Supreme Court partially allows appeal on record but remands case to lower court for retrial.

Απόφαση 1425 / 2010 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ) Αριθμός 1425/2010

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Σπυρίδωνα Ζιάκα, Προεδρεύοντα Αρεοπαγίτη (κωλυομένου του Αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου Διονυσίου Γιαννακόπουλου), Ελευθέριο Μάλλιο, Γεωργία Λαλούση, Ευτύχιο Παλαιοκαστρίτη και Σοφία Καραχάλιου, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 23 Απριλίου 2010, με την παρουσία και του Γραμματέα Γεωργίου Φιστούρη για να δικάσει μεταξύ:

Των αναιρεσειόντων: 1) Χ1, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου του Μαρίας-Λούλας Πρωτόπαπα και κατέθεσε προτάσεις, 2) Ανώνυμης Ασφαλιστικής Εταιρίας με την επωνυμία "ΙΝΤΕΡΑΜΕΡΙΚΑΝ Ε.Ε.Α. ΖΗΜΙΩΝ Α.Ε.", που εδρεύει στην ... και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο της Μαρία-Λούλα Πρωτόπαπα και κατέθεσε προτάσεις.

Των αναιρεσιβλήτων: 1)Ψ1, συζύγου Ψ5, ατομικά και ως ασκούσας από κοινού με τον σύζυγό της τη γονική μέριμνα των ανηλίκων τέκνων τους, 2) Ψ2, 3) Ψ3, 4) Ψ4, κατοίκων ..., οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από την πληρεξούσια δικηγόρο τους Παρασκευή Τσιούγκου-Τσιακουμάκα και κατέθεσαν προτάσεις, 5) Ψ5, ατομικά και ως ασκούντος από κοινού με την σύζυγό του Ψ1 τη γονική μέριμνα των ως άνω ανηλίκων τέκνων τους, κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε μετά της πληρεξουσίας δικηγόρου του Παρασκευής Τσιούγκου-Τσιακουμάκα και κατέθεσε προτάσεις.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 4/10/2005 αγωγή των ήδη αναιρεσιβλήτων και την από 20/1/2006 παρεμπίπτουσα αγωγή των ήδη αναιρεσειόντων, που κατατέθηκαν στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 3862/2006 μη οριστική και 460/2008 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και η 2802/2009 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητούν οι αναιρεσείοντες με την από 7/7/2009 αίτησή τους.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Ευτύχιος Παλαιοκαστρίτης ανέγνωσε την από 16/4/2010 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την παραδοχή του πέμπτου λόγου της αναίρεσης από το άρθρο 559 αριθμό 1 και 14 ΚΠολΔ και την απόρριψη των υπολοίπων.

Η πληρεξούσια των αναιρεσειόντων ζήτησε την παραδοχή της αιτήσεως, η πληρεξούσια των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της και καθένας την καταδίκη του αντίδικου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 216 εδ. α' Κ.Πολ.Δ., η αγωγή πρέπει να περιέχει σαφή έκθεση των γεγονότων που την θεμελιώνουν και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου, κατά δε το άρθρο 224 εδ. β' Κ.Πολ.Δ., ως την πρώτη συζήτηση της αγωγής, μπορεί ο ενάγων να συμπληρώσει, διευκρινίσει και διορθώσει τους ισχυρισμούς του αρκεί να μη μεταβάλλεται η βάση της αγωγής.

Έτσι, σε περίπτωση ασκήσεως αγωγής στο όνομα ανηλίκου που εκπροσωπείται κατά το άρθρο 64 §1 Κ.Πολ.Δ., από τους ασκούντες τη γονική μέριμνα γονείς του (άρθρο .......) είναι παραδεκτή η διευκρίνιση αυτής με τον καθορισμό κατά την πρώτη συζήτηση της υποθέσεως των περιστατικών εκείνων που δικαιολογούν την εκπροσώπησή του από τους γονείς του (χρόνος γεννήσεως, άσκηση γονικής μέριμνας κ.λ.π.).

Στην προκειμένη περίπτωση, από το όλο περιεχόμενο του δικογράφου της από 4 Οκτωβρίου 2005 αγωγής των αναιρεσιβλήτων, όπως παραδεκτά διευκρινίστηκε μέχρι την πρώτη συζήτηση στον πρώτο βαθμό, του οποίου η εκτίμηση ελέγχεται από τον Άρειο Πάγο, δεν γίνεται μεν πανηγυρική αναφορά των ανωτέρω στοιχείων, από το όλο όμως περιεχόμενο αυτού σαφώς προκύπτει ότι η ως άνω αγωγή ασκήθηκε στο όνομα του δευτέρου, τρίτου και τετάρτου των αναιρεσιβλήτων, που ήταν ανήλικοι, από τους γονείς τους, πρώτη και τελευταίο των αναιρεσιβλήτων ως ασκούντων από κοινού τη γονική μέριμνα αυτών.

Επομένως ο πρώτος λόγος της αναίρεσης κατά το πρώτο μέρος του με το οποίο αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ.14 Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν απέρριψε την αγωγή ως προς τους ανηλίκους ως απαράδεκτη λόγω της ανωτέρω αοριστίας αυτής, είναι αβάσιμος στην ουσία και πρέπει να απορριφθεί.

Ο ίδιος λόγος αναιρέσεως, κατά το μέρος που αποδίδονται στο Εφετείο οι από τους αριθμούς 1, 6 και 9 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλειες, είναι απορριπτέος ως απαράδεκτος λόγω της αοριστίας του, καθόσον στο αναιρετήριο γίνεται απλή επίκληση του εν λόγω αριθμού που ιδρύει τους αντίστοιχους λόγους αναιρέσεως χωρίς να προσδιορίζονται οι προβαλλόμενες αιτιάσεις.

Αβάσιμος επίσης στην ουσία είναι και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης με τον οποίο αποδίδονται στην προσβαλλόμενη απόφαση οι πλημμέλειες από το άρθρο 559 αρίθμ. 8 και 9 Κ.Πολ.Δ., με τις αιτιάσεις ότι το Εφετείο απαράδεκτα δέχτηκε ότι η αγωγή ασκήθηκε για λογαριασμό των ανηλίκων από τους γονείς τους ως ασκούντων τη γονική μέριμνα αυτών, ενώ αυτή είχε ασκηθεί ατομικά και η άσκηση αυτής για λογαριασμό των ανηλίκων έγινε για πρώτη φορά με την έφεση κατά απαράδεκτη μεταβολή της βάσεως της αγωγής και επιπλέον επιδίκασε στους γονείς του εν λόγω ανηλίκου τα αναφερόμενα στο διατακτικό ποσά χωρίς αίτημα.

Σύμφωνα όμως και με όσα αναφέρονται παραπάνω η αγωγή από τη αρχή είχε ασκηθεί για λογαριασμό των ανηλίκων από τους γονείς τους που είχαν τη γονική μέριμνα αυτών και όσα αντίθετα υποστηρίζουν οι αναιρεσείοντες με τον προαναφερθέντα λόγο της αναίρεσης είναι ουσιαστικά αβάσιμα. Κατά την αληθινή έννοια της διατάξεως του άρθρου 559 αρ. 20 Κ.Πολ.Δ.

ως "παραμόρφωση" νοείται το διαγνωστικό σφάλμα του δικαστηρίου εξαιτίας του οποίου αποδόθηκε στο έγγραφο περιεχόμενο διαφορετικό από το αληθινό και το οποίο ιδρύει λόγο αναιρέσεως εφόσον συνέβαλε αποκλειστικά ή κατά κύριο λόγο στη διαμόρφωση της κρίσης του δικαστηρίου. Ο λόγος όμως αυτός είναι αόριστος και στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ο ισχυρισμός για την απόδειξη ή ανταπόδειξη του οποίου χρησιμοποιήθηκε το έγγραφο τούτο.

Στην προκειμένη περίπτωση με τον τρίτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η ως άνω πλημμέλεια, με την αιτίαση ότι το εφετείο παραμόρφωσε το περιεχόμενο της έκθεσης αυτοψίας των συνθηκών του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος ως προς τα αποτελέσματα αυτού, εφόσον δέχτηκε ότι στην εν λόγω έκθεση αναγράφονταν ότι καταστράφηκε ολοσχερώς το αυτοκίνητο της πρώτης ενάγουσας, ενώ, σε αυτήν αναγράφεται ότι υπέστη ολική καταστροφή η εμπρόσθια δεξιά μεριά.

Όμως στο αναιρετήριο δεν αναφέρεται ποιος είναι ο ισχυρισμός για την απόδειξη ως απαραδέκτου της χρησιμοποιήσεως του εν λόγω εγγράφου εν όψει του ότι το Εφετείο δεν επιδίκασε αποζημίωση για ολοσχερή καταστροφή του αυτοκινήτου της 1ης των εναγόντων. Επομένως, ο λόγος αυτός πρέπει να απορριφθεί ως απαράδεκτος, λόγω της αοριστίας του.

Από τις διατάξεις των άρθρων 299, 914 και 932 εδ. α' και β' του ΑΚ προκύπτει ότι δικαιούχος της απαιτήσεως για χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης είναι ο φορέας του προσβληθέντος αγαθού και επί βλάβης του σώματος ή της υγείας εκείνος που την υπέστη. Η έμμεση ηθική βλάβη δεν αποκαθίσταται.

Συνεπώς τρίτα πρόσωπα δεν δικαιούνται κατά νόμο χρηματική ικανοποίηση, έστω και αν αυτά, λόγω στενού συγγενικού δεσμού προς τον παθόντα δοκιμάζουν ψυχικό πόνο και στεναχώρια, όπως στην περίπτωση των γονέων από βλάβη του σώματος ή της υγείας του τέκνου τους, διότι στην περίπτωση αυτή η ηθική βλάβη είναι έμμεση και δεν αποκαθίσταται (Ολ.

ΑΠ 18/2004). Εξάλλου, σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 216 §1γ' του Κ.Πολ.Δ. η αγωγή πρέπει να περιέχει μεταξύ των άλλων σαφή επίκληση των γεγονότων που θεμελιώνουν σύμφωνα με το νόμο την αγωγή και δικαιολογούν την άσκησή της από τον ενάγοντα κατά του εναγομένου καθώς και ορισμένο αίτημα. Στην προκειμένη περίπτωση με τον πέμπτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση, μεταξύ άλλων, και η πλημμέλεια της περίπτωσης 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., με την αιτίαση ότι το Εφετείο παράνομα δέχτηκε ως ορισμένο και νόμιμο το αίτημα της αγωγής για καταβολή χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη της πρώτης αναιρεσίβλητης από τον τραυματισμό της ίδιας και των ανηλίκων τέκνων της.

Ο λόγο αυτός της αναίρεσης, που είναι παραδεκτός διότι ο ισχυρισμός (περί αοριστίας) προβλήθηκε στο δικαστήριο της ουσίας, από την αναιρεσείουσα, είναι και ουσιαστικά βάσιμος και πρέπει αν γίνει δεκτός, εφόσον, όπως προκύπτει από το δικόγραφο της αγωγής με αυτήν ζητείται από την ως άνω πρώτη αναιρεσίβλητη χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης για τον τραυματισμό τόσο της ίδιας όσο και των ανηλίκων τέκνων της, το συνολικό ποσό των 300.000 ευρώ, χωρίς όμως να προσδιορίζεται ποιο ποσό αφορά την ίδια και ποιο τα ανήλικα τέκνα της που εκπροσωπεί, ενώ επιπλέον δεν διευκρινίζεται αν το αιτούμενο ποσό αφορά και χρηματική ικανοποίηση της ίδιας για τον τραυματισμό των τέκνων της ή μόνο για τον τραυματισμό της ιδίας, με αποτέλεσμα η αγωγή ως προς το εν λόγω αίτημα να είναι αόριστη και απορριπτέα ως απαράδεκτη.

Εφόσον δε δεν απορρίφθηκε από το Εφετείο, αυτό υπέπεσε στην προσβαλλόμενη από τον αριθμό 14 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. πλημμέλεια. Η έρευνα των λοιπών από τους αριθμούς 1, 8 και 9 του ιδίου άρθρου, που πλήττουν τον ίδιο κεφάλαιο, παρέλκει.

Περαιτέρω κατά την έννοια της περιπτώσεως με αρίθμ 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ανεπαρκής ή αντιφατική αιτιολογία που έχει ως συνέπεια την αναίρεση για έλλειψη νομίμου βάσεως υπάρχει όταν από το αιτιολογικό της αποφάσεως δεν προκύπτουν κατά τρόπο σαφή και χωρίς αντιφάσεις τα πραγματικά περιστατικά τα οποία σύμφωνα με το νόμο είναι αναγκαία για τη θεμελίωση του κανόνα δικαίου που εφαρμόστηκε στη συγκεκριμένη περίπτωση όχι όμως και όταν υπάρχουν ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων, στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του πορίσματος που έχει εξαχθεί από αυτές, εφόσον τούτο εκτίθεται με σαφήνεια. Ως ζητήματα των οποίων η μη αιτιολόγηση ή η αιτιολόγηση κατά τρόπο ανεπαρκή, ή αντιφατικό στερεί από την απόφαση τη νόμιμη βάση της νοούνται, μόνο ισχυρισμοί που έχουν αυτοτελή ύπαρξη, δηλαδή εκείνοι που τείνουν στη θεμελίωση ή κατάλυση δικαιώματος που ασκήθηκε είτε ως επιθετικό είτε ως αμυντικό μέσο, όχι όμως και τα απλά πραγματικά ή νομικά επιχειρήματα που δεν συνέχονται με την αξιολόγηση και στάθμιση των αποδείξεων, για την οποία η έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας δεν ιδρύει λόγο αναιρέσεως. Στην προκειμένη περίπτωση όπως προκύπτει από την επισκόπηση της προσβαλλόμενης αποφάσεως το Εφετείο δέχτηκε τα ακόλουθα κρίσιμα για τον ερευνώμενο λόγο αναιρέσεως περιστατικά:

"Την 6-7-2004 και περί ώρα 18:55 περίπου, συγκρούστηκαν με το αρ. ...-ΙΧΕ αυτοκίνητο της πρώτης ενάγουσας Ψ1 που οδηγούσε η ίδια στην επαρχιακή οδό ... με κατεύθυνση προς ... με το ... ΙΧΕ αυτοκίνητο του πρώτου αναιρεσείοντα που ήταν ασφαλισμένο στην δεύτερη αναιρεσείουσα και ήταν ασφαλισμένο για ατυχήματα στην δεύτερη εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "Interamerican Ελληνική Εταιρεία Ζημιών Α.Ε." και εκινείτο στην αυτή ως άνω οδό με αντίθετη κατεύθυνση.

Στο 4ο χιλιόμετρο της ως άνω οδού από αποκλειστική υπαιτιότητα του πρώτου εναγομένου, όπως δέχθηκε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο με την εκκαλουμένη απόφασή του, για την οποία δεν υπάρχει λόγος εφέσεως, συγκρούστηκαν τα δύο οχήματα, αφού το αυτοκίνητο του πρώτου εναγομένου προσέκρουσε με το εμπρόσθιο πλάγιο δεξιό μέρος του στο εμπρόσθιο δεξιό μέρος του οχήματος της πρώτης ενάγουσας.

Αποτέλεσμα του ως άνω τροχαίου ατυχήματος ήταν να τραυματισθούν η τελευταία και τα ανήλικα τέκνα αυτής ... και ...". Ακόμη δέχτηκε ότι: "Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι η σύγκρουση του με αριθμό κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο οδηγούσε η πρώτη ενάγουσα με το υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ... ΙΧΕ αυτοκίνητο, το οποίο οδηγούσε ο πρώτος εναγόμενος, υπήρξε σφοδρή αφού, ως προκύπτει από την έκθεση αυτοψίας τροχαίου ατυχήματος, το ΙΧΕ αυτοκίνητο της πρώτης ενάγουσας υπέστη ολοσχερή καταστροφή, το δε άλλο αυτοκίνητο υπέστη βλάβη στην εμπρόσθια δεξιά πλευρά (πόρτα συνοδηγού, δεξιό φτερό, τροχό, καπώ, παρμπρίζ, προφυλακτήρα, φανάρια, ασφαλείας (άνοιξε ο αερόσακος στη θέση του οδηγού) και από κανένα στοιχείο δεν προέκυψε ότι τα ανήλικα τέκνα δεν ήταν προσδεδεμένα με ζώνη ασφαλείας.

Εξ άλλου και τυχόν παράλειψη χρήσεως ζώνης ασφαλείας λόγω της σφοδρότητας της σύγκρουσης με συνέπεια και την ολοσχερή καταστροφή του ΙΧΕ αυτοκινήτου, το οποίο οδηγούσε η πρώτη ενάγουσα και επέβαιναν τα ανήλικα τέκνα της, δεν συνδέεται αιτιωδώς με τις προκληθείσες κακώσεις στους δεύτερο και τρίτο ενάγοντες, οι οποίες θα επέρχονταν και αν ακόμη οι παθόντες αυτοί έκαναν χρήση των ζωνών ασφαλείας.

Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται συντρέχον πταίσμα των πρώτης και πέμπτου των εναγόντων στην πρόκληση ζημίας των εποπτευομένων από αυτούς ανηλίκων τέκνων τους, καθ' όσον δεν παρέλειψαν την υποχρέωση εποπτείας αυτών". Έτσι όπως έκρινε το εφετείο διέλαβε στην απόφασή του αναφορικά με τα κρίσιμα και ουσιώδη ζητήματα της συνυπαιτιότητας των ανηλίκων από την μη χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας και των γονέων τους από την παραμέληση της εποπτείας αυτών, όπως και για την έκταση των ζημιών από τη τις βλάβες των συγκρουσθέντων οχημάτων, επαρκείς σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες με αποτέλεσμα να είναι εφικτός ο αναιρετικός έλεγχος για την ορθή η όχι εφαρμογή των διατάξεων που εφαρμόστηκαν Ειδικότερα στην προσβαλλόμενη απόφαση σαφώς αναφέρεται ότι η σύγκρουση ήταν τόσο σφοδρή ώστε να μην είναι δυνατόν να αποτραπεί ο τραυματισμός των επιβαινόντων στο αυτοκίνητο της πρώτης ενάγουσας με την χρησιμοποίηση της ζώνης ασφαλείας και την μη χρησιμοποίηση της θέσεως του συνοδηγού από τον ένα ανήλικο, ενώ γίνεται και σαφής αναφορά των βλαβών του ως άνω αυτοκινήτου, από τις οποίες πλήρως δικαιολογείται το συμπέρασμα ότι η καταστροφή του ήταν ολική.

Με τις ως άνω παραδοχές του Εφετείου τα αποδεικτικό πόρισμα αυτού είναι πλήρες και σαφές και θεμελιώνει τη βάση για την εφαρμογή των διατάξεων που εφαρμόστηκαν με συνέπεια οι ελλείψεις, ασάφειες και αντιφάσεις που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες να μην ασκούν καμία επιρροή στη δίκη πέραν του ότι με αυτές πλήττεται και η ανέλεγκτη αναιρετικά κρίση του δικαστηρίου για πράγματα.

Επομένως, το Εφετείο δεν στέρησε την απόφασή του από νόμιμη βάση και δεν παραβίασε εκ πλαγίου τις διατάξεις που επικαλούνται οι αναιρεσείοντες με τον τέταρτο, από τον αριθμό 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., λόγο της αναίρεσης, ο οποίος και πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμος.

Με τον έκτο λόγο της αναίρεσης αποδίδεται στην προσβαλλόμενη απόφαση η πλημμέλεια από το άρθρο 559 αρ. 18 και 19 Κ.Πολ.Δ. με την αιτίαση ότι το Εφετείο παρά το νόμο δεν αποφάνθηκε για το αίτημα των αναιρεσειόντων για την καταδίκη του πέμπτου αναιρεσίβλητου στα δικαστικά έξοδα αν και απορρίφθηκε η έφεσή του. Με τις αιτιάσεις αυτές ιδρύεται, κατ' εκτίμηση του αναιρετηρίου μόνο ο λόγος αναιρέσεως της περιπτώσεως 9 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ., ο οποίος όμως είναι προεχόντως ουσιαστικά αβάσιμος και πρέπει να απορριφθεί εφόσον όπως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση η έφεση όλων των εκκαλούντων και συνεπώς και του πέμπτου από αυτούς έγινε δεκτή, εξαφανίστηκε η εκκαλούμενη με αυτήν απόφαση και εξετάστηκε η υπόθεση από την αρχή ως προς όλους τους διαδίκους. Κατόπιν αυτών, κατά παραδοχή του ως άνω πέμπτου λόγου της αναίρεσης των περιπτώσεων 1 και 14 Κ.Πολ.Δ., πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση μόνο ως προς το μέρος της που αφορά την επιδίκαση χρηματικής ικανοποίησης για ηθική βλάβη της πρώτης αναιρεσίβλητης, να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το μέρος που αναιρέθηκε στο ίδιο δικαστήριο που την εξέδωσε, του οποίου είναι δυνατή η σύνθεση από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως και να καταδικαστούν οι αναιρεσίβλητοι σε μέρος των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων λόγω της μερικής νίκης και ήττας τους (άρθρ. 178, 183 Κ.Πολ.Δ.).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί την 280/2009 απόφαση του Εφετείου Αθηνών κατά το μέρος της που αναφέρεται στο πρακτικό.

Παραπέμπει την υπόθεση κατά το μέρος που αναιρέθηκε στο ίδιο Εφετείο Αθηνών, το οποίο θα συγκροτηθεί από άλλους δικαστές εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Καταδικάζει τους αναιρεσίβλητους σε μέρος των δικαστικών εξόδων των αναιρεσειόντων, τα οποία ορίζει στο ποσό των χιλίων (1.000) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 17 Ιουνίου 2010.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του στις 30 Σεπτεμβρίου 2010.

Ο ΠΡΟΕΔΡΕΥΩΝ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ