Supreme Court dismisses appeal against insurance company's partial rejection of medical expense claim.

Απόφαση 1425 / 2023 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1425/2023

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μυρσίνη Παπαχίου, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Αικατερίνη Βλάχου, Γεωργία Κατσιμαγκλή, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Χριστίνα - Ζαφειρία Γαβριηλίδου, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 16 Σεπτεμβρίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Ε. Γ. του Δ., κατοίκου ..., η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Γρηγόριο Παπαδογιάννη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ, που δεν κατέθεσε προτάσεις.

Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "Α. Μ. «Α. και ήδη «Μ. Α. Α. «Ε. και δ.τ. «Μ. Α.", που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ευθύμιο Καραϊσκο με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και ο οποίος στην ως άνω από 30-8-2022 δήλωση, καθώς και με τις κατατεθείσες προτάσεις του δήλωσε την ως άνω μεταβολή της αναιρεσίβλητης.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 14-12-2011 αγωγή της ήδη αναιρεσείουσας, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 516/2014 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 2063/2015 μη οριστική και 4145/2018 οριστική του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί η αναιρεσείουσα με την από 8-10-2018 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγήτρια την Αρεοπαγίτη Χριστίνα - Ζαφειρία Γαβριηλίδου, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η κρινόμενη από 8-10-2018 (αρ. κατ. 8755/731/2018) αίτηση αναίρεσης κατά της υπ' αριθμ. 4145/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών για ζημιές από αυτοκίνητο καθώς και από την σύμβαση ασφάλισής του (άρθρα 681Α, 666-667, 670-676 ΚΠολΔ, όπως ίσχυαν πριν από την κατάργησή τους με το άρθρο τέταρτο του άρθρου 1 του Ν. 4335/2015), έχει ασκηθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564 αρ. 3, 566 αρ.1 ΚΠολΔ) και είναι παραδεκτή (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ). Επομένως, πρέπει να ερευνηθεί περαιτέρω ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων της (άρθρ. 577 παρ. 3 ΚΠολΔ).

Από την παραδεκτή επισκόπηση της προσβαλλόμενης απόφασης και των λοιπών διαδικαστικών εγγράφων της δίκης (άρθρο 561 παρ. 2 Κ.Πολ.Δ.), αναφορικά με το διαδικαστικό ιστορικό της υπόθεσης, προκύπτουν τα ακόλουθα: Με την από 14-12-2011 (αρ. κατ. 232140/85550/2011) αγωγή ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών η ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα ζήτησε να υποχρεωθεί η πρώτη εναγομένη και ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρία (κατόπιν δηλώσεως του πληρεξουσίου δικηγόρου της που καταχωρήθηκε στα πρακτικά του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου ότι η αγωγή δεν εισάγεται προς συζήτηση ως προς τον δεύτερο εναγόμενο Σ.

Ζ.), να της καταβάλει, ως αποζημίωση, πλην άλλων, για δαπάνες νοσηλείας, το συνολικό ποσό των 51.897,51 ευρώ, οι οποίες, κατά τα εκτιθέμενα στην αγωγή, καλύφθηκαν από την ασφαλιστική της εταιρία, με την επωνυμία "… ΕΑΑΕΖ", συνεπεία του τραυματισμού που υπέστη στο τροχαίο ατύχημα, το οποίο συνέβη, κατά τον αναφερόμενο τόπο και χρόνο, από αποκλειστική υπαιτιότητα του Σ.

Ζ. (δευτέρου εναγομένου) οδηγού του ζημιογόνου … ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο ήταν ασφαλισμένο στην πρώτη εναγομένη και ήδη αναιρεσείουσα ασφαλιστική εταιρία. Επί της αγωγής εκδόθηκε η υπ'αριθμ. 516/2014 απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών, με την οποία, σε σχέση με το προαναφερθέν κονδύλιο, που ενδιαφέρει την παρούσα αναιρετική δίκη, κρίθηκε ότι η ενάγουσα και ήδη αναιρεσίβλητη, δικαιούται να αξιώσει το άνω ποσό.

Κατά της άνω απόφασης ασκήθηκαν από τους διαδίκους οι από 14-7-2014 (αρ. κατ. 5364/2014) και από 23-9-2014 (αρ. κατ. 6142/2014) εφέσεις της ενάγουσας και της πρώτης εναγομένης αντιστοίχως. Επί των εφέσεων, οι οποίες συνεκδικάστηκαν, εκδόθηκε αρχικώς η υπ'αριθμ. 2063/2015 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών, η οποία δέχθηκε τυπικά τις εφέσεις και έταξε τα αναφερόμενα σε αυτήν και, ακολούθως, η υπ' αριθμ. 4145/2018 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Με την απόφαση αυτή κρίθηκε ανελέγκτως ότι, επιμέρους ποσό νοσηλίων, ύψους 16.463,68 ευρώ, καταβλήθηκε απευθείας στην ενάγουσα εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρίας, με την επωνυμία "I..N..G.. Ε.", σε εκπλήρωση συμφωνίας καταρτισθείσης μεταξύ της τελευταίας και της ενάγουσας δυνάμει του υπ' αριθμ. ... συμβολαίου ζωής και, ακολούθως, κατά παραδοχή εν μέρει του ισχυρισμού της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως της ενάγουσας, που είχε επαναφέρει με σχετικό λόγο έφεσης (η ήδη αναιρεσίβλητη), έγινε εν μέρει δεκτή η αγωγή, ως προς το ποσό των 35.4333,83 ευρώ, για δαπάνες νοσηλείας.

Από τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, προκύπτει ότι, ιδρύεται λόγος αναίρεσης, αν το δικαστήριο, παρά το νόμο, κήρυξε ή δεν κήρυξε ακυρότητα, έκπτωση από δικαίωμα ή απαράδεκτο. Ο λόγος αυτός αναίρεσης αναφέρεται σε ακυρότητες, δικαιώματα και απαράδεκτα από το δικονομικό μόνο δίκαιο (Ολ.ΑΠ 2/2001, ΑΠ 2001/2009),ενώ οι ακυρότητες από το ουσιαστικό δίκαιο ελέγχονται μέσω του λόγου του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ (ΑΠ 1518/2008, ΑΠ 558/2008). Μέσω του παραπάνω, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, λόγου, ελέγχονται, πλην άλλων, το παραδεκτό άσκησης των ενδίκων μέσων (ΑΠ 371/2008), των προσθέτων λόγων έφεσης, των ανακοπών (άρθρα 583 επ., 632, 933 979 ΚΠολΔ) και των πρόσθετων λόγων αυτών και των αυτοτελών ισχυρισμών (ΑΠ 1221/2017, ΑΠ 1078/2017, ΑΠ 1014/10).

Με τον πρώτο, από το άρθρο 559 αριθμ. 14 ΚΠολΔ, λόγο αναίρεσης, προβάλλεται η αιτίαση ότι το δικάσαν Εφετείο, παρά το νόμο, δεν κήρυξε απαράδεκτη την εκ μέρους της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, προβληθείσα ένσταση, περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεώς της (της ενάγουσας-αναιρεσείουσας), όσον αφορά την αγωγική αξίωση καταβολής ποσού 16.463,68 ευρώ για δαπάνες νοσηλείας, λόγω καταβολής ισοπόσου ασφαλίσματος από την ασφαλιστική εταιρία…. ΑΑΕ, παρότι η ως άνω ένσταση προβλήθηκε για πρώτη φορά ενώπιον του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, με την προσθήκη-αντίκρουση των προτάσεών της, κατά παράβαση του άρθρου 591 παρ.1 β' και γ' ΚΠολΔ. Ο λόγος αυτός είναι απορριπτέος, ως απαράδεκτος, διότι η αναιρεσείουσα ουδόλως επικαλείται στο δικόγραφο της αναίρεσης ότι ο σχετικός ισχυρισμός, είχε προταθεί και μάλιστα παραδεκτώς και νομίμως ενώπιον του Εφετείου και, σε κάθε περίπτωση, διότι ο ισχυρισμός αυτός, δεν συνιστά ένσταση, όπως εσφαλμένα υπολαμβάνει η αναιρεσείουσα, αλλά αρνητικό της αγωγής ισχυρισμό.

Από τις διατάξεις των άρθρων 298 και 914 ΑΚ προκύπτει, ότι ο παρά το νόμο ζημιώσας άλλον υπαιτίως υποχρεούται σε αποζημίωση, η οποία περιλαμβάνει τη διαφορά μεταξύ της ενεστώσας περιουσιακής κατάστασης του ζημιωθέντος και εκείνης στην οποία θα βρισκόταν αυτός, αν δεν συνέβαινε το ζημιογόνο γεγονός. ΓΓ αυτό, όταν εξ αυτού προκύπτει και κάποια ωφέλεια, τελούσα σε αιτιώδη προς τούτο σύνδεσμο, πραγματική ζημία είναι ότι υπολείπεται μετά την αφαίρεση της ωφέλειας.

Από αυτή τη γενική αρχή εισάγει εξαίρεση η διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 ΑΚ, κατά την οποία επί θανατώσεως ή βλάβης του σώματος ή της υγείας προσώπου, η προς αποζημίωση αξίωση δεν αποκλείεται εκ του λόγου ότι άλλος υποχρεούται σε αποζημίωση ή διατροφή του αδικηθέντος, υπό την έννοια ότι δικαιούται αυτός να απαιτήσει αμφότερες τις παροχές, δηλαδή τη ζημία και την ωφέλεια και όταν αυτές έχουν ως αιτία το ίδιο επιζήμιο γεγονός (Ολ.

ΑΠ 807/1973). Περαιτέρω, κατά το άρθρο 31 του Ν. 2496/1997, το οποίο εντάσσεται στο τρίτο κεφάλαιο του ανωτέρω νόμου, που αφορά την ασφάλιση ατυχημάτων και ασθενειών, στην παράγραφο 1 αυτού ορίζει, ότι "αν δεν συμφωνήθηκε κάτι άλλο, η ασφάλιση ατυχημάτων περιλαμβάνει τις σωματικές βλάβες που προέρχονται από εξωτερική, βίαιη, αιφνίδια και ξένη προς την πρόθεση του ασφαλισμένου αιτία, εφόσον προκαλέσει προσωρινή ή μόνιμη, μερική ή ολική αναπηρία ή θάνατο ή ανάγκη νοσηλείας", ενώ στην παράγραφο 3 αυτού ορίζει ότι "μπορεί να συμφωνηθεί η καταβολή ασφαλίσματος που αντιστοιχεί είτε σε συγκεκριμένες άμεσες ζημίες του ασφαλισμένου είτε στα τυχόν κατ' αποκοπή για κάθε περίπτωση συμφωνημένα ποσά εφάπαξ ή σε περιοδικές παροχές, είτε στην παροχή ιατροφαρμακευτικών και χειρουργικών υπηρεσιών.

Αν συμφωνήθηκε η καταβολή των συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, έχουν εφαρμογή τα άρθρα 14 και 15 του παρόντος νόμου". Εξάλλου, κατά την παράγραφο 1 του άρθρου 14 του Ν. 2496/1997 "αν ο λήπτης της ασφάλισης έχει αξίωση προς αποκατάσταση της ζημίας κατά τρίτου, η αξίωση περιέχεται στον ασφαλιστή στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε", ενώ κατά την παράγραφο 3 του ιδίου άρθρου "ο λήπτης της ασφάλισης και, σε περίπτωση ασφάλισης για λογαριασμό, ο ασφαλισμένος και ο τυχόν τρίτος δικαιούχος του ασφαλίσματος υποχρεούνται να διαφυλάξουν τα δικαιώματα τους κατά του τρίτου που περιέρχονται στον ασφαλιστή.

Παραβίαση της υποχρέωσης αυτής επάγεται ευθύνη των υπόχρεων, προς αποκατάσταση κάθε ζημιάς του ασφαλιστή". Με τις διατάξεις αυτές στις ασφαλίσεις προσωπικών κινδύνων, ατυχήματος και ασθένειας, στο μέτρο που αυτές λειτουργούν ως ασφαλίσεις ζημίας, καθιερώνεται η αποζημιωτική αρχή ή αρχή απαγόρευσης του πλουτισμού.

Έτσι, κατά το δεύτερο εδάφιο της παραγράφου 3 του ανωτέρω άρθρου 31 Ν. 2496/1997, αν με την ασφαλιστική σύμβαση ατυχήματος και ασθενειών συμφωνηθεί η καταβολή συγκεκριμένων άμεσων ζημιών, έχει εφαρμογή το άρθρο 14 παρ.1 του ιδίου νόμου, λειτουργεί δηλαδή ο μηχανισμός της υποκατάστασης του ασφαλιστή και του υποχρέου τρίτου και περιέχεται σ' αυτόν η αξίωση, στην έκταση του ποσού που κατέβαλε για τις συγκεκριμένες άμεσης ζημίες.

Η ασφαλιστική υποκατάσταση αποτελεί εκχώρηση από το νόμο και επέρχεται αυτοδίκαια η από το χρόνο καταβολής της ασφαλιστικής αποζημίωσης του λήπτη της ασφάλισης. Τέλος, από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων των άρθρων 930 παρ.3 ΑΚ, 31 παρ.1 και 3, 14 παρ.1 και 3 του Ν. 2496/1997, συνάγεται, ότι στην ασφάλιση προσώπων κατά ατυχημάτων, κατά το αποζημιωτικό σύστημα, στην οποία, δηλαδή, έχει συμφωνηθεί η καταβολή του ασφαλίσματος να αντιστοιχεί σε συγκεκριμένες άμεσες ζημίες του ασφαλισμένου, για την αποκατάσταση των οποίων αυτός έχει αξίωση, κατά του αστικώς υπευθύνου τρίτου, επέρχεται αυτοδίκαιη υποκατάσταση του ασφαλιστού στα δικαιώματα του ασφαλισμένου κατά του τρίτου, η οποία έχει ως περαιτέρω συνέπεια την έλλειψη δυνατότητας για σωρευτική ικανοποίηση του ζημιωθέντος ασφαλισμένου και από τον υπαίτιο της ζημίας και από τον ασφαλιστή.

Έτσι, αν ο ασφαλιστής κατέβαλε το ασφάλισμα στον ασφαλισμένο, ο μεν ασφαλισμένος δεν έχει μέχρι του ποσού αυτού και αξίωση αποζημιώσεως κατά του υπαιτίου τρίτου, ο δε ασφαλιστής υποκαθίσταται στα δικαιώματα του ασφαλισμένου κατά του αστικώς υπευθύνου τρίτου, στην έκταση του ασφαλίσματος που κατέβαλε, μέσω του μηχανισμού της υποκαταστάσεως του άρθρου 14 παρ.3 του Ν. 2496/1997 (πρώην διάταξη του αριθ. 210 του Ε.Ν.).

Η υποκατάσταση αυτή επέρχεται αυτοδικαίως, χωρίς οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ του ασφαλιστού και του ασφαλισμένου, δεν υπάγεται στη διάταξη του άρθρου 488 ΑΚ και έχει τον χαρακτήρα "εκχωρήσεως εκ του νόμου". Στην υποκατάσταση δε αυτή δεν υπάρχει ανάγκη αναγγελίας, κατ' άρθρο 460 ΑΚ, εφόσον η τελευταία διάταξη δεν εφαρμόζεται στην εκχώρηση εκ του νόμου (ΑΠ 903/1996, εκδοθείσα υπό την ισχύ του άρθρου 210 Ε.Ν.).

Στην περίπτωση δηλαδή αυτή (της ασφαλίσεως προσώπων κατά ατυχημάτων, κατά το αποζημιωτικό σύστημα), δεν έχει εφαρμογή, μετά την ισχύ του, ως άνω, Ν. 2496/1997, η διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 ΑΚ, σύμφωνα με την οποία, κατά την κρατούσα τότε στη θεωρία και νομολογία άποψη, προ της θέσεως σε ισχύ του ασφαλιστικού αυτού νόμου, ο ασφαλισμένος εδικαιούτο, αν δεν είχε συμφωνηθεί κάτι διαφορετικό, να εισπράξει, αθροιστικώς, αφενός το ασφάλισμα από τον ασφαλιστή και αφ' ετέρου αποζημίωση από τον ζημιώσαντα τρίτο (ΑΠ 1449/2007, ΑΠ 1411/2006).

Επομένως, ο ζημιώσας τρίτος ή ο ασφαλιστής του, που έχει ασφαλίσει την ευθύνη αυτού από την πρόκληση αυτοκινητικού ατυχήματος, εναγόμενος από τον παθόντα ασφαλισμένο, στον οποίο καταβλήθηκε το ποσό του ασφαλίσματος που αντιστοιχεί στις άμεσες ζημίες, προς καταβολή και της αποζημιώσεως, δικαιούται να προτείνει ισχυρισμό περί ελλείψεως νομιμοποιήσεως τούτου, εφ' όσον, καταβάλλοντος στον πρώην δανειστή του (εν όψει του ότι επήλθε ήδη η υποκατάσταση), κινδυνεύει ακολούθως να καταβάλει, εκ νέου, στον πραγματικό δικαιούχο της απαιτήσεως ασφαλιστή (ΑΠ 1334/2013).Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν παραβιάστηκε κανόνας του ουσιαστικού δικαίου, στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών...Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί, ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του, ή αν εφαρμοστεί, ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή, δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή.

Με το λόγο αναίρεσης από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμω βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λ.π. ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν.

Στην περίπτωση που το δικαστήριο έκρινε κατ' ουσίαν, η παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου κρίνεται με βάση τα πραγματικά περιστατικά που ανέλεγκτα το δικαστήριο της ουσίας δέχθηκε ότι αποδείχθηκαν και την υπαγωγή τους στο νόμο και ιδρύεται αυτός ο λόγος αναίρεσης αν οι πραγματικές παραδοχές της απόφασης καθιστούν φανερή την παραβίαση (ΑΠ 216/2021).

Στην προκειμένη περίπτωση με την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο, σε σχέση με την επιμέρους αξίωση αποζημίωσης της ενάγουσας- εκκαλούσας και ήδη αναιρεσείουσας Ε. Γ., για δαπάνες νοσηλίων (υπηρεσίες ιατρών, νυκτερινών αποκλειστικών νοσοκόμων κλπ, παρασχεθείσες, κατά τη διάρκεια της νοσηλείας της στο θεραπευτήριο "ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ"), ποσού 16.463,68 ευρώ, συνεπεία των σωματικών βλαβών που υπέστη στο ένδικο τροχαίο ατύχημα, η οποία (επιμέρους αξίωση αποζημίωσης) είχε γίνει δεκτή με την υπ' αριθμ. 516/2014 απόφαση του πρωτοβαθμίου δικαστηρίου, έκρινε ότι η εκκαλουμένη απόφαση, εσφαλμένα απέρριψε ως μη νόμιμο τον ισχυρισμό της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας, περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως της ενάγουσας, επιδικάζοντας στην τελευταία το ως άνω ποσό (των 16.463,68 ευρώ), διότι αυτή δεν δικαιούται να αξιώσει το εν λόγω ποσό, μετά την καταβολή προς αυτήν ισόποσης παροχής εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "I..N..G..

Ε." και της, εκ του λόγου τούτου, αυτοδίκαιης ex lege υποκατάστασης της τελευταίας στα δικαιώματα της ασφαλισμένης της ενάγουσας και, εντεύθεν, μόνης νομιμοποιούμενης να αξιώσει το εν λόγω ποσό, μετά ταύτα δε, αφού προέβη στην εξαφάνιση της εκκαλουμένης, δικάζοντας επί της από 14-12-2011 αγωγής, απέρριψε το ως άνω αγωγικό κονδύλιο (των 16.463,68 ευρώ), κατά μερική παραδοχή του ως κατ' ουσία βασίμου του άνω ισχυρισμού της εναγομένης και ήδη αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρίας (περί ελλείψεως ενεργητικής νομιμοποιήσεως της ενάγουσας), κατά τα λοιπά δε, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή.

Έτσι, που έκρινε το Εφετείο, δεχθέν ανελέγκτως ότι το ως άνω χρηματικό ποσό αφορούσε την κάλυψη δαπανών νοσηλείας (αμοιβών ιατρών, φυσιοθεραπείας κ.λπ), ήτοι άμεσων ζημιών, ότι το εν λόγω ποσό καταβλήθηκε ως αποζημίωση απ' ευθείας στην ενάγουσα και ήδη αναιρεσείουσα εκ μέρους της ασφαλιστικής εταιρίας, με την επωνυμία "… ΕΑΑΕΖ", σε εκπλήρωση συμφωνίας καταρτισθείσης μεταξύ της τελευταίας και της ενάγουσας, δυνάμει του υπ' αριθμ. ...

συμβολαίου ζωής και, της, εκ του λόγου τούτου, αυτοδίκαιης ex lege υποκατάστασης της "…" στα δικαιώματα της ασφαλισμένης ενάγουσας και μόνης δυναμένης (της "…"), να αξιώσει το ως άνω ποσό, δεν παραβίασε τις ως άνω διατάξεις ουσιαστικού δικαίου του ν. 2496/1997, τις οποίες ορθώς εφήρμοσε, αφού υπήρχαν οι προϋποθέσεις εφαρμογής τους, ούτε τη διάταξη του άρθρου 930 παρ.3 ΑΚ, την οποία ορθώς δεν εφήρμοσε, αφού δεν ήταν εφαρμοστέα.

Επομένως, ο δεύτερος λόγος αναίρεσης, με τον οποίο η αναιρεσείουσα προβάλλει την αιτίαση ότι, το Εφετείο με την προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ είναι αβάσιμος. Αλλά και η επικουρικώς προβαλλόμενη αιτίαση ότι η προσβαλλομένη απόφαση υπέπεσε στην πλημμέλεια του ιδίου άρθρου 559 αριθμ. 1 ΚΠολΔ, διότι με το να εφαρμόσει την ενδοτικού δικαίου διάταξη του άρθρου 14 του ν. 2496/1997 χωρίς να δεχθεί και ότι στην ασφαλιστική σύμβαση μεταξύ της ενάγουσας-εκκαλούσας- αναιρεσείουσας και της ασφαλιστικής εταιρίας "…" δεν συμφωνήθηκε άλλως, αρκέστηκε σε λιγότερα στοιχεία, όσον αφορά τη θεμελίωση του εκ της διατάξεως αυτής αποτελέσματος, είναι απορριπτέα, ως ερειδομένη επί εσφαλμένης προϋποθέσεως, δεδομένης της αυτοδίκαιης υποκαταστάσεως εκ του νόμου (άρθρου 14 παρ.3 του ν. 2496/1997) της τελευταίας, χωρίς οποιαδήποτε συμφωνία μεταξύ ασφαλιστού και ασφαλισμένου (ΑΠ 415/2019).

Ακολούθως, μη υπάρχοντος άλλου λόγου, πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκησή της στο Δημόσιο Ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 ΚΠολΔ) και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης (άρθρα 176, 183 και 191 παρ.2 ΚΠολΔ), η οποία παραστάθηκε και κατέθεσε προτάσεις.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 8-10-2018 (αρ.εκθ.κατ. 8755/731/2018) αίτηση για αναίρεση της υπ' αριθμ. 4145/2018 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Αθηνών.

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου που κατατέθηκε από την αναιρεσείουσα για την άσκηση της αίτησης αναίρεσης στο Δημόσιο Ταμείο. Και

Καταδικάζει την αναιρεσείουσα στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων επτακοσίων (2.700) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 16 Ιουνίου 2023.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 22 Σεπτεμβρίου 2023.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ