Supreme Court dismisses appeal for late filing and orders appellant to pay legal costs.

Απόφαση 1423 / 2022 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1423/2022

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Μαρία Βάρκα, Προεδρεύουσα Αρεοπαγίτη (λόγω κωλύματος της Αντιπρόεδρου Κωστούλας Φλουρή - Χαλεβίδου), Γεωργία Κατσιμαγκλή, Αθανάσιο Τσουλό, Ασπασία Μεσσηνιάτη - Γρυπάρη και Αλεξάνδρα Αποστολάκη, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 18 Μαρτίου 2022, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος: Χ. Μ. του Γ., κατοίκου ..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από την πληρεξούσια δικηγόρο του Χαρίκλεια Απαλαγάκη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ.

Των αναιρεσιβλήτων: 1) ΟΤΑ (ΝΠΔΔ) με την επωνυμία "ΔΗΜΟΣ ….", που εδρεύει στην … …. και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Κωνσταντίνο Βατάλη με δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και 2)… , που εδρεύει στην …. και εκπροσωπείται νόμιμα, ο οποίος δεν παραστάθηκε.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 25-5-2017 αίτηση καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης απαλλοτρίωσης του ήδη αναιρεσείοντος και της Ε. χας Π. Σ., θυγ. Γ. Μ., μη διαδίκου στην παρούσα δίκη, που κατατέθηκε στο Τριμελές Εφετείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με την ασκηθείσα διά των προτάσεων ανταίτηση του ήδη 1ου των αναιρεσιβλήτων.

Εκδόθηκε η 2007/2018 εν μέρει οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, την αναίρεση της οποίας ζητεί ο αναιρεσείων με την από 27-12-2019 αίτησή του.

Κατά τη συζήτηση της υπόθεσης αυτής, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Αθανάσιο Τσουλό, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, παραστάθηκαν μόνο ο αναιρεσείων και ο 1ος των αναιρεσιβλήτων όπως σημειώνεται πιο πάνω.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Από την προσκομιζόμενη με επίκληση από τον αναιρεσείοντα υπ' αριθμ. … έκθεση επίδοσης του δικαστικού επιμελητή του Εφετείου.. …., προκύπτει ότι ακριβές αντίγραφο της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης, με πράξη ορισμού δικασίμου και κλήση προς συζήτηση για την 20.11.2020, επιδόθηκε νομότυπα και εμπρόθεσμα από τον αναιρεσείοντα, που επισπεύδει την συζήτηση, στο δεύτερο αναιρεσίβλητο. Κατά την δικάσιμο αυτή η συζήτηση της υπόθεσης αναβλήθηκε για την προκείμενη, της σχετικής εγγραφής στο πινάκιο ισχύουσας ως κλήτευσης όλων των διαδίκων κατ'άρθρο 226 παρ. 4 του Κ.Πολ.Δ. Ο αναιρεσίβλητος όμως αυτός, όπως προκύπτει από τα ταυτάριθμα με την παρούσα απόφαση πρακτικά δημόσιας συνεδρίασης του Δικαστηρίου τούτου, δεν εμφανίστηκε, ούτε έλαβε μέρος με οποιονδήποτε νόμιμο τρόπο στην συζήτηση αυτή, κατά την οποία η υπόθεση εκφωνήθηκε με την σειρά της από το οικείο πινάκιο.

Συνεπώς, παρά την απουσία του, το Δικαστήριο πρέπει να προχωρήσει στην συζήτηση της υπόθεσης (άρθρο 576 παρ. 2 του Κ.Πολ.Δ).

To άρθρο 22 παρ. 1 του ν. 2882/2001 ορίζει ότι "Κατά της απόφασης του εφετείου περί οριστικού προσδιορισμού της αποζημίωσης επιτρέπεται μόνο το ένδικο μέσο της αναίρεσης κατά τις διατάξεις του Κώδικα Πολιτικής Δικονομίας. Εάν δεν επεδόθη η απόφαση του εφετείου, η προθεσμία προς άσκηση αναίρεσης είναι σε κάθε περίπτωση ένα έτος από τη δημοσίευση της απόφασης".

Περαιτέρω το άρθρο 553 παρ. 1 του ΚΠολΔ ορίζει ότι: "Αναίρεση επιτρέπεται μόνο κατά των αποφάσεων που δεν μπορούν να προσβληθούν με ανακοπή ερημοδικίας και έφεση, α)..... β) των οριστικών αποφάσεων που περατώνουν όλη τη δίκη ή μόνο τη δίκη για την αγωγή ή για την ανταγωγή. Αν η απόφαση είναι κατά ένα μέρος οριστική, δεν επιτρέπεται αναίρεση ούτε κατά των οριστικών διατάξεων πριν εκδοθεί οριστική απόφαση στη δίκη".

Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει, ότι σε περίπτωση αντικειμενικής σώρευσης περισσότερων αγωγών στο ίδιο δικόγραφο, ήτοι επί ενώσεως στο ίδιο δικόγραφο αγωγής περισσότερων αιτήσεων του ίδιου ενάγοντος κατά του ίδιου εναγομένου (ΚΠολΔ 218 παρ. 1), δεν επιτρέπεται αναίρεση κατά των οριστικών αλλά μη τελειωτικών αποφάσεων, ήτοι εκείνων που δέχονται ή απορρίπτουν ένα αυτοτελές αίτημα και αναβάλλουν την οριστική εκδίκαση των άλλων αιτημάτων που εκκρεμούν στην ίδια διαδικασία, υπό την προϋπόθεση όμως της ύπαρξης συνάφειας ανάμεσα στην οριστικώς κριθείσα αίτηση και σε εκείνη που ακόμα είναι εκκρεμής, κατά τρόπο ώστε, από την άσκηση του ένδικου μέσου της αναίρεσης να πηγάζει κίνδυνος εκδόσεως, ενδεχομένως, αντιφατικών αποφάσεων.

Με το μέτρο αυτό, η αίτηση αναίρεσης κατά οριστικής αλλά μη τελειωτικής απόφασης είναι απαράδεκτη (και) όταν η οριστική απόφαση ως προς μία από τις σωρευμένες αγωγές είναι προδικαστικό ζήτημα για την απόφαση, ως προς την άλλη από τις σωρευμένες αγωγές. Αντιθέτως και κατά λογική ακολουθία, η αναιρετική αίτηση είναι παραδεκτή όταν με την οριστική απόφαση έγινε δεκτή μία από τις σωρευμένες αιτήσεις, η οποία όμως δεν έχει συνάφεια με τις άλλες αιτήσεις, για τις οποίες εκδόθηκε μη οριστική απόφαση (Ολ ΑΠ 1/2019, ΑΠ 409/2009, ΑΠ 295/2007, ΑΠ 1060/2004, ΑΠ 295/2007).

Τα προαναφερόμενα ισχύουν και επί ενώσεως στο ίδιο δικόγραφο αίτησης καθορισμού οριστικής τιμής μονάδας αποζημίωσης και αίτησης αναγνώρισης δικαιούχων αποζημίωσης του ίδιου αιτούντος κατά του ίδιου καθ' ού η αίτηση, δεδομένου ότι εάν κριθεί η τιμή μονάδας αποζημίωσης οριστικά, ουδόλως μπορεί να εκδοθεί αντιφατική απόφαση στα πλαίσια υπόθεσης αναγνώρισης δικαιούχου, λαμβανόμενου υπόψη και του ότι η απόφαση περί αναγνώρισης δικαιούχων αποζημίωσης απαλλοτρίωσης δεν υπόκειται σε κανένα τακτικό ή έκτακτο ένδικο μέσο (Ολ.ΑΠ 9/1989).

Τέλος κατά τις διατάξεις του άρθρου 577 παρ. 1 και 2 ΚΠολΔ, το δικαστήριο πρώτα συζητεί για το παραδεκτό της αναίρεσης και αν η αναίρεση δεν ασκήθηκε νόμιμα, ή αν ελλείπει κάποια προϋπόθεση για να είναι παραδεκτή, ο Άρειος Πάγος την απορρίπτει και αυτεπαγγέλτως. Στην προκειμένη περίπτωση, όπως προκύπτει από τα διαδικαστικά έγγραφα της δίκης, τα οποία παραδεκτώς επισκοπεί ο Άρειος Πάγος, επί της υπ' αριθμ.

κατάθεσης … αίτησης των Χ. Μ. του Γ. (και ήδη αναιρεσείοντος) και Ε. χήρας Π. Σ., το γένος Γ. Μ., με την οποία ζήτησαν τον καθορισμό οριστικής τιμής μονάδος αποζημίωσης του αναφερόμενου απαλλοτριωθέντος ακινήτου, και την αναγνώριση τους ως δικαιούχων αυτής, εκδόθηκε, αρχικά, η εν μέρει οριστική 2007/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, αφενός, καθορίστηκε η οριστική τιμή μονάδας αποζημίωσης του εν λόγω ακινήτου των αιτούντων, και αφετέρου, αναβλήθηκε η πρόοδος της δίκης και η έκδοση οριστικής απόφασης αναφορικά με τη σωρευθείσα αίτηση αναγνώρισης δικαιούχου αποζημίωσης ως προς τον δεύτερο των τότε αιτούντων Χ.

Μ. του Γ..

Στη συνέχεια εκδόθηκε η υπ'αριθμ. 1734/2019 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, με την οποία, αναγνωρίστηκε δικαιούχος της αποζημίωσης, που καθορίστηκε οριστικά κατά τα άνω ο Χ. Μ. του Γ., κατά ποσοστό 40% εξ αδιαιρέτου. Η υπό κρίση αίτηση αναίρεσης του τελευταίου, που βάλλει μόνο κατά του καθορισμού οριστικής τιμής μονάδος, ασκήθηκε την 30.12.2019, ενώ η αναιρεσιβαλλόμενη 2007/2018 απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης (που όπως προαναφέρθηκε είχε καθορίσει την οριστική τιμή μονάδος) είχε δημοσιευθεί την 7.8.2018 και ως εκ τούτου η αίτηση αναίρεσης ασκήθηκε εκπρόθεσμα, ήτοι μετά την πάροδο της ενιαύσιας προθεσμίας, από τη δημοσίευση της απόφασης. Η μεταγενέστερη περί αναγνώρισης δικαιούχου υπ'αριθμ. 1734/2019 οριστική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, ουδεμία επιρροή ασκεί στο εκπρόθεσμο, διότι μεταξύ της οριστικώς κριθείσας αιτήσεως (για καθορισμό οριστικής μονάδας αποζημίωσης) και εκείνης που ήταν εκκρεμής και εκδικάστηκε μεταγενέστερα (για αναγνώριση δικαιούχου) δεν υπάρχει συνάφεια, κατά τρόπο ώστε, από την άσκηση του ενδίκου μέσου της αναιρέσεως να πηγάζει κίνδυνος εκδόσεως, ενδεχομένως, αντιφατικών αποφάσεως, δεδομένου και του ότι, όπως προεκτέθηκε η απόφαση περί αναγνώρισης δικαιούχων αποζημίωσης απαλλοτρίωσης δεν υπόκειται σε κανένα τακτικό ή έκτακτο ένδικο μέσο.

Κατά συνέπεια η ένδικη αίτηση αναίρεσης πρέπει να απορριφθεί, να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου, που έχει καταθέσει ο αναιρεσείων στο δημόσιο ταμείο (άρθρο 495 παρ. 3 του Κ.Πολ.Δικ., όπως ισχύει και εφαρμόζεται στην παρούσα υπόθεση μετά την αντικατάστασή του με το άρθρο 1 άρθρο τρίτο του ν. 4335/2015, που ισχύει, κατ` άρθρο 1 άρθρο ένατο παρ. 2 αυτού, για τα κατατιθέμενα, από 1-1-2016, ένδικα μέσα), και να καταδικασθεί ο τελευταίος, ως ηττώμενος έναντι των παρισταμένου πρώτου αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, στην πληρωμή των δικαστικών του εξόδων (άρθρο 176, 183 Κ.Πολ.Δ.), κατ'αποδοχή του σχετικού αιτήματός του, μειωμένη όμως κατά το μέτρο του άρθρου 281 παρ. 2 του Ν. 3463/2006 "Κύρωση του Κώδικα Δήμων και Κοινοτήτων".

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 27.12.2019 με αρ. καταθ. 415/2019 αίτηση για αναίρεση της 2007/2018 αποφάσεως του Τριμελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Και

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα του πρώτου των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει στο ποσό των τριακοσίων (300) ευρώ.

Διατάσσει την εισαγωγή του κατατεθέντος από τον αναιρεσείοντα παραβόλου στο δημόσιο ταμείο.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίστηκε στην Αθήνα στις 20 Μαΐου 2022.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΤΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στις 5 Σεπτεμβρίου 2022.

Η ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΥΣΑ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ