Supreme Court dismisses appeal for failure to cite factual premises in grounds of appeal under Greek Civil Procedure Code.

Απόφαση 1423 / 2009 (Γ, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1423/2009

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Δημήτριο Κανελλόπουλο, Αντιπρόεδρο, Ελισάβετ Μουγάκου-Μπρίλλη, Μίμη Γραμματικούδη, Σπυρίδωνα Μιτσιάλη, και Δημήτριο Μαζαράκη, Αρεοπαγίτες.

ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, την 1η Απριλίου 2009, με την παρουσία και της γραμματέως Φωτεινής Σαμέλη, για να δικάσει την υπόθεση μεταξύ:

Του αναιρεσείοντος:..., ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Νικόλαο Σιμόπουλο.

Των αναιρεσιβλήτων: 1. Σ1 και 2. Σ2 θυγ. Σ1, οι οποίοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Ιωάννη Καρακώστα.

Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 1-12-2000 αγωγή τoυ ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Πολυμελές Πρωτοδικείο Αθηνών. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 2213/2002 του ίδιου Δικαστηρίου και 4535/2003 μη οριστική, 4903/2006 οριστική του Εφετείου Αθηνών. Την αναίρεση των εφετειακών αποφάσεων ζητεί ο αναιρεσείων με την από 5-12-2006 αίτησή του. Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν όπως σημειώνεται πιο πάνω. Ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Μίμης Γραμματικούδης ανέγνωσε την από 18-3-2009 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της κρινόμενης αίτησης αναίρεσης. Ο πληρεξούσιος του αναιρεσείοντος ζήτησε την παραδοχή της αίτησης, ο πληρεξούσιος των αναιρεσιβλήτων την απόρριψή της, καθένας δε την καταδίκη του αντιδίκου μέρους στη δικαστική δαπάνη.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Επειδή, όπως προκύπτει από τις διατάξεις των άρθρων 118 αρ.4,566 παρ.1 και 577 παρ.3 ΚΠολΔ, για την πληρότητα του λόγου αναίρεσης με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας παραβίαση των κανόνων ουσιαστικού δικαίου(άρθρο 559 αριθ.1α ΚΠολΔ),πρέπει να αναφέρονται στο αναιρετήριο, εκτός από τις διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν, το αποδιδόμενο στο δικαστήριο νομικό σφάλμα περί την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, εφόσον δε το δικαστήριο αποφάνθηκε επί της ουσίας της υπόθεσης, με πληρότητα και σαφήνεια, και όχι αποσπασματικά και επιλεκτικά, τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε αυτό, υπό τα οποία συντελέσθηκε η προβαλλόμενη παραβίαση των κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, δοθέντος ότι η αοριστία του λόγου της αναίρεσης δε μπορεί να συμπληρωθεί με παραπομπή σε άλλο διαδικαστικό έγγραφο.

Επίσης, για να είναι ορισμένος ο λόγος αναίρεσης, με τον οποίο αποδίδεται στο δικαστήριο της ουσίας η νομική πλημμέλεια ότι η απόφασή του στερείται νόμιμης βάσης(άρθρο 559 αριθ.19ΚΠολΔ),πρέπει να αναφέρονται, πλην των άλλων, με πληρότητα, οι ουσιαστικές παραδοχές του δικαστηρίου, υπό τις οποίες συντελέσθηκε η αποδιδόμενη παράβαση και η αιτία συνεπεία της οποίας συμβαίνει τούτο, ήτοι αν δεν έχει καθόλου αιτιολογίες ή έχει αντιφατικές αιτιολογίες, οπότε πρέπει να καθορίζεται σε τι συνίσταται η αντίφαση και από ποία αντιτιθέμενα μέρη προκύπτει, ή εάν έχει ανεπαρκείς αιτιολογίες, οπότε πρέπει περαιτέρω να καθορίζεται σε τι συνίσταται η ανεπάρκειά τους, ποίο δηλαδή το στοιχείο που λείπει, το οποίο είναι αναγκαίο για την επάρκειά τους.

Στην υπόθεση που κρίνεται, με τους πρώτο, πρώτο μέρος, δεύτερο και τρίτο, πρώτο μέρος, λόγους αναίρεσης , από το άρθρ. 559 αριθ.1 περ. α ΚΠολΔ, ψέγεται το Εφετείο, ότι παραβίασε τις διατάξεις των άρθρων 281, 1825, 1826, 1827,1828, 1829, 1000, 1094επ., 785 έως 787, 974, 980, 981, 982, 1041, 1045 ΑΚ, διότι απέρριψε ως αβάσιμη την ένδικη αγωγή του αναιρεσείοντος κατά των αναιρεσιβλήτων, αναγνωριστική της συγκυριότητάς του επί του περιγραφόμενου κληρονομιαίου διαμερίσματος, με το αιτιολογικό ότι η αξίωση του ενάγοντος για διεκδίκηση του αντιστοιχούντος στη νόμιμη μοίρα της θετής μητέρας του ποσοστού συγκυριότητας 1/4 εξ αδιαιρέτου επί του επίδικου διαμερίσματος παρίσταται καταχρηστική, διότι δεν ασκήθηκε από τη δικαιοπάροχο θετή μητέρα του επί 23 έτη έως το θάνατό της (ήτοι από το έτος 1971έως το έτος 1994) και από τον ίδιο επί έξι έτη(ήτοι από το έτος 1994 έως το έτος 2000) και έτσι δημιουργήθηκε στους εναγομένους η ακλόνητη πεποίθηση ότι δε θα ασκηθεί και ότι η βούληση του απώτερου δικαιοπαρόχου των διαδίκων Σ1 ήταν να παραμείνει το ακίνητο αυτό "ΣΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ Σ1".

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι αόριστοι, διότι, μολονότι παρατίθενται στο αναιρετήριο οι διατάξεις του ουσιαστικού δικαίου που φέρονται ότι παραβιάστηκαν και εκτίθενται οι απόψεις του αναιρεσείοντος σχετικά με την έννοια αυτών, καθώς και η καταληκτική κρίση του Εφετείου, δεν αναφέρεται το νομικό σφάλμα του Εφετείου, δηλαδή, αν η παραβίαση καθεμιάς από τις ουσιαστικές αυτές διατάξεις οφείλεται σε ψευδή ερμηνεία ή εσφαλμένη εφαρμογή και σε τι συνίσταται το σφάλμα αυτό ως προς την ερμηνεία και εφαρμογή του ουσιαστικού νόμου, ούτε επίσης εκτίθενται , με πληρότητα και σαφήνεια, τα πραγματικά περιστατικά που δέχθηκε το Δικαστήριο της ουσίας, υπό τα οποία συντελέσθηκε η παραβίαση των ανωτέρω κανόνων του ουσιαστικού δικαίου, ώστε από το αναιρετήριο να προκύπτει η νομική πλημμέλεια, αλλά μεμονωμένες και κατ' επιλογήν αποσπασματικές παραδοχές αυτού εκτίθενται, όπως, οι αμέσως ανωτέρω αναφερόμενες καθώς και ότι " η Σ3 γνώριζε τις αποδοχές κληρονομίας και τις μεταβιβάσεις μεταξύ των κληρονόμων-ψιλών κυρίων, ανεψιών του κληρονομουμένου, αυτή δεν εναντιώθηκε, πράγμα που σημαίνει σιωπηρή παραίτηση από την άσκηση της ένδικης αξίωσης, αυτή δεν γνώρισε τους υπόλοιπους κληρονόμους ότι θα ασκήσει το δικαίωμά της επί της νομίμου μοίρας και συνεπώς οι τελευταίοι είχαν την πεποίθηση ότι δεν θα ασκήσει το δικαίωμα επί της νομίμου μοίρας...Μετά τον θάνατο της θετής του μητέρας (15-10-1994) επίσης ο ενάγων αδράνησε να ασκήσει την ένδικη αγωγή του επί έξι ολόκληρα χρόνια, ενώ γνώριζε το εν λόγω κληρονομικό στοιχείο δεν προέβη στην πράξη αποδοχής κληρονομίας τούτου αμέσως, η φυσική του μητέρα, αδελφή της αποβιώσασας Σ3 παρέδωσε το διαμέρισμα στον πρώτο των αναιρεσιβλήτων χωρίς καμία επιφύλαξη και ο ενάγων άσκησε την ένδικη αγωγή προσχηματικά-δίκην εκδικήσεως-διότι ο πρώτος των εναγομένων άσκησε, μαζί με τον Σ3, αγωγή εναντίον του, αξιώνοντας να τους καταβάλει 800 χρυσές λίρες ...", με συνέπεια να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος.

Με τους πρώτο, δεύτερο μέρος, και τέταρτο λόγους αναίρεσης, από το άρθρ.559 αριθ.19ΚΠολΔ,αποδίδεται στην πληττόμενη απόφαση έλλειψη νόμιμης βάσης, λόγω ανεπαρκών αιτιολογιών, ως προς τα ουσιώδη ζητήματα, της αδράνειας της θετής μητέρας και δικαιοπαρόχου του ενάγοντος και του ιδίου, επί 23 και 6 έτη, αντίστοιχα, να ενεργήσουν για την προστασία του δικαιώματός τους συγκυριότητας επί του επίδικου ακινήτου, της συμπεριφοράς αυτών από την οποία δημιουργήθηκε στους εναγομένους εύλογη πεποίθηση ότι δε θα ασκήσουν την αξίωσή τους αυτή, και των περιστατικών τα οποία θα επιφέρουν στους εν λόγω διαδίκους δυσβάστακτες συνέπειες στην περίπτωση που ο ενάγων αναγνωρισθεί συγκύριος του επίδικου διαμερίσματος κατά το ανωτέρω εξ αδιαιρέτου ποσοστό της συγκυριότητάς του.

Οι λόγοι αυτοί αναίρεσης είναι αόριστοι, διότι δεν αναφέρονται στο αναιρετήριο οι ουσιαστικές παραδοχές του Δικαστηρίου της ουσίας, υπό τις οποίες συντελέσθηκαν οι αποδιδόμενες παραβάσεις, αλλά επιλεκτικά αποσπασματικές αναφορές αυτών μόνο γίνεται, όπως αυτές πιο πάνω αναφέρονται, οι οποίες όμως δεν επιτρέπουν τον αναιρετικό έλεγχο.

Ο συναφής προς αυτούς τρίτος λόγος αναίρεση, δεύτερο μέρος ,από την αυτή διάταξη του άρθρου 559 αριθ 19 ΚΠολΔ, με τον οποίο αποδίδεται έλλειψη νόμιμης βάσης της πληττόμενης απόφαση, διότι δεν παρατίθενται σ' αυτήν αιτιολογίες, περί του ότι ο ενάγων παραιτήθηκε από το δικαίωμα της κυριότητάς του ή την άσκηση της ένδικης αξίωσής του, ούτε περί του ότι ο πρώτος των εναγομένων γνωστοποίησε σ' αυτόν την πρόθεσή του να νέμεται ολόκληρο το επίδικο κοινό κληρονομιαίο ακίνητο για δικό του λογαριασμό, ώστε να γίνει αποκλειστικώς κύριος αυτού, είναι αβάσιμοι, διότι στηρίζονται σε εσφαλμένη προϋπόθεση, καθόσον η αγωγή απορρίφθηκε, ως αβάσιμη, κατά παραδοχή ένστασης των εναγομένων, περί καταχρηστικής άσκησης του υπάρχοντος δικαιώματος συγκυριότητας του ενάγοντος και όχι διότι αυτός παραιτήθηκε τούτου, ή αυτό αποσβέσθηκε με χρησικτησία από μέρους του πρώτου εναγομένου.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Απορρίπτει την από 5-12-2006 αίτηση του ..., για αναίρεση της 4903/2006 απόφασης του Εφετείου Αθηνών.

Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα των αναιρεσιβλήτων, τα οποία ορίζει σε χίλια οκτακόσια (1.800) ευρώ.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 19 Μαΐου 2009.

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 11 Ιουνίου 2009.

Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ