλθε ανεπίτρεπτα στο αντίθετο ρεύμα πορείας, στο οποίο εκινείτο σύννομα ο Μ.

Λ., προσκρούοντας στο εμπρόσθιο τμήμα του οχήματός του και συγκεκριμένα στην πόρτα του οδηγού. Η πρόσκρουση, δε, ήταν τόσο σφοδρή που το ΤΑΞΙ που οδηγούσε ο Μ. Λ., λόγω της αδράνειας, εκτινάχθηκε προς τα δεξιά, έκανε περιστροφή περίπου 180 μοιρών, προσκρούοντας σε παρακείμενο δένδρο και έπεσε στο χαντάκι απορροής υδάτων βάθους 2,50 μ., που στο συγκεκριμένο σημείο εκτείνεται διαγώνια προς το οδόστρωμα της οδού και κάτω από αυτήν, ενώ το όχημα του πρώτου εναγόμενου ακινητοποιήθηκε κάθετα επί της επαρχιακής οδού, καταλαμβάνοντας πλήρως το ρεύμα πορείας του ανωτέρω οδηγού ΤΑΞΙ και τμήμα του ρεύματος πορείας του.

Από τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά το δικαστήριο κρίνει ότι αποκλειστικώς υπαίτιος του ανωτέρω τροχαίου ατυχήματος είναι ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος δεν οδηγούσε, ως όφειλε και μπορούσε, με σύνεση και διαρκώς τεταμένη την προσοχή του, ώστε να μπορεί να διακόπτει την πορεία του οχήματός του ενώπιον οποιουδήποτε δυνάμενου να προβλεφθεί εμποδίου, με αποτέλεσμα να απωλέσει τον έλεγχο του οχήματος του, να εισέλθει τούτο ανεξέλεγκτα στο αντίθετο ρεύμα πορείας και να επιπέσει με ιδιαίτερη σφοδρότητα στο όχημα που οδηγούσε κανονικά ο Μ.

Λ., απορριπτομένης της ενστάσεως συνυπαιτιότητας του παθόντος που προέβαλε η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, ως αβάσιμης κατ' ουσίαν και ως προς το σκέλος αυτής της μη πρόσδεσης του ανωτέρω οδηγού με ζώνη ασφαλείας του καθίσματός του, την οποία φορούσε (βλ. την ένορκη κατάθεση του μάρτυρα Α. Μ., η οποία περιέχεται στα με αριθμ. 64/2013 πρακτικά δημοσίας συνεδριάσεως του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Μυτιλήνης - μεταβατική έδρα Λήμνου).

Από την προαναφερόμενη σύγκρουση ο παθών, Μ. Λ., υπέστη θλάσεις πνεύμονα, αιματώματα κορμού και όσχεων, κάταγμα 11ης πλευράς, ραβδομυόλυση με οξεία νεφρική ανεπάρκεια, περαιτέρω δε, πνευμονικές διηθήσεις με υπέρπυκνα στοιχεία και δεξιά πλευροδιαφραγματική γωνία, τελικώς δε, υπέστη σηπτικό σοκ και ανεπάρκεία πολλών οργάνων, από τις κακώσεις δε αυτές, ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατός του στις 13-3-2010.

Εξάλλου, αποδείχθηκε ότι η πρώτη ενάγουσα της υπό στοιχ. Α ανωτέρω αγωγής δαπάνησε ποσό 200 ευρώ για την κατασκευή ναϊδρίου που τοποθετήθηκε στον τόπο του ατυχήματος σε ένδειξη τιμής και αγάπης προς τον θανόντα σύζυγό της, το οποίο αποτελεί δαπάνη, που δεν είναι συναφής με την κηδεία που πραγματοποιήθηκε και ως, εκ τούτου, δεν αποδίδεται και, συνεπώς, το κονδύλιο αυτό πρέπει να απορριφθεί ως κατ' ουσίαν αβάσιμο.

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι εξαιτίας της συγκρούσεως η οποία προκλήθηκε, όπως αποδείχθηκε από την αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, καταστράφηκε ολοσχερώς το επαγγελματικό όχημα (ταξί) του παθόντος, εργοστασίου κατασκευής DAIMLER CHRYSLER, με ημερομηνία άδειας κυκλοφορίας 4-3-2004, χρώματος γκρι, με αριθμό κυκλοφορίας ..., έτους κατασκευής 2000, η αξία του οποίου κατά τον χρόνο του ατυχήματος ανέρχονταν στο ποσό των 25.000 ευρώ, σύμφωνα με την από 2-5-2010 πραγματογνωμοσύνη που πραγματοποίησε για λογαριασμό δεύτερης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, ο πραγματογνώμων Β.

Ξ.. Ο ίδιος πραγματογνώμων αποφάνθηκε στην προαναφερόμενη πραγματογνωμοσύνη ότι η επισκευή του οχήματος είναι ασύμφορη, διότι είναι τουλάχιστον ίση με την αξία του, ενώ δεν υπάρχουν υπολείμματα του οχήματος, τα οποία θα μπορούσαν να πωληθούν. Επομένως, η καταστροφή του οχήματος είναι ολική και πρέπει να γίνει δεκτό το αίτημα αποζημιώσεως για υλικές ζημιές των δύο εναγουσών της υπό στοιχ.

Α αγωγής και να υποχρεωθεί η εναγόμενη ασφαλιστική εταιρεία, ευθυνόμενη εις ολόκληρον, να καταβάλει σε αυτές, ως κληρονόμους του αποβιώσαντος, κατά ποσοστό 1/4 η πρώτη από αυτές και 3/4 εξ αδιαιρέτου η δεύτερη, τα ποσά των 6.250 ευρώ και 18.750 ευρώ, αντιστοίχως, ως αποζημίωση για την θετική ζημία που υπέστησαν.

Εξάλλου, προέκυψε ότι ο θανών στο επίδικο τροχαίο ατύχημα ήταν 44 ετών, υγιέστατος, σωστός επαγγελματίας και διατηρούσε στενότατες σχέσεις αγάπης, στοργής, εκτιμήσεως και σεβασμού με την σύζυγο και την κόρη του της υπό στοιχ. Α αγωγής και με τους γονείς του της υπό στοιχ. Β αγωγής, οι οποίοι έχασαν και το μοναδικό παιδί που τους είχε απομείνει, εφόσον τρία χρόνια πριν έχασαν τον μεγαλύτερο γιό τους, ο οποίος απεβίωσε επίσης σε τροχαίο ατύχημα σε ηλικία 41 ετών.

Ο αδόκητος, λοιπόν, και αιφνίδιος θάνατος που προήλθε από την προπεριγραφείσα παράνομη και υπαίτια συμπεριφορά του εναγομένου οδηγού του ανωτέρω ζημιογόνου αυτοκινήτου, που ήταν ασφαλισμένο στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία, προξένησε και μη περιουσιακή ζημία στα έννομα αγαθά των προσώπων όλων των εναγόντων των δύο συνεκδικαζόμενων αγωγών, οι οποίοι συνδέονταν μαζί του με μεγάλη αγάπη, στενό ψυχικό δεσμό και, εξ αντικειμένου, στενή συγγένεια και περιλαμβάνονται όλοι στην οικογένειά του, κατά την έννοια του άρθρου 932 του Α.Κ.

Η θανάτωση του εν λόγω αγαπημένου τους προσώπου, κάτω από τις παραπάνω τραγικές συνθήκες, συγκλόνισε ανεπανόρθωτα τον ψυχικό τους κόσμο, διατάραξε την συναισθηματική τους ισορροπία και δημιούργησε έντονα και βαθύτατα συναισθήματα θλίψης, οδύνης, απογοήτευσης και απαισιοδοξίας, που είναι πολύ δύσκολο, αν όχι αδύνατον, να εξαλειφθούν ολοσχερώς στο μέλλον.

Έτσι, για να επέλθει κάποια σχετική εξισορρόπηση στην δυσμενή αυτή κατάσταση, που δημιούργησε σε όλους τους ενάγοντες και να τους δοθεί κάποια ευχέρεια να την ξεπεράσουν, πρέπει να επιδικασθεί σε αυτούς εύλογη χρηματική ικανοποίηση, η οποία αποσκοπεί στην ανακούφισή τους από τον πόνο και την στεναχώρια τους και αποσκοπεί και στην παροχή προς αυτούς των απαραίτητων εκείνων οικονομικών μέσων, που σε κάποιο βαθμό είναι ικανά να συντελέσουν στην άρση των ηθικών συνεπειών της προσβολής που δέχθηκαν, προκειμένου να καταστεί σε ένα βαθμό δυνατή η ηθική τους παρηγοριά και η ψυχική τους ανακούφιση.

Το Δικαστήριο, λοιπόν, λαμβάνοντας υπ' όψιν την αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου για την πρόκληση του ανωτέρω τροχαίου ατυχήματος, από το οποίο επήλθε ο θάνατος του Μ. Λ., το είδος της προσβολής που δέχθηκαν οι ενάγοντες, την διάρκεια και την ένσταση της θλίψεως και του ψυχικού άλγους που δοκίμασαν, τον στενό συναισθηματικό δεσμό και τον βαθμό συγγένειας που τους συνέδεε με τον θανατωθέντα, πλην της οικονομικής καταστάσεως της συνυπόχρεης εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας, γιατί η ευθύνη της είναι εγγυητική και η ίδια δεν υπήρξε συνυπαίτια για την προξενηθείσα ζημία (Α.Π. 1218/2023, Α.Π. 1920/2022, Α.Π. 313/2022, Α.Π. 931/2021), κρίνει ότι πρέπει να επιδικασθούν ως εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ψυχικής οδύνης τα ακόλουθα ποσά:

α) Στην πρώτη ενάγουσα της υπό στοιχ. Α αγωγής το ποσό των 80.000 ευρώ και να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εναγομένης να την καταβάλει, για τον ίδιο λόγο, το ποσό των 20.000 ευρώ, β) στην δεύτερη ενάγουσα της υπό στοιχ. Α αγωγής το ποσό των 100.000 ευρώ και να αναγνωρισθεί η υποχρέωση της εναγομένης να της καταβάλει για την ίδια αιτία το ποσό των 80.000 ευρώ και γ) στον καθένα από τους ενάγοντες της υπό στοιχ.

Β αγωγής το ποσό των 70.000 ευρώ. Επομένως, η συνολική ζημία της πρώτης ενάγουσας της υπό στοιχ. Α αγωγής ανέρχεται στο ποσό των 86.250 ευρώ (80.000 + 6.250) και της δεύτερης ενάγουσας της ίδιας αγωγής ανέρχεται στο ποσό των 118.750 ευρώ (100.000 + 18.750). Ενόψει όλων των παραπάνω οι συνεκδικαζόμενες αγωγές πρέπει να γίνουν εν μέρει δεκτές ως κατ' ουσίαν βάσιμες και:

Α) Να υποχρεωθεί η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει: α) στην πρώτη ενάγουσα της υπό στοιχ. Α αγωγής το ποσό των 86.250 ευρώ, β) στην δεύτερη ενάγουσα της ίδιας αγωγής το ποσό των 118.750 ευρώ και γ) σε καθένα από τους ενάγοντες της υπό στοιχ. Β αγωγής το ποσό των 70.000 ευρώ, Β) Να αναγνωρισθεί ότι η εναγομένη υποχρεούται να καταβάλει:

α) στην πρώτη ενάγουσα της υπό στοιχ. Α αγωγής το ποσό των 20.000 ευρώ και στην δεύτερη ενάγουσα της ίδιας αγωγής το ποσό των 80.000 ευρώ, όλα δε τα αναφερόμενα ανωτέρω ποσά με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση των αγωγών μέχρι την εξόφληση. Τέλος, τα δικαστικά έξοδα των εναγόντων και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας θα επιβληθούν κατά ένα μέρος τους σε βάρος της εναγομένης, κατανεμημένα αναλόγως με την έκταση της νίκης και ήττας (άρθρ. 183, 178 παρ. 1 189 και 191 παρ. 1 του Κ.Πολ.Δ.), κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

ΔΙΚΑΖΕΙ κατ' αντιμωλίαν των διαδίκων.

ΔΕΧΕΤΑΙ τυπικώς και ουσιαστικώς την έφεση.

ΔΙΑΤΑΣΣΕΙ την επιστροφή του κατατεθέντος παραβόλου στην εκκαλούσα.

ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΙ την υπ' αριθμ. 86/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Μυτιλήνης (μεταβατική έδρα Λήμνου), όπως αυτή διορθώθηκε με την υπ' αριθμ. 81/2014 απόφαση του ιδίου Δικαστηρίου.

ΔΙΑΚΡΑΤΕΙ την υπόθεση και δικάζει αυτήν κατ' ουσίαν.

ΣΥΝΕΚΔΙΚΑΖΕΙ τις: α) από 6-8-2010 (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 81/10-8-2010) και β) από 18-9-2011 (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 107/22-9-2011) αγωγές.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την από 6-8-2010 (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 81/10-8-2010) αγωγή.

ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των ογδόντα έξι χιλιάδων διακοσίων πενήντα (86.250) ευρώ και στην δεύτερη ενάγουσα το ποσό των εκατόν δεκαοκτώ χιλιάδων επτακοσίων πενήντα (118.750) ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙ ότι η εναγομένη είναι υποχρεωμένη να καταβάλει στην πρώτη ενάγουσα το ποσό των είκοσι χιλιάδων (20.000) ευρώ και στην δεύτερη ενάγουσα το ποσό των ογδόντα χιλιάδων (80.000) ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

ΔΕΧΕΤΑΙ εν μέρει την από 18-9-2011 (υπ' αριθμ. εκθ. καταθ. 107/22-9-2011) αγωγή.

ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ την εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία να καταβάλει στον καθένα από τους δύο ενάγοντες της αγωγής το ποσό των εβδομήντα χιλιάδων (70.000) ευρώ, με τον νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής μέχρι την εξόφληση.

ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ εις βάρος της εναγομένης ένα μέρος των δικαστικών εξόδων των εναγόντων και των δύο βαθμών δικαιοδοσίας, τα οποία ορίζει σε δεκαπέντε χιλιάδες (15.000) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε στην Αθήνα, στις 19 Σεπτεμβρίου 2024.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στην Αθήνα, στις 4 Οκτωβρίου 2024.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ