Supreme Court allows appeal by individual but dismisses insurance company's appeal regarding insurance contract dispute.

Απόφαση 1423 / 2018 (Δ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)

Αριθμός 1423/2018

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

Δ' Πολιτικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ειρήνη Κιουρκτσόγλου - Πετρουλάκη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Ειρήνη Καλού, Σοφία Ντάντου, Χρήστο Βρυνιώτη και Γεώργιο Χοϊμέ, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 2 Μαρτίου 2018, με την παρουσία και του Γραμματέα Αθανασίου Λιάπη, για να δικάσει μεταξύ:

Α. Του αναιρεσείοντος: Μ. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σαφέτη. Της αναιρεσίβλητης: Ανώνυμης ασφαλιστικής εταιρίας με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη … και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 1-3-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται, χωρίς να καταθέσει προτάσεις.

Β. Της αναιρεσείουσας: Ανώνυμης εταιρίας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "...", που εδρεύει στη Θεσσαλονίκη και εκπροσωπείται νόμιμα, η οποία εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της Ιωάννη Καραγκούνη, που δήλωσε στο ακροατήριο ότι ανακαλεί την από 1-3-2018 δήλωση του άρθρου 242 παρ. 2 ΚΠολΔ και παρίσταται.

Του αναιρεσιβλήτου: Μ. Δ. του Δ., κατοίκου ..., ο οποίος παραστάθηκε με τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Γεώργιο Σαφέτη.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 15-10-2012 αγωγή του Μ. Δ., που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Θεσσαλονίκης και συνεκδικάστηκε με την από 7-3-2013 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση σε αναγκαστική παρέμβαση - παρεμπίπτουσα αγωγή της "...", καθώς και με την κατατεθείσα διά των προτάσεών τους πρόσθετη παρέμβαση φυσικών προσώπων, μη διαδίκων στην παρούσα δίκη. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 15872/2013 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου και 1797/2015 μη οριστική και 1058/2016 οριστική του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο υπό στοιχ. Α αναιρεσείων με την από 11-4-2017 αίτησή του, ενώ η υπό στοιχ. Β αναιρεσείουσα με την από 12-6-2017 αίτησή της ζητεί την αναίρεση και των δύο ως άνω αποφάσεων του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Κατά τη συζήτηση των υποθέσεων αυτών, με Εισηγητή τον Αρεοπαγίτη Χρήστο Βρυνιώτη, που εκφωνήθηκαν από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Οι πληρεξούσιοι των αναιρεσειόντων ζήτησαν την παραδοχή των αντίστοιχων αιτήσεών τους, την απόρριψη των αντιθέτων, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Η υπ' αυξ. αριθμό κατάθεσης …6/11-4-2017 αίτηση του ενάγοντος Μ. Δ. για αναίρεση της υπ' αριθμό 1058/2016 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης καθώς και η υπ' αυξ. αριθμό κατάθεσης …5/12-6-2017 αίτηση της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "..." για αναίρεση της ίδιας παραπάνω απόφασης, πρέπει να συνεκδικασθούν, διότι διευκολύνεται και επιταχύνεται η δίκη και επέρχεται μείωση των εξόδων σύμφωνα με το άρθρο 246 ΚΠολΔ. Οι αιτήσεις αυτές ασκήθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα (άρθρ. 552, 553, 556, 558, 564, 566 παρ. 1 ΚΠολΔ). Είναι συνεπώς, παραδεκτές (άρθρ. 577 παρ. 1 ΚΠολΔ) και πρέπει να ερευνηθούν περαιτέρω, ως προς το παραδεκτό και βάσιμο των λόγων τους.

Από την κατ' άρθρο 561 παρ. 2 ΚΠολΔ παραδεκτή επισκόπηση των διαδικαστικών εγγράφων της δίκης, προκύπτει ότι η με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1058/2016 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, που εκδόθηκε κατά την ειδική διαδικασία των διαφορών από αυτοκίνητο και από τη σύμβαση ασφαλίσεως αυτού (άρθρ. 681Α' 666, 670 - 676 του ΚΠολΔ) αποτελεί κατάληξη της ακόλουθης διαδικαστικής διαδρομής.

Ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων Μ. Δ. άσκησε, ενώπιον του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης την υπ' αυξ. αριθμό καταθέσεως ...9/2012 αγωγή του κατά της αναιρεσίβλητης ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "..." και κατά του Κ. Κ.. Παράλληλα, η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία άσκησε ενώπιον του ιδίου ως άνω δικαστηρίου την με αριθμό κατάθεσης 8092/2013 ανακοίνωση δίκης - προσεπίκληση - παρεμπίπτουσα αγωγή κατά των: 1) Χ.

Κ., 2) Σ. Κ. και 3) Α. συζ. Κ. Κ., και οι προαναφερόμενοι άσκησαν με τις προτάσεις τους πρόσθετη παρέμβαση υπέρ της προαναφερόμενης αναιρεσίβλητης, οι οποίες συνεκδικάσθηκαν. Με δήλωση του πληρεξουσίου δικηγόρου του ο τελευταίος παραιτήθηκε παραδεκτά του δικογράφου της αγωγής του ως προς τον Κ. Κ., η δε αναιρεσίβλητη παραιτήθηκε του δικογράφου της παρεμπίπτουσας αγωγής της.

Με την άνω ένδικη αγωγή του ο ενάγων και ήδη αναιρεσείων ισχυρίστηκε ότι εξαιτίας τροχαίου ατυχήματος οφειλομένου σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του υπ' αριθμ. κυκλοφορίας ...6 ΙΧΕ αυτοκινήτου ασφαλισμένου στην ήδη αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, τραυματίστηκε σοβαρά, ζήτησε δε με την εν λόγω αγωγή καταβολή αποζημιώσεως για τις εκ του ενδίκου ατυχήματος ζημίες του, χρηματική ικανοποίηση, λόγω ηθικής του βλάβης και πρόσθετη αποζημίωση κατ' άρθρο 931 ΑΚ.

Επί της άνω αγωγής εκδόθηκε η υπ' αριθμό 15872/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης, η οποία αφού έκρινε αποκλειστικά υπαίτιο του ενδίκου ατυχήματος τον οδηγό του ασφαλισμένου στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτου, δέχθηκε εν μέρει την αγωγή αυτή, υποχρεώνοντας την προαναφερομένη ασφαλιστική εταιρεία, να καταβάλει στον ενάγοντα τα αναφερόμενα σε αυτή χρηματικά ποσά, ενώ απέρριψε ως κατ' ουσίαν αβάσιμη την αξίωση του ενάγοντος για καταβολή πρόσθετης αποζημίωσης εκ του άρθρου 931 ΑΚ.

Επί ασκηθεισών εκ μέρους των διαδίκων αντιθέτων εφέσεων, εκδόθηκε η με αριθμό 1797/2015 μη οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, η οποία αφού έκρινε ότι το ένδικο ατύχημα οφείλεται σε αποκλειστική υπαιτιότητα του οδηγού του ασφαλισμένου στην εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία αυτοκινήτου, ανέβαλε την έκδοση επί της ουσίας οριστικής αποφάσεως και διέταξε διενέργεια πραγματογνωμοσύνης, από ιατρό χειρουργό, Ορθοπεδικό, προκειμένου ο τελευταίος να αποφανθεί έγγραφα και αιτιολογημένα:

α) Ποια είναι η σημερινή κατάσταση της υγείας του ενάγοντος και εάν κρίνεται ανάπηρος, σε ποιο ποσοστό και σε θετική περίπτωση εάν είναι δυνατή η βελτίωση της υγείας του και εάν εκτιμάται ότι η αναπηρία του θα είναι μόνιμη ή πρόσκαιρη και σε ποιο ποσοστό και β) εάν η κατάσταση της υγείας του θα έχει δυσμενή επίδραση στην προσωπική οικογενειακή, κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική του ζωή κατά ποιο τρόπο.

Μετά τη διεξαγωγή της διαταχθείσης κατά τα άνω, ιατρικής πραγματογνωμοσύνης, με αντίστοιχες κλήσεις των διαδίκων, αυτοί (διάδικοι) επανέφεραν προς συζήτηση τις προαναφερθείσες εφέσεις τους και η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία υπέβαλε ταυτόχρονα αίτημα ανάκλησης της άνω (1797/2015) μη οριστικής απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Συζητήσεως γενομένης επί των ανωτέρω εφέσεων το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης εξέδωσε την προσβαλλόμενη με αριθμό 1058/2016 απόφασή του με την οποία δέχθηκε τυπικά και κατ' ουσία την έφεση του ενάγοντος, απέρριψε την έφεση και την αίτηση ανάκλησης της εναγομένης, εξαφάνισε την εκκαλουμένη υπ' αριθμ. 15872/2013 οριστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης και δικάζοντας επί της ένδικης αγωγής, δέχθηκε αυτή εν μέρει απορρίπτοντας εκ νέου την εκ του άρθρου 931 ΑΚ αξίωση του ενάγοντος.

Ήδη οι διάδικοι προβάλλουν αιτιάσεις κατά της προσβαλλομένης 1058/2016 οριστικής αποφάσεως του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19 με τους αντίστοιχους, καθένας, λόγους αναιρέσεως και δη: 1) Ο ενάγων Μ. Δ., για παράβαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου και συγκεκριμένα της διατάξεως του άρθρου 931 ΑΚ αλλά και για έλλειψη νόμιμης βάσης της απόφασης αναφορικά με την ύπαρξη ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών που αναφέρεται στην ίδια εκ του άρθρου 931 ΑΚ αξίωση, ήτοι σε ζήτημα που ασκεί ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. 2) Η εναγομένη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "..." προβάλλει αιτιάσεις από το άρθρο 559 αριθμ. 1 και 19, με τον πρώτο λόγο της αναίρεσης και με το δεύτερο λόγο της αναίρεσης προβάλλει την αιτίαση εκ του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ' ΚΠολΔ. Να σημειωθεί ότι οι αιτιάσεις της άνω εναγομένης αναφέρονται στο κεφάλαιο περί υπαιτιότητας, μαζί δε με την οριστική απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης συμπροσβάλλει και την υπ' αριθμ. 1797/2015 μη οριστική απόφαση του ιδίου δικαστηρίου αναφορικά με το κεφάλαιο της υπαιτιότητας στην πρόκληση του ενδίκου ατυχήματος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθμ. 1 του ΚΠολΔ αναίρεση επιτρέπεται μόνον αν παραβιάσθηκε κανόνας ουσιαστικού δικαίου στον οποίο περιλαμβάνονται και οι ερμηνευτικοί κανόνες των δικαιοπραξιών. Ο κανόνας δικαίου παραβιάζεται, αν δεν εφαρμοστεί ενώ συνέτρεχαν οι πραγματικές προϋποθέσεις για την εφαρμογή του ή αν εφαρμοστεί ενώ δεν συνέτρεχαν οι προϋποθέσεις αυτές, καθώς και αν εφαρμοστεί εσφαλμένα, η δε παραβίαση εκδηλώνεται είτε με ψευδή ερμηνεία είτε με κακή εφαρμογή δηλαδή με εσφαλμένη υπαγωγή (Ολ.ΑΠ 7/2006, 4/2005).

Με το λόγο αναιρέσεως από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ (παραβίαση κανόνα ουσιαστικού δικαίου) ελέγχονται τα σφάλματα του δικαστηρίου κατά την εκτίμηση του νόμου βάσιμου της αγωγής ή των ισχυρισμών των διαδίκων, καθώς και τα νομικά σφάλματα κατά την έρευνα της ουσίας της διαφοράς. Ελέγχεται, δηλαδή, αν η αγωγή, ένσταση κ.λπ., ορθώς απορρίφθηκε ως μη νόμιμη ή αν, κατά παράβαση ουσιαστικού κανόνα δικαίου, έγινε δεκτή ως νόμιμη ή απορρίφθηκε ή έγινε δεκτή κατ' ουσίαν (Ολ.ΑΠ 27 και 28/1998).

Εξάλλου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 19 του ΚΠολΔ, αναίρεση επιτρέπεται αν η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση και ιδίως αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες, ή έχει αιτιολογίες αντιφατικές ή ανεπαρκείς σε ζητήματα που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Από την υπόψη διάταξη, που αποτελεί κύρωση της παράβασης του άρθρου 93 παράγραφος 3 του Συντάγματος προκύπτει ότι ο προβλεπόμενος απ' αυτή λόγος αναιρέσεως ιδρύεται όταν στην ελάσσονα πρόταση του νομικού συλλογισμού δεν εκτίθενται καθόλου πραγματικά περιστατικά (έλλειψη αιτιολογίας), ή όταν τα εκτιθέμενα δεν καλύπτουν όλα τα στοιχεία που απαιτούνται βάσει του πραγματικού του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου για την επέλευση της έννομης συνέπειας που απαγγέλθηκε ή την άρνησή του (ανεπαρκής αιτιολογία), ή όταν αντιφάσκουν μεταξύ τους (αντιφατική αιτιολογία) (Ολ.ΑΠ 1/1999).

Ο προβλεπόμενος από το άρθρο 559 αριθ. 19 λόγος αναιρέσεως για έλλειψη νόμιμης βάσης με την έννοια της ανεπαρκούς αιτιολογίας αφορά ελλείψεις αναγόμενες αποκλειστικά στη διατύπωση του αιτιολογικού πορίσματος αναφορικά με τη συνδρομή ή μη γεγονότων, που στη συγκεκριμένη περίπτωση συγκροτούν το πραγματικό του εφαρμοστέου κανόνα ουσιαστικού δικαίου, έτσι ώστε, από την ανεπαρκή ή αντιφατική έκθεσή τους, να μην μπορεί να κριθεί αν η απόφαση στηρίζεται ή όχι νομικώς (Ολ.ΑΠ 13/1995).

Η ύπαρξη νόμιμης βάσης και η αντίστοιχη έλλειψή της πρέπει να προκύπτουν αμέσως από την προσβαλλόμενη απόφαση, ο δε Άρειος Πάγος διαπιστώνει την ύπαρξη ή την ανυπαρξία του προκειμένου λόγου αναιρέσεως ελέγχοντας μόνο την προσβαλλόμενη απόφαση και το αιτιολογικό της και όχι το περιεχόμενο άλλων εγγράφων ή αποφάσεων σε εφαρμογή της διάταξης του άρθρου 551 παρ. 2 του ΚΠολΔ, Αντίθετα, δεν υπάρχει έλλειψη νόμιμης βάσης όταν πρόκειται για ελλείψεις αναγόμενες στην εκτίμηση των αποδείξεων και μάλιστα στην ανάλυση, στάθμιση και αιτιολόγηση του εξαγόμενου από αυτές πορίσματος, γιατί στην κρίση του αυτή το δικαστήριο προβαίνει ανέλεγκτα, κατά το άρθρο 561 παρ. 1 ΚΠολΔ, εκτός αν δεν είναι σαφές το πόρισμα και για το λόγο αυτό γίνεται αδύνατος ο αναιρετικός έλεγχος.

Περαιτέρω, από τις διατάξεις των άρθρων 297, 298, 300, 330 και 914 ΑΚ συνάγεται ότι προϋπόθεση της ευθύνης για αποζημίωση από αδικοπραξία είναι η υπαιτιότητα του υπόχρεου, η οποία υπάρχει και στην περίπτωση της αμέλειας, δηλαδή όταν δεν καταβάλλεται η επιμέλεια που απαιτείται στις συναλλαγές, η παράνομη συμπεριφορά του υπόχρεου σε αποζημίωση έναντι εκείνου που ζημιώθηκε και η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ της παράνομης συμπεριφοράς και της ζημίας.

Η παράνομη συμπεριφορά ως όρος της αδικοπραξίας μπορεί να συνίσταται όχι μόνο σε θετική πράξη, αλλά και σε παράλειψη, εφόσον στην τελευταία αυτή περίπτωση εκείνος που υπέπεσε στην παράλειψη ήταν υποχρεωμένος σε πράξη από το νόμο ή τη δικαιοπραξία, είτε από την καλή πίστη, κατά την κρατούσα κοινωνική αντίληψη.

Αιτιώδης δε συνάφεια υπάρχει, όταν η πράξη ή η παράλειψη του ευθυνόμενου προσώπου, που μπορεί να είναι και ο ζημιωθείς στην περίπτωση που συνετέλεσε και ο ίδιος την πρόκληση ή την επαύξηση της ζημίας, ήταν κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ικανή και μπορούσε να επιφέρει, κατά τη συνηθισμένη πορεία των πραγμάτων, το επιζήμιο αποτέλεσμα.

Η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, ότι τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε ως αποδειχθέντα επιτρέπουν το συμπέρασμα να θεωρηθεί κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας ορισμένο γεγονός ως πρόσφορη αιτία της ζημίας υπόκειται στον έλεγχο του Αρείου Πάγου κατά τη διάταξη του άρθρου 559 αριθ. 1 και 19 ΚΠολΔ, γιατί είναι κρίση νομική, αναγόμενη στην ορθή ή μη υπαγωγή από το δικαστήριο της ουσίας των διδαγμάτων της κοινής πείρας στην αόριστη νομική έννοια της αιτιώδους συνάφειας.

Αντίθετα, η κρίση του δικαστηρίου της ουσίας, περί του ότι στη συγκεκριμένη (ένδικη) περίπτωση η πράξη ή η παράλειψη εκείνη αποτέλεσε ή δεν αποτέλεσε την αιτία του επιζήμιου αποτελέσματος, περί του ότι δηλαδή το ζημιογόνο γεγονός σε σχέση με τη ζημία βρίσκεται ή δεν βρίσκεται σε σχέση αιτίου και αποτελέσματος, ως αναγόμενη σε εκτίμηση πραγματικών γεγονότων (άρθρ. 561 παρ. 1 ΚΠολΔ), δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Τέλος, η παράβαση διατάξεων του ΚΟΚ δεν θεμελιώνει αυτή καθεαυτή υπαιτιότητα στην επέλευση του αυτοκινητικού ατυχήματος, αποτελεί όμως στοιχείο, η στάθμιση του οποίου από το δικαστήριο της ουσίας θα κριθεί σε σχέση με την ύπαρξη αιτιώδους συνδέσμου μεταξύ της συγκεκριμένης πράξης και του επελθόντος αποτελέσματος.

Κατά τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, "η αναπηρία ή η παραμόρφωση που προξενήθηκε στον παθόντα, λαμβάνεται υπόψη κατά την επιδίκαση της αποζημίωσης αν επιδρά στο μέλλον του". Ως "αναπηρία" θεωρείται κάποια έλλειψη της σωματικής, νοητικής ή ψυχικής ακεραιότητος του προσώπου, ενώ ως "παραμόρφωση" νοείται κάθε ουσιώδης αλλοίωση της εξωτερικής εμφάνισης του προσώπου, η οποία καθορίζεται όχι αναγκαίως κατά τις απόψεις της ιατρικής, αλλά κατά τις αντιλήψεις της ζωής.

Περαιτέρω ως "μέλλον" νοείται η επαγγελματική, οικονομική και κοινωνική εξέλιξη του προσώπου. Δεν απαιτείται βεβαιότητα δυσμενούς επιρροής της αναπηρίας ή παραμόρφωσης στο μέλλον του προσώπου. Αρκεί και απλή δυνατότητα κατά τη συνήθη πορεία των πραγμάτων. Στον επαγγελματικό - οικονομικό τομέα η αναπηρία ή η παραμόρφωση του ανθρώπου, κατά τα διδάγματα της κοινής πείρας, αποτελεί αρνητικό στοιχείο στα πλαίσια του ανταγωνισμού και της οικονομικής εξέλιξης και προαγωγής του.

Οι δυσμενείς συνέπειες είναι περισσότερο έντονες σε περιόδους οικονομικών δυσχερειών και στενότητας στην αγορά εργασίας. Οι βαρυνόμενοι με αναπηρία ή παραμόρφωση μειονεκτούν και κινδυνεύουν να βρεθούν εκτός εργασίας έναντι των υγιών συναδέλφων τους. Η ΑΚ 931 προβλέπει επιδίκαση από το δικαστήριο χρηματικής παροχής στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση, εφόσον, συνεπεία αυτών επηρεάζεται το μέλλον του.

Η χρηματική αυτή παροχή δεν αποτελεί αποζημίωση, εφόσον η τελευταία εννοιολογικώς συνδέεται με την επίκληση και απόδειξη ζημίας περιουσιακής, δηλαδή διαφοράς μεταξύ της περιουσιακής κατάστασης μετά το ζημιογόνο γεγονός και εκείνης που θα υπήρχε χωρίς αυτό. Εξ άλλου, η, συνεπεία της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ανικανότητα προς εργασία, εφόσον προκαλεί στον παθόντα περιουσιακή ζημία, αποτελεί βάση αξίωσης προς αποζημίωση, που στηρίζεται στην ΑΚ 929 (αξίωση διαφυγόντων εισοδημάτων).

Όμως η αναπηρία ή η παραμόρφωση ως τοιαύτη δεν σημαίνει κατ' ανάγκη πρόκληση στον παθόντα περιουσιακής ζημίας. Δεν μπορεί να γίνει πρόβλεψη ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση θα προκαλέσει στον παθόντα συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία. Είναι όμως βέβαιο, ότι η αναπηρία ή η παραμόρφωση, ανάλογα με το βαθμό τους και τις λοιπές συντρέχουσες περιστάσεις (ηλικία, φύλο, κλίσεις και επιθυμίες του παθόντος), οπωσδήποτε θα έχει δυσμενή επίδραση στην κοινωνική - οικονομική εξέλιξη τούτου, κατά τρόπο όμως, που δεν μπορεί επακριβώς να προσδιορισθεί.

Η δυσμενής αυτή επίδραση είναι δεδομένη και επομένως δεν δικαιολογείται εμμονή στην ανάγκη προσδιορισμού του ειδικού τρόπου της επιδράσεως αυτής και των συνεπειών της στο κοινωνικό - οικονομικό μέλλον του παθόντος. Προέχον και κρίσιμο είναι το γεγονός της αναπηρίας ή παραμόρφωσης ως βλάβης του σώματος ή της υγείας του προσώπου ως ενός αυτοτελούς έννομου αγαθού που απολαύει και συνταγματικής προστασίας, σύμφωνα με τις παραγράφους 3 και 6 του άρθρου 21 του Συντάγματος, όχι μόνο στις σχέσεις των πολιτών προς το κράτος, αλλά και στις μεταξύ τους σχέσεις, χωρίς αναγκαίως η προστασία αυτή να συνδέεται με αδυναμία πορισμού οικονομικών ωφελημάτων ή πλεονεκτημάτων.

Έτσι, ορθότερη κρίνεται η ερμηνεία της ΑΚ 931, που την καθιστά εφαρμόσιμη, σύμφωνα με την οποία προβλέπεται από τη διάταξη η επιδίκαση στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση ενός εύλογου χρηματικού ποσού ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, η οποία άλλωστε και δεν δύναται να προσδιορισθεί.

Επομένως, το ποσό που δικαιούται ο παθών κατά το άρθρο 931 ΑΚ, δεν υπολογίζεται με τα μέτρα της αποζημίωσης, αλλά εναπόκειται στη διακριτική ευχέρεια του δικαστή, κατά τη δίκαιη κρίση αυτού, να καθορισθεί, ως εύλογο χρηματικό ποσό, με βάση το είδος, την έκταση και τις συνέπειες της αναπηρίας ή παραμόρφωσης αφενός και αφετέρου την ηλικία, το φύλο, τις κλίσεις του παθόντα και το βαθμό υπαιτιότητας αυτού.

Είναι πρόδηλο ότι η κατά την ΑΚ 931 αξίωση είναι διαφορετική: α) από την κατά την ΑΚ 929 αξίωση για διαφυγόντα εισοδήματα του παθόντος, που κατ' ανάγκη συνδέεται με επίκληση και απόδειξη συγκεκριμένης περιουσιακής ζημίας, λόγω ανικανότητας του παθόντος προς εργασία και β) από την, κατά την ΑΚ 932, χρηματική ικανοποίηση λόγω ηθικής βλάβης.

Είναι αυτονόητο ότι όλες οι παραπάνω αξιώσεις μπορούν να ασκηθούν είτε σωρευτικώς είτε μεμονωμένα αφού πρόκειται για αυτοτελείς αξιώσεις και η θεμελίωση κάθε μιας από αυτές δεν προϋποθέτει αναγκαίως την ύπαρξη και των λοιπών. Ο προβλεπόμενος από τον αριθμ. 11γ' του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης στοιχειοθετείται αν το δικαστήριο της ουσίας, παρέλειψε να λάβει υπόψη, κατά την κατάστρωση του αποδεικτικού συλλογισμού του αποδεικτικά μέσα, τα οποία οι διάδικοι επικαλέσθηκαν και προσκόμισαν παραδεκτά και νόμιμα και τα οποία ήταν χρήσιμα για άμεση ή έμμεση (με συναγωγή τεκμηρίων) απόδειξη πραγματικών ισχυρισμών που ασκούν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης, δηλαδή παραδεκτών και νομίμων πραγματικών ισχυρισμών, που θεμελιώνουν την αγωγή ή τις ενστάσεις ή χρησιμεύουν για την απόκρουση της αγωγής ή των ενστάσεων και ως εκ τούτου επιδρούν στη διαμόρφωση του διατακτικού.

Στην προκειμένη περίπτωση, το δικάσαν Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθμ. 1058/2016 απόφασή του, κατά το ενδιαφέρον σχετικά με τους λόγους αναιρέσεως, τμήμα της, δέχθηκε ως αποδειχθέντα, κατά την αναιρετικά ανέλεγκτη περί πραγμάτων κρίση του, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Στις 16-8-2011 και περί ώραν 14.45, ο γεννηθείς στις 4-4-1975 ενάγων Μ.

Δ. του Δ., οδηγούσε την υπ' αριθμ. κυκλοφορίας …7 δίκυκλη μοτοσικλέτα του, εργοστασίου κατασκευής HONDA, τύπου XL 1000 VA και εκινείτο στην επαρχιακή οδό Στεφάνης - Θεσπρωτικού Νομού Πρεβέζης, με κατεύθυνση προς την Στεφάνη. Κατά τον αυτό ως άνω τόπον και χρόνον, ο γεννηθείς στις 2-7-1962, πρώτος εναγόμενος Κ. Κ. του Α., οδηγούσε το υπ' αριθμ.

κυκλοφορίας ...6 IX επιβατικό αυτοκίνητό του, μάρκας FIAT, τύπου TEMPRA, το οποίο ήταν ασφαλισμένο για την προς τρίτους αστική ευθύνη στην δευτέρα εναγομένη ασφαλιστική εταιρία με την επωνυμία "...", στην ίδια οδό με αντίθετη κατεύθυνση (προς Θεσπρωτικό), με πρόθεση να στρίψει αριστερά και να εισέλθει στην οδό που οδηγεί προς Κρανέα και η οποία συμβάλλεται πλαγίως με την επαρχιακή οδό, από την αριστερή πλευρά σε σχέση με την πορεία του αυτοκινήτου στο ύψος του 35ου χιλιομέτρου της επαρχιακής οδού.

Η ως άνω επαρχιακή οδός, στο σημείο του ατυχήματος είναι οριζόντια και ευθεία, έχει δύο ρεύματα κυκλοφορίας, που χωρίζονται μεταξύ τους με διπλή διαχωριστική γραμμή, η οποία γίνεται διπλή διακεκομμένη γραμμή στο ύψος της διασταυρώσεως με μία λωρίδα κυκλοφορίας σε κάθε ρεύμα κυκλοφορίας και συνολικό πλάτος οδοστρώματος 9,30 μέτρων.

Το σημείο του ατυχήματος βρίσκεται σε κατοικημένη περιοχή και το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο ταχύτητας είναι 50 χιλιόμετρα την ώρα. Στην διασταύρωση δεν υπάρχουν φωτεινοί σηματοδότες που να ρυθμίζουν την κίνηση των οχημάτων και πεζών. Στην πορεία του αυτοκινήτου υπήρχαν πινακίδες Κ-28α (διακλάδωση με κάθετη οδό αριστερά, οι εκ της οποίας κινούμενοι οφείλουν να παραχωρήσουν προτεραιότητα) και Π8α (κατεύθυνση μίας τοπωνυμίας με μορφή βέλους) και στην πορεία της δίκυκλης μοτοσυκλέτας υπήρχε πινακίδα Κ-28δ (διακλάδωση με κάθετη οδό δεξιά οι επί της οποίας κινούμενοι οφείλουν να παραχωρήσουν προτεραιότητα).

Κατά το χρόνο του ατυχήματος υπήρχε φως ημέρας, το οδόστρωμα ήταν ξηρό, επικρατούσε καλοκαιρία και η κυκλοφορία οχημάτων ήταν μέτρια, ενώ η κυκλοφορία των πεζών ήταν μικρή. Προσεγγίζοντας την ανωτέρω διασταύρωση, ο πρώτος εναγόμενος προκειμένου να αλλάξει κατεύθυνση προς αριστερά δεν πλησίασε προοδευτικά προς του άξονα του οδοστρώματος, ούτε ήλεγξε εάν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού κινούντο άλλα οχήματα, αλλά αντίθετα συνέχισε την πορεία του και εισήλθε διαγώνια στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας, καταλαμβάνοντας το ήμισυ περίπου του πλάτους του αντίθετου ρεύματος κυκλοφορίας.

Όταν ο πρώτος εναγόμενος εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας η δίκυκλη μοτοσικλέτα βρισκόταν σε απόσταση 15 περίπου μέτρων μακριά και για τον λόγο αυτόν, ο ενάγων αιφνιδιάσθηκε και δεν είχε τον απαιτούμενον χρόνον να ενεργήσει κάποιον αποφευκτικό ελιγμό. Αυτό αποδεικνύεται από το γεγονός ότι στο οδόστρωμα δεν βρέθηκαν ίχνη τροχοπεδήσεως ή ίχνη πλάγιας ολίσθησης πριν το σημείο συγκρούσεως.

Τελικά, το IX αυτοκίνητο επέπεσε με το εμπρόσθιο αριστερό τμήμα του στο εμπρόσθιο αριστερό τμήμα της δίκυκλης μοτοσικλέτας που εκινείτο συννόμως στο ρεύμα κυκλοφορίας της και στο μέσον περίπου αυτού. Η σύγκρουση έλαβε χώρα στο μέσον περίπου του ρεύματος πορείας της δίκυκλης μοτοσικλέτας. Από την σύγκρουση το αυτοκίνητο μετακινήθηκε προς τα πίσω και σταμάτησε πλαγίως δίπλα στην διαχωριστική γραμμή μέσα στο ρεύμα κυκλοφορίας της δίκυκλης μοτοσικλέτας (βλ.

πρόχειρο σχεδιάγραμμα του τόπου του ατυχήματος που συνέταξε ο Ανθ/μος Σ. Λ.). Ο ισχυρισμός της δευτέρας εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας ότι η σύγκρουση έλαβε χώρα στο ρεύμα πορείας του αυτοκινήτου, το οποίο μετά την σύγκρουση μετακινήθηκε προς τα εμπρός, σε σχέση με την πορεία του και αφού εισήλθε στο αντίθετο ρεύμα, σταμάτησε δίπλα στην διαχωριστική γραμμή, όπου βρέθηκε από τους αστυνομικούς που επελήφθησαν του ατυχήματος τυγχάνει αβάσιμος και συνεπώς απορριπτέος.

Η έλλειψη σύνεσης και προσοχής κατά την οδήγηση από τον πρώτο εναγόμενο, ο οποίος δεν τήρησε ούτε την απορρέουσα από τον νόμο υποχρέωσή του να κάνει χρήση του αριστερού δείκτη κατεύθυνσης του αυτοκινήτου, καθιστώντας έγκαιρα γνωστή την πρόθεσή του να αλλάξει κατεύθυνση προς αριστερά κατατέθηκε από την μάρτυρα του ενάγοντος αδελφή του, η οποία δεν ήταν βεβαίως παρούσα στο ατύχημα μετέφερε όμως στο (πρωτοβάθμιο) Δικαστήριο τις πληροφορίες που συνέλεξε μετά το ατύχημα από συγχωριανούς του πρώτου εναγομένου, οι οποίοι δεν θέλησαν να εμπλακούν στην υπόθεση, όπως κάποιος ονόματι "Κ.", ο οποίος βοήθησε να βγάλουν τον ενάγοντα από το χαντάκι όπου είχε πέσει καθώς και άλλα άτομα που βρισκόταν κοντά στο σημείο του ατυχήματος και συγκεκριμένα στο καφενείο και στο βενζινάδικο, οι οποίοι της μετέφεραν ότι ο πρώτος εναγόμενος, ο οποίος απεβίωσε από άλλη αιτία στις 31-1-2012, την ώρα εκείνη επέστρεφε από το νοσοκομείο, όπου είχε υποβληθεί σε χημειοθεραπεία και το αυτοκίνητο του έκανε "ζικ-ζακ" στο οδόστρωμα.

Πρέπει επίσης να τονισθεί ότι η άδεια ικανότητος οδηγού του πρώτου εναγομένου είχε λήξει στις 27-5-1995 και έκτοτε αυτός δεν είχε φροντίσει να την ανανεώσει επειδή αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας, όπως ο ίδιος είχε καταθέσει προανακριτικά, γεγονός το οποίο οδήγησε την ασφαλιστική εταιρία να ασκήσει την συνεκδικασθείσα πρωτοδίκως παρεμπίπτουσα αγωγή κατά των κληρονόμων του.

Αποδείχθηκε ακόμη ότι μετά την σύγκρουση η δίκυκλη μοτοσικλέτα έπεσε προς την δεξιά πλευρά και σύρθηκε ανεξέλεγκτα στο οδόστρωμα πλαγίως προς τα δεξιά σε μήκος 43 μέτρων, δημιουργώντας χάραξη στο οδόστρωμα. Η πορεία της δίκυκλης μοτοσικλέτας μετά την σύγκρουση δεν δύναται να οδηγήσει με βεβαιότητα το Δικαστήριο στην κρίση ότι ο ενάγων οδηγούσε με ταχύτητα ανώτερη των 50 χιλιομέτρων την ώρα.

Η κρίση αυτή του Δικαστηρίου ενισχύεται και από το γεγονός ότι η σύγκρουση δεν ήταν ιδιαίτερα σφοδρή και αυτό αποδεικνύεται από την μικρής εκτάσεως ζημιά που υπέστη το αυτοκίνητο στην εμπρόσθια αριστερή γωνία του (βλ. προσκομιζόμενες φωτογραφίες). Αντιθέτως, η κατάθεση του μάρτυρος πραγματογνώμονος της εναγομένης ασφαλιστικής εταιρίας ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου Ν.

Κ., ότι ο ενάγων οδηγούσε με ταχύτητα 118 χιλιομέτρων την ώρα δεν κρίνεται πειστική διότι αποτελεί μία αναιτιολόγητη κρίση του εν λόγω μάρτυρος, που έλαβε σχετική προς τούτο εντολή από την δευτέρα εναγομένη ασφαλιστική εταιρία δέκα πέντε ημέρες πριν την ένορκη κατάθεσή του στο πρωτοβάθμιο Δικαστήριο να μελετήσει την δικογραφία.

Σύμφωνα με τα ανωτέρω αποδειχθέντα πραγματικά περιστατικά το Δικαστήριο κρίνει ότι αποκλειστικά υπαίτιος της πρόκλησης του ατυχήματος είναι ο προαναφερθείς πρώτος εναγόμενος Κ. Κ., ο οποίος δεν οδηγούσε ως ο μέσος συνετός οδηγός υπό παρόμοιες συνθήκες και παρέβη τις διατάξεις των άρθρων 12 § 1 και 23 § 2 του Ν. 2696/1999 (ΚΟΚ).

Αντιθέτως, από κανένα αποδεικτικό μέσον δεν αποδείχθηκε ότι στην πρόκληση του ατυχήματος συνετέλεσε και αμελής συμπεριφορά του ενάγοντος. Αμέσως μετά το ατύχημα ο ενάγων διεκομίσθη με ασθενοφόρο στο Γενικό Νοσοκομείο … όπου διαπιστώθηκε ότι είχε υποστεί: 1. Ανοικτό συντριπτικό υπερκονδύλιο κάταγμα δεξιού μηριαίου, 2.

Ασταθή κάκωση πυελικού δακτύλου με ρήξη δεξιού ιερολαγονίου αρθρώσεως και κάταγμα ηβοϊσχιακών κλάδων αριστερά, 3. Εκτεταμένα τραύματα αριστερού κάτω άκρου με ρήξη επιγονατίδιου τένοντα, πρόσθιου κνημιαίου και μακρού εκτείνοντα το μεγάλο δάκτυλο. Λόγω άλγους δεξιού υποχονδρίου, υπεβλήθη σε αξονική τομογραφία κοιλίας και διεπιστώθη μικρή ρήξη - θλάση ήπατος.

Προς αντιμετώπιση των ανωτέρω τραυμάτων υπεβλήθη σε θεραπεία και συγκεκριμένα: Το κάταγμα κνήμης αντιμετωπίστηκε χειρουργικά στις 16-8-2011 με χειρουργική επέμβαση εξωτερικής οστεοσύνθεσης με αντλία μετεγχειρητικής αναλγησίας με οπιοειδή. Το κάταγμα της λεκάνης αντιμετωπίστηκε χειρουργικά στις 18-8- 2011 με επέμβαση τοποθέτησης πλαισίων εξωτερικής οστεοσύνθεσης με αντλία μετεγχειρητικής αναλγησίας με οπιοειδή.

Στις 23-8-2011 υπεβλήθη σε χειρουργική επέμβαση ήλωσης κάτω άκρου με αντλία μετεγχειρητικής αναλγησίας περιέχουσα και οπιοειδή. Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του παρουσιάστηκε φλεγμονή του ανοικτού υπερκονδύλιου κατάγματος και αντιμετωπίστηκε επιτυχώς με πέντε χειρουργικούς καθαρισμούς (που έλαβαν χώρα στις 23, 25, 29 και 31-8-2011) και τοποθέτηση ειδικού σπόγγου με συνεχή αναρρόφηση.

Στις 5-9-2011 έγινε αναθεώρηση της εξωτερικής οστεοσύνθεσης στο υπερκονδύλιο κάταγμα δεξιού μηριαίου σε ΙLIZAROV. Στο ανωτέρω νοσοκομείο παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι και 13-9-2011, οπότε και μετά από προσπάθεια των συγγενών του, διεκομίσθη για περαιτέρω αντιμετώπιση και νοσηλεία στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο … "...", προκειμένου να είναι κοντά στον τόπο κατοικίας του και να είναι δυνατή η συνδρομή και η συμπαράσταση από τους οικείους του.

Έτσι, στις 13-9-2011 διεκομίσθη στο ΓΝΑ "..." για περαιτέρω νοσηλεία και αντιμετώπιση. Κατά την διακομιδή στο ανωτέρω νοσοκομείο η κλινική του κατάσταση είχε ως εξής: 1. Υπερκονδύλιο κάταγμα δεξιού μηριαίου, το οποίο είχε αντιμετωπιστεί χειρουργικά με εξωτερική οστεοσύνθεση illizarov. 2. Κάταγμα λεκάνης με διάσταση ηβικής σύμφυσης αντιμετωπισθέν με εξωτερική οστεοσύνθεση πυέλου. 3.

Ρήξη επιγονατιδικού αριστερά και ρήξη μακρού εκτείνοντος άκρου ποδός αριστερά, αποκαταστημένα χειρουργικά με συρραφή και εξωτερική οστεοσύνθεση. 4. Βαθύ θλαστικό τραύμα δεξιού μηρού αντιμετωπισθέν χειρουργικά με καθαρισμό και συρραφή, υπό αντιβιοτική αγωγή λόγω επιμολύνσεως από πολύ ανθεκτικά μικροβιακά στελέχη (acinetobacter baumarinii/haemoliticus και klebsiella pneumoniae).

Στην ανωτέρω κλινική υποβλήθηκε σε συνεχείς καθαρισμούς των τραυμάτων με συχνή παρακολούθηση και σε συνεννόηση με το τμήμα λοιμώξεων οπότε και τελικώς αποφασίστηκε η διακοπή της αντιβιοτικής αγωγής που ελάμβανε από το νοσοκομείο της … και ετέθη σε αγωγή με ενδοφλέβια tigacil και colistin. Αφαιρέθηκαν οι εξωτερικές οστεοσυνθέσεις της λεκάνης και του αριστερού άκρου ποδός και ξεκίνησε συνεδρίες φυσιοθεραπείας.

Κατά την διάρκεια της νοσηλείας του στο ανωτέρω νοσοκομείο παρουσίασε δυσγευσία, η οποία μετά από ωτορυνολαρυγγολογική και παθολογική εκτίμηση αποδόθηκε στην παρατεταμένη αντιβιοτική αγωγή και νεφρική δυσλειτουργία, η οποία αποδόθηκε στην ίδια αιτία και η οποία αντιμετωπίστηκε σε συνεργασία με την νεφρολογική κλινική κατόπιν ενδελεχούς απεικονιστικού ελέγχου των νεφρών και της λειτουργίας αυτών.

Έγινε διακοπή της αντιβιοτικής αγωγής και εντατική ενυδάτωση με αποτέλεσμα την πλήρη αποκατάσταση της νεφρικής λειτουργίας. Στο ανωτέρω νοσοκομείο παρέμεινε νοσηλευόμενος μέχρι και 31-10-2011, οπότε και μεταφέρθηκε σε κέντρο αποκατάστασης με την σύσταση για παρακολούθηση στα τακτικά ορθοπεδικά ιατρεία της Α' Ορθοπεδικής Κλινικής του ΓΝΑ "...".

Κατά τον χρόνο εισόδου του στο κέντρο αποθεραπείας και αποκατάστασης "Ανάπλαση", την 31-10-2011, η κατάσταση της υγείας του είχε ως εξής: Πολυτραυματίας, κάταγμα λεκάνης, κάταγμα διάφυσης μηριαίου οστού δεξιού, διατομή επιγονατιδικού τένοντα αριστερά, διατομή εκτεινόντων και περονιαίου νεύρου αριστερά, εξωτερική οστεοσύνθεση δεξιού μηριαίου οστού, αδυναμία βάδισης και αυτοεξυπηρέτησης.

Κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του υπεβλήθη σε εντατική θεραπεία λειτουργικής αποκατάστασης που περιελάμβανε ασκήσεις διατήρησης εύρους κίνησης και ενδυνάμωσης άνω και κάτω άκρου εργοθεραπεία με στόχο την αυτοεξυπηρέτηση, επανεκπαίδευση ισορροπίας στάσης βάδισης με τη βοήθεια τετράποδης βακτηρίας στήριξης τύπου "Π" και φόρτιση σύμφωνα με οδηγίες θεράποντος ορθοπεδικού καθώς και ψυχολογική υποστήριξη.

Στο ανωτέρω κέντρο νοσηλεύθηκε έως 20-11-2011, οπότε και μεταφέρθηκε εκτάκτως στο Νοσοκομείο "..." Ιατρικό για ορθοπεδική εκτίμηση και αντιμετώπιση λόγω εκροής του τραύματος της εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Του έγινε ευρύς χειρουργικός καθαρισμός και αφαίρεση υλικού εσωτερικής οστεοσύνθεσης. Στις 28-11-2011 ο ενάγων μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο Ιατρικό … στην κλινική πλαστικής χειρουργικής του ΓΝΑ "…" διεπιστώθη ότι έφερε ανοικτό επιμολυνθέν τραύμα έσω επιφανείας δεξιού μηρού με συμμετοχή υποκειμένου μηριαίου οστού.

Υπεβλήθη εκ νέου σε ορθοπεδική αποκατάσταση της βλάβης του οστού από την Πανεπιστημιακή Ορθοπεδική Κλινική καθώς και σε εκτεταμένο χειρουργικό καθαρισμό τραύματος μηρού και συρραφή αυτών. Από το ανωτέρω νοσοκομείο εξήλθε στις 16-1-2012 και μεταφέρθηκε προς ανάρρωση στην οικία του, εξεταζόμενος τακτικά στα εξωτερικά ιατρεία της πλαστικής και ορθοπεδικής κλινικής του νοσοκομείου.

Σύμφωνα με τους θεράποντες ιατρούς της Πανεπιστημιακής Ορθοπεδικής Κλινικής του ΓΝΑ "…", τόσον κατά την νοσηλεία του στην ανωτέρω κλινική (28-11-2011 έως 16-1-2012) όσον και κατά την επανεξέτασή του την 20-2-2012, διεπιστώθηκαν τα κάτωθι: "Ο ασθενής νοσηλεύτηκε αρχικά αλλαχού και κατόπιν έγινε μεταφορά στο Νοσοκομείο μας λόγω της επίμονης βαρείας σηπτικής επιπλοκής του κατάγματος του δεξιού μηριαίου.

Έγινε διακομιδή στην πλαστική χειρουργική κλινική του Νοσοκομείου ΚΑΤ για κάλυψη του ελλείμματος μαλακών μορίων και προσπάθεια εκρίζωσης της σηπτικής επιπλοκής. Οι συνάδελφοι ζήτησαν την συνδρομή του υπογράφοντος (την υπ' αριθμ. πρωτοκ. …0/20-2-2012 ιατρική γνωμάτευση), Δρ. Β. Π., επιμελητή της Γ' ορθοπεδικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, διότι τεκμηριώθηκε ότι η λοίμωξη επέπλεξε και το οστούν, γεγονός που συντηρούσε βαρύτατη σηπτική παραγωγική λοίμωξη.

Έγινε στο χειρουργείο αφαίρεση όλου του τμήματος τού μηριαίου (12 εκατοστών) που ήταν νεκρωτικό, ανάγγειο και σηπτικό και έγινε διατατική οστεογένεση ενώ οι συνάδελφοι της πλαστικής κλινικής έκλεισαν με κρημνό ένα μεγάλο έλλειμμα στην έσω επιφάνεια του μηρού. Η πορεία μέχρις ώρας εξελίσσεται εντυπωσιακά καλά και είναι από το χειρουργείο και ύστερα κλινικά και εργαστηριακά χωρίς εικόνα λοίμωξης, ενώ η οστεομεταφορά εξελίσσεται.

Εκρίθη απαραίτητο να υποβληθεί σε θεραπείες με υπερβαρικό οξυγόνο, γεγονός που είναι υποβοηθητικό για την βελτίωση της τοπικής βιολογίας μιας ανατομικής περιοχής ιδιαίτερα επιβαρυμένης. Προγραμματίζεται για αλλαγή της συσκευής εξωτερικής οστεοσύνθεσης που φέρει, διότι τελείωσε η σημερινή το ωφέλιμο μήκος της".

Επανεξετασθείς στις 22-5-2012 υπό των θεραπόντων ιατρών της Γ' ορθοπεδικής κλινικής του ΓΝΑ "…" διεπιστώθηκαν περαιτέρω τα εξής: "Δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί ο χρόνος που θα απαλλαγεί από το σύστημα εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Κατόπιν αυτού θα απομένει προς αντιμετώπιση η χειρουργική σταθεροποίηση του γόνατος που επιπροσθέτως παρουσιάζει έλλειμμα κάμψης περί τις 30°.

Το τελευταίο (δηλ. η χειρουργική αποκατάσταση του γόνατος) είναι αντικείμενο διαφιλονικίας στην βιβλιογραφία διότι η οστεομυελίτιδα αφορούσε και το περιφερειακό μηριαίο και γειτνίαζε στην άρθρωση γόνατος. Οι συνδεσμοπλαστικές είναι λοιπόν δυνατό να αναζωπυρώσουν την σηπτική επιπλοκή και να προκληθεί σηπτική αρθρίτιδα με καταστροφικές συνέπειες.

Η λήψη απόφασης ως εκ τούτου θα γίνει πολύ αργότερα. Όλα τα ανωτέρω αφήνουν πολλά ερωτηματικά για το βαθμό της αποκατάστασης του ασθενούς. Εάν δεν προχωρήσουμε σε χειρουργική σταθεροποίηση του γόνατος (λόγω του φόβου αναζωπύρωσης της φλεγμονής) τότε η χρήση κηδεμόνα θα είναι διά βίου και θα βαδίζει διά βίου με βακτηρίες μόνο όπως σήμερα".

Στις 31-5-2012 εισήχθη στο ΓΝΑ … προκειμένου να υποβληθεί σε χειρουργική κλειστή κινητοποίηση της δύσκαμπτης πλέον άρθρωσης του δεξιού γόνατος. Επειδή κατά το χειρουργείο διαπιστώθηκε και ήπια σηπτική επιπλοκή από χρυσίζοντα σταφυλόκοκκο κατά το σημείο εισόδου των βελονών, παρέμεινε σε αυτό νοσηλευόμενος προκειμένου να υποβληθεί σε ειδική αντιβιοτική αγωγή και εξήλθε αυτού στις 3-6-2012 με συστάσεις για λήψη περαιτέρω φαρμακευτικής αγωγής υποδορίως για διάστημα 10 ημερών, χρήση αντιθρομβωτικών καλτσών ριζομηρίου και κινητοποίηση με περιπατήρα.

Στις 6-6-2012 επανεισήχθη εκτάκτως στο ανωτέρω νοσοκομείο και νοσηλεύτηκε για χρονικό διάστημα 5 ημερών, λόγω εξανθημάτων που παρουσίασε, τα οποία όμως δεν αποδόθηκαν σε συγκεκριμένο εκλυτικό αίτιο. Επανεξετασθείς στις 28-6-2012 υπό του θεράποντος ιατρού του ΓΝΑ "…" Δρ. Π. Β. διεπιστώθηκε ότι η διαδικασία της οστεομεταφοράς κατά την οποία αφαιρέθηκε τμήμα δώδεκα (12) εκατοστών, του μηριαίου οστού που ήταν σηπτικό - έχει ολοκληρωθεί και αναμένεται η πώρωση του σημείου προσάραξης και η οριστική οστεοποίηση του νεοοστού από την εστία επιμήκυνσης.

Επί πλέον, μετά την υποβολή του στην κλειστή χειρουργική κινητοποίηση της δύσκαμπτης άρθρωσης του δεξιού γόνατος, το εύρος κίνησης αυτού είναι από πλήρη έκταση ως και 40° κάμψη, ενώ δεν είναι δυνατόν να υπολογιστεί σε πόσο διάστημα θα αφαιρεθεί η εξωτερική οστεοσύνθεση. Στις 21-9-2012 υπεβλήθη υπό του θεράποντος ιατρού Δρ.

Π. σε μικρή συμπίεση στην εστία προσάραξης, η οποία κλινικώς συμπεριφερόταν ως πωρωμένη. Επίσης, διεπιστώθη ότι το εύρος κίνησης της άρθρωσης του δεξιού γόνατος είναι από πλήρη έκταση έως και 40° κάμψη, ενώ παράλληλα εξακολουθεί να υποβάλλεται μηνιαίως σε ακτινογραφικό έλεγχο προκειμένου να διαπιστωθεί η ωρίμανση του νεοοστού.

Στις 16-1-2014 ο ενάγων εξετάσθηκε στη Γ' Ορθοπεδική Κλινική του Γενικού Νοσοκομείου Αθήνας και διαπιστώθηκε ότι έχει ολοκληρωθεί η διαδικασία οστεομεταφοράς και έχει γίνει αφαίρεση της εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Το εύρος κίνησης είναι από πλήρη έκταση ως και 35° κάμψη έχοντας χάσει λίγο κάμψη από την τελευταία φορά που εκτιμήθηκε κλινικά.

Η δυσκαμψία του γόνατος δεν μπορεί να λυθεί λόγω ακριβώς του πολύ μεγάλου κινδύνου επανακατάγματος. Συνδεσμική αποκατάσταση δεν συζητείται διά βίου όπως και ολική ορθοπλαστική, που αποτελεί πλήρη αντένδειξη σε δυνητικό σηπτικό περιβάλλον, όπως θεωρείται το κάτω πέρας του ΔΕ μηριαίου. Διά βίου δεν θα μπορεί να εργάζεται σε συνθήκες παρατεταμένης ορθοστασίας και βάδισης και άρσης βαρών (βλ.

την από 16-1-2014 ιατρική γνωμάτευση του Νοσοκομείου). Στις 6-11-2014 ο ενάγων εξετάσθηκε από την αρμόδια Επιτροπή ΙΚΑ - ΕΤΑΜ/ΚΕΠΑ Νομαρχιακή Μονάδα Υγείας Πειραιά, η οποία αποφάνθηκε ότι ο ενάγων λόγω του τραυματισμού του κατά το ατύχημα της 16-8-2011 παρουσίαζε αναπηρία σε ποσοστό 67% κατά ιατρική πρόβλεψη από 11-2-2014 έως 28-2-2016.

Όλα όσα αμέσως προηγουμένως αναφέρθηκαν και επί λέξει έγιναν δεκτά από το Δικαστήριο αυτό με την ως άνω υπ' αριθμ. 1797/2015 απόφασή του, συνιστούν οριστικές διατάξεις της εν λόγω αποφάσεως και ως εκ τούτου, δεν είναι δυνατόν να ανακληθούν με την παρούσα (μεταγενέστερη) απόφαση αυτού του Δικαστηρίου και συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί το σχετικό προς τούτο υποβληθέν αίτημα το οποίο συμπεριελήφθη στην από 28-12-2015 (αριθμός καταθέσεως: 4324/28-12-2015) κλήση της προαναφερθείσης εκκαλούσης ασφαλιστικής εταιρίας.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να αναφερθεί ότι στην ως άνω συνταχθείσα από την 6-11-2015 ιατρική πραγματογνωμοσύνη, η οποία όπως ήδη αναφέρθηκε, συντάχθηκε από τον ορθοπαιδικό χειρούργο ιατρό Κ. Θ., αφού προηγουμένως αυτός είχε εξετάσει τον ενάγοντα με την παρουσία μάλιστα και του ορισθέντος εκ μέρους του τελευταίου ως τεχνικού συμβούλου, επίσης ορθοπεδικού χειρούργου ιατρού Σ.

Λ., καταχωρήθηκαν -μεταξύ των άλλων- επί λέξει και τα εξής: "...ΚΛΙΝΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ. Επισκόπηση. Δύσμορφες ουλές σκελών άμφω. Εξέταση πασχουσών περιοχών. 1. Επώδυνες κινήσεις δεξιού ισχίου με περιορισμό κάμψης και έσω στροφής του. 2. Ελαττωμένη μυϊκή ισχύς δεξιού τετρακέφαλου και οπισθίων μηριαίων στο πάσχον σκέλος. 3.

Σοβαρή δυσκαμψία του δεξιού γόνατος. 4. Ατροφία μηρού δεξιού σκέλους 5. Διαταραχές στάσεως και βαδίσεως - χωλότης βάδιση μόνο με βακτηρίες μασχάλης. ΕΙΔΟΣ - ΒΑΡΥΤΗΣ ΚΑΙ ΕΚΤΑΣΗ ΚΑΚΩΣΕΩΝ. Ο ασθενής Δ. υπέστη βαρεία από ιατροδικαστικής απόψεως ταξινομήσεως σωματική βλάβη... παρότι σήμερα ο ασθενής Δ. δεν έχει ενεργό οστική λοίμωξη, δεν δύναται να αποκλεισθεί νέα υποτροπή αυτής μελλοντικά λόγω της χρόνιας μετατραυματικής οστεομυελίτιδός του και των συχνών υποτροπών που υπέστη ο ασθενής συνεπεία του επιδίκου τροχαίου ατυχήματος...

Αναπηρία - ποσοστό αυτής: Γνωστοποίηση πιστοποίησης αναπηρίας 06-11/2014 ΙΚΑ

Αριθμός επιτροπής ….5/2014/12412. Ποσοστό 67% έως 28-2-2016.... Σαφώς και υπάρχει σήμερα δυσμενής επίδραση και θα υπάρχει ισοβίως λόγω και των παρακάτω: α. Διαπιστωθείσα σήμερα οστεοαρθίτης, β) Δύσμορφες μετατραυματικές μετεγχειρητικές ουλές μόνιμες και ισόβιες. Ακόμη και μετά αισθητική επέμβασή τους (αποσκοπεί στη βελτίωσή της μόνο και όχι πλήρη ίαση ή εξάλειψή τους...

Αποδείχθηκε περαιτέρω ότι ο ενάγων πριν από τον παραπάνω τραυματισμό του ήταν άνεργος, όπως κατέθεσε η προαναφερθείσα αδελφή του εξεταζόμενη ενόρκως ενώπιον του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου, ασχολείτο ερασιτεχνικώς με το ποδόσφαιρο και ως εκ τούτου η δραστηριότητά του αυτή δεν του απέφερε εισοδήματα, ενώ δεν αποδείχθηκε ο ισχυρισμός του (του ενάγοντος) ότι εργαζόταν ως μοντέλο, καθώς το προσκομισθέν εκ μέρους του από 13.12.2010 ιδιωτικό συμφωνητικό, το οποίο καταρτίσθηκε μεταξύ αυτού και της εταιρείας με την επωνυμία "...", δεν είναι δυνατόν να οδηγήσει από μόνο του σε βέβαιο συμπέρασμα ότι αυτός εργαζόταν πράγματι ως μοντέλο χωρίς την ταυτόχρονη προσκομιδή εκ μέρους του στοιχείων σχετικά με την δραστηριότητά του στον τομέα αυτόν (φωτογραφήσεις κ.λπ.) και μάλιστα έναντι αμοιβής.

Ούτε ακόμη επιβεβαιώθηκε ο ισχυρισμός του ενάγοντος ότι δηλαδή αυτός επρόκειτο να εργασθεί ως υπάλληλος σε πρατήριο υγρών καυσίμων και ότι απώλεσε ευνοϊκή ευκαιρία για απασχόληση λόγω της προσωρινής αναπηρίας του και της εντεύθεν ανικανότητός του προς εργασία. Εν όψει των αμέσως προηγουμένων αναφερθέντων, αλλά και από την ως άνω περιγραφείσα κατάσταση της υγείας του ενάγοντος και ειδικότερα, του ότι αυτός δεν κατέστη ισοβίως ανάπηρος, ούτε οι σωματικές βλάβες που αυτός υπέστη κατά το παραπάνω ατύχημα, επιδρούν δυσμενώς στο μέλλον του δεν συντρέχουν στην κρινόμενη υπόθεση, οι προϋποθέσεις εφαρμογής του άρθρου 931 ΑΚ και συνεπώς δεν πρέπει να επιδικασθεί σ' αυτόν, η από το παραπάνω άρθρο προβλεπόμενη χρηματική παροχή...".

Επί της αιτήσεως αναιρέσεως της ασφαλιστικής εταιρείας "...".

Στην προκειμένη περίπτωση το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης, διέλαβε στην προσβαλλόμενη απόφασή του επαρκείς, σαφείς και χωρίς αντιφάσεις αιτιολογίες σχετικά με τις συνθήκες του ενδίκου ατυχήματος και ειδικότερα αναφορικά με την υπαίτια συμπεριφορά του οδηγού του ασφαλισμένου από την αναιρεσείουσα ζημιογόνου αυτοκινήτου (Κ.

Κ.) και την ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ αυτής και της πρόκλησης του ατυχήματος καθώς και την έλλειψη υπαιτιότητας στο πρόσωπο του ενάγοντος. Το Εφετείο στην προσβαλλόμενη απόφαση περιλαμβάνει λεπτομερείς αναφορές στους λόγους που καταφάσκουν την υπαιτιότητα του οδηγού Κ. Κ., κατά την οδήγηση του αυτοκινήτου του, διαλαμβάνοντας με σαφήνεια και πληρότητα τα συγκροτούντα την έννοια της αμέλειας περιστατικά, που επέδειξε ο ως άνω οδηγός, στην πρόκληση του ενδίκου τροχαίου ατυχήματος σε συνδυασμό με τις παραβάσεις διατάξεων του ΚΟΚ, οι οποίες βρίσκονται σε αιτιώδη συνάφεια με το επελθόν αποτέλεσμα (άρθρο 12 παρ. 1 και 23 παρ. 2 του ΚΟΚ).

Ειδικότερα διαλαμβάνεται σ' αυτή ότι ο ανωτέρω οδηγός (Κ. Κ.) δεν οδηγούσε με σύνεση και με διαρκώς τεταμένη την προσοχή του και προκειμένου να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά δεν πλησίασε προοδευτικά προς τον άξονα του οδοστρώματος, ούτε ήλεγξε εάν στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας της οδού εκινούντο άλλα οχήματα, αλλά αντίθετα συνέχισε την πορεία του και εισήλθε διαγώνια στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Επιπροσθέτως δέχεται το Εφετείο ότι ο ανωτέρω οδηγός δεν τήρησε την απορρέουσα από το νόμο υποχρέωσή του να κάνει χρήση του αριστερού δείκτη αλλαγής κατεύθυνσης του αυτοκινήτου, καθιστώντας έγκαιρα γνωστή την πρόθεσή του να αλλάξει κατεύθυνση προς τα αριστερά. Εξάλλου γενεσιουργός λόγος του ατυχήματος ήταν αυτή καθεαυτή η ανέλεγκτη και αιφνίδια είσοδος στο αντίθετο -σε σχέση με την πορεία του ζημιογόνου αυτοκινήτου- ρεύμα πορείας και ο τρόπος εισόδου, ενώ αναφέρεται η απόσταση που απείχε η μοτοσικλέτα από το αυτοκίνητο κατά το χρόνο εισόδου του τελευταίου στο ρεύμα κυκλοφορίας της μοτοσικλέτας, προσδιορίζεται δε επαρκώς το σημείο της οδού όπου τα οχήματα συγκρούστηκαν, ήτοι στο μέσον του ρεύματος κυκλοφορίας της δίκυκλης μοτοσικλέτας.

Πρέπει να σημειωθεί ότι το Μονομελές Εφετείο ως απόδειξη της αμελούς συμπεριφοράς του οδηγού του ζημιογόνου αυτοκινήτου Κ. Κ. αναφέρει ότι αυτός κατά τον χρόνο του ατυχήματος οδηγούσε χωρίς να έχει τα τυπικά προσόντα, καθόσον η άδεια οδήγησης είχε λήξει στις 27.5.1995, ήτοι δηλαδή 16 χρόνια προ του επίδικου ατυχήματος, χωρίς να φροντίσει να την ανανεώσει επειδή αντιμετώπιζε προβλήματα υγείας καθώς και ότι την ώρα του ατυχήματος απεδείχθη ότι επέστρεφε από το νοσοκομείο όπου είχε υποβληθεί σε χημειοθεραπεία.

Περαιτέρω, διαλαμβάνονται στην απόφαση οι λόγοι για τους οποίους δεν αποδίδεται υπαιτιότητα στον ενάγοντα, αφού το Μονομελές Εφετείο δέχεται ότι αυτός εκινείτο συννόμως, δηλαδή εκινείτο στο ρεύμα κυκλοφορίας του με ταχύτητα που δεν υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο στην περιοχή όριο ταχύτητας των 50 χλμ/ώρα, ότι η μη διενέργεια αποφευκτικού ελιγμού από αυτόν δεν μπορεί να αποδοθεί σε συνυπαιτιότητά του, δοθέντος ότι η αιφνίδια είσοδος του αυτοκινήτου στο ρεύμα πορείας του, του απέκλεισε κάθε δυνατότητα έγκαιρης αντίδρασης, διότι έλαβε χώρα, όταν η μοτοσικλέτα απείχε απόσταση 15 μέτρων από το αυτοκίνητο τη στιγμή που το τελευταίο εισήλθε στο δικό του ρεύμα πορείας, δηλαδή η απόσταση των δύο οχημάτων ήταν μικρή, η δε σύγκρουση συνέβη αποκλειστικά εξαιτίας της αιφνίδιας και ανέλεγκτης εισόδου του ασφαλισμένου αυτοκινήτου της αναιρεσείουσας στο αντίθετο για την κατεύθυνσή του ρεύμα κυκλοφορίας.

Οι επικαλούμενες από την αναιρεσείουσα ελλείψεις, αντιφάσεις και ασάφειες, αναφέρονται στην εκτίμηση των πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων από το Εφετείο, καθώς και στην επάρκεια των εγχειρημάτων με βάση τα οποία αυτό στήριξε το σαφές αποδεικτικό του πόρισμα, υπό την επίκληση δε της προβαλλόμενης πλημμέλειας της παραβάσεως εκ πλαγίου των άνω ουσιαστικών διατάξεων πλήττεται η αναιρετικά ανέλεγκτη εκτίμηση των αποδείξεων αναφορικά με το σαφώς εκτιθέμενο πόρισμα και, συνεπώς, απαραδέκτως προβάλλονται. Ειδικότερα: Σχετικά με την πρώτη αιτίαση της αναιρεσειούσας ασφαλιστικής εταιρείας ότι, υπάρχει εσωτερική αντίφαση από την παραδοχή περί συγκρουσθέντων τμημάτων των δύο οχημάτων και από την παραδοχή περί κάθετης θέσης του ΙΧΕ οχήματος, αυτή, πέραν του ότι δεν συνιστά τέτοια, αλλά απλό επιχείρημα της αναιρεσείουσας, ερείδεται επί εσφαλμένης προϋποθέσεως ότι η αναιρεριβαλλόμενη απόφαση διαλαμβάνει στο σκεπτικό της ότι το όχημα εισήλθε σε θέση κάθετη στο ρεύμα πορείας της μοτοσικλέτας. Πλην όμως από την επισκόπηση της απόφασης προκύπτει ότι το Δικαστήριο δέχθηκε ότι το αυτοκίνητο εισήλθε διαγώνια στο αντίθετο ρεύμα κυκλοφορίας.

Σχετικά με την δεύτερη και τρίτη επικαλούμενη αιτίαση της αυτής ως άνω αναιρεσείουσας περί ενδοιαστικής και αντιφατικής αιτιολογίας, διότι αφενός -κατά την εκδοχή της αναιρεσείουσας- δεν προσδιορίζεται από το Δικαστήριο η ταχύτητα της δίκυκλης μοτοσικλέτας, αφετέρου η παραδοχή περί μετακίνησης του IX οχήματος προς τα πίσω και η παραδοχή ότι η μοτοσικλέτα δεν εκινείτο με ταχύτητα άνω των 50 χλμ/ώρα είναι αντιφατικές μεταξύ τους και αντιβαίνουν στα διδάγματα της κοινής πείρας και Φυσικής επιστήμης, είναι απορριπτέες ως αβάσιμες.

Το Μονομελές Εφετείο προσδιόρισε επαρκώς ότι ο αναιρεσείων εκινείτο συννόμως στο ρεύμα κυκλοφορίας του, άρα και με ταχύτητα που δεν υπερέβαινε το ανώτατο επιτρεπόμενο όριο των 50 χλμ/ώρα και δεν δημιουργείται καμία αμφιβολία λόγω της παραδοχής ότι "η πορεία της δίκυκλης μοτοσικλέτας μετά τη σύγκρουση δεν μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο με βεβαιότητα στην κρίση ότι ο ενάγων οδηγούσε με ταχύτητα ανώτερη των 50χλμ/ώρα", τουναντίον προσδιορίζει και δέχεται ότι ο ενάγων δεν υπερέβη το όριο των 50χλμ/ωρα.

Οι περαιτέρω αιτιάσεις της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, περί αντιφατικότητος της αιτιολογίας, λόγω της παραδοχής περί μετακίνησης του αυτοκινήτου προς τα πίσω και της άλλης παραδοχής ότι η μοτοσικλέτα δεν εκινείτο με ταχύτητα ανώτερη των 50 χλμ/ώρα δεν συνιστούν αντιφατικές αιτιολογίες, αναφέρονται στην εκτίμηση πραγματικών περιστατικών, την αιτιολόγηση, τον συσχετισμό και την ανάλυση των αποδείξεων από το Εφετείο που δεν υπόκεινται σε αναιρετικό έλεγχο.

Αναφορικά με την τέταρτη αιτίαση, αυτή δεν συνιστά αντιφατική αιτιολογία αλλά αναφέρεται και πάλι στην διαφορετική εκτίμηση πραγματικών περιστατικών από την αναιρεσείουσα και σε διαφορετικές συμπερασματικές διαπιστώσεις αυτής ως προς το ποια ήταν η ταχύτητα της μοτοσικλέτας και ως προς το αν προκύπτει μεγαλύτερη ταχύτητα αυτής εκ του συρσίματος αυτής για 43 μέτρα, διά των οποίων πλήττεται η ουσιαστική επί της υποθέσεως κρίση του Δικαστηρίου της ουσίας, που δεν υπόκειται σε αναιρετικό έλεγχο.

Σχετικά με την πέμπτη αιτίαση το Εφετείο αιτιολογεί επαρκώς το λόγο για τον οποίο ήταν αδύνατη από πλευράς του αναιρεσείοντος η διενέργεια αποφευκτικού ελιγμού λόγω του αιφνιδίου και ανέλεγκτου της εισόδου του αυτοκινήτου στο ρεύμα πορείας του οδηγού της μοτοσικλέτας καθώς και της μικρής απόστασης που απείχε η μοτοσικλέτα τη στιγμή που το αυτοκίνητο εισήλθε στο ρεύμα κυκλοφορίας της τελευταίας.

Συνεπώς, ο πρώτος λόγος της αναίρεσης της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας, με τον οποίο προσάπτονται πλημμέλειες από τους αριθμούς 1 και 19 του άρθρου 559 του Κ.Πολ.Δ. με τις επιμέρους αιτιάσεις του λόγου αυτού, είναι απορριπτέος ως αβάσιμος.

Με τον δεύτερο λόγο της αναίρεσης, η αναιρεσείουσα προβάλλει ότι το Μονομελές Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 αριθμ. 11 περ. γ', συνιστάμενη στο ότι δεν έλαβε υπόψη του την μαρτυρική κατάθεση του μάρτυρα πραγματογνώμονα Ν. Κ.. Όπως όμως προκύπτει από την προσβαλλόμενη απόφαση το Εφετείο βεβαιώνει ότι για να καταλήξει στο αποδεικτικό της πόρισμα έλαβε υπόψη "τις ένορκες καταθέσεις των μαρτύρων που εξετάσθηκαν στο ακροατήριο του Πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου και περιλαμβάνονται στα ταυτάριθμα με την εκκαλούμενη απόφαση πρακτικά συνεδριάσεως του". Από την ρητή αυτή διαβεβαίωση της προσβαλλόμενης αποφάσεως σε συνδυασμό με το όλο περιεχόμενό της, δεν προκύπτει καμία αμφιβολία ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη του και εκτίμησε κατά την εκτίμηση των αποδείξεων για να καταλήξει στο αποδεικτικό του πόρισμα και την μαρτυρική κατάθεση του μάρτυρα πραγματογνώμονα, Ν. Κ. στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο, στην οποία μάλιστα στη σελίδα 14 της αναιρεσιβαλλόμενης γίνεται ειδική αναφορά.

Συνεπώς, πρέπει να απορριφθεί και ο δεύτερος λόγος της αναίρεσης της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία ..." και η αναίρεση αυτής στο σύνολό της.

Επί της αίτησης αναίρεσης του ενάγοντος Μ. Δ.. Ο αναιρεσείων αναφορικά με την εκ του άρθρου 931 ΑΚ αγωγική του αξίωση, την οποία απέρριψε το Εφετείο ως αβάσιμη, προσάπτει στην προσβαλλόμενη απόφαση του Εφετείου πλημμέλειες εκ των αριθμών 1 και 19 του άρθρου 559 Κ.Πολ.Δ. (παράβαση της διατάξεως του άρθρ. 931 ΑΚ και έλλειψη νόμιμης βάσης λόγω υπάρξεως ανεπαρκών και αντιφατικών αιτιολογιών σε ουσιώδες ζήτημα, αντίστοιχα).

Όπως προκύπτει από τις παραδοχές της προσβαλλόμενης απόφασης, το Εφετείο, καίτοι δέχθηκε ως αποδειχθέντα όλα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία αποτελούν τις προϋποθέσεις εφαρμογής, στη συγκεκριμένη περίπτωση, της διατάξεως του άρθρου 931 ΑΚ και τα οποία πληρούν το πραγματικό της, ήτοι τη συνδρομή τόσο της αναπηρίας, όσο και της παραμορφώσεως στο πρόσωπο του ενάγοντος, ήτοι καθώς και του μόνιμου και δυσμενούς χαρακτήρα των συνεπειών αυτών, εντούτοις εσφαλμένα δεν τα υπήγαγε στο πραγματικό της άνω διατάξεως και εσφαλμένα απείχε από την εφαρμογή της με αποτέλεσμα να υποπέσει στην πλημμέλεια από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ.

Ειδικότερα το σφάλμα της αναιρεσιβαλλόμενης συνίσταται στο ότι, ενώ δέχθηκε ότι διαπιστώθηκε κατά την εξέταση του αναιρεσείοντος, την 16.1.2014, ότι το εύρος κίνησης του δεξιού του γόνατος είναι από πλήρη έκταση έως 35ο κάμψη, έχοντας μάλιστα χάσει λίγο κάμψη από την τελευταία φορά που εκτιμήθηκε κλινικά, ότι διά βίου δεν θα μπορεί αυτός (αναιρεσείων) να εργάζεται σε συνθήκες παρατεταμένης ορθοστασίας, βάδισης και άρσης βαρών, ότι κατά την εξέτασή του από την αρμόδια επιτροπή ΙΚΑ-ΕΤΑΜ/ΚΕΠΑ παρουσίαζε αναπηρία, κατά ποσοστό 67% ως 28.2.2016 καθώς και ότι κατά την από 6.11.2015 εξέτασή του από τον διορισθέντα πραγματογνώμονα χειρουργό ορθοπεδικό, Κ.

Θ., παρουσίαζε χωλότητα βαδίζοντας με βακτηρίες μασχάλης, ατροφία μηρού δεξιού σκέλους, σοβαρή δυσκαμψία του δεξιού γόνατος καθώς και μόνιμες και ισόβιες δύσμορφες μετεγχειρητικές ουλές, περιστατικά δηλαδή που αποτελούν τους όρους του πραγματικού της ΑΚ 931, εντούτοις δέχθηκε ότι δεν συντρέχουν οι προϋποθέσεις εφαρμογής της διατάξεως αυτής, απορρίπτοντας τη σχετική αξίωσή του (α' αιτίαση του 1ου αναιρετικού λόγου).

Προσέτι με τις ίδιες ως άνω παραδοχές του, το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης ερμηνεύοντας τη διάταξη του άρθρου 931 ΑΚ, παρά το ότι όπως προαναφέρθηκε, κατά την ορθότερη ερμηνεία της που την καθιστά εφαρμόσιμη, η αξίωση εκ της 931 ΑΚ είναι αυτοτελής, ήτοι προβλέπεται στον παθόντα αναπηρία ή παραμόρφωση η επιδίκαση ενός εύλογου χρηματικού ποσού για τις δυσμενείς επιπτώσεις που αυτός έχει στην κοινωνική - οικονομική ζωή του ακριβώς λόγω της αναπηρίας ή παραμόρφωσης, χωρίς σύνδεση με συγκεκριμένη περιουσιακή ζημία, εντούτοις στην ένδικη περίπτωση συνέδεσε, όπως προκύπτει από τις παραδοχές του, την επιδίκαση της χρηματικής παροχής εκ της 931 ΑΚ με συγκεκριμένη μελλοντική περιουσιακή ζημία και ειδικότερα με την αδυναμία πορισμού από πλευράς του οικονομικών ωφελημάτων - πλεονεκτημάτων (λόγω της ανεργίας του και της αδυναμίας-πορισμού εισοδήματος ως ποδοσφαιριστή, μοντέλου και υπαλλήλου πρατηρίου καυσίμων), περιορίζοντας τις δυσμενείς συνέπειες της αποδεδειγμένης αναπηρίας του, την οποία και αποδέχεται, μόνο στο οικονομικό του μέλλον, χωρίς να επεκτείνει, ως όφειλε, την έρευνά του και στο οικογενειακό και κοινωνικό τοιούτο (β' αιτίαση του αυτού ως άνω 1ου λόγου αναίρεσης).

Έτσι κρίνοντας το Μονομελές Εφετείο υπέπεσε στην πλημμέλεια του άρθρου 559 παρ. 1α' ΚΠολΔ και ο σχετικός 1ος λόγος αναίρεσης, ως προς αμφότερες τις αιτιάσεις του είναι βάσιμος. Μετά την κατά τα άνω παραδοχή του 1ου αναιρετικού λόγου, παρέλκει η έρευνα του 2ου αναιρετικού λόγου, περί έλλειψης νομίμου βάσεως της αποφάσεως λόγω υπάρξεων αντιφατικών και ανεπαρκών αιτιολογιών (άρθρ. 559 αρ. 19 ΚΠολΔ).

Κατ' ακολουθία των ανωτέρω, πρέπει να αναιρεθεί η προσβαλλόμενη απόφαση κατά το μέρος που απορρίφθηκε η αξίωση του ενάγοντος εκ του άρθρου 931 ΑΚ και να παραπεμφθεί η υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση στο ίδιο δικαστήριο που θα συγκροτηθεί από άλλο δικαστή, πλην εκείνου, που εξέδωσε την αναιρούμενη απόφαση (άρθρο 580 παρ. 3 ΚΠολΔ), να διαταχθεί η απόδοση του παραβόλου στον καταθέσαντα και να καταδικαστεί η αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία με την επωνυμία "...", ως ηττηθείσα στη δικαστική δαπάνη του αναιρεσείοντος (άρθρα 176 και 183 ΚΠολΔ), ο οποίος κατέθεσε προτάσεις.

Τέλος, πρέπει να απορριφθεί η από 12.6. 2017 αίτηση αναίρεσης της ασφαλιστικής εταιρείας με την επωνυμία "...", να διαταχθεί η εισαγωγή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ που κατατέθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο της αναιρεσείουσας, στο Δημόσιο Ταμείο και να καταδικαστεί η αναιρεσείουσα που νικήθηκε στη δίκη στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αναιρεσιβλήτου, που κατέθεσε προτάσεις, κατά το βάσιμο περί τούτου αίτημα του τελευταίου (άρθρα 176, 183, 189 § 1), όπως ορίζεται ειδικότερα στο διατακτικό.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Συνεκδικάζει τις υπ' αυξ. αριθμ. εκθέσεως καταθέσεως 56/11.4.2017 και 105/12.6.2017 αιτήσεις για αναίρεση, των αναιρεσειόντων Μ. Δ. του Δ. και της ανώνυμης εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία "...", αντίστοιχα, κατά της υπ' αριθμ. 1058/2016 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης.

Απορρίπτει την υπ' αριθμ. εκθ. κατάθεσης …5/12-6-2017 αίτηση για αναίρεση της 1058/2016 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης της αναιρεσείουσας ασφαλιστικής εταιρείας γενικών ασφαλίσεων με την επωνυμία: "...".

Διατάσσει την εισαγωγή του παραβόλου των τετρακοσίων πενήντα (450) ευρώ στο Δημόσιο Ταμείο.

Καταδικάζει την άνω αναιρεσείουσα στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσιβλήτου, τα οποία ορίζει στο ποσό των δύο χιλιάδων τριακοσίων (2.300) ευρώ.

Δέχεται την υπ' αυξ. αριθμό εκθέσεως καταθέσεως …6/11.4.2017 αίτηση για αναίρεση της 1058/2016 τελεσίδικης απόφασης του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης του αναιρεσείοντος Μ. Δ. του Δ..

Αναιρεί την υπ' αριθμ. 1058/2016 τελεσίδικη απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης, κατά το αναφερόμενο στο αιτιολογικό της παρούσης μέρος.

Παραπέμπει την υπόθεση για περαιτέρω εκδίκαση, κατά το αναιρούμενο, ως άνω, μέρος της, στο ίδιο Εφετείο, συγκροτούμενο από άλλο δικαστή.

Διατάσσει την απόδοση του παραβόλου στον καταθέσαντα. Και

Καταδικάζει την αναιρεσίβλητη ασφαλιστική εταιρεία, στα δικαστικά έξοδα του αναιρεσείοντος, τα οποία ορίζει σε δύο χιλιάδες (2.300) ευρώ.

ΚΡΙΘΗΚΕ και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2018.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ στην Αθήνα σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 20 Σεπτεμβρίου 2018.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ

Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ