1426/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1426 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1426/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

A2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Εμμανουήλ Κλαδογένη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 28 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. Εταιρίας με την επωνυμία "CATRIA INTERNATIONAL S.A" (CATRIA) η οποία εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα και 2. εταιρίας με την επωνυμία "BELMARITA HOLDINGS LIMITED" (BELMARITA), που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, οι οποίες εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Βρέλλο.

Της αναιρεσιβλήτου: Ανωνύμου εταιρίας με την επωνυμία "ΚΟΛΥΜΠΙΑ ΑΝΩΝΥΜΟΣ ΕΤΑΙΡΙΑ ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΗ ΚΑΙ ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ" (ΚΟΛΥΜΠΙΑ) η που εδρεύει στη ... και εκπροσωπείται νόμιμα, και η οποία καλείται εφεξής η "ΚΟΛΥΜΠΙΑ", η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Διονυσία Μουζάκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 17-8-2002 αγωγή των ήδη αναιρεσειουσών, και την από 24-7-2003 ανταγωγή-αναγνωριστική αγωγή της αναιρεσίβλητης που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Πειραιώς. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 1734/2005 του ίδιου Δικαστηρίου και 1059/2007 του Εφετείου Πειραιώς. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζήτησε η ήδη αναιρεσίβλητη και εκδόθηκε 1857/2009 απόφαση του Αρείου Πάγου που ανήρεσε εν μέρει την εφετειακή απόφαση και παρέπεμψε την υπόθεση στο Εφετείο Πειραιώς. Εκδόθηκε η 97/2011 απόφαση του Εφετείου Πειραιά την αναίρεση της οποίας ζητούν οι αναιρεσείουσες με την από 15-4-2011 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο εισηγητής Αρεοπαγίτης, Εμμανουήλ Κλαδογένης ανέγνωσε την από 12-4-2012 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης.

Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειουσών ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια της αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου του στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Με την διάταξη του άρθρου 562 παρ.1 ΚΠολΔ, η ρύθμιση της οποίας είναι εναρμονισμένη προς εκείνην του άρθρου 580 του ιδίου Κώδικος, ορίζεται, ότι λόγος αναιρέσεως κατ' αποφάσεως του δικαστηρίου παραπομπής, με τον οποίο πλήττεται η απόφασή του κατά το μέρος, κατ' εφαρμογήν του άρθρου 580 παρ.5 ΚΠολΔ, κατά το οποίο αυτή συμμορφώθηκε προς την αναιρετική, ως προς τα νομικά ζητήματα, είναι απαράδεκτος, γιατί το ουσιαστικό δικαστήριο της παραπομπής υποχρεούται σε συμμόρφωση, κατά τα άνω και δεν έχει το δικαίωμα διαφωνίας, για την ίδια διαφορά, με το αναιρετικό δικαστήριο.

Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα έγγραφα της δικογραφίας, ο Άρειος Πάγος, με την υπ' αριθ. 1857/2009 απόφασή του, ανήρεσε την υπ' αριθ. 1059/2007 απόφαση του Εφετείου Πειραιώς κατά ένα μέρος και παρέπεμψε την υπόθεση στο ίδιο Εφετείο για να δικασθεί από άλλους δικαστές, με την σκέψη, ότι το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε τα εξής: "Ότι με τα από 19-7-1996 ιδιωτικά συμφωνητικά, όπως εν μέρει τροποποιήθηκαν μεταγενεστέρως, που καταρτίσθηκαν μεταξύ α) της ήδη πρώτης αναιρεσίβλητης εταιρίας (CATRINA) και της εταιρίας με την επωνυμία "EAST MED" και β) της ήδη δεύτερης αναιρεσίβλητης εταιρίας (BELMARITA) και της εταιρίας με την επωνυμία "ABAVAD", οι άνω συμβαλλόμενες εταιρίες CATRINA και BELMARITA ανέλαβαν την υποχρέωση να αγοράσουν, με δικά τους χρήματα και για δικό τους λογαριασμό, μετοχές της εισηγμένης στο χρηματιστήριο αξιών Αθηνών εταιρίας με την επωνυμία "Δ.Α.Ν.Ε.", τις οποίες υποσχέθηκαν να πωλήσουν και οι εντολείς τους ανέλαβαν την υποχρέωση να αγοράσουν, είτε οι ίδιες είτε οι υποδειχθησόμενοι από αυτές (εντολείς) τρίτοι, μέχρι του συμφωνηθέντος χρόνου και έναντι του συμφωνηθέντος τιμήματος, προσαυξανόμενου του τιμήματος αυτού, κατά ποσοστό 13,5% ετησίως, από της καθυστερήσεως κατάρτισης της σύμβασης πώλησης των μετοχών, πλέον ποινικής ρήτρας 2% επί του συμφωνηθέντος τιμήματος.

Ότι στις άνω έγγραφες συμβάσεις συνεβλήθησαν ο Ε. Σ. και η ήδη αναιρεσείουσα εταιρία "ΚΟΛΥΜΠΙΑ", οι οποίοι εγγυήθηκαν ως αυτοφειλέτες την καταβολή της οφειλής των πρωτοφειλετριών εταιριών EAST και ABAVAD. Ότι οι άνω εντολοδόχοι και εκ προσυμφώνου πωλήτριες των μετοχών, σε εκτέλεση της εντολής, αγόρασαν και απέκτησαν, με τη συμμετοχή τους στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας Δ.Α.Ν.Ε, μετοχές της τελευταίας αυτής εταιρίας, τις οποίες όμως οι εντολείς εταιρίες δεν αγόρασαν κατά τον συμφωνηθέντα χρόνο, με αποτέλεσμα να οφείλουν σε κάθε μία εξ αυτών το ποσό των 2.820.899,67 και 2.266.032,76 ευρώ, την πληρωμή του οποίου εγγυήθηκε και η ήδη αναιρεσείουσα".

Κατέληξε δε η ως άνω απόφαση του Αρείου Πάγου, ότι "... το Εφετείο, αντιμετωπίζοντας τον ουσιώδη για την έκβαση της δίκης ισχυρισμό (ένσταση) της ήδη αναιρεσείουσας εγγυήτριας, ότι οι εν λόγω συμβάσεις εγγύησης είναι άκυρες, σύμφωνα με το άρθρο 23α παρ.1 ν. 2190/1920, διότι κύριος μέτοχος τόσο των πρωτοφειλετών εταιριών (εντολέων και εκ προσυμφώνου αγοραστών των μετοχών) υπέρ των οποίων αυτή εγγυήθηκε, όσο και της ίδιας της αναιρεσείουσας εγγυήτριας, είναι ο Ε.

Σ., ο οποίος, κατά τον χρόνο παροχής των εγγυήσεων, ήταν και αντιπρόεδρος του Δ.Σ. της αναιρεσείουσας εγγυήτριας, η δε εγγύηση δόθηκε πράγματι προς αυτόν που ενεργούσε με παρένθετο πρόσωπο την πρωτοφειλέτρια εταιρία, δέχθηκε ότι οι εγγυήσεις της αναιρεσείουσας είναι έγκυρες, ανεξαρτήτως της ιδιότητας του Ε.

Σ. ως κυρίου μετόχου των πρωτοφειλετών εταιριών και ως αντιπροέδρου του Δ.Σ. της αναιρεσείουσας. Έτσι που έκρινε το Εφετείο εσφαλμένως ερμήνευσε και εφάρμοσε , την ουσιαστικού δικαίου διάταξη του άρθρου 23α & 1 ν. 2190/1920". Επομένως, το Εφετείο, μετά από την αναίρεση της ως άνω αποφάσεώς του, δεν έσφαλε επειδή, συμμορφωθέν προς την αναιρετική απόφαση, εφάρμοσε την διάταξη του άρθρου 23α παρ.1 Ν. 2190/1920 και ερεύνησε κατ'ουσίαν τον ως άνω νόμιμο και ορισμένο ισχυρισμό της αναιρεσίβλητης και οι πρώτος, τρίτος και τέταρτος κατά το πρώτο σκέλος του εκ του άρθρου 559 αριθ.8, 14 και 11 ΚΠολΔ αντιστοίχως λόγοι της αιτήσεως αναιρέσεως με τους οποίους οι αναιρεσείουσες ισχυρίζονται τα αντίθετα, προβάλλονται απαραδέκτως.

Επειδή, όπως προκύπτει από την προσβαλλομένη απόφαση, το Εφετείο διεμόρφωσε την κρίση του από τις καταθέσεις των νομίμως εξετασθέντων στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο μαρτύρων, οι οποίες περιέχονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλουμένη απόφαση πρακτικά, από όλα τα έγγραφα τα οποία επικαλέσθηκαν και προσεκόμισαν οι διάδικοι και από την υπ' αριθ. 14/2006 έκθεση πραγματογνωμοσύνης του διορισθέντος με απόφαση του Εφετείου ορκωτού λογιστού-πραγματογνώμονος Δ. Δ.. Επομένως, ο δεύτερος λόγος της αιτήσεως με τον οποίον οι αναιρεσείουσες προβάλλουν την αιτίαση, ότι το Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθ.8 και 11 ΚΠολΔ επειδή α)έλαβε υπόψη τα ως άνω αποδεικτικά μέσα, τα οποία, κατά τις αναιρεσείουσες, δεν προσκομίσθηκαν ενώπιόν του και β)δεν έλαβε υπόψη τον σχετικό ισχυρισμό τους, είναι αβάσιμος.

Επειδή το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή του δέχθηκε ανελέγκτως ως αποδειχθέντα τα εξής κρίσιμα πραγματικά περιστατικά: "Οι ενάγουσες εταιρίες α) "CATRIA INTERNATIONAL S.A.", Β) "BELMARITA HOLDINGS LIMITED", δυνάμει των από 19-7-1996 δύο ιδιωτικών συμφωνητικών, όπως εν μέρει τροποποιήθηκαν μεταγενέστερα, καταρτισθέντων μεταξύ αυτών και των εταιριών "EAST MED MANAGEMENT S.A." και "ABAVAD FINANCE CORPORATION" (δύο πρώτων εναγομένων και μη διαδίκων εν προκειμένω), ανέλαβαν την υποχρέωση να αγοράσουν με δικά τους χρήματα και για δικό τους λογαριασμό μετοχές της εισηγμένης στο Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών εταιρίας με την επωνυμία "Δ.Α.Ν.Ε.", τις οποίες υποσχέθηκαν να πωλήσουν και οι εντολείς τους (δύο πρώτες εναγόμενες) ανέλαβαν την υποχρέωση να αγοράσουν, είτε οι ίδιες είτε οι υποδειχθησόμενοι από αυτές τρίτοι, μέχρι του συμφωνηθέντος χρόνου και έναντι του συμφωνηθέντος τιμήματος, προσαυξανόμενου κατά ποσοστό 13,5% ετησίως από της καθυστερήσεως καταρτίσεως της συμβάσεως πωλήσεως των μετοχών, πλέον ποινικής ρήτρας 2% επί του συμφωνηθέντος τιμήματος.

Στις ως άνω έγγραφες συμβάσεις συνεβλήθησαν ο Ε. Σ. (πέμπτος εναγόμενος και μη διάδικος εν προκειμένω) και η εταιρία "ΚΟΛΥΜΠΙΑ Α.Ε. - Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρία", (τρίτη εναγόμενη και ήδη εκκαλούσα), που εγγυήθηκαν ως αυτοφειλέτες την καταβολή της οφειλής των πρωτοφειλετριών εταιριών "EAST MED MANAGEMENT S.A." και "ABAVAD FINANCE CORPORATION".

Εν συνεχεία οι ίδιες (ενάγουσες), ως εντολοδόχοι και εκ προσυμφώνου πωλήτριες των μετοχών, σε εκτέλεση της εντολής, αγόρασαν και απέκτησαν, με τη συμμετοχή τους στην αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της εταιρίας Δ.Α.Ν.Ε., μετοχές της τελευταίας αυτής εταιρίας, τις οποίες όμως οι εντολείς εταιρίες δεν αγόρασαν κατά τον συμφωνηθέντα χρόνο, με αποτέλεσμα να οφείλουν σε κάθε μία (ενάγουσα), με βάση τη λειτουργία των παραπάνω συμφωνιών, ποσό 2.820.899,67 € και 2.266.032,76 € αντίστοιχα, την πληρωμή του οποίου εγγυήθηκε - κατά τα ανωτέρω - και η εταιρία "ΚΟΛΥΜΠΙΑ Α.Ε. - Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρία".- Αποδεικνύεται περαιτέρω ότι, κατά το χρόνο που δόθηκαν οι παραπάνω εγγυήσεις, κύριος μέτοχος τόσο των πρωτοφειλετριών εταιριών (εντολέων και εκ προσυμφώνου αγοραστριών των μετοχών), υπέρ των οποίων εγγυήθηκε η εναγόμενη εταιρία "ΚΟΛΥΜΠΙΑ Α.Ε. -Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρία", όσο και της ίδιας (εγγυήτριας) ήταν ο Ε.

Σ., ο οποίος, κατά το χρόνο παροχής των εγγυήσεων, ήταν και αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της "ΚΟΛΥΜΠΙΑ Α.Ε.- Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρία", οι δε εγγυήσεις δόθηκαν πράγματι προς αυτόν, που ενεργούσε με παρένθετο πρόσωπο την καθεμία πρωτοφειλέτρια εταιρία". Κατέληξε δε το Εφετείο στο συμπέρασμα, ότι: "Συνακόλουθα προς την ουσιαστική αυτή παραδοχή και εν όψει όσων εκτέθηκαν στην αμέσως προηγούμενη σκέψη της παρούσας αποφάσεως ...

οι εγγυήσεις αυτές είναι άκυρες κατ' άρθρο 23α παρ.1 Ν. 2190/1920 και δεν δεσμεύουν την εγγυήτρια εταιρία (τρίτη εναγόμενη και αντενάγουσα) "ΚΟΛΥΜΠΙΑ Α.Ε.-Ξενοδοχειακή και Τουριστική Εταιρία". Με αυτά τα οποία δέχθηκε το Εφετείο, διέλαβε στην απόφασή του σαφείς και πλήρεις αιτιολογίες και δεν παραβίασε εκ πλαγίου την διάταξη του άρθρου 23α παρ.1 εδ.α' Ν. 2190/1920 και οι εκ του άρθρου 559 αριθ.19 ΚΠολΔ αντίθετοι τέταρτος κατά το δεύτερο σκέλος του και πέμπτος λόγοι αναιρέσεως είναι αβάσιμοι.

Ακολούθως, πρέπει να απορριφθεί η κρινομένη αίτηση αναιρέσεως και να καταδικασθούν οι αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 15-4-2011 αίτηση για αναίρεση της υπ'αριθ.97/2011 αποφάσεως του Εφετείου Πειραιώς.

Καταδικάζει τις αναιρεσείουσες στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες επτακόσια (2.700) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 24 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ