Supreme Court dismisses appeal for missing legal basis, ruling substantive reasoning suffices without explicit citation.

Απόφαση 1426 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1426/2006

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Β2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Ηλία Γιαννακάκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1. ...., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κων/νο Ρήγο και 2.Ιδιότυπης μεταφορικής εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "....," που εδρεύει στη ....και διατηρεί υποκατάστημα στο ...., όπως εκπροσωπείται νόμιμα. Παραστάθηκε ο νόμιμος εκπρόσωπος αυτής .... και διόρισε στο ακροατήριο πληρεξούσιό του τον ως άνω δικηγόρο.

Του αναιρεσίβλητου: ...., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κυριάκο Λιασίδη, ο οποίος δεν κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25/1/2002 αγωγή του ήδη αναιρεσίβλητου, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 908/2004 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 7515/2004 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 28/2/2005 αίτησή τους. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ηλίας Γιαννακάκης, ανέγνωσε την από 2/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε να απορριφθούν οι λόγοι της αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος του αναιρεσίβλητου την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η έλλειψη μείζονος πρότασης, η παράλειψη δηλαδή παράθεσης των διατάξεων στις οποίες βρίσκει έρεισμα το αγωγικό αίτημα, δεν καθιστά την απόφαση αναιρετέα. Διότι η συνταγματική επιταγή της ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολόγησης (άρθρο 93 παρ. 3 του Συντάγματος)δεν καθιερώνει ούτε επιβάλλει αντίστοιχο αναιρετικό έλεγχο.

Ο δε κοινός νομοθέτης στο πεδίο της πολιτικής δίκης προβλέπει ως λόγο αναίρεσης την έλλειψη νόμιμης βάσης «ιδίως αν η απόφαση δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης»(άρθρο 559 αριθ. 19 Κ.Πολ.Δ.). Ως «αιτιολογίες» όμως νοούνται στη διάταξη αυτή μόνο οι ουσιαστικές παραδοχές, η έλλειψη, αντίφαση ή ανεπάρκεια των οποίων καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου.

Οι διατάξεις που στηρίζουν το αγωγικό αίτημα αρκεί, έστω και αν δεν μνημονεύονται στην προσβαλλόμενη απόφαση, να υφίστανται και να δικαιολογούν, βάσει των ουσιαστικών παραδοχών της, το διατακτικό της, οπότε ο Άρειος Πάγος μπορεί να τις συμπληρώσει (άρθρο 578 Κ.Πολ.Δ.). Επομένως, ο πρώτος λόγος αναιρέσεως, από το άρθρο 559 αριθμός 19 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο πλήττεται η προσβαλλόμενη απόφαση, επειδή δεν περιέχει μείζονα πρόταση, στην οποία να διαλαμβάνονται οι κανόνες δικαίου για την υπερεργασία και την υπερωριακή απασχόληση που εφαρμόστηκαν, δηλαδή οι διατάξεις του άρθρου 3 της από 26-2-1975 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε. (Υ.Α.11400/1975), που κυρώθηκε με το ν. 133/1975, του άρθρου 6 της από 14-2-1984 Ε.Γ.Σ.Σ.Ε (Υ.Α. 11770/1984) και οι διατάξεις του άρθρου 1 παρ. 1 του ν. 435/1976 (η προσβαλλόμενη μνημονεύει τις εφαρμοσθείσες διατάξεις του ν.δ. 515/1970 και του ν. 2874/2000), είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος, γιατί δεν εμπίπτει στον πιο πάνω ή σε άλλο αναιρετικό λόγο.

Ο αναιρετικός λόγος του άρθρου559 αριθ.11 περ. γ΄ ιδρύεται όταν το δικαστήριο δεν έλαβε υπόψη αποδεικτικά μέσα που οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν είτε προς άμεση απόδειξη, είτε για τη συναγωγή δικαστικών τεκμηρίων. Εξάλλου κατά την έννοια του πιο πάνω εδαφίου για την ίδρυση του λόγου αυτού αναίρεσης αρκεί και μόνη η ύπαρξη αμφιβολιών για τη λήψη υπόψη από το δικαστήριο προσκομισθέντων με επίκληση αποδεικτικών μέσων, τα οποία το δικαστήριο έχει υποχρέωση να λαμβάνει υπόψη κατά τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 335, 338, 339, 341 και 346 Κ.Πολ.Δ.

Στην προκείμενη περίπτωση, το Εφετείο, όπως προκύπτει από την ρητή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης απόφασης , έχει λάβει υπόψη του τις 8183, 8184 και 8185/7-5-2003 ένορκες βεβαιώσεις ενώπιον του Ειρηνοδίκη Αθηνών, ενώ από την περιεχόμενη στην ίδια απόφαση βεβαίωση ότι λήφθηκαν υπόψη όλα τα έγγραφα που προσκόμισαν με επίκληση οι διάδικοι και ολόκληρο το περιεχόμενό της, δεν καταλείπεται αμφιβολία ότι έλαβε υπόψη τις 17 καταστάσεις ασφαλίσεως προσωπικού, του χρονικού διαστήματος από 1-1-1998 μέχρι 31-7-1998 και την από 17-10-2002 απόφαση της διευθύντριας του ΙΚΑ ....., που προσκόμισαν με επίκληση οι αναιρεσείοντες και επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το ένα σκέλος του, από τον αριθμό 11 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τον οποίο υποστηρίζεται ότι το Εφετείο δεν έλαβε υπόψη τα πιο πάνω αποδεικτικά μέσα, είναι αβάσιμος και απορριπτέος.

Κατά την έννοια του άρθρου 559 αριθμ.19 του ΚΠολΔ, ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία, που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως, υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά, τα οποία, σύμφωνα με το νόμο, είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόσθηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση, όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην ανάλυση και στάθμιση των αποδεικτικών μέσων και γενικότερα στην εκτίμηση των αποδείξεων, που το πόρισμά της εκτίθεται σαφώς.

Στην προκείμενη περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση, ως προς το χρόνο κατάρτισης της σύμβασης εργασίας του αναιρεσιβλήτου και την παρασχεθείσα από αυτόν υπερεργασία και υπερωριακή εργασία, δέχθηκε τα εξής: Με σύμβαση εξαρτημένης εργασίας αορίστου χρόνου, που καταρτίσθηκε στην Αθήνα, την 21-5-1995, μεταξύ του πρώτου εναγομένου και του ενάγοντος, ο τελευταίος Αιγύπτιος υπήκοος, έχοντας άδεια παραμονής και εργασίας στην Ελλάδα και έγγαμος με σύζυγο και ένα τέκνο προσελήφθη για να προσφέρει τις υπηρεσίες του ως φορτοεκφορτωτής.

Ειδικότερα, ο ενάγων προσέφερε τις υπηρεσίες του ως εργάτης φορτοεκφορτωτής κατά το ανωτέρω χρονικό διάστημα, φορτοεκφορτώνοντας φορτηγά αυτοκίνητα ιδιοκτησίας των εναγομένων επί έξι ημέρες την εβδομάδα, δηλαδή από Δευτέρα έως Σάββατο και με ωράριο εργασίας από Δευτέρα έως και Παρασκευή από 0600πμ έως 1430μμ και το Σάββατο από 0730πμ έως 1300.

Από 1-1-1997 έως 3-9-2001 ο ενάγων εργαζόταν επί 48 ώρες την εβδομάδα, από τις οποίες για το από 1-1-1997 έως 31-3-2001 χρονικό διάστημα, οι οκτώ ώρες αποτελούν υπερεργασία, μετά δε την κατάργηση από 1-4-2001 της υπερεργασίας, βάσει του ν. 2874/2000 και μέχρι 3-9-2001, οι τρεις ώρες από αυτές αποτελούν ιδιόρρυθμη υπερωρία και οι λοιπές πέντε ώρες παράνομη υπερωριακή εργασία λόγω του ότι για την πραγματοποίησή τους δεν τηρήθηκαν οι νόμιμες διατυπώσεις του ν.δ. 515/1970.

Για την κατά τις άνω ώρες, πέραν του νομίμου ωραρίου παροχή εργασίας του ο ενάγων δεν έλαβε οιαδήποτε αμοιβή. Με όσα παραπάνω δέχθηκε το Εφετείο, ως προς το χρόνο κατάρτισης της σύμβασης του αναιρεσιβλήτου και την παρασχεθείσα υπερεργασία και υπερωριακή εργασία από αυτόν, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφαση επαρκείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες, για ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης και καθιστούν εφικτό τον αναιρετικό έλεγχο.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναιρέσεως, κατά το ένα σκέλος του και ο τρίτος λόγος, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με τους οποίους προβάλλεται έλλειψη νόμιμης βάσης της προσβαλλόμενης απόφασης, ως προς το χρόνο κατάρτισης της ένδικης σύμβασης εργασίας και ως προς την παρασχεθείσα από τον αναιρεσίβλητο υπερεργασία και υπερωριακή εργασία, επειδή ειδικότερα (κατά τους αναιρεσείοντες) δεν αιτιολογείται στην προσβαλλόμενη απόφαση, πως καταλήγει το δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι ο ενάγων προσελήφθη στις 21-5-1995 και όχι την 1-1-1998, όπως ισχυρίσθηκαν οι αναιρεσείοντες και ότι ο ενάγων εργαζόταν επί 48 ώρες την εβδομάδα και όχι 40, όπως επίσης ισχυρίσθηκαν οι αναιρεσείοντες, είναι αβάσιμοι και απορριπτέοι, όπως απορριπτέα είναι και η αίτηση για αναίρεση στο σύνολό της.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 253/4-5-2005 αίτηση των .... και της εταιρείας περιορισμένης ευθύνης με την επωνυμία "..... "για αναίρεση της 7515/2004 απόφασης του Εφετείου Αθηνών. Και

Καταδικάζει τους αναιρεσείοντες στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει σε τετρακόσια είκοσι (420)ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 15 Ιουνίου 2006.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 27 Ιουνίου 2006.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ