Supreme Court allows appeal regarding lost profits claim period, remanding case for further trial.

Απόφαση 1428 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1428/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Μαΐου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος - καλούντος: ..., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Νικολιδάκη.

Της αναιρεσίβλητης - καθ' ης η κλήση: Ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "...", που ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Βασίλειο Κούρτη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31-12-2009 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών και επί της οποίας εκδόθηκαν οι 4630/2011 και 2270/2013 εν μέρει οριστικές αποφάσεις του ίδιου Δικαστηρίου. Ακολούθως ο ήδη αναιρεσείων άσκησε την από 30-11-2012 (νέα) αγωγή του προς το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, το οποίο εξέδωσε αρχικά την υπ' αριθμ. 2271/2013 απόφασή του, με την οποία διέταξε την επανάληψη της συζήτησης και ακολούθως, αφού συνεκδίκασε τις ως άνω δύο αγωγές του ήδη αναιρεσείοντος, εξέδωσε την 1301/2014 οριστική απόφασή του. Μετά από εφέσεις των ήδη διαδίκων, εκδόθηκε η 1414/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 12-11-2015 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Σοφία Ντάντου διάβασε την από 9-9-2016 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη των λόγων αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης αναίρεσης και την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ "η αναπηρία ή η παραμόρφωση, που προξενήθηκε στον παθόντα, λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης, αν επιδρά στο μέλλον του". Ως αναπηρία θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητας του προσώπου, ενώ ως παραμόρφωση, νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφανίσεως του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Περαιτέρω, ως μέλλον νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμορφώσεως στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξελίξεως και προαγωγής του.

Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Ο βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η ΑΚ 931 προβλέπει επιδίκαση από το Δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής καταστάσεως μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξάλλου, η συνέπεια της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία αποτελεί βάση αξιώσεως προς αποζημίωση, που στηρίζεται στην ΑΚ 929 (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων).

Όμως, η αναπηρία ή παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμορφώσεως ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου, ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού, που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο σας σχέσεις των πολιτών προς το Κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931, που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός ευλόγου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμορφώσεως, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιοριστεί.

Το ποσό του επιδικαζόμενου κατά την ΑΚ 931 εύλογου χρηματικού ποσού εξευρίσκεται κατ' αρχήν με βάση το είδος και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμορφώσεως αφενός και την ηλικία του παθόντος αφετέρου. Είναι πρόδηλο, ότι η κατά την ΑΚ 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την ΑΚ 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ' ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, λόγω της ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την κατ' άρθρο 932 χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις δύνανται να ασκηθούν είτε σωρευτικώς, είτε μεμονωμένως, αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη μιας των λοιπών (βλ. Ολ.ΑΠ 18/2008).

Ευθεία παράβαση κανόνα δικαίου, που ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του άρθρου 559 αριθ. 1 ΚΠολΔ, υπάρχει εφόσον αυτός δεν εφαρμοσθεί, ενώ συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής του ή εάν αυτός εφαρμοσθεί, ενώ δεν έπρεπε ή αν εφαρμοσθεί εσφαλμένα (Ολ.ΑΠ 36/1988 ΕλλΔ 1989 1153). Ενώ έλλειψη νόμιμης βάσης, που ιδρύει τον λόγο αναιρέσεως του αριθμ. 19 του ανωτέρω άρθρου υπάρχει όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού, δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά ή τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται, βάσει του πραγματικού του κανόνα δικαίου, για την επέλευση της απαγγελθείσας έννομης συνέπειας, ή την άρνησή της ή αντιφάσκουν μεταξύ τους (Ολ.ΑΠ 25/2004).

Στην προκειμένη περίπτωση, το Εφετείο με την προσβαλλόμενη απόφασή του αναφορικά με τις αγωγικές αξιώσεις της αποζημίωσης του άρθρου 931 ΑΚ και των διαφυγόντων κερδών του από 1.10.2010 έως 30.11.2012 επίδικου χρονικού διαστήματος του ενάγοντος και ήδη αναιρεσείοντος, δέχθηκε ανελέγκτως, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "...Από τα ίδια ως άνω αποδεικτικά μέσα αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, συνεπεία του πιο πάνω ατυχήματος και του εξ' αυτού τραυματισμού του, συνέχισε να είναι ανίκανος προς άσκηση της ως άνω επαγγελματικής του δραστηριότητας και κατά το χρονικό διάστημα από 2-10-2008 έως 31-12-2009, καθόσον και κατά το διάστημα αυτό δε μπορούσε να παραμείνει όρθιος για πολλή ώρα και να εργασθεί, αφού μέχρι και τον μήνα Ιούνιο του έτους 2009 βάδιζε μόνο με τη χρήση βακτηρίας.

Επομένως, κατά το χρονικό αυτό διάστημα, που διαρκούσε η ανικανότητά του προς εργασία λόγω του τραυματισμού του, απώλεσε το συνολικό ποσό των 9.800 ευρώ (700 ευρώ χ 14 μήνες), που θα αποκέρδαινε με πιθανότητα και κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων εάν δεν είχε μεσολαβήσει ο τραυματισμός του. Επομένως το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 4630/2011 απόφασή του έκρινε τα ίδια και επιδίκασε στον ενάγοντα ως αποζημίωση το ίδιο ως άνω ποσό, ορθά το νόμο εφάρμοσε και τις αποδείξεις εκτίμησε και οι σχετικοί λόγοι των εφέσεων των διαδίκων που υποστηρίζουν τα αντίθετα είναι απορριπτέοι ως κατ' ουσίαν αβάσιμοι.

Όσον αφορά όμως το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα από 1-10-2010 έως 30-11-2012, δεν αποδείχθηκε ανικανότητα του ενάγοντος να ασκήσει την προηγούμενη επαγγελματική του δραστηριότητα, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται με τη δεύτερη ως άνω αγωγή του. Όπως αναφέρθηκε παραπάνω, η τελευταία χειρουργική επέμβαση, στην οποία υποβλήθηκε, πραγματοποιήθηκε στις 02-10-2008 στο Νοσοκομείο "...", όπου έλαβε χώρα αφαίρεση της εξωτερικής οστεοσύνθεσης Ilizarow δεξιάς κνήμης.

Μετά την επέμβαση αυτή ο ενάγων συνέχισε να βαδίζει με τη βοήθεια βακτηρίας για οκτώ περίπου μήνες. Σύμφωνα με τον ως άνω πραγματογνώμονα Μ. Δ., ο χρόνος που απαιτήθηκε για να επανέλθει ο ενάγων σε δραστηριότητες χωρίς τη βοήθεια βακτηριών ανέρχεται σε 2,5 έτη. Δηλαδή ο ενάγων βάδιζε με τη χρήση βακτηρίας μέχρι και τον Ιούνιο του έτους 2009.

Μετά το χρόνο αυτό ήταν σε θέση να ασκήσει την ως άνω επαγγελματική του δραστηριότητα, αφού, όπως προκύπτει και από την κατάθεση του πατέρα του Κ. Δ., που εξετάστηκε ως μάρτυρας στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο στις 12-3-2013, αυτός είχε αναλάβει κυρίως τις παραγγελίες, την τροφοδοσία και το ταμείο τον καταστήματος, εργασίες που δεν απαιτούν ιδιαίτερη σωματική καταπόνηση.

Όσον αφορά την επικαλούμενη αδυναμία του για φόρτωση και ξεφόρτωμα των εμπορευμάτων της ως άνω επιχείρησης, πέραν του ότι στην επιχείρηση αυτή εργαζόταν, εκτός από τον πατέρα του και ο άλλος αδελφός του, η απασχόληση αυτή δεν ήταν καθημερινή και μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τη βοήθεια των ως άνω προσώπων.

Με βάση λοιπόν τα παραπάνω δεν αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, συνεπεία του ως άνω τραυματισμού του από το ένδικο ατύχημα και της κατά ποσοστό 35% μόνιμης μερικής αναπηρίας στο δεξί κάτω άκρο, ήταν ανίκανος προς εργασία και κατά το χρονικό αυτό διάστημα, καθόσον η σωματική αναπηρία από καθαρώς ιατρική άποψη και η ανικανότητα προς άσκηση συγκεκριμένης επαγγελματικής οικονομικής δραστηριότητας προς κτήση εισοδημάτων, δεν ταυτίζονται.

Κατόπιν αυτών η ένδικη ως άνω από 30-11-2012 (υπ' αριθμ. καταθ. 193816/8154/2012) αγωγή, κατά το αίτημά της που αφορά την επιδίκαση στον ενάγοντα ποσού 24.500 ευρώ, ως αποζημίωση λόγω των απολεσθέντων εισοδημάτων του για το χρονικό διάστημα από 1-1-2010 μέχρι 30-11-2012, είναι απορριπτέα ως κατ' ουσίαν αβάσιμη. Επομένως, το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 1301/2014 οριστική απόφασή του έκρινε τα αντίθετα και δέχθηκε την ως άνω αγωγή κατά το αίτημα αυτό ως κατ' ουσίαν βάσιμη, επιδικάζοντας στον ενάγοντα για την ανωτέρω αιτία το ποσό των 24.500 ευρώ, έσφαλε περί την εκτίμηση των αποδείξεων και ως εκ τούτου πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της έφεσης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας ως κατ' ουσίαν αβάσιμος...

Περαιτέρω, αποδείχθηκε ότι ο ενάγων, παρά τον προαναφερόμενο τραυματισμό του και την μερική του αναπηρία, εξαιτίας της οποίας μειονεκτεί σε σχέση με άλλα υγιή άτομα όσον αφορά τις σωματικές δραστηριότητες, σε αντίθεση με όσα ισχυρίζεται, δεν περιόρισε τις κοινωνικές σχέσεις και συναναστροφές του, καθώς και την ψυχαγωγία του, με αποτέλεσμα η προσωπική και η κοινωνική ζωή του να μην υστερεί κατά πολύ έναντι των υπόλοιπων ατόμων της ίδιας ηλικίας.

Ειδικότερα, αποδείχθηκε ότι, ύστερα από την πλήρη πώρωση των καταγμάτων του και την δυνατότητα να μετακινείται χωρίς βακτηρίες μασχάλης, ο ενάγων εξακολουθεί να πραγματοποιεί ταξίδια αναψυχής σε διάφορες τοποθεσίες της Ελλάδας και άλλων χωρών, να μεταβαίνει σε παραλίες και σε κέντρα διασκέδασης, καθώς και να συναναστρέφεται με άλλα πρόσωπα, ενώ επιπλέον, εξακολουθεί να επιδίδεται σε δραστηριότητες που προϋποθέτουν σωματική προσπάθεια και ευεξία, όπως αναρρίχηση σε βράχια, ποδηλασία και χορό (βλ.

τις φωτογραφίες που επικαλείται και προσκομίζει η εναγόμενη). Ενόψει των ανωτέρω και αφού ληφθούν υπόψη το είδος της μόνιμης ως άνω αναπηρίας - παραμόρφωσης που υπέστη ο ενάγων εξαιτίας του ένδικου ατυχήματος, οι συνέπειες και η δυσμενής επίδραση αυτής στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξή του, καθώς και η ηλικία του τελευταίου, το Δικαστήριο κρίνει ότι πρέπει να επιδικαστεί σ' αυτόν ως ιδιαίτερη αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ, το ποσό των 20.000 ευρώ.

Επομένως το Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο που με την υπ' αριθμ. 1301/2014 απόφασή του επιδίκασε στον ενάγοντα για την ανωτέρω αιτία το μεγαλύτερο ποσό των 50.000 ευρώ, έσφαλε περί την εφαρμογή του νόμου και την εκτίμηση των αποδείξεων και ως εκ τούτου πρέπει να γίνει δεκτός ο σχετικός λόγος της έφεσης της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας ως κατ' ουσίαν βάσιμος, απορριπτόμενου του λόγου της έφεσης του ενάγοντος που υποστηρίζει τα αντίθετα ως κατ' ουσίαν αβασίμου...".

Από τις πιο πάνω παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης στο αποδεικτικό της πόρισμα προκύπτει, ότι ως προς την αγωγική αξίωση των διαφυγόντων κερδών για το από 1.10.2010 έως 30.11.2012 μεταγενέστερο επίδικο χρονικό διάστημα δεν έχει τη νόμιμη βάση και δη την απαιτούμενη αιτιολογία, αφού δεν καλύπτεται χωρίς λογικά κενά και εν μέρει αντιφάσεις αλλά και με πληρότητα και σαφήνεια το πραγματικό των εφαρμοστέων εδώ κανόνων ουσιαστικού δικαίου των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ, τους οποίους η προσβαλλόμενη απόφαση παραβίασε εκ πλαγίου με ανεπαρκείς και εν μέρει αντιφατικές αιτιολογίες, καθόσον ήταν αναγκαία η παράθεση στοιχείων για να αιτιολογηθεί χωρίς αμφιβολία η εξακολούθηση της σύνδεσης της σωματικής του πάθησης με τον επίδικο τραυματισμό του για το ανωτέρω από 1.10.2010 έως 30.11.2012 επίδικο χρονικό διάστημα ενόψει των παραδοχών της ότι: "...όσον αφορά όμως το μεταγενέστερο χρονικό διάστημα από 1.10.2010 έως 30.11.2012 δεν αποδείχθηκε ανικανότητα του ενάγοντος να ασκήσει την προηγούμενη επαγγελματική του δραστηριότητα, όπως αβάσιμα ισχυρίζεται με τη δεύτερη ως άνω αγωγή του...

Σύμφωνα με τον ως άνω πραγματογνώμονα... ο χρόνος που απαιτήθηκε για να επανέλθει ο ενάγων σε δραστηριότητες χωρίς τη βοήθεια βακτηριών ανέρχεται σε 2,5 έτη. Δηλαδή ο ενάγων βάδιζε με τη χρήση βακτηρίας μέχρι και τον Ιούνιο του έτους 2009. Μετά το χρόνο αυτό ήταν σε θέση να ασκήσει την ως άνω επαγγελματική του δραστηριότητα, αφού, όπως προκύπτει και από την κατάθεση του πατέρα του Κ.

Δ., που εξετάστηκε ως μάρτυρας στο Πρωτοβάθμιο Δικαστήριο στις 12-3-2013, αυτός είχε αναλάβει κυρίως τις παραγγελίες, την τροφοδοσία και το ταμείο τον καταστήματος, εργασίες που δεν απαιτούν ιδιαίτερη σωματική καταπόνηση... Όσον αφορά την επικαλούμενη αδυναμία του για φόρτωση και ξεφόρτωμα των εμπορευμάτων της ως άνω επιχείρησης, πέραν του ότι στην επιχείρηση αυτή εργαζόταν, εκτός από τον πατέρα του και ο άλλος αδελφός του, η απασχόληση αυτή δεν ήταν καθημερινή και μπορούσε να πραγματοποιηθεί με τη βοήθεια των ως άνω προσώπων...".

Ειδικότερα: α) ενώ δέχεται ότι μπορούσε να ασκήσει την προηγούμενη επαγγελματική δραστηριότητα, δεν εξειδικεύει σε τι συνίστατο η εν λόγω προηγούμενη επαγγελματική δραστηριότητα δηλαδή το είδος των επί μέρους εργασιακών του υποχρεώσεων, στη συνέχεια δέχεται χωρίς χρονικό προσδιορισμό - πριν ή μετά το ένδικο ατύχημα, ότι ο ενάγων αναιρεσείων είχε αναλάβει κυρίως τις παραγγελίες, την τροφοδοσία και το ταμείο του καταστήματος, εργασίες που δεν απαιτούν ιδιαίτερη σωματική καταπόνηση.

Μετά δε τις ανωτέρω παραδοχές, η προσβαλλόμενη απόφαση κατά τρόπο αντιφατικό, δέχεται ότι όσον αφορά την επικαλούμενη αδυναμία του για φόρτωση και ξεφόρτωμα των εμπορευμάτων της ως άνω επιχείρησης, πέραν του ότι στην επιχείρηση αυτή εργαζόταν, εκτός από τον πατέρα του και ο άλλος αδελφός του, η απασχόληση αυτή δεν ήταν καθημερινή και μπορούσε να πραγματοποιηθεί με την βοήθεια των ως άνω προσώπων, β) ενώ δέχεται ότι ο χρόνος που απαιτήθηκε για να επανέλθει σε δραστηριότητες χωρίς τη χρήση βακτηριών ανέρχεται σε 2,5 έτη και στη συνέχεια ότι βάδιζε με βακτηρίες μέχρι τον Ιούνιο του 2009, αντιφατικά δέχεται εν συνεχεία ότι μετά τον ως άνω χρόνο ήταν σε θέση να ασκήσει την επαγγελματική του δραστηριότητα.

Επομένως, ο πρώτος λόγος αναίρεσης, καθ' ό μέρος αιτιάται πλημμέλεια από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ως προς την αγωγική αξίωση των διαφυγόντων κερδών του από 1.10.2010 έως 30.11.2012 επίδικου χρονικού διαστήματος είναι

βάσιμος και πρέπει να γίνει δεκτός.

Μετά δε την παραδοχή του πρώτου λόγου αναίρεσης κατά το αναφερόμενο τμήμα από τον αριθ. 19 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, η αναιρετική εμβέλεια του οποίου καλύπτει και τις λοιπές προβαλλόμενες με τον ίδιο λόγο πλημμέλειες από τους αριθ. 14 και 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ, που πλήττουν το ίδιο αγωγικό κεφάλαιο, παρέλκει η έρευνα του λόγου αυτού ως προς τις λοιπές προβαλλόμενες με τον ίδιο λόγο αιτιάσεις.

Περαιτέρω με τον δεύτερο από τον αριθ. 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης, ο αναιρεσείων παραπονείται αναφορικά με την αγωγική αξίωση της αποζημίωσης του 931 ΑΚ για ευθεία παραβίαση της αρχής της αναλογικότητας (άρθρο 25 παρ. 1 του Συντάγματος και της διάταξης του άρθρου 931 ΑΚ). Ο λόγος αυτός πρέπει ν' απορριφθεί, καθόσον με την ανωτέρω κρίση και παραδοχή, το Εφετείο επιδικάζοντας στον αναιρεσείοντα το ποσό των 20.000 ευρώ, ως αποζημίωση του άρθρου 931 ΑΚ, δεν παραβίασε ευθέως την αρχή της αναλογικότητας του άρθρου 25 του Συντάγματος και του άρθρου 1 του πρωτοκόλλου της ΕΣΔΑ, αφού το εν λόγω ποσό, κατά την κοινή πείρα, την δικαστηριακή πρακτική και την περί δικαίου συνείδηση, δεν είναι δυσανάλογο και δεν υπολείπεται και μάλιστα καταφανώς του συνήθους επιδικαζομένου σε παρόμοιες περιπτώσεις (Ολ.ΑΠ 9/2015).

Κατόπιν αυτών πρέπει να γίνει δεκτή η αίτηση αναίρεσης και να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το τμήμα, που αφορά την από 30.11.2012 (και με αριθμό κατάθ. 193816/8154/2012) αγωγή ως προς το πληττόμενο κεφάλαιο των διαφυγόντων κερδών του από 1.1.2010 έως 30.11.2012 επίδικου χρονικού διαστήματος. Ακολούθως πρέπει να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το ανωτέρω αναιρούμενο τμήμα, στο εκδόσαν την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστήριο, συντιθέμενο από άλλον Δικαστή, να καταδικασθεί η αναιρεσίβλητη στην δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος, που κατέθεσε και προτάσεις (άρθρα 176, 183 ΚΠολΔ) και να διαταχθεί η απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα (άρθρο 495 παρ. 4 εδ. ε' ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 1414/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, κατά το αναφερόμενο στο σκεπτικό τμήμα.?

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρούμενο τμήμα, στο ίδιο Εφετείο, συντιθέμενο από άλλον Δικαστή.

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη στην πληρωμή της δικαστικής δαπάνης του αναιρεσείοντα, την οποία ορίζει στο ποσό των τριών χιλιάδων (3.000,00) ευρώ. Και Διατάσσει την απόδοση του καταβληθέντος παραβόλου στον καταθέσαντα αναιρεσείοντα.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 18 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Σεπτεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ