Supreme Court dismisses appeal as inadmissible because the defendant failed to appear in court without valid declaration.

Απόφαση 1430 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1430/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Στέφανου Κοντόπουλου του Παναγιώτη, κατοίκου ...ν, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Καραλή.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) Π. Ν. του Β., κατοίκου ...ν, που δεν παραστάθηκε, ούτε εκπροσωπήθηκε στο ακροατήριο και 2) ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γεώργιο Γεωργουλόπουλο, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 1-3-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚπολΔ και παρίσταται.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 27-5-2013 αγωγή του Π. Κ., ατομικά, μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, καθώς και ως ενασκούντος με την Β. Ζ. τη γονική μέριμνα και επιμέλεια του ανηλίκου υιού τους (τότε) και ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Τρικάλων. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 266/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 214/2016 του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 10-5-2017 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Ειρήνη Καλού, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και η 2η των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης, ο πληρεξούσιος της 2ης των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την υπ' αριθμ. 114ΣΤ/19-12-2017 έκθεση επιδόσεως της δικαστικής επιμελήτριας της περιφέρειας του Εφετείου Λάρισας, με έδρα το Πρωτοδικείο Τρικάλων Γ. Τ., την οποία επικαλείται και προσκομίζει ο αναιρεσείων που επισπεύδει τη συζήτηση, προκύπτει ότι κατόπιν έγγραφης παραγγελίας του νομίμως εκπροσωπήσαντος αυτόν πληρεξούσιου δικηγόρου του Κων/νου Καραλή, ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης από 10-5-2017 αίτησης αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 214/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, με πράξεις καταθέσεως δικογράφου και ορισμού δικασίμου για τη σημειούμενη στην αρχή της παρούσας (2-3-2018) και κλήση προς εμφάνιση κατά τη συζήτηση αυτής, επιδόθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα στον πρώτο αναιρεσίβλητο Π. Ν. του Β.. Ο αναιρεσίβλητος, όμως, αυτός, δεν εμφανίστηκε κατά τη συζήτηση της εν λόγω αίτησης κατά την ως άνω δικάσιμο, κατά την οποία εκφωνήθηκε και συζητήθηκε η υπόθεση κατά τη σειρά της από το οικείο πινάκιο, αλλ' ούτε κατέθεσε δήλωση ότι δε θα παραστεί κατά την εκφώνησή της σύμφωνα με τα άρθρα 242 παρ. 2 και 573 παρ. 1 ΚΠολΔ. Επομένως, πρέπει, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 576 παρ. 2 Κ.ΠολΔικ., παρά την απουσία του, να προχωρήσει το Δικαστήριο στη συζήτηση της υπόθεσης.

Με την κρινόμενη από 10 Μαΐου 2017 αίτηση αναίρεσης προσβάλλεται η υπ' αριθμ. 214/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας, με την οποία το Εφετείο αυτό, συνεκδικάζοντας: α) την υπ' αριθμ. καταθ. …/23-3-2015 έφεση του αναιρεσείοντος και β) την υπ' αριθ. καταθ. …-3-2015 έφεση της δεύτερης αναιρεσίβλητης κατά της υπ' αριθμ. 266/2014 οριστικής απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Τρικάλων, με την οποία επιδικάστηκε στον αναιρεσείοντα το ποσόν των 150.000 ευρώ ως χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης, καθώς και το ποσόν των 350.000 ευρώ για πρόσθετη χρηματική αποζημίωση, κατ' άρθρο 931 ΑΚ, απέρριψε την έφεση του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος και αφού έκανε εν μέρει δεκτή την έφεση της δεύτερης εναγομένης και ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας του επιδίκασε, για μεν τη χρηματική ικανοποίησή του λόγω ηθικής βλάβης, το ποσόν των 150.000 ευρώ (όπως και πρωτοδίκως), για δε την πρόσθετη αποζημίωση κατ' άρθρον 931 Α.Κ το ποσό των 250.000 ευρώ, μετά από μείωση του ποσού των 350.000 ευρώ, το οποίο του είχε επιδικασθεί πρωτοδίκως, λόγω του σοβαρού τραυματισμού του και της εξ αιτίας αυτού αναπηρίας του (ακρωτηριασμός αριστερού του ποδιού στο ύψος του γόνατου), κατά το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, που επισυνέβη κατά τον αναφερόμενο στην προσβαλλόμενη τόπο και χρόνο και υπό τις συνθήκες που αναφέρονται σ' αυτή, και προκλήθηκε εξαιτίας της αμελούς οδηγικής συμπεριφοράς του πρώτου εναγόμενου, οδηγού και ιδιοκτήτη του υπ' αριθ.

κυκλοφορίας …81 Ι.Χ.Ε. αυτοκινήτου, ασφαλισμένου για την έναντι τρίτων αστική ευθύνη στη δεύτερη εναγομένη, ανώνυμη ασφαλιστική εταιρεία. Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ "η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενήθηκε στον παθόντα, λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του".

Ως αναπηρία θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως παραμόρφωση, νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής. Περαιτέρω, ως μέλλον νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου.

Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Η ΑΚ 931 προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η συνεπεία της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία, αποτελεί βάση αξιώσεως προς αποζημίωση, που στηρίζεται στην ΑΚ 929 (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων).

Όμως, η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παρ. 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι, κατά την ορθή ερμηνεία της διάταξης αυτής, με αυτήν προβλέπεται η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί, το ύψος δε του επιδικαζόμενου εύλογου χρηματικού ποσού καθορίζεται με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης, την ηλικία του παθόντος, καθώς και με τη συνεκτίμηση του ποσοστού συνυπαιτιότητας του τελευταίου στην πρόκληση της αναπηρίας ή της παραμόρφωσης, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της κατά τη διάταξη του άρθρου 932 Α.Κ.

αξιώσεως για επιδίκαση χρηματικής ικανοποιήσεως λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης.

Συνεπώς, και στην περίπτωση αυτή, όπως και στην περίπτωση της χρηματικής ικανοποίησης λόγω ηθικής βλάβης ή ψυχικής οδύνης, ο προσδιορισμός του επιδικαζόμενου εύλογου κατά την κρίση του Δικαστηρίου χρηματικού ποσού της προβλεπόμενης από το άρθρο 931 ΑΚ χρηματικής παροχής εναπόκειται στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας και η περί τούτου κρίση αυτού δεν υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου, αφού σχηματίζεται από την εκτίμηση πραγματικών γεγονότων και χωρίς υπαγωγή του πορίσματος σε νομική έννοια, ώστε να μπορεί να νοηθεί εσφαλμένη εφαρμογή του νόμου είτε ευθέως είτε εκ πλαγίου (ΑΠ 331/2014, AΠ 1174/2009,.

ΑΠ 1174/ 2009, ΑΠ 1287/2009). Περαιτέρω, ο λόγος αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθ. 19 ΚΠολΔ για έλλειψη νόμιμης βάσης ιδρύεται όταν από τις αιτιολογίες της απόφασης δεν προκύπτουν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις εκείνα τα πραγματικά περιστατικά που συγκροτούν το πραγματικό του κανόνα δικαίου, ο οποίος εφαρμόστηκε, ώστε να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος της ορθής ή μη εφαρμογής της διατάξεως.

Το Εφετείο, όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφασή του, συνεκδικάζοντας τις αντίθετες εφέσεις των διαδίκων, αφού έκρινε ότι αποκλειστικά υπαίτιος για το ένδικο αυτοκινητικό ατύχημα, που συνέβη στις 15-2-2012, κατά το οποίο τραυματίστηκε σοβαρά ο τότε ανήλικος, ηλικίας 15,5 ετών, μαθητής της Α' Τάξης Λυκείου, ενάγων - αναιρεσείων, Σ.

Κ., παρασυρθείς από το οδηγούμενο από τον πρώτο αναιρεσίβλητο υπ' αριθμ. κυκλοφ. …1 ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στη δεύτερη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία, για την κάλυψη της αστικής ευθύνης από την πρόκληση ζημιών σε τρίτους, ο οποίος επέπεσε στη στάση του λεωφορείου, επί της οδού ... όπου βρισκόταν ο ενάγων - αναιρεσείων, περιμένοντας με άλλους συμμαθητές του το σχολικό λεωφορείο, με αποτέλεσμα να παρασύρει τον τελευταίο και να τραυματίσει σοβαρά αυτόν, ο οποίος υπέστη κεφαλαιμάτωμα της ΔΕ μετωπιαίας χώρας, εκτεταμένο θλαστικό τραύμα ΑΡ γόνατος, βαθύ ακρωτηριαστικό τραύμα οπίσθιας επιφάνειας ΑΡ γόνατος, διατομή ιγνιακής αρτηρίας, και κάταγμα κνήμης σύστοιχα στο αριστερό πόδι, του οποίου, λόγω της βαρύτητας του τραύματός του κρίθηκε υποχρεωτικός ο ακρωτηριασμός αυτού, στο ύψος πάνω από το γόνατο, υποβληθείς την 20-2-2012 σε επανεγχείριση για καθαρισμό του κολοβώματος και παραπεμφθείς για εφαρμογή προσθετικού μέλους.

Ακολούθως, αναφορικά με την αξίωση του αναιρεσείοντος για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και επιδίκαση πρόσθετης αποζημίωσης κατά τη διάταξη του άρθρ. 931 ΑΚ δέχτηκε ανέλεγκτα τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Ο τελευταίος (ενάγων - εκκαλών) υπέστη κεφαλαιμάτωμα της ΔΕ μετωπιαίας χώρας, εκτεταμένο θλαστικό τραύμα ΑΡ γόνατος, βαθύ ακρωτηριαστικό τραύμα οπίσθιας επιφάνειας ΑΡ γόνατος, διατομή ιγνιακής αρτηρίας, και κάταγμα κνήμης σύστοιχα, λόγω δε της βαρύτητας του τραύματός του στο αριστερό πόδι κρίθηκε ιατρικά υποχρεωτικός ο ακρωτηριασμός αυτού, στο ύψος πάνω από το γόνατο.

Στη συνέχεια, την 20-2-2012, υποβλήθηκε σε επανεγχείριση για καθαρισμό του κολοβώματος και σύγκλιση αυτού, παραπέμφθηκε δε για εφαρμογή προσθετικού μέλους. Το ποσοστό αναπηρίας του εκτιμήθηκε, αρχικά, σε 67% και, στη συνέχεια, σε 75%, με 20% ψυχιατρική νόσο. Τα ανωτέρω έγιναν δεκτά και από την προσβαλλόμενη απόφαση χωρίς η εναγόμενη - εκκαλούσα να προσβάλει τις παραδοχές αυτές με την υπό κρίση έφεσή της...

Λαμβάνοντας υπόψη, τις συνθήκες του ατυχήματος, το είδος και την έκταση της βλάβης της υγείας του, το βαθμό της αποκλειστικής υπαιτιότητας του εναγομένου οδηγού (βαριά αμέλεια) και την κοινωνική - οικονομική κατάσταση των μερών, πλην της ασφαλιστικής εταιρίας που έχει εγγυητική ευθύνη, πρέπει να επιδικαστεί στον ενάγοντα ως χρηματική ικανοποίηση για την ηθική βλάβη, που υπέστη, από τις σωματικές του βλάβες (κυρίως τη μόνιμη αναπηρία από τον ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού), το ποσό των 150.000 ευρώ.

Περαιτέρω, προέκυψε ότι ο ενάγων, ηλικίας 15,5 ετών κατά το χρόνο του ατυχήματος, εξαιτίας των ανωτέρω τραυμάτων του, υπέστη μόνιμη και μη ιάσιμη αναπηρία, αφού υπέστη ακρωτηριασμό του αριστερού του ποδιού, στο ύψος πάνω από το γόνατο. Δικαιούται λοιπόν, πέρα από τη χρηματική ικανοποίηση, πρόσθετη αποζημίωση κατά το άρθρο 931 ΑΚ...

Εν προκειμένω, η μη ιάσιμη κατά τα ανωτέρω αναπηρία του ενάγοντος επηρεάζει άμεσα όχι μόνο το οικονομικό μέλλον, αλλά και το κοινωνικό του μέλλον, αφού δεν είναι πλέον σε θέση να απολαύσει πολλές από τις απλές χαρές της ζωής, ανάλογες με το νεαρό της ηλικίας του. Αλλά και η κοινωνική του ζωή επηρεάζεται άμεσα, αφού, λόγω της αναπηρίας του αλλά και της ψυχολογικής κατάστασης, που του έχει προκαλέσει ο ακρωτηριασμός, μοιραία περιορίζονται οι κοινωνικές του συναναστροφές και δραστηριότητες.

Όπως είναι φυσικό, οι συνέπειες αυτές δεν μπορούν να καλυφθούν εντελώς με τις παροχές των άρθρων 929 και 932 ΑΚ. Το δικαστήριο κρίνει ότι για την ανωτέρω αιτία πρέπει να του επιδικασθεί ως πρόσθετη αποζημίωση ποσό 250.000 ευρώ. Σύμφωνα με τα προαναφερόμενα, η αγωγή έπρεπε να γίνει δεκτή ως βάσιμη και από ουσιαστική άποψη κατά ένα μέρος και να υποχρεωθούν οι εναγόμενοι να πληρώσουν στον ενάγοντα ως αποζημίωση (χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης και πρόσθετη αποζημίωση, κατ' άρθρο 931 ΑΚ) το συνολικό ποσό των 400.000 ευρώ, με το νόμιμο τόκο από την επίδοση της αγωγής.

Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο επιδίκασε στον ενάγοντα συνολική αποζημίωση 500.000 ευρώ, γιατί έκρινε ότι η εύλογη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης έπρεπε να καθορισθεί σε 150.000 ευρώ και η εύλογη πρόσθετη αποζημίωση κατά το άρθρο 931 ΑΚ σε 350.000 ευρώ. Κρίνοντας όμως έτσι, έσφαλε και ο σχετικός λόγος της εφέσεως της εναγόμενης ασφαλιστικής εταιρίας, που αναφέρεται στον καθορισμό του εύλογου ύψους της πρόσθετης αποζημίωσης κατά το άρθρο 931 ΑΚ, πρέπει να γίνει δεκτός ως ουσιαστικά βάσιμος.

Αντίθετα, αβάσιμος και απορριπτέος είναι ο λόγος της εφέσεως του ενάγοντος, που αναφέρεται στο ύψος της επιδικαστέας αποζημιώσεως. Γι' αυτό η έφεση του ενάγοντος πρέπει να απορριφθεί στο σύνολό της. Περαιτέρω, αφού γίνει δεκτή η έφεση της εναγόμενης, πρέπει να εξαφανισθεί η εκκαλούμενη και, αφού το δικαστήριο κρατήσει την υπόθεση και δικάσει την ουσία της, να κάνει δεκτή την αγωγή εν μέρει, όπως ορίζεται στο διατακτικό...".

Κατόπιν τούτων, το Εφετείο, αφού εξαφάνισε την πρωτόδικη απόφαση, ως προς το κεφάλαιό της με το οποίο επιδικάστηκε πρόσθετη αποζημίωση στον ενάγοντα κατά το άρθρο 931 ΑΚ κατά παραδοχή του σχετικού λόγου της με τον οποίο η εναγομένη παραπονείτο ως προς το ύψος του επιδικαστέου ποσού της πρόσθετης αποζημίωσης κατά το άρθρο 931 ΑΚ, και κράτησε την υπόθεση και δίκασε κατ' ουσίαν την αγωγή, επιδίκασε στον ενάγοντα, ως πρόσθετη αποζημίωση κατά το άρθρο 931 ΑΚ, το ποσό των 250.000 ευρώ.

Με το μοναδικό λόγο αναίρεσης, αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, με την αιτίαση ότι το Εφετείο, καθόρισε το ύψος της δικαιούμενης από τον αναιρεσείοντα πρόσθετης αποζημίωσης, κατ' άρθρο 931 ΑΚ, στο ποσό των 250.000 ευρώ μετά από εξαφάνιση, κατόπιν παραδοχής της εφέσεως της δεύτερης αναιρεσίβλητης, της πρωτόδικης απόφασης, που είχε επιδικάσει στον αναιρεσείοντα για την ίδια αιτία, το ποσό των 350.000 ευρώ, χωρίς ουδόλως να αιτιολογήσει την κρίση του αυτή, άλλως διαλαμβάνοντας ανεπαρκή αιτιολογία, σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, όπως είναι ο καθορισμός του ύψους του ποσού της πρόσθετης αποζημίωσης κατ' άρθρον 931 ΑΚ.

Συνίσταται δε, κατά τον αναιρεσείοντα η ανεπάρκεια της αιτιολογίας της προσβαλλόμενης απόφασης στο ότι, ενώ το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του αποφαίνεται ότι συντρέχουν στην περίπτωση του οι εκ του νόμου τασσόμενες προϋποθέσεις για την επιδίκαση πρόσθετης αποζημίωσης κατ' άρθρο 931 ΑΚ, εντούτοις έκρινε ότι έσφαλε το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο στον καθορισμό του ευλόγου ύψους της πρόσθετης αποζημίωσης κατ' άρθρο 931 ΑΚ, το οποίο με βάση τις ίδιες παραδοχές με την προσβαλλομένη του επιδίκασε το ποσό των 350.000 ευρώ, χωρίς ουδόλως να αιτιολογήσει την κρίση του και συγκεκριμένα να αναφέρει σε τι συνίσταται το σφάλμα της κρίσεως του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου στον καθορισμό της πρόσθετης αποζημίωσης, ώστε να δικαιολογείται ο περιορισμός του ποσού της ανωτέρω αποζημιώσεως από το Μονομελές Εφετείο κατά το ποσό των 100.000 ευρώ (250.000 ευρώ από 350.000 ευρώ).

Οι παραπάνω αιτιάσεις του αναιρεσείοντος στους οποίους θεμελιώνει τον προβαλλόμενο λόγο αναίρεσης απαραδέκτως προβάλλονται, εφόσον σύμφωνα, με τα όσα αναπτύχθηκαν στη σκέψη που προηγήθηκε, η πληττόμενη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ως προς το ύψος του επιδικαστέου εύλογου ποσού της πρόσθετης κατά το άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωσης δεν μπορεί να ελεγχθεί αναιρετικώς, με βάση το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., για ευθεία και εκ πλαγίου παραβίασή της, ούτε άλλωστε ο αναιρεσείων ζητεί να ελεγχθεί αναιρετικώς με βάση το άρθρο 559 αρ. 1 και 19 Κ.Πολ.Δ., η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας αναφορικά με το ύψος του ποσού που επιδικάστηκε, από άποψη της υπέρβασης των ακραίων ορίων της διακριτικής του ευχέρειας ή παραβίασης της αρχής της αναλογικότητας, που εισάγεται ως νομικός κανόνας με τη διάταξη του άρθρου 25 παρ. 1 του Συντάγματος.

Σε κάθε περίπτωση, το Εφετείο, αναφορικά με το ύψος του επιδικαστέου εύλογου ποσού της πρόσθετης κατά το άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωσης, ακόμη κι αν στηρίχθηκε στις ίδιες παραδοχές με το πρωτοβάθμιο Δικαστήριο αναφορικά με την αναπηρία που δέχτηκε ότι υπέστη ο παθών από την εις βάρος του αδικοπραξία και την επίδρασή της που είχε στο μέλλον του, όπως στην προκειμένη περίπτωση, δεν δεσμεύεται να δεχτεί την κρίση του Πρωτοδικείου αναφορικά με το ύψος του εύλογου ποσού της πρόσθετης κατά το άρθρο 931 ΑΚ αποζημίωσης που δέχτηκε ως επιδικαστέο, ο προσδιορισμός του οποίου εναπόκειται στην ελεύθερη εκτίμηση του δικαστηρίου της ουσίας, ούτε υποχρεούται να αιτιολογήσει ειδικώς στην προσβαλλόμενη απόφασή του, τυχόν διαφοροποίησή του απ' αυτήν, αφού εκφέρει δική του, αυτοτελή κρίση, ανεξάρτητη απ' αυτή του Πρωτοδικείου σχετικά με το ύψος της ως άνω αποζημίωσης και συνεπώς ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος και ως αβάσιμος, ως στηριζόμενος σε ανακριβή προϋπόθεση.

Επομένως, ο μοναδικός λόγος της αίτησης αναίρεσης από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος και σε κάθε περίπτωση ως αβάσιμος, κατά τις διακρίσεις που προαναφέρθηκαν.

Μετά από αυτά, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκησή της στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' Κ.Πολ.Δ.) και να καταδικαστεί ο αναιρεσείων στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της δεύτερης αναιρεσίβλητης Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "... Α.Ε.Γ.Α." που παραστάθηκε (άρθρ. 176 και 183 Κ.Πολ.Δ.) και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 10 Μαΐου 2017 αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 214/2016 απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Λάρισας.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από τον αναιρεσείοντα για την άσκηση της αναίρεσης στο δημόσιο ταμείο. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της δεύτερης αναιρεσίβλητης Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "... Α.Ε.Γ.Α.", τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 21 Σεπτεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ