Supreme Court dismisses appeal for vague grounds and failure to consider arguments, upholding lower court decision.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's request to overturn the Thessaloniki Regional Court's judgment regarding a public works contract dispute. The appellant argued the lower court ignored specific arguments about penalty interest and failed to consider internal board resolutions, but the court found the appeal grounds vague and unsupported by the record. Consequently, the appeal was rejected, and the appellant was ordered to pay the respondent's legal costs.
Legislator headnote
AI generatedArticles 559(1) and 559(8) of the Code of Civil Procedure; An appeal ground is inadmissible if it is vague and lacks specific factual assertions, and an appeal based on failure to consider arguments is unfounded if the lower court explicitly addressed and rejected those arguments in its decision.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Απόφαση 1423 / 2006 (Β2, ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ)Αριθμός 1423/2006
ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ
Β2' Πολιτικό Τμήμα
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τους Δικαστές: Χρήστο Μπαλντά, Αντιπρόεδρο, Σπυρίδωνα Κολυβά, Γεώργιο Χλαμπουτάκη, Αναστάσιο - Φιλητά Περίδη και Αθανάσιο Θεμέλη, Αρεοπαγίτες.
ΣΥΝΗΛΘΕ σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του, στις 28 Μαρτίου 2006, με την παρουσία και του Γραμματέα Αντωνίου Στυλιανουδάκη, για να δικάσει μεταξύ:
Του αναιρεσείοντος: .... , ο οποίος εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Ευάγγελο Λαμπάκη, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.
Του αναιρεσίβλητου: Νομικού προσώπου ιδιωτικού δικαίου με την επωνυμία «Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Αλεξ/πολης», που εδρεύει στην Αλεξ/πολη και εκπροσωπείται νόμιμα, το οποίο εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Μιχαήλ Μπίκο, βάσει δηλώσεως του άρθρου 242§2 Κ.Πολ.Δ.
Η ένδικη διαφορά άρχισε με την από 31/1/2000 αγωγή του ήδη αναιρεσείοντος, που κατατέθηκε στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αλεξ/πολης. Εκδόθηκαν οι αποφάσεις: 85/2001 οριστική του ίδιου Δικαστηρίου, 125/2002 προδικαστική και 548/2003 οριστική του Εφετείου Θράκης. Την αναίρεση της τελευταίας απόφασης ζητεί ο αναιρεσείων με την από 20/4/2004 αίτησή του.
Κατά τη συζήτηση της αίτησης αυτής, που εκφωνήθηκε από το πινάκιο, οι διάδικοι παραστάθηκαν, όπως σημειώνεται πιο πάνω και ο Εισηγητής Αρεοπαγίτης Αθανάσιος Θεμέλης, ανέγνωσε την από 14/3/2006 έκθεσή του, με την οποία εισηγήθηκε την απόρριψη της από 20 Απριλίου 2004 αίτησης του .... για αναίρεση της 548/2003 απόφασης του Εφετείου Θράκης.
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ
Ο πρώτος από τον αριθμό 1 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης, με τον οποίο προβάλλεται η αιτίαση της παραβιάσεως από την προσβαλλομένη απόφαση των διατάξεων των άρθρων 281 ΑΚ και 11 παρ. 1 ν.δ. 1266/1972, κατά την κρίση της ότι ο υποβιβασμός του αναιρεσείοντος δεν εγένετο κατά καταχρηστική ενάσκηση του διευθυντικού δικαιώματος του αναιρεσιβλήτου εργοδότη του, είναι προεχόντως απορριπτέος ως αόριστος, δεδομένου ότι δεν παρατίθενται στο αναιρετήριο οι πραγματικές περί του ζητήματος τούτου παραδοχές της προσβαλλομένης, παρά μόνον ασαφείς και μικρό απόσπασμα τούτων, ούτε και προσδιορίζεται η με βάση τις παραδοχές αυτές νομική πλημμέλεια αυτής.
Ο από το άρθρο 559 αριθ. 8 ΚΠολΔ λόγος αναίρεσης ιδρύεται (και) όταν το δικαστήριο της ουσίας παρά το νόμο δεν έλαβε υπόψη πράγματα που προτάθηκαν και έχουν ουσιώδη επίδραση στην έκβαση της δίκης. Στην έννοια των «πραγμάτων» περιλαμβάνονται και οι λόγοι της έφεσης. Επομένως, δεν στοιχειοθετείται ο λόγος αυτός αν το δικαστήριο που δίκασε έλαβε υπόψη του προταθέντα ισχυρισμό και τον απέρριψε για οποιοδήποτε λόγο, τυπικό ή ουσιαστικό (Ολ.
ΑΠ 12/1991). Με τον από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ λόγο αναίρεσης προβάλλεται η αιτίαση ότι το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφαση, δεν έλαβε υπόψη του ισχυρισμό του αναιρεσείοντος που περιείχετο στους προσθέτους λόγους της εφέσεώς του ότι δεν υφίστατο υποχρέωση καταβολής τόκων υπερημερίας για καθυστέρηση πληρωμής υπερσυμβατικών εργασιών και συγκεκριμένα του ποσού των 9.677.172 δρχ.
που αφορούσε τόκους από καθυστέρηση πληρωμής υπερσυμβατικών εργασιών του 1ου ΑΠΕ και δεν έπρεπε να πληρωθούν από το αναιρεσίβλητο στον ανάδοχο εργολάβο του έργου, καθόσον, σε περίπτωση υπαίτιας καθυστέρησης Σ.Π. και έγκρισής του εντός τριμήνου από την υποβολή του καθίσταται υπερήμερος ο κύριος του έργου ως προς την εκπλήρωση των υποχρεώσεών του και ο ανάδοχος δικαιούται να ζητήσει αποζημίωση για τις θετικές ζημίες του.
Ότι, επίσης, δεν έλαβε υπόψη α) την προσκομισθείσα 24/9.3.1999 απόφαση του διοικητικού συμβουλίου της αναιρεσίβλητης, στην οποία προσδιορίζεται ο ως άνω ισχυρισμός του ότι το ποσό των δραχμών 9.677.172 αφορούσε τόκους υπερημερίας για την καθυστέρηση πληρωμής υπερσυμβατικών εργασιών και β) την προσκομισθείσα 61/2.6.2000 απόφαση του ως άνω διοικητικού συμβουλίου όπου αναφέρεται ότι «στη συνέχεια έλαβε τον λόγο ο Νομικός Σύμβουλος ....., ο οποίος ανέφερε ότι: 1) η υπόθεση εκκρεμοδικεί και 2) το ουσιαστικό δίκαιο είναι με το μέρος της Επιχείρησης για τους λόγους που αναλύει σε σχετική εισήγησή του.
Καταλήγοντας εξέφρασε την άποψη να αναμείνει το Δ.Σ. την απόφαση των δικαστηρίων». Το Εφετείο, με την προσβαλλομένη απόφασή, δέχθηκε ότι ο ....., εργολήπτης δημοσίων έργων, με την από 9.1.1999 εξώδικη διαμαρτυρία του, προς το αναιρεσίβλητο, απαιτούσε, μεταξύ άλλων, σύμφωνα με τις βασικές διατάξεις της νομοθεσίας περί δημοσίων έργων, καθώς και τη χορήγηση αποζημίωσης, μέχρι εγκρίσεως του 1ου ΑΠΕ για εκτέλεση υπερσυμβατικών εργασιών, η οποία είχε εγκριθεί με την 82/1998 απόφαση του Δ.Σ.
του αναιρεσίβλητου. Εξαιτίας δε καθυστέρησης καταβολής της εν λόγω αποζημίωσης, καταβλήθηκε από το αναιρεσίβλητο το ποσό των δραχμών 9.677.172, ως τόκοι υπερημερίας, σύμφωνα με την 24/1999 απόφαση του Δ.Σ. του τελευταίου. Ότι πράγματι υπήρχε υπαίτια καθυστέρηση από την πλευρά του αναιρεσείοντος όσον αφορά την έγκριση του 1ου ΑΠΕ και τη μη σύνταξη 1ου ΠΠΑΕ και του 1ου Σ.Π., που είχε ως αποτέλεσμα την επιβάρυνση και εντεύθεν ζημία του αναιρεσίβλητου με το άνω ποσό των 9.677.172 δραχμών που υποχρεώθηκε το τελευταίο να καταβάλει στην ανάδοχο εταιρεία του έργου και αφορούσε τόκους υπερημερίας.
Έτσι το Εφετείο έλαβε υπόψη τους άνω ισχυρισμούς αυτούς του αναιρεσείοντος και τους απέρριψε, αφού δέχθηκε ότι υπήρχε υποχρέωση του αναιρεσίβλητου προς καταβολή του ποσού των δρχ. 9.672.172 που αφορούσε, κατά τα προεκτεθέντα, τόκους υπερημερίας. Επομένως, ο λόγος αυτός, κατά την από τον αριθ. 8 του άρθρου 559 ΚΠολΔ θεμελίωσή του, είναι αβάσιμος.
Επίσης αβάσιμος είναι ο λόγος αυτός κατά την θεμελίωσή του επί της διατάξεως του αριθ. 11 του άρθρου 559 ΚΠολΔ και την αιτίαση της μη λήψης υπόψη των άνω εγγράφων, δεδομένου ότι εκ της διαβεβαιώσεως στην προσβαλλομένη απόφαση του περί του ότι ελήφθησαν υπόψη όλα ανεξαιρέτως τα προσκομισθέντα μετ' επικλήσεως από τους διαδίκους έγγραφα, αλλά και το όλον περιεχόμενον αυτής (προσβαλλομένης) βέβαιον καθίσταται ότι το Εφετείο έλαβε υπόψη προς συναγωγή του αποδεικτικού του πορίσματος και τα έγγραφα αυτά.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
Απορρίπτει την από 20.4.2004 αίτηση του ..... για αναίρεση της 548/2003 απόφασης του Εφετείου Θράκης.
Καταδικάζει τον αναιρεσείοντα στα δικαστικά έξοδα της αναιρεσίβλητης, τα οποία ορίζει στο ποσό των επτακοσίων εβδομήντα (770) ευρώ.
Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 6 Ιουνίου 2006. Και
Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του στις 27 Ιουνίου 2006.
Ο ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ