1424/2012 · Άρειος Πάγος (Supreme Civil and Criminal Court of Greece)

Απόφαση 1424 / 2012 (Α2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1424/2012

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Α2' Πολιτικό Τμήμα

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Αθανάσιο Κουτρομάνο, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Δήμητρα Παπαντωνοπούλου, Χρυσόστομο Ευαγγέλου, Ευφημία Λαμπροπούλου και Γεράσιμο Φουρλάνο, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 14 Μαΐου 2012, με την παρουσία και της γραμματέως Αικατερίνης Σιταρά, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Της αναιρεσείουσας: Μ. Λ. του Γ., κατοίκου ..., η οποία παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Κορκοβέλο.

Του αναιρεσιβλήτου: Α. Τ. του Ι., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Θεοδώρα Μαζαράκη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 6-12-2007 αγωγή και 12-5-2009 ανταγωγή δια των προτάσεων, των ανωτέρω διαδίκων, που κατατέθηκαν στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 8608/2009 του ίδιου Δικαστηρίου και 579/2011 του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητά η αναιρεσείουσα με την από 20-10-2011 αίτησή της.

Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω. Η Εισηγήτρια Αρεοπαγίτης Δήμητρα Παπαντωνοπούλου ανέγνωσε την από 4-5-2012 έκθεσή της, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης.

Ο πληρεξούσιος της αναιρεσείουσας ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, η πληρεξούσια του αναιρεσιβλήτου την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από τις συνδυασμένες διατάξεις των άρθρων 553 παρ. 1 στοιχ. β', 321 και 495 αρ. 1 ΚΠολΔ, συνάγεται ότι σε αναίρεση υπόκειται η απόφαση που έχει καταστεί τελεσίδικη κατά το χρόνο ασκήσεως του εν λόγω ένδικου μέσου, δηλαδή κατά τον χρόνο της καταθέσεως του οικείου δικογράφου στην γραμματεία του δικαστηρίου που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση, είναι δε τελεσίδικη η απόφαση, η οποία, απεκδύοντας το δικαστή από κάθε περαιτέρω εξουσία, περατώνει τη δίκη επί της αγωγής και δεν υπόκειται στα τακτικά ένδικα μέσα της ανακοπής ερημοδικίας και της εφέσεως.

Συνεπώς, η ερήμην οριστική απόφαση του Εφετείου, υπόκειται σε αναίρεση, μόνο αφότου έπαυσε να υπόκειται σε ανακοπή ερημοδικίας, είτε διότι παρήλθε η δεκαπενθήμερη, προς άσκηση αυτής, προθεσμία από την επίδοση της ερήμην αποφάσεως (άρθρο 503 παρ. 1 ΚΠολΔ), είτε διότι ο δικαιούμενος σε άσκηση αυτής ερημοδικασθείς διάδικος παραιτήθηκε νομίμως από το ασκηθέν ένδικο μέσο ή από το δικαίωμα προς άσκηση αυτού.

Στην προκειμένη περίπτωση, η κρινόμενη αίτηση αναιρέσεως, στρέφεται κατά της 579/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών, η οποία, αφού δίκασε αντιμωλία των διαδίκων, την έφεση της ήδη αναιρεσείουσας κατά της πρωτόδικης απόφασης, εξαφάνισε αυτή κατά το μέρος που αφορούσε την ανταγωγή της αναιρεσείουσας και ακολούθως, δίκασε την υπόθεση, ερήμην της, λόγω μη καταβολής δικαστικού ενσήμου και απέρριψε κατ' ουσίαν για το λόγο αυτό την ανταγωγή της. Από το υπάρχον στη δικογραφία ειδικό πληρεξούσιο, προκύπτει ότι η αναιρεσείουσα παραιτήθηκε ρητά από το δικαίωμα ασκήσεως ανακοπής ερημοδικίας κατά της προσβαλλόμενης ερήμην απόφασης, η οποία, εξάλλου, όπως προκύπτει από το υπάρχον στη δικογραφία αντίγραφο, με σχετική επ' αυτής επισημείωση του δικαστικού επιμελητή, επιδόθηκε στην αναιρεσείουσα στις 21-9-2011.

Συνεπώς είναι παραδεκτή η αίτηση αναίρεσης, αφού είχε ήδη παρέλθει άπρακτη η δεκαπενθήμερη προθεσμία άσκησης από την αναιρεσείουσα ανακοπής ερημοδικίας κατά της προσβαλλόμενης ερήμην εφετειακής απόφασης. Μετά το ν.δ. 1544/1942 (άρθρο 7 παρ. 1 και 2), σε περίπτωση μη καταβολής από τον ενάγοντα ή αντενάγοντα του οφειλομένου κατά το άρθρο 2 του ΓλΟΗ/1912 τέλους δικαστικού ενσήμου, δεν επέρχεται απαράδεκτο της αγωγής ή της συζητήσεώς της, αλλά ο ενάγων θεωρείται ότι δικάζεται ερήμην και γι` αυτό σε περίπτωση παραβάσεως των σχετικών διατάξεων, δεν ιδρύεται άλλος λόγος αναιρέσεως, παρά μόνον αυτός για την περίπτωση, κατά την οποία ο διάδικος δικάσθηκε ερήμην, όχι δε και για άλλη περίπτωση (ΑΠ 818/1994).

Επομένως όλοι οι προβαλλόμενοι με την ένδικη αίτηση αναιρέσεως λόγοι από το άρθρο 559 αριθμ. 1,8, 11, 12 και 20 ΚΠολΔ, είναι απαράδεκτοι. Αλλά και αν κατ' εκτίμηση θεωρηθεί ότι προβάλλεται με το σύνολο αυτών η από το άρθρο 559 αριθμ. 6 ΚΠολΔ πλημμέλεια, ότι η αναιρεσείουσα παρά το νόμο δικάστηκε ερήμην, διότι είχε καταβάλει πρωτοδίκως δικαστικό ένσημο, ο λόγος είναι απαράδεκτος, διότι η παραδοχή της προσβαλλόμενης απόφασης ότι "το δικαστικό ένσημο δεν προκύπτει ότι προσκομίσθηκε σχετικά, τόσο κατά την κατ' έφεση δίκη, όσο και πρωτοδίκως, για το γεγονός δε αυτό δεν γίνεται επίκληση εκ μέρους της εκκαλούσας (ήδη αναιρεσείουσας), η οποία έτσι θεωρείται (παραλείπουσα να προκαταβάλει το δικαστικό ένσημο), ως ερήμην δικαζόμενη", ως κρίση περί τα πράγματα δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Κατ' ακολουθίαν πρέπει να απορριφθεί η αίτηση αναίρεσης, να συμψηφισθούν δε τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων λόγω της ιδιότητάς τους ως συζύγων (άρθρο 179 ΚΠολΔ).

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 20 Οκτωβρίου 2011 αίτηση της Μ. Λ. για αναίρεση της υπ' αριθμ. 579/2011 αποφάσεως του Εφετείου Αθηνών.

Συμψηφίζει τα δικαστικά έξοδα των διαδίκων.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Ιουλίου 2012.

Δημοσιεύθηκε σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 4 Σεπτεμβρίου 2012.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ