Supreme Court partially annuls appealable judgment for lack of specific reasoning on negligence and risk types.

Απόφαση 1422 / 2025 (ΣΤ, ΠΟΙΝΙΚΕΣ)Αριθμός 1422/2025

ΤΟ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΑΡΕΙΟΥ ΠΑΓΟΥ

ΣΤ' Ποινικό Τμήμα

Συγκροτήθηκε από τους Δικαστές: Ελένη Κατσούλη, Αντιπρόεδρο του Αρείου Πάγου, Παναγιώτα Πασσίση-Εισηγήτρια, Κλεόβουλο - Δημήτριο Κοκκορό, Λεωνίδα Χατζησταύρου και Παναγιώτη Λυμπερόπουλο, Αρεοπαγίτες.

Συνήλθε σε δημόσια συνεδρίαση στο Κατάστημά του στις 15 Οκτωβρίου 2024, με την παρουσία του Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κωνσταντίνου Τζαβέλλα (γιατί κωλύεται η Εισαγγελέας) και του Γραμματέα Χ. Α., για να δικάσει την αίτηση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, περί αναιρέσεως της υπ'αριθμ. 65-69,90-92,170/2022 απόφασης του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών. Με κατηγορούμενους τους: 1. A. O. του Μ., κάτοικο ..., που δεν εμφανίσθηκε, 2. M. S. του D., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Α. Τ., 3. N. P. του Z., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Κούγια, 4. M. I. του R., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Κούγια, 5. S. S. του S., κάτοικο ..., που εκπροσωπήθηκε από τον πληρεξούσιο δικηγόρο του Αλέξιο Κούγια και 6. D. R. του B., κάτοικο ..., που δεν εμφανίσθηκε και με υποστηρίζοντες την κατηγορία τους: 1. Φ. Χ. Χ. (πατέρα), 2. Τ. Χ., 3. Τ. Χ., 4. Φ. Χ. Χ. (νεότερο αδελφό) και 5. Σ. Ν., απάντων κατοίκων ..., από τους οποίους οι δύο πρώτοι εκπροσωπήθηκαν από τον πληρεξούσιο δικηγόρο τους Χρήστο Κακλαμάνη, ενώ δεν εμφανίστηκαν οι λοιποί.

Το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών, με την ως άνω απόφασή του διέταξε όσα λεπτομερώς αναφέρονται σ' αυτή, και ο αναιρεσείων Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου ζητεί τώρα την αναίρεση αυτής, για τους λόγους που αναφέρονται στην με αριθμό και ημερομηνία 26/22-5-2023 έκθεση αναιρέσεως, η οποία συντάχθηκε ενώπιον της Γραμματέως του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου Δ. Χ. και καταχωρίστηκε στο οικείο πινάκιο με τον αριθμό ...

Αφού άκουσε Τον Αντεισαγγελέα, που πρότεινε να γίνει δεκτή η έκθεση αναίρεσης και τους πληρεξούσιους δικηγόρους των διαδίκων, που ζήτησαν όσα αναφέρονται στα σχετικά πρακτικά.

ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟ ΝΟΜΟ

Κατά τις διατάξεις του άρθρου 512 παρ. 1 εδ. γ' και ε' του νέου ΚΠΔ [όπως το εδ. γ' ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 113 του ν. 5090/23.2.2024, ενόψει του χρόνου κλήτευσης των παρακάτω κατηγορουμένων και υποστηριζόντων την κατηγορία] "Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κλητεύει τον αναιρεσείοντα και τους υπόλοιπους διαδίκους, με κλήση που επιδίδεται σύμφωνα με τα άρθρα 155-162 και μέσα στην προθεσμία του άρθρου 166, στο ακροατήριο του δικαστηρίου του Αρείου Πάγου ... Σε περίπτωση αναίρεσης του εισαγγελέα εφαρμόζεται αναλόγως η παράγραφος 4 του άρθρου 340", ενώ, κατά την παρ. 3 του ίδιου άρθρου (512) "οι διάδικοι παρίστανται στη συζήτηση με συνήγορο".

Εξάλλου κατά την παρ. 4 εδ. α' του άρθρου 340 του ΚΠΔ "αν ο κατηγορούμενος δεν εμφανιστεί ή δεν εκπροσωπείται νομίμως από συνήγορο, δικάζεται σαν να ήταν παρών, εφόσον έχει νομίμως κλητευθεί και έχει ενημερωθεί ότι σε περίπτωση μη εμφάνισης ή μη εκπροσώπησής του θα δικαστεί ερήμην". Από τις διατάξεις αυτές προκύπτει ότι σε περίπτωση αναίρεσης του εισαγγελέα, ο απολιπόμενος κατηγορούμενος δικάζεται σαν να ήταν παρών, όταν, καίτοι έχει κλητευθεί νομότυπα και εμπρόθεσμα, δεν εμφανιστεί με συνήγορο ή δεν εκπροσωπηθεί από νόμιμα διορισμένο συνήγορο κατά τη συζήτηση της αίτησης αναίρεσης, την οποία άσκησε υπέρ ή σε βάρος του (κατηγορουμένου) ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου.

Περαιτέρω, κατά το άρθρο 515 παρ. 1 ΚΠΔ, "Με αίτηση ενός από τους διαδίκους ή του εισαγγελέα μπορεί το δικαστήριο του Αρείου Πάγου σε ιδιαιτέρως εξαιρετικές περιπτώσεις να αναβάλει για μία μόνο φορά τη συζήτηση σε ρητή δικάσιμο. Στη δικάσιμο αυτή όλοι οι διάδικοι οφείλουν να εμφανιστούν χωρίς νέα κλήτευση, ακόμα και αν δεν ήταν παρόντες κατά τη δημοσίευση της αναβλητικής απόφασης".

Στην προκείμενη περίπτωση, κατά την αναφερόμενη στο προεισαγωγικό της απόφασης αυτής δικάσιμο (15.10.2024), κατά την εκφώνηση στη σειρά της από το οικείο έκθεμα της υπόθεσης που αφορά στην υπ' αρ. 26/22.5.2023 δήλωση της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της υπ' αριθ. 65, 66, 67, 68, 69, 90, 91, 92, 170/17.6.2022 καταδικαστικής αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών, δεν εμφανίστηκαν και δεν εκπροσωπήθηκαν από συνήγορο, παρόλο που κλητεύθηκαν νομότυπα και εμπρόθεσμα, οι εκ των εκκαλούντων-κατηγορουμένων A.

O. (1ος) και D. R. (6ος), θεωρούμενοι ως δικονομικώς απόντες. Ειδικότερα, Α] από το από 15.6.2023 αποδεικτικό επίδοσης, που έχει συντάξει αρμοδίως ο αρχιφύλακας του Α.Τ. Χαλκίδας Α. Σ. και αφορά στον πρώτο κατηγορούμενο A. O., κάτοικο ..., προκύπτει ότι αυτός κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την υπ' αρ. ....2023 κλήση του, επιδοθείσα, κατ' άρθρο 156 παρ. 4 ΚΠΔ στον ορισθέντα αντίκλητό του, δικηγόρο Χαλκίδας Αθανάσιο Τάρτη [με θυροκόλληση στην κατοικία του], ο οποίος είχε διοριστεί νομίμως και συνήγορος υπεράσπισής του στην κατ' έφεση δίκη, προκειμένου να παραστεί στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου κατά τη δικάσιμο της 21.11.2023, που είχε προσδιοριστεί αρχικώς προς συζήτηση η υπό κρίση δήλωση της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της ανωτέρω αποφάσεως, με τη μνεία ότι, αν ο αντίκλητος δικηγόρος του κατηγορουμένου δεν παραστεί στη δίκη ή στη μετ' αναβολή αυτής, ο κατηγορούμενος δικάζεται σαν να ήταν παρών.

Κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο (21.11.2023) αναβλήθηκε η συζήτηση της ένδικης δήλωσης-αίτησης αναίρεσης δυνάμει της υπ' αριθ. 1434/2023 αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου για τις 12.3.2024 οπότε αναβλήθηκε και πάλι, με την απόφαση 462/12.3.2024 του ίδιου Δικαστηρίου, εκπροσωπηθέντος του συγκεκριμένου κατηγορουμένου από τον ως άνω πληρεξούσιό του δικηγόρο Αθανάσιο Τάρτη, για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (15.10.2024), κατά την οποία όφειλε ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος να εμφανιστεί χωρίς νέα κλήτευση.

Κατά την τελευταία αυτή δικάσιμο, κατά την εκφώνηση της υπόθεσης στη σειρά της από το οικείο έκθεμα, υποβλήθηκε εκ νέου αίτημα αναβολής της συζήτησης της υπόθεσης από το συνήγορο υπεράσπισης του πρώτου κατηγορουμένου, Αθανάσιο Τάρτη, δικηγόρο Χαλκίδας, δια του συνεργάτη του δικηγόρου Αθηνών Αγαμέμνονος Τάτση, ο οποίος εμφανίστηκε ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου ως άγγελος, αναγγέλλοντας κώλυμα του ως άνω συνηγόρου υπεράσπισης να παραστεί και να εκπροσωπήσει τον ανωτέρω εντολέα του κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο [15.10.2024], καθόσον κατά την ίδια αυτή ημέρα έχει κληθεί, για προσωπική του υπόθεση, ως μάρτυρας κατηγορίας (με την ιδιότητα του μηνυτή), ενώπιον του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων Ευβοίας.

Το εν λόγω αίτημα απορρίφθηκε, μετά από όμοια πρόταση του Εισαγγελέα της έδρας, διότι δεν συνέτρεχε ιδιαιτέρως εξαιρετική περίπτωση που να δικαιολογεί την αιτούμενη αναβολή, πέραν του ότι η εκδίκαση της υπό κρίση υποθέσεως είχε ήδη αναβληθεί, κατά τα ανωτέρω, δύο φορές. Μετά την απόρριψη του αιτήματος αναβολής, ο απολιπόμενος κατηγορούμενος A.

O. δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Β] Από το από 15.6.2023 αποδεικτικό επίδοσης, που συνέταξε αρμοδίως ο Επιμελητής Εισαγγελίας Αρείου Πάγου Λ. Χ. και αφορά στον έκτο (6ο) των εκκαλούντων-κατηγορουμένων D. R., κάτοικο ..., προκύπτει ότι αυτός κλήθηκε νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την υπ' αρ. ....2023 κλήση του, επιδοθείσα, κατ' άρθρο 156 παρ. 4 ΚΠΔ στον ορισθέντα αντίκλητό του, δικηγόρο Αθηνών, Α.

Τ. [με παράδοση της κλήσης στη σύνοικο ενήλικη συνεργάτη του Μ. Τ.], ο οποίος είχε διοριστεί νομίμως και συνήγορος υπεράσπισής του στην κατ' έφεση δίκη, προκειμένου να παραστεί στο ακροατήριο του Δικαστηρίου τούτου κατά την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 21.11.2023, με τη μνεία ότι, αν ο αντίκλητός του δικηγόρος δεν παραστεί στη δίκη ή στη μετ' αναβολή αυτής, ο κατηγορούμενος δικάζεται σαν να ήταν παρών.

Κατά την ως άνω αρχική δικάσιμο (21.11.2023) αναβλήθηκε η εκδίκαση της ένδικης αίτησης δυνάμει της υπ' αριθ. 1434/2023 αποφάσεως του Δικαστηρίου τούτου για τις 12.3.2024 οπότε αναβλήθηκε και πάλι, με την απόφαση 462/12.3.2024 του ίδιου Δικαστηρίου, εκπροσωπηθέντος του συγκεκριμένου κατηγορουμένου από τον ως άνω πληρεξούσιό του δικηγόρο Α.

Τ., για την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας δικάσιμο (15.10.2024), κατά την οποία όφειλε ο συγκεκριμένος κατηγορούμενος να εμφανιστεί χωρίς νέα κλήτευση. Ωστόσο, και ο κατηγορούμενος D. R. δεν εμφανίστηκε και δεν εκπροσωπήθηκε από πληρεξούσιο δικηγόρο. Με τα δεδομένα αυτά, πρέπει να προχωρήσει η συζήτηση της υπό κρίση δήλωσης αναίρεσης της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου σαν να ήταν παρόντες και οι δύο απολιπόμενοι κατηγορούμενοι πρώτος (1ος) και έκτος (6ος).

Σύμφωνα με το άρθρο 505 παρ. 2 εδ. α'του νέου ΚΠΔ [ν. 4620/2019], ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ζητήσει την αναίρεση οποιασδήποτε απόφασης, μέσα στην προθεσμία που ορίζεται από το άρθρο 507 (όπως αυτό, ως προς την προθεσμία άσκησης αναίρεσης, αντικαταστάθηκε με το άρθρο 155 ν. 4855/12.11.2021), δηλαδή μέσα σε ένα μήνα από την καταχώριση καθαρογραμμένης της απόφασης στο ειδικό βιβλίο που τηρείται στη γραμματεία του δικαστηρίου κατ' άρθρο 473 παρ. 3 του ίδιου Κώδικα. Από την ως άνω διάταξη του άρθρου 505 παρ. 2 προκύπτει, ότι ο Εισαγγελέας του Αρείου Πάγου μπορεί να ασκεί αναίρεση κατά πάσης αποφάσεως, οποιουδήποτε ποινικού δικαστηρίου (πρώτου ή δεύτερου βαθμού) και για όλους τους λόγους του άρθρου 510 παρ. 1 ΚΠΔ.

Εν προκειμένω, η Αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, με την από 22.5.2023 δήλωσή της στη Γραμματέα του Ποινικού Τμήματος του Αρείου Πάγου, για την οποία συντάχθηκε η με αριθμό 26/22.5.2023 σχετική έκθεση, άσκησε νομότυπα και εμπρόθεσμα αναίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 505 παρ. 2 εδ. α' του ΚΠΔ, κατά της, καταχωρισθείσας στις 20.4.2023 στο, κατ' άρθρο 473 παρ. 3 ΚΠΔ, ειδικό βιβλίο υπ' αριθ. 65, 66, 67, 68, 69, 90, 91, 92, 170/17.6.2022 καταδικαστικής αποφάσεως του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών, με την οποία οι εκκαλούντες-κατηγορούμενοι κηρύχθηκαν ένοχοι, σε δεύτερο βαθμό, και καταδικάστηκαν, οι μεν A. O. (1ος), N. P. (3ος), M. I. (4ος), S. S. (5ος) και D. R. (6ος) για την πράξη της σκοπούμενης θανατηφόρας σωματικής βλάβης από κοινού [άρθ. 45, 311 εδ. β' ΠΚ] ο δε δεύτερος M. S. για την πράξη της θανατηφόρας σωματικής βλάβης [άρθ. 311 εδ. α' ΠΚ], προβάλλοντας [η Αντεισαγγελέας] ως λόγους αναίρεσης, διατυπωμένους κατά τρόπο σαφή και ορισμένο, την έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας και την εσφαλμένη ερμηνεία και εφαρμογή ουσιαστικής ποινικής διάταξης-έλλειψη νόμιμης βάσης [άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' και Ε' ΚΠΔ].

Είναι, επομένως, παραδεκτή και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω, παρασταθέντων κατά την παρούσα συζήτηση, δια του πληρεξουσίου τους δικηγόρου Αθηνών Χρήστου Κακλαμάνη, των, εκ των υποστηριζόντων την κατηγορία, 1. Φ. Χ. Χ. και 2. Τ. Σ. Χ., γονέων του θύματος, κατοίκων ..., [που παραστάθηκαν με την ιδιότητά τους αυτή και πρωτοδίκως και ενώπιον του εκδώσαντος την προσβαλλόμενη απόφαση Δικαστηρίου], οι οποίοι κατέθεσαν νομίμως το από 18.10.2024 υπόμνημα.

Σημειώνεται, ότι οι εκ των υποστηριζόντων την κατηγορία [και παρασταθέντες πρωτοδίκως με την ιδιότητά τους αυτή] Φ. Χ. Χ. ο νεότερος, η Τ. Χ. [αδέλφια του θύματος] και η Σ. Ν. [γιαγιά του θύματος], κάτοικοι ..., δεν παραστάθηκαν κατά τη συζήτηση της υπόθεσης ενώπιον του παρόντος Δικαστηρίου μετά ή δια συνηγόρου, καίτοι κλητεύθηκαν νόμιμα και εμπρόθεσμα από τον Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου με την υπ' αρ. ....2023 κλήση του, η οποία επιδόθηκε στον αντίκλητό τους, δικηγόρο Αθηνών Ανδρέα Πάτση [σχετικά τα από 16.6.2023 τρία, αντίστοιχα, αποδεικτικά επίδοσης, που συνέταξε αρμοδίως ο Επιμελητής Εισαγγελίας Αρείου Πάγου Λ.

Χ.], για την αρχικώς ορισθείσα δικάσιμο της 21.11.2023, κατά την οποία, όπως αναφέρθηκε, αναβλήθηκε η συζήτηση της υπόθεσης και όφειλαν κατά νόμο (άρθ. 512 παρ.3 ΚΠΔ) να εμφανιστούν κατά την αναφερόμενη στην αρχή της παρούσας, μετά από δυο αναβολές, ρητή δικάσιμο (15.10.2024), χωρίς νέα κλήτευση. Ωστόσο, παρά την απουσία τους, η συζήτηση, κατά τα προεκτεθέντα, γίνεται σαν να ήταν και αυτοί παρόντες.

Κατά το άρθρο 311 του προϊσχύσαντος αλλά και του ισχύοντος ΠΚ "Αν η σωματική βλάβη είχε επακόλουθο το θάνατο του παθόντος, επιβάλλεται κάθειρξη έως δέκα έτη. Αν ο υπαίτιος επιδίωκε τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος επιβάλλεται κάθειρξη".

Περαιτέρω, κατά τη διάταξη του άρθρου 52 παρ. 3 του προϊσχύσαντος, μέχρι 30.6.2019, ΠΚ "Η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης δεν υπερβαίνει τα είκοσι έτη ούτε είναι μικρότερη από πέντε έτη ...", κατά δε την αντίστοιχη διάταξη του άρθρου 52 παρ. 2 του ισχύοντος από 1.7.2019, νέου ΠΚ [όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή της με το άρθρο 6 του ν. 5090/2024] "Η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης δεν υπερβαίνει τα δεκαπέντε έτη ούτε είναι κατώτερη των πέντε ετών", ενώ μετά την αναφερθείσα τροποποίησή της, που, σύμφωνα με το άρθ. 138 παρ. 1 του ίδιου νόμου, ισχύει από 1.5.2024, "Η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης δεν υπερβαίνει τα είκοσι (20) έτη ούτε είναι κατώτερη των πέντε (5) ετών." Από τη σύγκριση των προαναφερθεισών διατάξεων, όσον αφορά τα κατώτερα και ανώτερα όρια της απειλούμενης στερητικής της ελευθερίας ποινής για την αξιόποινη πράξη του ως άνω άρθρου 311 ΠΚ, που ενδιαφέρει εν προκειμένω, η διάταξη του άρθ. 52 παρ. 2 του νέου ΠΚ, όπως αυτή ίσχυε πριν από το νόμο 5090/2024, είναι επιεικέστερη έναντι της αντίστοιχης διάταξης του προϊσχύσαντος ΠΚ, οπότε είναι εφαρμοστέα, με βάση την αρχή της αναδρομικότητας, κατά το άρθρο 2 παρ. 1 του νέου ΠΚ, της επιεικέστερης διάταξης από την τέλεση της πράξης μέχρι την αμετάκλητη εκδίκαση της υπόθεσης.

Το κατά το άρθρο 311 ΠΚ έγκλημα χαρακτηρίζεται ως έγκλημα εκ του αποτελέσματος, αφού για τη συγκρότηση της αντικειμενικής και της υποκειμενικής υπόστασης αυτού απαιτείται πρόκληση, οποιασδήποτε διαβάθμισης, σωματικής βλάβης των άρθρων 308-310 ΠΚ, για την οποία, ως βασικού εγκλήματος, πρέπει να υπάρχει δόλος του δράστη, και η επέλευση, συνεπεία της σωματικής βλάβης, του θανάτου του παθόντος, ο οποίος, όμως, θάνατος αποδίδεται σε αμέλεια του δράστη, όπως αυτή διατυπώνεται στο άρθρο 28 ΠΚ, οπότε έχει ως συνέπεια τη βαρύτερη τιμωρία της σωματικής βλάβης σύμφωνα με το άρθρο 29 του ίδιου Κώδικα.

Επομένως, βασικό στοιχείο της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος της θανατηφόρας σωματικής βλάβης είναι η ύπαρξη αιτιώδους συνάφειας μεταξύ του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου του παθόντος και του βασικού εγκλήματος της σωματικής βλάβης [ΑΠ 1480/2023, ΑΠ 788/2020, ΑΠ 1275/2019]. Η πράξη ή η παράλειψη του δράστη τελεί σε αιτιώδη σύνδεσμο με το αποτέλεσμα που επήλθε, όταν αυτή, κατά την κοινή αντίληψη, είναι εκείνη που άμεσα προκάλεσε το αποτέλεσμα και, συνεπώς, βρίσκεται σε άμεση αιτιότητα προς αυτό, αρκεί, ωστόσο, προς θεμελίωση της ευθύνης, η πράξη ή η παράλειψη να ήταν ένας από τους παραγωγικούς όρους του αποτελέσματος, χωρίς τον οποίο δεν θα επερχόταν αυτό, αδιαφόρως αν συνέβαλαν και άλλοι όροι, αμέσως ή εμμέσως.

Περαιτέρω, κατά την έννοια του άρθρου 28 του ΠΚ η αμέλεια διακρίνεται σε μη συνειδητή αμέλεια, κατά την οποία ο δράστης από έλλειψη της προσήκουσας προσοχής δεν προέβλεψε το αξιόποινο αποτέλεσμα που προκάλεσε η πράξη του, και σε ενσυνείδητη αμέλεια, κατά την οποία προέβλεψε μεν ότι από τη συμπεριφορά του μπορεί να επέλθει το αποτέλεσμα αυτό, πίστευε ή ήλπιζε, όμως, ότι θα το απέφευγε.

Στον ενδεχόμενο δόλο και την ενσυνείδητη αμέλεια το γνωστικό στοιχείο ταυτίζεται, αφού ο δράστης γνωρίζει το ενδεχόμενο να επέλθει συγκεκριμένο φυσικό αποτέλεσμα ως άμεση συνέπεια της ηθελημένης ενέργειάς του. Αυτό που διαφοροποιείται είναι το βουλητικό στοιχείο, αφού στην περίπτωση του ενδεχόμενου δόλου ο δράστης αποδέχεται αυτό το αποτέλεσμα, ενώ στην περίπτωση της ενσυνείδητης αμέλειας δεν το αποδέχεται, αλλά πιστεύει ή ελπίζει ότι τελικώς δεν θα επέλθει.

Ενόψει της ως άνω διακρίσεως της αμέλειας, το δικαστήριο της ουσίας όταν απαγγέλλει καταδίκη για έγκλημα από αμέλεια, πρέπει να εκθέτει στην απόφασή του με σαφήνεια ποιο από τα δύο είδη αμέλειας συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, διότι, αν δεν εκθέτει τούτο σαφώς ή δέχεται και τα δύο είδη, δημιουργείται ασάφεια και αντίφαση, η οποία καθιστά ανέφικτο τον αναιρετικό έλεγχο για την ορθή ή μη εφαρμογή της ουσιαστικής ποινικής διάταξης και ιδρύεται εντεύθεν λόγος αναίρεσης για έλλειψη νόμιμης βάσης εκ του άρθρου 510 παρ. 1 στοιχ.

Ε' του ΚΠΔ [ΑΠ 184/2018, ΑΠ 939/2020].

Εξάλλου, είναι επιτρεπτή η μεταβολή της κατηγορίας από ανθρωποκτονία με πρόθεση σε θανατηφόρα σωματική βλάβη, που προβλέπεται στις διατάξεις του άρθρου 311 εδ. α'και β' του ΠΚ, αν η σωματική βλάβη είχε επακόλουθο το θάνατο του παθόντος και αν ο δράστης επιδίωκε την πρόκληση βαριάς σωματικής βλάβης και από αμέλεια, εξαιτίας της ενέργειάς του αυτής, επήλθε ο θάνατος του παθόντος, αντιστοίχως. Η καταδικαστική απόφαση έχει την απαιτούμενη κατά τα άρθρα 93 παρ.3 του Συντάγματος και 139 του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία, η έλλειψη της οποίας ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Δ' του ίδιου Κώδικα λόγο αναίρεσης, όταν αναφέρονται σ' αυτήν με σαφήνεια, πληρότητα και χωρίς αντιφάσεις ή λογικά κενά τα πραγματικά περιστατικά που προέκυψαν από την ακροαματική διαδικασία, στα οποία στηρίχθηκε η κρίση του Δικαστηρίου για τη συνδρομή των αντικειμενικών και υποκειμενικών στοιχείων του εγκλήματος, οι αποδείξεις (αποδεικτικά μέσα) που τα θεμελίωσαν και οι νομικές σκέψεις υπαγωγής των περιστατικών αυτών στην ουσιαστική ποινική διάταξη που εφαρμόσθηκε.

Προκειμένου για το έγκλημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης του άρθρου 311 ΠΚ, πρέπει επί πλέον για τη θεμελίωση της υποκειμενικής του υπόστασης, να αιτιολογείται και ο δόλος του δράστη, δηλαδή ο σκοπός αυτού που κατευθύνεται στην πρόκληση της σωματικής κάκωσης ή βλάβης της υγείας του άλλου, ο οποίος μπορεί να είναι και ενδεχόμενος, που, όμως, στην περίπτωση αυτή πρέπει να προσδιορίζεται σαφώς στην απόφαση, καθώς επίσης να αναφέρεται σ' αυτήν ότι το βαρύτερο αποτέλεσμα που επήλθε οφείλεται σε αμέλεια του κατηγορουμένου και να καθορίζεται ποιο είδος αμέλειας (μη συνειδητής ή ενσυνείδητης) συνέτρεξε (ΑΠ 1480/2023, ΑΠ 788/2020).

Για την ύπαρξη τέτοιας αιτιολογίας είναι παραδεκτή η αλληλοσυμπλήρωση του αιτιολογικού με το διατακτικό που αποτελούν ενιαίο σύνολο. Δεν αποτελούν όμως λόγους αναίρεσης η εσφαλμένη εκτίμηση των αποδείξεων και ειδικότερα η εσφαλμένη εκτίμηση εγγράφων, η εσφαλμένη αξιολόγηση των καταθέσεων των μαρτύρων, η παράλειψη αναφοράς και αξιολόγησης κάθε αποδεικτικού στοιχείου χωριστά και η παράλειψη της μεταξύ τους αξιολογικής συσχέτισης των αποδεικτικών στοιχείων, καθόσον, στις περιπτώσεις αυτές, πλήττεται η αναιρετικώς ανέλεγκτη κρίση του δικαστηρίου της ουσίας.

Εσφαλμένη ερμηνεία ουσιαστικής ποινικής διάταξης, που ιδρύει τον από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' του ΚΠΔ λόγο αναίρεσης, υπάρχει όταν το δικαστήριο της ουσίας αποδίδει σ' αυτήν έννοια διαφορετική από εκείνη που πραγματικά έχει, ενώ εσφαλμένη εφαρμογή υπάρχει όταν το δικαστήριο δεν υπήγαγε σωστά τα πραγματικά περιστατικά, που δέχθηκε ότι προέκυψαν από την αποδεικτική διαδικασία, στη διάταξη που εφάρμοσε, αλλά και όταν η διάταξη αυτή παραβιάστηκε εκ πλαγίου, για το λόγο ότι έχουν εμφιλοχωρήσει στο πόρισμα της απόφασης ασάφειες, αντιφάσεις ή λογικά κενά, με αποτέλεσμα να καθίσταται ανέφικτος ο έλεγχος από τον Άρειο Πάγο της ορθής ή μη εφαρμογής του νόμου, οπότε η απόφαση δεν έχει νόμιμη βάση.

Τέλος, κατά το άρθρο 308 παρ. 1 εδ. α' του ισχύοντος από 1.7.2019 ΠΚ (ν. 4619/2019) "'Οποιος προξενεί σε άλλον σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας του τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο έτη ή χρηματική ποινή" κατά δε τη διάταξη του άρθρου 309 του ίδιου Κώδικα (όπως ίσχυε πριν από την τροποποίησή του με το άρθρο 65 του ν. 4855/2021) "αν η πράξη του προηγούμενου άρθρου τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά σωματική βλάβη επιβάλλεται φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή".

Η διάταξη αυτή του άρθρου 309 του ν.ΠΚ σε σχέση με την προϊσχύσασα μέχρι 30.6.2019, δεν διαφέρει ως προς τα απαιτούμενα για τη συγκρότηση του αδικήματος στοιχεία, είναι, όμως, ευμενέστερη ως προς την απειλούμενη ποινή, αφού, αντί της ποινής φυλάκισης τουλάχιστον τριών (3) μηνών (έως πέντε ετών) που προέβλεπε η προϊσχύσασα διάταξη, η προβλεπόμενη ποινή είναι φυλάκιση έως τρία (3) έτη ή χρηματική ποινή, είναι δε ευμενέστερη και μετά την τροποποίησή της με το άρθρο 65 του ν. 4855/12.11.2021, με το οποίο απαλείφθηκε η χρηματική ποινή.

Απαιτούμενα στοιχεία για την αξιόποινη πράξη της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, είναι: α) σωματική βλάβη κατά την έννοια του άρθρου 308 του ΠΚ, β) η πράξη να τελέστηκε κατά τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο της ζωής του ή βαριά σωματική βλάβη. Αξιολογείται, επομένως, όχι το επελθόν αποτέλεσμα, αλλά το χρησιμοποιηθέν μέσο, ο τρόπος ενέργειας, το ευπαθές ή μη του πληγέντος τμήματος του ανθρώπινου σώματος, η προσφορότητα του μέσου που χρησιμοποιήθηκε κλπ. [ΑΠ 753/2023, ΑΠ 68/2022, ΑΠ 537/2018].

Θεμελιώδη σημασία για τη στοιχειοθέτηση του εγκλήματος αυτού έχει ο επικίνδυνος τρόπος τέλεσης της προξενηθείσας σωματικής βλάβης που είναι ζήτημα πραγματικό και αντικειμενικό [ΑΠ 68/2022]. Για την υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος της επικίνδυνης σωματικής βλάβης απαιτείται απλός (κοινός) δόλος, δηλαδή γνώση της αφηρημένης δυνατότητας του κινδύνου της ζωής ή της βαριάς σωματικής βλάβης και θέληση του υπαιτίου να προξενήσει σωματική κάκωση ή βλάβη της υγείας, χωρίς να απαιτείται ιδιαίτερη εξειδίκευση του δόλου, αρκεί να προκύπτει από τα γενόμενα δεκτά πραγματικά περιστατικά.

Ενόψει της διαζευκτικής διατύπωσης του ως άνω άρθρου 309 ΠΚ, ως προς τα απαιτούμενα για την αντικειμενική υπόσταση του αδικήματος στοιχεία, είναι απαραίτητο στην καταδικαστική απόφαση για επικίνδυνη σωματική βλάβη να καθορίζεται ποια από τις ως άνω δύο διακινδυνεύσεις δέχεται το δικαστήριο ότι συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, δηλαδή διακινδύνευση για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη.

Δεν δημιουργεί βεβαίως αντίφαση η σωρευτική αναφορά και κινδύνου ζωής και βαριάς σωματικής βλάβης, εκτός αν στο σκεπτικό καθορίζεται η μία μορφή και στο διατακτικό η άλλη ή στο σκεπτικό καθορίζεται η ως άνω σωρευτική αναφορά και στο διατακτικό η διαζευκτική τοιαύτη. Αυτό δεν στερείται έννομων συνεπειών, διότι η παραδοχή της μιας ή της άλλης περίπτωσης, μολονότι και στις δύο περιπτώσεις η πράξη τιμωρείται με τα αυτά όρια ποινής, πρακτικώς οδηγεί σε διαφοροποίηση της ποινικής μεταχείρισης του δράστη, αφού στην πρώτη περίπτωση πλήττεται έννομο αγαθό υπέρτερο από τη σωματική υγεία και ακεραιότητα και η ποινή θα καθοριστεί με βάση τα προβλεπόμενα στο άρθρο 79 ΠΚ κριτήρια.

Αν υπάρχει ασάφεια, αναφορικά με το είδος της διακινδύνευσης, τότε συντρέχει περίπτωση εκ πλαγίου παραβίασης της παραπάνω διάταξης του άρθρου 309 του ΠΚ και ιδρύεται ο από το άρθρο 510 παρ. 1 στοιχ. Ε' ΚΠΔ λόγος αναίρεσης, διότι ο Άρειος Πάγος αδυνατεί να ελέγξει ακυρωτικά την απόφαση, για το αν δηλαδή το δικαστήριο της ουσίας εφάρμοσε σωστά ή μη το νόμο, με αποτέλεσμα η απόφαση να στερείται νόμιμης βάσης (ΑΠ 753/2023, ΑΠ 1133/2022, ΑΠ 365/2021, ΑΠ 92/2017).

Στην προκείμενη περίπτωση, το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών, που δίκασε σε δεύτερο βαθμό, με την προσβαλλόμενη υπ' αριθ. 65, 66, 67, 68, 69, 90, 91, 92, 170/2022 απόφασή του δέχθηκε, κατά την αναιρετικώς ανέλεγκτη περί τα πράγματα κρίση του, ότι, από τα αποδεικτικά μέσα που κατ' είδος αναφέρει, αποδείχθηκαν, κατά την πλειοψηφούσα γνώμη του Δικαστηρίου, τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: "Την 7.7.2017, λίγο μετά τις 03.00' π.μ., στον Λαγανά Ζακύνθου, ο B.

H., υπήκοος ΗΠΑ, νεαρός (22 ετών), μαύρος άνδρας, ψηλός (πάνω από 1,90 μ.) και, κατά τα λοιπά, κανονικής και άρτιας σωματικής κατατομής, διασκέδαζε μαζί με τους φίλους του C. W. και C. M. S., ομοίως υπηκόους ΗΠΑ, στον εσωτερικό χώρο του μπαρ "BARCODE", ιδιοκτησίας Φ. Σ. Εκείνο το βράδυ το εν λόγω κατάστημα διοργάνωνε πάρτι για Σέρβους κυρίως τουρίστες, γι' αυτό και η πλειονότητα των θαμώνων ήταν Σέρβοι.

Όπως προκύπτει από την επισκόπηση του βιντεοληπτκού υλικού που κατέγραψαν οι κάμερες που ήταν τοποθετημένες εντός του εσωτερικού του μπαρ, αλλά και στον εξωτερικό χώρο αυτού (εξέδρα), στην παρέα των αμερικανών υπηκόων προστέθηκε ο κατηγορούμενος S. S., υπήκοος Σερβίας, 21 ετών, ο οποίος άρχισε να βγάζει φωτογραφίες (selfies) μαζί με τον B.

H. Όταν η εργαζόμενη στο ως άνω κατάστημα ως υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων, D. V., επίσης υπήκοος Σερβίας, θέλησε και εκείνη να τραβήξει μια φωτογραφία (selfie) με τον B. H. και τον φίλο του C. M. S., ο κατηγορούμενος D. R., ομοεθνής της, 33 ετών, που συνδιασκέδαζε στο ίδιο κατάστημα, την πλησίασε και με έντονο ύφος τη ρώτησε "υπάρχουν τόσοι Σέρβοι εδώ στο μπαρ, γιατί μιλάς με έναν μαύρο;", ταυτόχρονα δε, πέταξε ένα ποτήρι με νερό πάνω στο τραπέζι προς το μέρος της.

Με αφορμή αυτό το γεγονός ο B. H. απηύθυνε τον λόγο, αρχικά με ήρεμο ύφος, στον κατηγορούμενο D. R., ακουμπώντας τον στον ώμο, ο τελευταίος όμως, αντιθέτως, τον χαστούκισε δυνατά με το δεξί του χέρι στο πρόσωπο, στην αριστερή παρειά. Τότε ο B. H. κατάφερε ένα χτύπημα στο κεφάλι του D. R. με το μπουκάλι της μπύρας που κρατούσε στο δεξί του χέρι, ενώ στη συνέχεια του κατάφερε δύο γροθιές στο κεφάλι με αποτέλεσμα ο τελευταίος να αιμορραγήσει στο πρόσωπο, χωρίς ωστόσο ο τραυματισμός του να εκτιμάται ως σοβαρός (βλ.

και τη φωτογραφία που ο ίδιος ο κατηγορούμενος προσκομίζει και η οποία ελήφθη λίγες μέρες μετά το συμβάν), υπό την έννοια ότι δεν απαιτήθηκε η νοσηλεία του ούτε προκλήθηκε κίνδυνος ζωής. Αμέσως ενεπλάκησαν στο επεισόδιο και άλλοι Σέρβοι, θαμώνες του καταστήματος. Η D. V., πάνω στην προσπάθειά της να χωρίσει τους συμπλεκόμενους, τραυματίστηκε ελαφρά στο πηγούνι, το οποίο αιμορράγησε, πιθανόν από κάποια ακούσια κίνηση του B.

H., ενώ και η J. K., επίσης θαμών του καταστήματος, εξαδέλφη του κατηγορουμένου M. S. και ομοεθνής του, τραυματίστηκε ελαφρά στο πρόσωπο πιθανόν από θραύσμα γυαλιού που εκτοξεύτηκε. Ακολούθως ο B. H. εξέρχεται του καταστήματος οπισθοχωρώντας, δεχόμενος σπρώξιματα από τους θαμώνες, οι οποίοι και αυτοί άρχισαν να μετακινούνται προς το εξωτερικό μέρος του καταστήματος, τα οποία (σπρωξίματα) ανταπέδιδε.

Ταυτόχρονα χειρονομούσε έναντι των επιτιθέμενων προκαλώντας τους να τον πλησιάσουν ("come, come", "ελάτε, ελάτε") με ταυτόχρονη, απεύθυνση προς το μέρος τους λέξεων ("fuck", "fuck Serbia", "γαμιέστε, γαμιέται η Σερβία"), φροντίζοντας να μην στρέφει την πλάτη του προς αυτούς, καθώς αντιλαμβανόταν ότι ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν εναντίον του επίθεση.

Ευρισκόμενος πλέον στην εξωτερική εξέδρα του καταστήματος κατάφερε ένα λάκτισμα κατά του κατηγορούμενου D. R., ενώ ο αδελφός αυτού, M. R., εκτόξευσε δύο σκαμπό και μια καρέκλα προς το μέρος του, τα οποία ο B. H. απέφυγε με επιδεξιότητα, ενώ σχεδόν ταυτόχρονα ο κατηγορούμενος D. R. εκτόξευσε προς το μέρος του ένα τασάκι, το οποίο απέφυγε, ομοίως με επιδεξιότητα και στη συνέχεια, αφού το σήκωσε από το οδόστρωμα, το εκτόξευσε προς την μεριά του D.

R. Στη συνέχεια, ο B. H., ακολουθούμενος από τους φίλους του W. C. και C. S., άρχισε να απομακρύνεται, αφού πέρασε στο απέναντι πεζοδρόμιο από εκεί που βρισκόταν το μπαρ, όπου και σταμάτησε. Κατά το χρονικό αυτό σημείο, εμφανίστηκε, εξερχόμενος από το BARCODE, ο κατηγορούμενος A. O., 32 ετών, βοσνιακής καταγωγής, μόνιμος κάτοικος Ηνωμένου Βασιλείου από την ηλικία των πέντε (5) ετών και συνεργάτης του ιδιοκτήτη του καταστήματος Φ.

Σ., ήδη από το έτος 2011 ως εν γένει υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων, αλλά και υπεύθυνος ασφαλείας στο κατάστημα, σύμφωνα με όσα κατέθεσαν οι μάρτυρες M. A., Ο. Τ., Ι. Μ. και D. V. στην προδικασία. Χωρίς να έχει καμία ανάμειξη στο επεισόδιο που προηγήθηκε στάθηκε στην εξωτερική εξέδρα του καταστήματος, στραμμένος προς τον B.

H. Εκεί ο κατηγορούμενος A. O., είχε μια σύντομη συνομιλία με τον ιδιοκτήτη Φ. Σ. και τον μπάρμαν του καταστήματος Ν. Β. Την ίδια χρονική στιγμή βρίσκονταν στο ίδιο σημείο, ο Γ. Σ., μπάρμαν, επίσης, του BARCODE , ο οποίος είχε εξέλθει του καταστήματος ακολουθώντας τους υπολοίπους, ο S. P., ο κατηγορούμενος M. I., ο κατηγορούμενος S. S., ο κατηγορούμενος D.

R. και ο αδελφός του M. R. Ο κατηγορούμενος A. O., απευθυνόμενος προς όλους τους παρισταμένους, τους ανακοίνωσε ότι "D. face is covered with blood", δηλαδή ότι το πρόσωπο της D. V. (σερβικής καταγωγής) είναι γεμάτο αίματα. Ταυτόχρονα, απευθύνθηκε προς τον Φ. Σ., ο οποίος καθ' όλο το χρονικό αυτό διάστημα είχε το δεξί του χέρι στην τσέπη της βερμούδας του, ζητώντας του κάτι μετ' επιτάσεως.

Πράγματι ο Φ. Σ. έβγαλε το χέρι του από την τσέπη και του παρέδωσε με μεγάλη προφύλαξη ένα αντικείμενο μικρού μεγέθους (αφού ο κατηγορούμενος A. O. το κάλυψε και αυτός με την ίδια προφύλαξη, τη στιγμή που το έλαβε με την παλάμη του αριστερού του χεριού). Σημειωτέον ότι ο A. O. είχε ακινητοποιημένο το δεξί του χέρι σε γυψονάρθηκα, λόγω υποκεφαλικού κατάγματος 4ου μετακαρπίου και ρωγμώδους κατάγματος 5ου μετακαρπίου.

Ο ίδιος ως άνω κατηγορούμενος ισχυρίστηκε εξ αρχής και μέχρι την ενώπιον του δικαστηρίου τούτου απολογία του ότι επρόκειτο για κλειδιά δίκυκλης μοτοσυκλέτας, την οποία είχε σκοπό να χρησιμοποιήσει για να ακολουθήσει το θύμα και να μάθει που μένει για να τον καταγγείλει αργότερα στην αστυνομία. Ισχυρίστηκε δε ότι ήταν σε θέση να οδηγήσει παρά το ότι το δεξί του χέρι ήταν ακινητοποιημένο σε γυψονάρθηκα, με ελεύθερα μόνο δύο δάχτυλα.

Σε κάθε περίπτωση η ουσιαστική βασιμότητα του ισχυρισμού που διατυπώθηκε από τον κατηγορούμενο με σημαντικές διαφοροποιήσεις στα διάφορα στάδια της ποινικής διαδικασίας δεν αντέχει στη λογική και δεν συνάδει με τη συνέχεια του επεισοδίου, αφού ο κατηγορούμενος A. O., μόλις πήρε στα χέρια του το επίμαχο αντικείμενο, δεν κατευθύνθηκε ούτε έθεσε σε λειτουργία κάποια δίκυκλη μοτοσικλέτα, αλλά έτρεξε αμέσως, χωρίς χρονοτριβή, προς το σημείο όπου βρισκόταν ο B.

H. Αμέσως μετά, ο εκ των μπάρμεν του καταστήματος Ν. Β. έτρεξε στο εσωτερικό του καταστήματος και άρχισε να ψάχνει το ντουλάπια που βρίσκονται κάτω από την μπάρα σερβιρίσματος, όπου ανέσυρε ένα μαύρο αντικείμενο, πιθανόν μια ράβδο/γκλοπ και κατευθύνθηκε στη συνέχεια τρέχοντας στο εξωτερικό του καταστήματος.

Το αντικείμενο αυτό κρατούσε καθ' όλη τη διάρκεια των γεγονότων, όρθιο στο μέσα μέρος του δεξιού χεριού του, μεταξύ πήχη και κορμού, μετά δε το πέρας αυτών (γεγονότων) επέστρεψε στο εσωτερικό του καταστήματος και το επανατοποθέτησε σε ένα ντουλάπι, κάτω από το μπαρ. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος A. O. κατευθύνθηκε τρέχοντας προς τον B.

H. ο οποίος, αντιληφθείς ότι καταδιώκεται, άρχισε να τρέχει στο πεζοδρόμιο, απέναντι από το κατάστημα BARCODE, στο απέναντι πεζοδρόμιο, ακολουθούμενος από τον Γ. Σ., ενώ ύστερα τους ακολούθησαν, κατά σειρά, ο S. P., ο κατηγορούμενος M. I., ο κατηγορούμενος S. S. και ο κατηγορούμενος D. R. και στη συνέχεια ο N. P. και ο N. J.

Στη συνέχεια, όπως πλέον προκύπτει από την επισκόπηση του βιντεοληπτικού υλικού της κάμερας ασφαλείας του έτερου καταστήματος υγειονομικού ενδιαφέροντος με τον διακριτικό τίτλο LUSH, όταν ο B. H. τρέχοντας στο πεζοδρόμιο έφθασε έξω από το κατάστημα αυτό, αναγκάστηκε να ανακόψει την πορεία του, διότι αντιλήφθηκε ότι έμπροσθέν του κινούνταν άλλοι άνθρωποι, ενώ στα αριστερά του ήταν σταθμευμένη μια δίκυκλη μοτοσικλέτα.

Έτσι άλλαξε κατεύθυνση κλίνοντας προς τα δεξιά και κατήλθε στο οδόστρωμα, όπου τον πρόλαβε ο κατηγορούμενος M. S., προσπερνώντας τους υπόλοιπους και του κατάφερε ένα ισχυρό κτύπημα στο πρόσωπο με το δεξί του χέρι, ταυτόχρονα δε με την πρόσκρουση της γροθιάς στο πρόσωπο του θύματος εκσφενδονίστηκε αντικείμενο αγνώστου ταυτότητας.

Αποτέλεσμα, λοιπόν, του βίαιου και ισχυρότατου κτυπήματος που δέχθηκε ο B. H., ήταν να χάσει την ισορροπία του και να επιπέσει με την αριστερή πλευρά του σώματος του στο πίσω μέρος ενός σταθμευμένου στο σημείο αυτό ΙΧΕ αυτοκινήτου και στη συνέχεια στο έδαφος. Ταυτόχρονα, ζαλισμένος αλλά διατηρώντας ακόμη τις αισθήσεις του, προσπάθησε να στηριχθεί κάνοντας σχετική κίνηση με το δεξί του χέρι και το αριστερό του πόδι, προκειμένου να καταφέρει να ξανασηκωθεί.

Τη στιγμή εκείνη κατέφθασε ο κατηγορούμενος A. O., ο οποίος του κατάφερε μια ισχυρή γροθιά στο πρόσωπο με το αριστερό του χέρι, χωρίς να φαίνεται στο βιντεοληπτικό υλικό αν έφερε στο χέρι του οποιοδήποτε αντικείμενο, λόγω χαμηλής ανάλυσης της κάμερας από την οποία εξήχθη το βιντεοληπτικό υλικό. Ταυτόχρονα ο κατηγορούμενος N. P., που είχε καταφθάσει, του κατάφερε με το δεξί του πόδι μια κλωτσιά στην πλάτη και πριν ο B.

H. πέσει στο έδαφος, ο Γ. Σ. τον κλώτσησε με το αριστερό του πόδι στο κορμό. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος N. P. τον κλώτσησε με το δεξί του πόδι στον αυχένα και αφού ο B. H. είχε πέσει στο έδαφος, ο κατηγορούμενος M. I. ήρθε με ορμή και του κατάφερε με το αριστερό του πόδι ένα ισχυρό κτύπημα στη βάση του αυχένα. Το τελευταίο αυτό κτύπημα αυτό ήταν τόσο ισχυρό που η δύναμη του ανασήκωσε τον B.

H. από το έδαφος, ενώ χαρακτηριστική ήταν και η στάση που πήρε στη συνέχεια το σώμα του επιτιθέμενου, ανάσκελα, με το κεφάλι προς το πεζοδρόμιο και τα πόδια προς το δρόμο παραμένοντας ακίνητο. Στη συνέχεια ο κατηγορούμενος N. P. του κατάφερε μια τρίτη κλωτσιά στο κεφάλι, ενώ ο A. O. έσκυψε από πάνω του και τον χτύπησε με αλλεπάλληλες γροθιές στο κεφάλι.

Ταυτόχρονα, ο κατηγορούμενος M. I. τον ξανακλώτσησε στο κεφάλι, ο κατηγορούμενος S. S. τον κλώτσησε αρκετές φορές στο κεφάλι και ο κατηγορούμενος D. R., παραμερίζοντας κάποιον, ώστε να πλησιάσει, τον κλώτσησε κι αυτός στο κεφάλι. Σημειωτέον ότι άγνωστος μέχρι σήμερα δράστης επέφερε κι αυτός δύο λακτίσματα στο κεφάλι του παθόντος.

Τέλος, οι S. P. και N. J. κλώτσησαν τον B. H. στα πόδια, έξι και δύο φορές περίπου αντιστοίχως. Όλα τα ανωτέρω χτυπήματα από όλα τα ανωτέρω αναφερόμενα πρόσωπα δόθησαν σε συνολική διάρκεια 11 δευτερολέπτων. Οι κατηγορούμενοι εγκατέλειψαν το θύμα τους αιμόφυρτο στο δρόμο και επέστρεψαν κατά σειρά στο BARCODE, πρώτος ο κατηγορούμενος D.

R. (έχοντας αίμα στο πρόσωπο), αμέσως μετά ο κατηγορούμενος S. S., λίγο μετά ο κατηγορούμενος N. P. και ο κατηγορούμενος M. I. και περίπου μισό λεπτό αργότερα ο Γ. Σ. (κάμερα 4 BARCODE: από ώρα 03:23:37 έως ώρα 03:25:34), ο οποίος εισήλθε εντός του καταστήματος, ήπιε ένα ποτό και διηγήθηκε ήρεμα στους υπολοίπους τι συνέβη (κάμερα 1 BARCODE: 03:26:50).

Ο κατηγορούμενος A. O. παρέμεινε λίγο παραπάνω στο σημείο του συμβάντος, έχοντας έναν σύντομο αλλά έντονο διάλογο με κάποιον άγνωστο άνδρα στον οποίο κατάφερε μια γροθιά στο πρόσωπο με το αριστερό του χέρι, για άγνωστο λόγο. Στη συνέχεια επέστρεψε και αυτός στο BARCODE συνοδευόμενος από S. P. και τον N. J. Πρώτη του πράξη ήταν να επιστρέφει, με προφυλάξεις, στον Φ.

Σ. το αντικείμενο που είχε παραλάβει από αυτόν (κάμερα 4 BARCODE: 03:26:24). Ουδείς εκ των κατηγορουμένων και εν γένει των επιτιθέμενων δεν έδωσε τις πρώτες βοήθειες στο θύμα ούτε κάλεσε ασθενοφόρο ή την αστυνομία. Ουδείς επίσης δεν καταγράφτηκε στις κάμερες μετά τον ξυλοδαρμό ανήσυχος ή πανικόβλητος. Το θύμα μεταφέρθηκε με ασθενοφόρο ιδιωτικής εταιρείας - ήδη νεκρό - στο Γενικό Νοσοκομείο Ζακύνθου "Ο Άγιος Διονύσιος", το οποίο (νοσοκομείο) ειδοποίησαν τρίτα πρόσωπα.

Περί ώρα 03:45' π.μ. ενημερώθηκε το Τμήμα Ασφαλείας Ζακύνθου, αστυνομικοί υπάλληλοι του οποίου σε συνεργασία με αστυνομικούς υπαλλήλους του Τμήματος Ασφαλείας Πατρών και αφού επισκόπησαν το καταγραφέν οπτικό υλικό από τις κάμερες ασφαλείας των καταστημάτων BARCODE και LUSH, ταυτοποίησαν τους κατηγορουμένους και τους συνέλαβαν εντός των ορίων του αυτοφώρου, πλην του κατηγορούμενου D.

R., ο οποίος βρέθηκε και συνελήφθη σε ενοικιαζόμενο δωμάτιο της περιοχής την 11-7-2017. Από τη διενεργηθείσα νεκροψία - νεκροτομή (υπ' αριθμ. ...-2017 ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας - νεκροτομής, που συντάχθηκε από την διενεργήσασα αυτήν ιατροδικαστή Πατρών Α. Τ., διαπιστώθηκε ότι ο θανών υπέστη βαριές κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις δια θλώντος οργάνου προκληθείσες, οι οποίες, τόσο αυτές στο πρόσωπο όσο και αυτές στο τριχωτό της κεφαλής και την τραχηλική χώρα, συνέβαλαν, τόσο μεμονωμένα όσο και αθροιστικά, συνολικά στην εκτεταμένη βλάβη του εγκεφάλου (αιμορραγία, θλάσεις κλπ.), η οποία οδήγησε ταχέως στον θάνατο.

Ειδικότερα, σύμφωνα με την ως άνω ιατροδικαστική έκθεση παρατηρήθηκαν στον θανόντα B. H. τα εξής : Α. Εξωτερικώς στο σώμα 1. Έντονου βαθμού οίδημα ευμεγέθες αιμάτωμα με παραμόρφωση κεφαλής δεξιά στο τριχωτό οπισθονωτιαίως, δεξιά κροταφικά, αλλά δεξιά βρεγματικά. 2. Εκχυμώσεις, ασαφών ορίων, κατά τη δεξιά πλάγια τραχηλική επιφάνεια έως το ύφος του σύστοιχου ωτός. 3.

Αιμάτωμα δεξιάς οφθαλμικής χώρας. 4. Θλαστικό τραύμα δεξιάς οφρύος, μήκους 4 εκ. περίπου. 5. Θλαστικό τραύμα δεξιάς ζυγωματικής περιοχής, μήκους 1,5 εκ. μετά εκδοράς, συνολικού μήκους 2 εκ. περίπου (1,5+0,5). 6. Εκχύμωση στη δεξιά πλάγια επιφάνεια της ρινός. 7. λοξώς φερόμενο θλαστικό τραύμα (αποτελείται από δύο σκέλη ή αλλιώς σχήματος σχεδόν V) το οποίο ξεκινά και συνοδεύεται από την ανωτέρω περιγραφείσα (6) κάκωση και εκτείνεται στη σύστοιχη παρειά, συνολικού μήκους 1+2 εκ.

περίπου. 8. Θλαστικό τραύμα κάτω χείλους, μήκους 1,7 εκ. και πολλαπλές τραυματικές ρήξεις βλενογονικής επιφάνειας αυτού μετά εκχυμώσεων στην εσωτερική επιφάνεια σε έκταση 1,2 Χ 1,4 εκ. περίπου του κάτω χείλους - οίδημα χειλέων. 9. Μικρό θλαστικό τραύμα μεταξύ δεξιού οφθαλμού και ραχιαίας επιφάνειας ρινός, μεγίστης διαμέτρου 0,4 εκ.

περίπου. 10. Εκχύμωση πτερυγίου δεξιού ωτός. 11. Εκτεταμένο οίδημα δεξιάς οφθαλμικής περιοχής, δεξιάς ζυγωματικής περιοχής, δεξιάς παρειάς. 12. Εκδορές (2) στο δεξιό γόνατο, διαστάσεων 3X2,4 εκ. και την πρόσθια επιφάνεια της δεξιάς κνήμης, διαστάσεων 5 Χ 2,2 εκ. 13. Εκδορά στο δεξιό κάτω άκρο, μεγίστης διαμέτρου 0,7 εκ. (έξω σφυρό δεξιά) και εκχυμώσεις στη ραχιαία επιφάνεια δεξιού άκρου ποδός. 14.

Εκδορά, μεγίστης διαμέτρου 0,6 εκ. δεξιάς ποδοκνημικής, 15. Εκδορά στο αριστερό αντιβράχιο, μήκους 0,9 εκ. 16. Εκδορά στην αριστερή οσφυϊκή περιοχή, μήκους 1,7 εκ, περίπου, μετά εκτεταμένης, ασαφών ορίων, εκχύμωσης στην περιοχή. 17. Εκχύμωση στην αριστερή κνήμη - έξω επιφάνεια αυτής, μεγίστης διαμέτρου 1 εκ. περίπου. 18.

Εκδορά, μεγίστης διαμέτρου 2,3 εκ. αριστερής κνήμης κατά την πρόσθια έξω επιφάνεια αυτής. 19. Εκδορά μετά εκχυμώσεως αριστερός βραχιονίου χώρας, μεγίστης διαμέτρου 1,2 εκ. περίπου εκχύμωση ασαφών ορίων. 20. Εκχύμωση στην αριστερή βραχιόνιο χώρα, μεγίστης διαμέτρου 4,7 εκ. περίπου (κάτω 1/3, έξω επιφάνεια). 21. Απόσπαση επιδερμίδας στο αριστερό αντιβράχιο, μήκους 1,4 εκ.

περίπου. 22. Εκδορά δια τριβής στο δεξιό αγκώνα (οπίσθια επιφάνεια), εκτάσεως 1 Χ 1,4 εκ. περίπου. 23, Εκχύμωση έξω επιφάνειας δεξιού αντιβραχίου, εκτάσεως 7,5X4,5 εκ. 24. Εκχύμωση μέγιστης διαμέτρου 1,2 εκ. δεξιού αντιβραχίου (οπίσθια επιφάνεια). 25. Εκχυμώσεις ασαφών ορίων κατά την οπίσθια επιφάνεια του αριστερού αντιβραχίου εκτάσεως 7 Χ 4,3 εκ.

περίπου. 26. Πολλαπλές εκχυμώσεις στην περιοχή της δεξιάς κλείδας, άνωθεν και κάτωθεν αυτής, μεγίστης διαμέτρου από 0,6 έως 1,5 εκ. περίπου. 27. Εκχυμώσεις στη ραχιαία επιφάνεια της δεξιάς άκρας χειρός εκτάσεως 5 Χ 3,7 εκ. και των δακτύλων αυτής. 28. Εκχυμώσεις υπογενειδίου χώρας, ασαφών ορίων. 29. Εκχυμώσεις, ασαφών ορίων, αριστερού πλαγίου θωρακικού τοιχώματος (από πτώση σε σκληρή επιφάνεια).

Β. Κατά τη νεκροτομή 1. Κεφαλή : Μαλακά μόρια κεφαλής αιμορραγικώς διηθημένα κατά τη δεξιά κροταφική και ινιακή χώρα. Αιμορραγικές διηθήσεις καθ' όλην του την έκταση και βάθος παρουσιάζει ο δεξιός κροταφίτης μυς. 2. Εγκέφαλος: Εκτεταμένη υπαραχνοειδής αιμορραγία, η οποία εντοπίζεται πάνω από τη βάση του κρανίου.

Υπαραχνοειδής αιμορραγία πέριξ της επιμήκους σχισμής των ημισφαιρίων με προέκταση επί αυτών. Θλάσεις εξ αντιτυπίας μετωπιαίων (κογχικές έλικες) και κροταφικών λοβών. 3. Αγγεία εγκεφάλου Ρήξη σπονδυλοβασικού συστήματος. Μικρή τραυματική ρήξη δεξιάς έσω καρωτίδας στο σημείο προ της αποσχίσεως της σε πρόσθια και μέση εγκεφαλική αρτηρία. 4.

Λαιμός Αιμορραγικές διηθήσεις μαλακών μορίων δεξιάς πλάγιας τραχηλικής χώρας. 5. Θώρακας: Κάταγμα 6ης πλευράς αριστερά. Αιμορραγικές διηθήσεις μεσοπλευρίων μυών από 4η έως 7 η πλευρά. Γ. Από τις Εργαστηριακές Εξετάσεις; ποσοστό 1,82 g/L αιθυλικής αλκοόλης (οινόπνευμα). Δ. Σύμφωνα δε με τις επισημάνσεις της ιατροδικαστού 1, οι κακώσεις (εξωτερικές και εσωτερικές) στο αριστερό πλάγιο Θωρακικό τοίχωμα έχουν προκληθεί από πτώση σε σκληρή επιφάνεια και είναι απολύτως συμβατές με την πτώση του B.

H. με την προαναφερθείσα περιοχή του σώματος του επί του ΙΧΕ αυτοκινήτου μετά από βίαιη απώθηση του. 2. Οι εκχυμώσεις - εκδορές στην κλείδα, στα άνω - κάτω άκρα, στην οσφυϊκή περιοχή έχουν προκληθεί από λακτίσματα καθώς και εφαρμοσθείσα βία με τη μορφή απώθησης πίεσης, 3. Στη δεξιά πλάγια τραχηλική χώρα, την περιοχή του δεξιού ωτός (πτερύγιο) και την περιοχή όπισθεν και άνωθεν του δεξιού ωτός, οι κακώσεις έχουν προκληθεί από επαναλαμβανόμενες πλήξεις (λακτίσματα). 4.

οι κακώσεις στο πρόσωπο έχουν προκληθεί από πλήξεις δια θλώντος οργάνου (γρόνθοι, λακτίσματα). 5. Το τραύμα στην περιοχή της οφρύος, της ρινός και Ιδίως αυτό στην παρειά είναι απαραίτητο να συσχετισθεί με άλλο μέσο (θλων όργανο με δυνατότητες διαφορετικές από αυτές της γροθιάς). Η συμμετοχή του νάρθηκα εκ θερμοπλαστικού υλικού που έφερε ο πρώτος κατηγορούμενος A.

O. δεν αποκλείεται, (κατά την ιατροδικαστή), όσον αφορά στην πρόκληση των προαναφερθεισών κακώσεων στην περιοχή του προσώπου, λαμβανομένων υπόψη αφενός μεν των διαστάσεων του νάρθηκα και τη θέση των ελεύθερων επιφανειών αυτού εκ των οποίων προβάλουν "παρασχίδες", αφετέρου δε τη μορφολογία, τη διάταξη, τις διαστάσεις και τους επιμέρους χαρακτήρες των ανωτέρω τραυμάτων. 6.

Μια εκτεταμένη υπαραχνοειδής αιμορραγία βάσεως προκαλείται από τραυματική ρήξη σπονδυλοβασικής αρτηρίας συνεπεία πλήξεως στην πλάγια τραχηλική χώρα. 7. Πλήξεις στην περιοχή του προσώπου (κυρτότητα μετώπου κ.λπ.) προκαλούν επίσης εκτεταμένες αιμορραγίες του εγκεφάλου. Σύμφωνα δε με το συμπέρασμα της ιατροδικαστού οι κακώσεις στο κεφάλι, τόσο αυτές στο πρόσωπο όσο και αυτές του τριχωτού και της τραχηλικής χώρας, συνέβαλαν, τόσο μεμονωμένα όσο και αθροιστικά - συνολικά στην εκτεταμένη βλάβη του εγκεφάλου (αιμορραγία, θλάσεις κ.λπ.), η οποία οδήγησε ταχέως στον θάνατο.

Συνεπώς, ο θάνατος του B. H. επήλθε συνεπεία κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων δια θλώντος οργάνου προκληθεισών. Σύμφωνα με την ανωτέρω ιατροδικαστική έκθεση νεκροψίας νεκροτομής, αλλά και την κατάθεση της ίδιας της ιατροδικαστού στο ακροατήριο του παρόντος Δικαστηρίου, όσο και στο ακροατήριο του πρωτοβάθμιου Δικαστηρίου, τα κτυπήματα που δέχθηκε το θύμα στην οσφυϊκή χώρα και στα πόδια ήταν απλές σωματικές βλάβες, από τις οποίες δεν θα μπορούσε να προκληθεί ο θάνατος του, αλλά και ούτε και κάποια βαριά σωματική βλάβη.

Αντιθέτως τα πλήγματα που δέχθηκε το θύμα στο κεφάλι (πρόσωπο, τριχωτό της κεφαλής, τραχηλική χώρα), το καθένα μεμονωμένα συντέλεσε αιτιακά στην επέλευση του θανάτου του θύματος. Όσον αφορά στον κατηγορούμενο A. O. και τη χρήση όπλου από αυτόν λεκτέο τα εξής: Το γεγονός ότι το χέρι με το οποίο ο ως άνω κατηγορούμενος κατέφερε το πρώτο πλήγμα στο πρόσωπο του θύματος έμεινε παρατεταμένο και αλύγιστο για κάποια κλάσματα του δευτερολέπτου μετά την επαφή του με την επιφάνεια του προσώπου του θύματος, δεν αποτελεί, κατά την εκτίμηση του παρόντος δικαστηρίου, σαφή ένδειξη ότι το χέρι του κατηγορούμενο ήταν οπλισμένο, αφού θα μπορούσε αυτό να παραμείνει τεντωμένο από την υπερένταση των δυνάμεων που κατέβαλε τη στιγμή εκείνη ο κατηγορούμενος.

Ούτε εισφέρθηκε το συγκεκριμένο συμπέρασμα (το οποίο γίνεται αποδεκτό και στην εκκαλουμένη απόφαση και στην έφεση του Εισαγγελέα Εφετών) ως ειδική επιστημονική ή τεχνική γνώση ή ως δίδαγμα της κοινής πείρας, προκειμένου να δύναται να υιοθετηθεί με την απαιτούμενη δικανική πεποίθηση και από το παρόν δικαστήριο.

Η ιατροδικαστής Κ. Τ. αναφέρει στην έκθεσή της, αλλά και στην ενώπιον του δικαστηρίου τούτου κατάθεσή της, ότι το τραύμα που έφερε το θύμα στην περιοχή του οφρύος, της ρινός και ειδικά της παρειάς, το οποίο συντέλεσε αιτιακά στην επέλευση του θανάτου, δεν προκλήθηκε από γροθιά, αλλά από όργανο θλων με διαφορετικές δυνατότητες από την γροθιά (βλ.

την ιατροδικαστική της έκθεση) ή από όργανο που θα μπορούσε να είναι και σιδηρογροθιά (όπως είπε στην ενώπιον του Δικαστηρίου τούτου κατάθεση). Στην ιατροδικαστική της έκθεση "προτείνει" ως πιθανότητα την πρόκληση του εν λόγω τραύματος από τον νάρθηκα ακινητοποίησης του δεξιού χεριού του κατηγορούμενου A.

O. Όμως στο νάρθηκα του κατηγορούμενου αυτού, ο οποίος εξετάστηκε, δεν ανευρέθη βιολογικό υλικό του θύματος, με αποτέλεσμα η εκτίμηση αυτή της ιατροδικαστού να παραμένει μόνο ως πιθανότητα, χωρίς να μπορεί να στηριχτεί σε περαιτέρω στοιχεία. Ωστόσο, το γεγονός ότι σε κλινική εξέταση που διενεργήθηκε πέντε μέρες μετά το συμβάν στον κατηγορούμενο A.

O. κάποια εκδορά ή μώλωπας στο αριστερό του χέρι, παρά τη σφοδρότητα των πολλαπλών χτυπημάτων που αναμφισβήτητα επέφερε στο θύμα, δεν ανευρέθη, τούτο πράγματι συνιστά σαφή ένδειξη ότι χρησιμοποιήθηκε ως όπλο κάποιο θλων αντικείμενο που απέτρεψε την άμεση επαφή της γροθιάς του δράστη με το κεφάλι και το πρόσωπο του θύματος.

Σύμφωνα με την ιατροδικαστή που συνέταξε την ιατροδικαστική έκθεση η πρόκληση των τραυμάτων στην περιοχή ανάμεσα στο δεξί φρύδι, τη μύτη και τη δεξιά παρειά του θύματος έγινε όχι με γυμνή γροθιά, αλλά και με τη χρήση αντικειμένου πρόσφορου να προκαλέσει μια διαφοροποιημένη βλάβη από αυτήν που θα μπορούσε να προκαλέσει μια γυμνή γροθιά.

Σε συνδυασμό και με την καταγραφείσα ξεκάθαρα στο βιντεοληπτικό υλικό σκηνή της-με όλες τις προφυλάξεις υπό τον φόβο της κάμερας που κατέγραφε τον εξωτερικό χώρο του BARCODE-παράδοσης αντικειμένου μικρού μεγέθους από τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού Φ. Σ. στον κατηγορούμενο A. O., προκειμένου αυτό να χρησιμοποιηθεί στον επικείμενο ξυλοδαρμό του θύματος, αφού προς τα εκεί κατευθύνθηκε ο ανωτέρω κατηγορούμενος χωρίς κανέναν δισταγμό ή παρέκκλιση, υποδεικνύεται ότι και είχε και χρησιμοποίησε αντικείμενο πρόσφορο για επίθεση, πλην όμως αγνώστου ταυτότητας.

Άπαντες οι ανωτέρω κατηγορούμενοι αναγνώρισαν τους εαυτούς τους όταν τους επιδείχθηκε τα καταγραφέντα βίντεο και ομολόγησαν την συμμετοχή τους στο μοιραίο συμβάν, πλην όμως αρνούνται ότι κατάφεραν πολλά ή/και δυνατά χτυπήματα στο θανόντα. Από την άλλη πλευρά, ο μάρτυρας ιατροδικαστής Γ. Λ., που εξετάστηκε στο ακροατήριο και του πρωτοβαθμίου Δικαστηρίου και του παρόντος, υποστήριξε ότι οι δύο αρχικές πλήξεις στο κεφάλι του B.

H., ήτοι οι γροθιές των M. S. και A. O., προκάλεσαν στο θύμα, ενόσω ακόμα ήταν όρθιο, βίαιη μετατόπιση της κεφαλής του, ήτοι υπερέκταση της κεφαλής σε τέτοιο βαθμό, ώστε προκλήθηκε η ρήξη του σπονδυλοβασικού συστήματος και επήλθε ακαριαία ο θάνατός του, με συνέπεια όλα τα πλήγματα που δέχτηκε το θύμα από τους λοιπούς κατηγορούμενους να μην συντέλεσαν στο θάνατο του, αφού αυτός είχε ήδη επέλθει προηγουμένως ή θα επερχόταν μετά βεβαιότητας, ανεξαρτήτως της εξέλιξης του συμβάντος.

Οι ισχυρισμοί αυτοί όμως δεν βρίσκουν έρεισμα στο αποδεικτικό υλικό και δεν μπορούν να σταθούν παρά μόνο ως μια ατυχής προσπάθεια μετακύλησης ευθυνών σε άλλους συναυτουργούς, ως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις. Επ' αυτού η ιατροδικαστής κα Τ. εκτίμησε τα λακτίσματα ως πλήγματα προσφορότερα να προκαλέσουν την εν λόγω βλάβη και λιγότερο τις γροθιές.

Από το βιντεοληπτικό υλικό δεν προκύπτει ότι το χτύπημα που δέχθηκε το θύμα από τον A. O. του προκάλεσε υπερέκταση της κεφαλής, ενώ μεταθανάτιες κακώσεις δεν διαπιστώθηκαν ως ευρήματα της ιατροδικαστικής έρευνας. Κατ' ακολουθία όλων των ανωτέρω αποδείχθηκε πλήρως ότι η αιτία θανάτου του B. H. ήταν τα χτυπήματα που δέχθηκε στο πρόσωπο, στο τριχωτό της κεφαλής και την τραχηλική χώρα, με γροθιές και κλωτσιές από τους κατηγορουμένους A.

O., M. S., N. P., M. I., S. S. και D. R. Οι ως άνω κατηγορούμενοι, υπό το σαφές πρόσταγμα του A. O. που τους πρόσφερε το πρόσχημα ή την αφορμή ("το πρόσωπο της D. είναι γεμάτο αίματα"), αλλά και στη θέα του αιμοραγούντος ομοεθνή τους κατηγορούμενου D. R. (από το χτύπημα που δέχτηκε από το θύμα με το μπουκάλι), χωρίς ειδικότερες συννενοήσεις, αλλά με σύμπνοια και ταυτότητα κινήτρου (να τιμωρήσουν αυτόν που μέσα στη σύγχυση και το χάος θεώρησαν ταραχοποιό και επιτεθέντα σε ομοεθνείς τους), συναποφάσισαν, πλην του M.

S., για τον οποίο θα γίνει λόγος παρακάτω, να προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη στον παθόντα και ενήργησαν έχοντας αυτόν το σκοπό ο καθένας για τον εαυτό του, αλλά και γνωρίζοντας ο καθένας και για έκαστο των υπολοίπων ότι ενεργούσαν με τον αυτό σκοπό. Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο θάνατος του θύματος επήλθε από αμέλεια των ως άνω κατηγορουμένων, καθόσον αυτοί, αν και πρόβλεψαν ως ενδεχόμενο να επέλθει ως συνέπεια των ενεργειών τους ο θάνατος του θύματος, πίστεψαν ότι δεν θα επέλθει τελικά.

Ενδείκτες του ότι οι κατηγορούμενοι πίστευαν ότι θα μπορούσαν να καταφέρουν στο θύμα βαριές σωματικές βλάβες και παράλληλα να μην επέλθει εξ αυτών ο Θάνατός του, τον οποίο δεν επιθυμούσαν ούτε αποδέχονταν, είναι τα κάτωθι από τις αποδείξεις διαπιστούμενα: 1) Η μικρή χρονική διάρκεια της επίθεσης (11 δευτερόλεπτα συνολικά και ακόμα λιγότερα ήταν τα δευτερόλεπτα ταυτόχρονης σύμπραξης όλων των δραστών) σε συνάρτηση και με τη σωματική ρώμη του θύματος που εμφανώς υπερείχε έναντι εκάστου εκ των επιτιθέμενων.

Και τα δύο αυτά στοιχεία επέδρασαν στο βαθμό διάγνωσης εκ μέρους των δραστών της δυναμικής και της εγγύτητας του κινδύνου. 2) Η μετέπειτα συμπεριφορά των κατηγορουμένων που παρέμειναν ψύχραιμοι και ατάραχοι στον τόπο του εγκλήματος χωρίς να προσπαθούν να διαφύγουν, γεγονός που καταδεικνύει ότι αυτοί δεν υποψιάστηκαν ούτε ακόμα και κατά το τέλος της επίθεσης ότι το θύμα που κείτονταν στο έδαφος αιμόφυρτο ήταν νεκρό ή θα μπορούσε να πεθάνει 3) Η έλλειψη λογικού κινήτρου, αφού οι κατηγορούμενοι δεν γνώριζαν τον κατηγορούμενο ούτε προκλήθηκαν προσωπικά και επί της ουσίας από αυτόν.

Οι ανάρμοστες εκφράσεις και χειρονομίες του θύματος κατά το χρόνο εκδίωξής του από τον νεανικό όχλο του μπαρ ("fuck Serbia" κλπ.) δεν δύνανται σοβαρά να εκληφθούν ως προκλήσεις ικανές να προκαλέσουν στους κατηγορούμενους δολοφονικές διαθέσεις, άλλωστε αυτού του είδους οι χειρονομίες, λεκτικές αντιπαραθέσεις μεταξύ νεαρών ατόμων που βρίσκονται σε κατάσταση όχι απολύτως νηφάλια λόγω κατανάλωσης αλκοόλ, δεν είναι ούτε ασυνήθεις ούτε ακραίες.

Ειδική μνεία θα έπρεπε εν προκειμένω να γίνει για τον κατηγορούμενο D. R., για τον οποίο εκτιμάται ότι παραμένει η κατάφαση του εν λόγω ενδείκτη, αφού επί της ουσίας αυτός εισέφερε την πρώτη αφορμή για το όλο συμβάν, προσβάλλοντας βάναυσα και αναίτια, τόσο λεκτικά όσο και έμπρακτα, το θύμα με υποτιμητική αναφορά μάλιστα στο χρώμα του δέρματος του.

Η αντίδραση του θύματος στην προσβολή αυτή ήταν απόλυτα αναμενόμενη και δικαιολογημένη στα μάτια του τελευταίου κατηγορούμενου. Ομοίως θα είχε πράξει και ίδιος αν είχε δεχτεί ανάλογη επίθεση. Ως εκ τούτου δεν συντρέχει λογική αιτία σχηματισμού στο βουλητικό του κατηγορουμένου αυτού γέννησης του έσχατου, δηλαδή του ανθρωποκτόνου δόλου για έναν άλλο - κατά πολύ νεαρότερο μάλιστα - άνδρα που συμπεριφέρεται, σύμφωνα με αποδεκτούς από τον ίδιο (τον κατηγορούμενο) αξιακούς κανόνες, δηλαδή αντιδράει βίαια σε μια αναίτια προσβολή.

Επιδίωξη επομένως και του κατηγορουμένου αυτού, όπως και των λοιπών, ήταν η αδικαιολόγητη, ακραία και βάναυση σωματική τιμωρία του Θύματος, σε βαθμό να τεθεί το τελευταίο ακόμα και σε κίνδυνο ζωής, χωρίς όμως να αποδέχεται το ενδεχόμενο θανάτωσής του. Άλλωστε, ο κίνδυνος ζωής που επιδίωκαν οι κατηγορούμενοι εμπεριέχεται ήδη στην αντικειμενική υπόσταση της σκοπούμενης θανατηφόρου σωματικής βλάβης (δηλαδή του βασικού εγκλήματος της θανατηφόρου σωματικής βλάβης), επομένως δεν μπορεί το στοιχείο αυτό, άνευ άλλου τινός, να εκτιμηθεί και να αναβαθμιστεί περαιτέρω για την κατάφαση του ενδεχόμενου δόλου ανθρωποκτονίας.

Εξάλλου, παρά τη ρατσιστική χροιά της αναφερόμενης ανωτέρω προσβολής στο πρόσωπο του κατηγορουμένου, δεν προέκυψε ούτε ότι ο εν λόγω κατηγορούμενος, πόσο μάλλον και οι λοιποί, αποδέχτηκαν το ενδεχόμενο του θανάτου του θύματος, επιδεικνύοντας κοινωνικά μη αποδεκτή αδιαφορία για το έννομο αγαθό της ζωής του, λόγω του χρώματος του δέρματος του ή ακόμα και της εθνικότητάς του.

Δεν προέκυψε ότι οι κατηγορούμενοι ήταν άτομα πωρωμένα και με ακραίες ρατσιστικές ιδέες, έτοιμα να επιτεθούν σε αλλοφύλους αδιαφορώντας για τα αποτελέσματα και αποδεχόμενοι ακόμα και τα χειρότερα εξ αυτών (θάνατο), διαπνεόμενοι από ρατσιστικό μίσος. Αντιθέτως όλοι οι κατηγορούμενοι (με μερικές διαφοροποιήσεις για τον πρώτο κατηγορούμενο, που θα εκτεθούν αμέσως κατωτέρω) έκαναν διακοπές σε ένα μέρος της Ελλάδας γνωστό για την πολυσυλλεκτικότητά του, ήτοι σε ένα μέρος που καταφθάνουν νέοι από κάθε μεριά του κόσμου (κυρίως Αμερική και Ευρώπη αλλά όχι μόνο) για να διασκεδάσουν σε καθεστώς απόλυτης ευφορίας και ελευθερίας.

Ειδικά για τον πρώτο κατηγορούμενο A. O. θα πρέπει να λεχθεί ότι γι' αυτόν προέκυψε ότι ήταν υπό μία ευρεία έννοια υπεύθυνος του μπαρ με το οποίο συνεργαζόταν επί χρόνια, οργανώνοντας πάρτι, προσελκύοντας ομοεθνείς του, όντας υπεύθυνος για κάθε τεκταινόμενο εντός αυτού. Αυτό προκύπτει και από το γεγονός ότι μόλις αντιλήφθηκε τη φασαρία που άρχισε να δημιουργείται στο BARCODE προσέτρεξε για να απομακρύνει βίαια το θύμα που το είχε θεωρήσει υπεύθυνο για τα όσα γίνονταν (η D.

V. κατέθεσε ότι του ζήτησε να σταματήσει τον καυγά). Δεν προέκυψε ότι ο πρώτος κατηγορούμενος εκδήλωσε ρατσιστική εχθρότητα προς το θύμα. Ούτε προέκυψε ότι είχε κάποια ιδιαίτερη (συναισθηματική) σχέση με την εργαζόμενη D. V., η οποία είχε τραυματιστεί κατά τη διάρκεια του επεισοδίου ακουσίως από το θύμα.

Ως υπεύθυνος του μαγαζιού, έμπιστος του ιδιοκτήτη και ιδιαιτέρως καλοπληρωμένος από τον τελευταίο (βλ. στην ενώπιον του δικαστηρίου τούτου απολογία όπου καταθέτει πως τα εισοδήματά του από την εργασία του στη Ζάκυνθο ήταν τόσο επαρκή που δεν χρειαζόταν να εργάζεται στο Λονδίνο όπου διαβιούσε μόνιμα), είχε το κίνητρο να επιδείξει τη σκληρότητα που τελικά επέδειξε στο θύμα, δεν είχε όμως λογικό κίνητρο να αποδεχτεί το ενδεχόμενο του θανάτου του.

Αντιθέτως, κάτι τέτοιο όχι μόνο δεν εξυπηρετούσε την ιδιοτέλειά του (δηλαδή τους προσωπικούς του σκοπούς) άλλα την έβλαπτε, αφού έθετε σε αμφισβήτηση ακόμα και αυτήν την "επαγγελματική" του απόδοση, που συνίστατο, μεταξύ άλλων και στη διευθέτηση βίαιων εκτροπών εντός του καταστήματος διασκέδασης με τον απαιτούμενο για κάθε περίπτωση βαθμό βιαιότητας, συχνά και εκτός των πλαισίων του νόμου, όπως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις.

Έτσι και στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος πίστευε ότι ενεργούσε "επαγγελματικά", ήτοι τιμωρούσε με πρόθεση (σκοπούμενα) σκληρά και βάναυσα τον "ταραχοποιό" έχοντας την απόλυτη πεποίθηση, ότι σαν "σωστός επαγγελματίας" θα διατηρούσε την κατάσταση υπό τον έλεγχο του. Το δε αντικείμενο που χρησιμοποιήθηκε από αυτόν για να επιτεθεί στο θύμα δεν ταυτοποιήθηκε παρά μόνο ως θλών όργανο.

Άρα δεν δύναται να εκτιμηθεί ως ενδείκτης ανθρωποκτόνου δόλου, από τη στιγμή που δεν διευκρινίστηκε η επικινδυνότητά (φονικότητά) του. Ειδικότερα, όσον αφορά στον M. S., αυτός κατάφερε στον B. ένα ισχυρό πλήγμα στο πρόσωπο με το δεξί του χέρι, με το χτύπημα δε αυτό ήθελε να προκαλέσει στον B. σωματική βλάβη, η δε πράξη αυτή τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο ζωής ή βαριά σωματική βλάβη, αφού κατευθύνθηκε στοχευμένα στο πρόσωπο του παθόντος, προκαλώντας του κάκωση στο πρόσωπο και συγκεκριμένα αιμάτωμα δεξιάς οφθαλμικής χώρας και εκτεταμένο οίδημα δεξιάς οφθαλμικής περιοχής και δεξιάς ζυγωματικής περιοχής.

Ο ως άνω κατηγορούμενος ήταν ο μόνος που επέφερε μόνο ένα και όχι επανειλημμένα πλήγματα στον παθόντα. Ήταν επίσης ο μόνος που δεν συμμετείχε στην συναπόφαση των λοιπών κατηγορουμένων, αλλά αποφάσισε μόνος του να επιφέρει στο θύμα σωματική βλάβη, όχι βαριά, όπως οι λοιποί, καθώς τον θεώρησε υπεύθυνο για τον τραυματισμό της ξαδέλφης του και για τον τιμωρήσει γι' αυτό.

Όπως όλα τα χτυπήματα που δέχθηκε στο κεφάλι και το πρόσωπο το θύμα, έτσι και αυτό που προήλθε από τον κατηγορούμενο M. S., μεμονωμένο, λόγω της σφοδρότητάς του (τον εκτίναξε στο αυτοκίνητο που βρισκόταν σε μικρή απόσταση), αλλά και του σημείου πλήξης (πρόσωπο) συνδέεται αιτιακά με τον θάνατο του παθόντος (το επιβεβαιώνει κατηγορηματικά η ιατροδικαστής στην έκθεσή της, αλλά και στις καταθέσεις της), αλλά ενδεχόμενος δόλος του εν λόγω κατηγορουμένου, που να καλύπτει υποκειμενικά το αποτέλεσμα του θανάτου δεν υπήρξε.

Αντιθέτως, το αποτέλεσμα του θανάτου επήλθε από αμέλειά του, καθόσον αυτός, λόγω έλλειψης της προσοχής και επιμέλειας που όφειλε να καταβάλει, όπως κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνθήκες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική και μπορούσε να καταβάλει με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, φυσιολογικές ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες, δεν προέβλεψε ότι από την προπεριγραφόμενη πράξη του, καίτοι μεμονωμένη, μπορούσε να επέλθει ο θάνατος του B.

H. Επιπλέον ενδείκτης έλλειψης ανθρωποκτόνου δόλου για τον συγκεκριμένο κατηγορούμενο, πέραν των όσων αναφέρθηκαν σχετικά στην παρούσα για τους λοιπούς κατηγορούμενους, είναι και η έλλειψη εμμονής στην πράξη του, καθόσον κατέφερε στο -ακόμα όρθιο και με όλες τις αισθήσεις του -θύμα ένα και μοναδικό χτύπημα.

Συνεπώς, οι μεν κατηγορούμενοι A. O., N. P., M. I., S. S. και D. R. πρέπει να κριθούν ένοχοι για το έγκλημα της από κοινού θανατηφόρου σκοπούμενης σωματικής βλάβης (311 εδ. β' ΠΚ), ο δε M. S. πρέπει να κριθεί ένοχος για το έγκλημα της θανατηφόρου σωματικής βλάβης (311 εδ. α' ΠΚ), κατ' ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό και κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως σε ήρεμη ψυχική κατάσταση κατά συναυτουργία, οι 3ος, 4και 5ος των κατηγορουμένων με το ελαφρυντικό του άρθρου 133 Π.Κ, που τους αναγνωρίστηκε πρωτοδίκως, των εφέσεων των κατηγορουμένων απορριπτομένων ως ουσιαστικά αβασίμων και της έφεσης του Εισαγγελέα απορριπτομένης ως εν μέρει ως ουσιαστικά αβασίμου, γενομένης δε αυτής δεκτής ως ουσιαστικά βάσιμου μόνον ως προς τους κατηγορούμενους A. O., N. P., M. I., S. S. και D. R., καθόσον το παρόν Δικαστήριο εκτίμησε, κατά πλειοψηφία, ότι συντρέχει διαφορετικός βαθμός αμέλειας (ενσυνείδητη αμέλεια) ως προς την επέλευση του αποτελέσματος του θανάτου του θύματος από αυτόν που εκτίμησε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (μη συνειδητή αμέλεια)".

Στη συνέχεια, το παραπάνω Δικαστήριο της ουσίας κήρυξε, κατά πλειοψηφία, ενόχους τους πρώτο, τρίτο, τέταρτο, πέμπτο και έκτο των κατηγορουμένων [A. O., N. P., M. I., S. S. και D. R., αντίστοιχα] για την πράξη της, κατά το άρθρο 311 εδ. β' ΠΚ, θανατηφόρας σωματικής βλάβης από κοινού, επιδιώκοντας τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος, τον δε δεύτερο κατηγορούμενο M.

S., επίσης κατά πλειοψηφία, για την, κατά το εδάφιο α'του ίδιου άρθρου, θανατηφόρα [επικίνδυνη] σωματική βλάβη, με το ακόλουθο διατακτικό: "ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΕΝΟΧΟΥΣ κατά πλειοψηφία (4-3) τους 1ο των κατηγορουμένων A. O., 3ο των κατηγορουμένων N. P., 4ο των κατηγορουμένων M. I., 5ο των κατηγορουμένων S. S. και 6ο των κατηγορουμένων D.

R., τους 3ο, 4ο και 5ο με το ελαφρυντικό του άρθρου 133 ΠΚ, που τους αναγνωρίστηκε πρωτοδίκως, για την πράξη της σκοπούμενης θανατηφόρας σωματικής βλάβης από κοινού (άρθρο 311 εδ. β' ΠΚ) και συγκεκριμένα του ότι στον Λαγανά Ζακύνθου, στις 7.7.2017, ενεργώντας από κοινού, καθώς και με άλλο αγνώστων στοιχείων εισέτι πρόσωπο, με πρόθεση προξένησαν σε άλλον σωματικές κακώσεις, επιδιώκοντας τη βαριά σωματική βλάβη του παθόντος, γνωρίζοντας ότι ο τρόπος που ενήργησαν, ήτοι τα πλήγματα που κατάφεραν στην κεφαλή και τον τράχηλο του παθόντος, θα επέφεραν οπωσδήποτε αιτιωδώς τον σοβαρό τραυματισμό του και δη τη βαριά σωματική ή διανοητική πάθησή του.

Ειδικότερα στον πιο πάνω τόπο και χρόνο και περί ώρα 03:16' ο 1ος των κατηγορουμένων A. O. κατάφερε στον (ον.) B. (επ.) H. μια ισχυρή γροθιά στο πρόσωπο με το αριστερό του χέρι, το οποίο ήταν οπλισμένο με άγνωστο μεταλλικό αντικείμενο και ο 3ος των κατηγορουμένων N. P. του κατάφερε με το δεξί του πόδι μια κλωτσιά στην πλάτη.

Στη συνέχεια ο 3ος των κατηγορουμένων N. P. τον κλώτσησε με το δεξί του πόδι στον αυχένα και αφού ο (ον.) B. (επ.) H. είχε πέσει στο έδαφος, ο 4ος των κατηγορουμένων M. I. του κατάφερε με το αριστερό του πόδι ένα ισχυρό κτύπημα στη βάση του αυχένα. Μετά από τα χτυπήματα αυτά ο (ον.) B. (επ.) H., έχοντας απωλέσει πλέον τις αισθήσεις του, παρέμεινε ακίνητος ανάσκελα πάνω στο οδόστρωμα, με το κεφάλι προς το πεζοδρόμιο και τα πόδια προς το δρόμο.

Τότε ο 3ος των κατηγορουμένων N. P. του κατάφερε μια τρίτη κλωτσιά στο κεφάλι, ενώ ο 1ος των κατηγορουμένων A. O. έσκυψε από πάνω του και τον χτύπησε με αλλεπάλληλες γροθιές στο κεφάλι. Ταυτόχρονα ο 4ος των κατηγορουμένων M. I. τον ξανακλώτσησε στο κεφάλι, ο 5ος των κατηγορουμένων S. S. τον κλώτσησε αρκετές φορές στο κεφάλι και ο 6ος των κατηγορουμένων D.

R., παραμερίζοντας κάποιον, ώστε να πλησιάσει, τον κλώτσησε και αυτός στο κεφάλι, ενώ άγνωστος μέχρι σήμερα δράστης επέφερε κι αυτός δύο λακτίσματα στο κεφάλι του παθόντος. Ο θάνατος του (ον.) B. (επ.) H., που επακολούθησε ταχέως συνεπεία βαριών κρανιοεγκεφαλικών κακώσεων δια θλώντος οργάνου προκληθεισών, επήλθε από αμέλεια των ως άνω κατηγορουμένων, καθόσον αυτοί, λόγω έλλειψης της προσοχής και επιμέλειας που όφειλαν να καταβάλουν, όπως κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνθήκες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική και μπορούσαν να καταβάλουν με βάση τις προσωπικές τους περιστάσεις, φυσιολογικές ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες, δεν προέβλεψαν ότι από την προπεριγραφόμενη πράξη τους μπορούσε να επέλθει ο θάνατος του B.

H. και δεν τον απέφυγαν. Ειδικότερα, οι ανωτέρω κατηγορούμενοι όφειλαν και μπορούσαν να προβλέψουν ότι με τις (οπλισμένες) γροθιές του ο 1ος των κατηγορουμένων A. O. και λακτίζοντας (οι λοιποί κατηγορούμενοι) με πρόθεση βαριάς σωματικής βλάβης τον (ον.) B. (επ.) H., στα πλέον ευαίσθητα σημεία του σώματος (κεφάλι - τράχηλο), θα προκαλούσαν τον θάνατό του συνεπεία των σοβαρών σωματικών βλαβών που θα είχε υποστεί, το οποίο όμως δεν προέβλεψαν μολονότι ηδύναντο, λόγω της προαναφερόμενης έλλειψης προσοχής τους (μη συνειδητή αμέλεια).

ΚΗΡΥΣΣΕΙ ΕΝΟΧΟ κατά πλειοψηφία (4-3) τον 2ο των κατηγορουμένων M. S. για την πράξη της θανατηφόρας σωματικής βλάβης (άρθρο 311 εδ. α' Π.Κ.) και συγκεκριμένα του ότι στον Λαγανά Ζακύνθου, στις 7-7-2017, προκάλεσε σε άλλον σωματική βλάβη που είχε επακόλουθο τον θάνατό του, μεταξύ δε της ανωτέρω ενέργειάς του και του επελθόντος αποτελέσματος υπήρξε άμεσος αιτιώδης σύνδεσμος.

Ειδικότερα, στον πιο πάνω τόπο και χρόνο και περί ώρα 03:16', μετά από προηγηθέντα διαπληκτισμό μεταξύ του παθόντα (ον.) B. (επ.) H., γεν. στις ...-1995 στις ΗΠΑ, κατοίκου εν ζωή ομοίως, και του 6ου των κατηγορουμένων D. R. στο κατάστημα υγειονομικού ενδιαφέροντος με τον διακριτικό τίτλο "BARCODE", επιτέθηκε με σφοδρότητα εναντίον του ως άνω παθόντα, με το χτύπημα δε αυτό ήθελε να προκαλέσει στον (ον.) B. (επ.) H.

επικίνδυνη σωματική βλάβη και συγκεκριμένα τον γρονθοκόπησε μία φορά στο πρόσωπο με το δεξί χέρι του, προκαλώντας του κάκωση στο πρόσωπο και συγκεκριμένα αιμάτωμα δεξιάς οφθαλμικής χώρας και εκτεταμένο οίδημα δεξιάς οφθαλμικής περιοχής και δεξιάς ζυγωματικής περιοχής, η δε πράξη αυτή τελέστηκε με τρόπο που μπορούσε να προκαλέσει στον παθόντα κίνδυνο για τη ζωή του ή βαριά σωματική του βλάβη και είχε ως επακόλουθο τον θάνατο του, ο οποίος επήλθε αιτιωδώς από αμέλεια του ως άνω κατηγορουμένου, καθόσον αυτός λόγω έλλειψης της προσοχής και επιμέλειας που όφειλε να καταβάλει, όπως κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος που βρίσκεται υπό τις ίδιες πραγματικές καταστάσεις, με βάση τους νομικούς κανόνες, τις συνθήκες που επικρατούν στις συναλλαγές, την κοινή πείρα, τη συνήθη πορεία των πραγμάτων και τη λογική και μπορούσε να καταβάλει με βάση τις προσωπικές του περιστάσεις, φυσιολογικές ιδιότητες, γνώσεις και ικανότητες, δεν προέβλεψε ότι από την προπεριγραφόμενη πράξη του, μπορούσε να επέλθει ο θάνατος του B.

H. και δεν τον απέφυγε".

Με αυτά που δέχθηκε, κατά πλειοψηφία, το δικάσαν Μικτό Ορκωτό Εφετείο Πατρών, σε συνδυασμό σκεπτικού και διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασής του, που παραδεκτά αλληλοσυμπληρώνονται, δεν διέλαβε σ' αυτήν, την απαιτούμενη από τις προαναφερόμενες διατάξεις του Συντάγματος και του ΚΠΔ ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία για την αξιόποινη πράξη της θανατηφόρας σωματικής βλάβης [άρθρο 311 ΠΚ] για την οποία καταδικάσθηκαν οι μεν πρώτος, τρίτος, τέταρτος, πέμπτος και έκτος των εκκαλούντων-κατηγορουμένων κατά τη διάταξη του εδ.

β'του άρθρου αυτού, ο δε δεύτερος τούτων κατά τη διάταξη του εδ. α', και, παράλληλα, παραβίασε εκ πλαγίου τις ουσιαστικές ποινικές διατάξεις αφενός του άρθρου 311 σε συνδυασμό με αυτές του άρθρου 28 ΠΚ και αφετέρου αυτήν του άρθρου 309 ΠΚ, στερώντας την απόφασή του νόμιμης βάσης, και ειδικότερα: Α] Μεταξύ του σκεπτικού και του διατακτικού της προσβαλλόμενης απόφασης υφίστανται ασαφείς και αντιφατικές παραδοχές ως προς το είδος της αμέλειας για το επελθόν βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου του B.

H. Συγκεκριμένα, στο σκεπτικό της διαλαμβάνονται οι παραδοχές: [σελ. 80] "Κατ' ακολουθία ... αποδείχθηκε πλήρως ότι η αιτία θανάτου του B. H. ήταν τα χτυπήματα που δέχθηκε στο πρόσωπο, ...., με γροθιές και κλωτσιές από τους κατηγορουμένους A. O., M. S., N. P., M. I., S. S. και D. R. Oι ως άνω κατηγορούμενοι ... συναποφάσισαν, πλην του M.

S., ... να προκαλέσουν βαριά σωματική βλάβη στον παθόντα ....

Περαιτέρω αποδείχθηκε ότι ο θάνατος του θύματος επήλθε από αμέλεια των ως άνω κατηγορουμένων, καθόσον αυτοί, αν και πρόβλεψαν ως ενδεχόμενο να επέλθει ως συνέπεια των ενεργειών τους ο θάνατος του θύματος, πίστεψαν ότι δεν θα επέλθει τελικά", και [σελ. 83] "Συνεπώς, οι μεν κατηγορούμενοι A. O., N. P., M. I., S. S. και D.

R., πρέπει να κριθούν ένοχοι για το έγκλημα της από κοινού θανατηφόρου σκοπούμενης σωματικής βλάβης (311 εδ. β' ΠΚ)...κατ' ορθότερο νομικό χαρακτηρισμό και κατ' επιτρεπτή μεταβολή της κατηγορίας της ανθρωποκτονίας εκ προθέσεως σε ήρεμη ψυχική κατάσταση κατά συναυτουργία, ..., των εφέσεων των κατηγορουμένων απορριπτομένων ως ουσιαστικά αβασίμων και της έφεσης του Εισαγγελέα απορριπτομένης εν μέρει ως ουσιαστικά αβασίμου, γενομένης δε αυτής δεκτής ως ουσιαστικά βασίμου μόνον ως προς τους κατηγορούμενους A.

O., N. P., M. I., S. S. και D. R., καθόσον το παρόν Δικαστήριο εκτίμησε, κατά πλειοψηφία, ότι συντρέχει διαφορετικός βαθμός αμέλειας (ενσυνείδητη αμέλεια) ως προς την επέλευση του αποτελέσματος του θανάτου του θύματος από αυτόν που εκτίμησε το πρωτοβάθμιο δικαστήριο (μη συνειδητή αμέλεια)". Αντιθέτως, στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης διαλαμβάνονται οι παραδοχές, όσον αφορά τους εν λόγω κατηγορουμένους [A.

O. (1ος), N. P. (3ος), M. I. (4ος), S. S. (5ος) και D. R. (6ος), ότι [σελ. 90-91] "Ο θάνατος του (ον.) B. (επ.) H., .... επήλθε από αμέλεια των ως άνω κατηγορουμένων, καθόσον αυτοί, λόγω έλλειψης της προσοχής και επιμέλειας που όφειλαν να καταβάλουν, όπως κάθε συνετός και ευσυνείδητος άνθρωπος.... δεν προέβλεψαν ότι από την προπεριγραφόμενη πράξη τους μπορούσε να επέλθει ο θάνατος του B.

H. και δεν τον απέφυγαν. Ειδικότερα, οι ανωτέρω κατηγορούμενοι όφειλαν και μπορούσαν να προβλέψουν ότι ... θα προκαλούσαν τον θάνατό του συνεπεία των σοβαρών σωματικών βλαβών που θα είχε υποστεί, το οποίο όμως δεν προέβλεψαν μολονότι ηδύναντο, λόγω της προαναφερόμενης έλλειψης προσοχής τους (μη συνειδητή αμέλεια)".

Επίσης, ασάφεια υφίσταται και ως προς το είδος της αμέλειας του δεύτερου εκκαλούντος-κατηγορουμένου M. S., ο οποίος ναι μεν με το διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης κηρύχθηκε ένοχος της θανατηφόρας σωματικής βλάβης [άρθ. 311 εδ. α'ΠΚ] με μη συνειδητή αμέλεια κατά τη συναφή παραδοχή που περιέχεται στο σκεπτικό της προσβαλλομένης, και δη στη σελ. 83 αυτής, ωστόσο, σύμφωνα με την παραπάνω, περιεχόμενη στο σκεπτικό [σελ. 80] της απόφασης, έτερη παραδοχή, φέρεται να διαχωρίζεται από τους λοιπούς συνεκκαλούντες-συγκατηγορουμένους του ως προς το στοιχείο της συναπόφασης, όχι όμως και ως προς την ενσυνείδητη αμέλεια για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου του παθόντος.

Δέχθηκε, δηλαδή, κατά πλειοψηφία, το δικάσαν ΜΟΕ Πατρών, σύμφωνα με τις προεκτεθείσες παραδοχές, ότι συνέτρεξαν και τα δύο είδη αμέλειας [μη συνειδητή και ενσυνείδητη] για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου του παθόντος. Ως εκ τούτου, με τις υφιστάμενες αντιφατικές παραδοχές μεταξύ του σκεπτικού και του διατακτικού, έχει εμφιλοχωρήσει ουσιώδης σύγχυση και ασάφεια στο πόρισμα της προσβαλλομένης ως προς το είδος της αμέλειας που συνέτρεξε, εν προκειμένω, για το επελθόν βαρύτερο αποτέλεσμα του θανάτου, στοιχείο που, κατά τα προεκτεθέντα, ασκεί επιρροή [και] στην επιμέτρηση της ποινής, με συνέπεια να στερείται η απόφαση της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, κατά τούτο, και να καθίσταται ανέφικτος ο αναιρετικός έλεγχος ως προς την ορθή ή μη εφαρμογή των διατάξεων των άρθρων 28 και 311 εδ.

α'[για τον δεύτερο κατηγορούμενο] και εδ. β' του ΠΚ [για τους λοιπούς κατηγορούμενους]. Β] Όσον αφορά τον δεύτερο κατηγορούμενο M. S., τόσο στο σκεπτικό όσο και στο διατακτικό της προσβαλλόμενης απόφασης, παρόλο που ως βασικό έγκλημα της θανατηφόρας σωματικής βλάβης (μη σκοπούμενης- άρθρο 311 εδ. α' ΠΚ) προσδιορίζεται η επικίνδυνη σωματική βλάβη [άρθρο 309 ΠΚ], ωστόσο αναφέρονται διαζευκτικά τα έννομα αγαθά του παθόντος που τέθηκαν σε διακινδύνευση [σελ. 82 και 91 της προσβαλλομένης], ενώ έπρεπε να καθορίζεται ποιο είδος διακινδύνευσης [του κινδύνου για τη ζωή του ή του κινδύνου για βαριά σωματική βλάβη] συνέτρεξε στη συγκεκριμένη περίπτωση, που επικάλυπτε ο δόλος του εν λόγω κατηγορουμένου, με συνέπεια να δημιουργείται ασάφεια στην αιτιολογία ως προς το είδος της διακινδύνευσης που τελικά δέχθηκε η προσβαλλόμενη απόφαση, η διάκριση δε αυτή, όπως προαναφέρθηκε, είναι απαραίτητη καθόσον η καθεμία από τις διακινδυνεύσεις αυτές διαμορφώνει διαφορετικά την επιμέτρηση της ποινής.

Συνεπεία των ανωτέρω ασαφών και αντιφατικών παραδοχών, η προσβαλλόμενη απόφαση στερείται της απαιτούμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας αλλά και νομίμου βάσεως, μη καθισταμένου, ως εκ τούτου, εφικτού του αναιρετικού ελέγχου, 1) ως προς το είδος της αμέλειας [μη συνειδητής ή ενσυνείδητης] των εκκαλούντων-κατηγορουμένων που τελικά δέχθηκε το Δικαστήριο για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου του B.

H. και 2) ως προς το είδος της διακινδύνευσης [του κινδύνου για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη], όσον αφορά τον δεύτερο εκκαλούντα-κατηγορούμενο M. S., που τελικά δέχθηκε το Δικαστήριο για το βασικό έγκλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης. Επομένως, το Δικαστήριο της ουσίας που εξέδωσε την προσβαλλόμενη απόφαση υπέπεσε στις αναιρετικές πλημμέλειες της έλλειψης από αυτήν της επιβαλλόμενης ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας, καθώς και της εσφαλμένης εφαρμογής, λόγω εκ πλαγίου παραβίασης, των προπαρατεθεισών ουσιαστικών ποινικών διατάξεων των άρθρων 28 και 311 εδ.

α' [για τον δεύτερο κατηγορούμενο] και εδ. β' του ΠΚ [για τους λοιπούς κατηγορούμενους] και 309 ΠΚ [για τον δεύτερο κατηγορούμενο] και, συνακόλουθα, είναι βάσιμοι οι συναφείς από το άρθρο 510 παρ.1 στοιχ. Δ' και Ε' του ΚΠΔ αναιρετικοί λόγοι της δήλωσης - αίτησης της Αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου για αναίρεση της προσβαλλόμενης απόφασης κατά τα συγκεκριμένα πληττόμενα κεφάλαια αυτής.

Μετά από αυτά, μη υπάρχοντος άλλου αναιρετικού λόγου προς εξέταση, πρέπει η προσβαλλόμενη απόφαση να αναιρεθεί εν μέρει, και να παραπεμφθεί η υπόθεση κατά το αναιρούμενο μέρος της για νέα συζήτηση στο ίδιο Δικαστήριο, το οποίο, μετά νέα επιμέτρηση, θα καθορίσει, αναλόγως, και την προσήκουσα ποινή, συγκροτούμενο από άλλους δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ

Αναιρεί εν μέρει την υπ' αριθ. 65, 66, 67, 68, 69, 90, 91, 92, 170/17.6.2022 απόφαση του Μικτού Ορκωτού Εφετείου Πατρών κατά το μέρος της που αφορά 1) στο είδος της αμέλειας [μη συνειδητής ή ενσυνείδητης] των εκκαλούντων-κατηγορουμένων για την επέλευση του βαρύτερου αποτελέσματος του θανάτου του B. H. και 2) στο είδος της διακινδύνευσης [του κινδύνου για τη ζωή ή για βαριά σωματική βλάβη] για το βασικό έγκλημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, όσον αφορά τον δεύτερο εκκαλούντα-κατηγορούμενο M. S.

Παραπέμπει την υπόθεση, κατά το αναιρούμενο μέρος της, για νέα συζήτηση, στο ίδιο Δικαστήριο [το οποίο θα καθορίσει, αναλόγως, την προσήκουσα ποινή], συγκροτούμενο από άλλους Δικαστές, εκτός από εκείνους που δίκασαν προηγουμένως.

Κρίθηκε και αποφασίσθηκε στην Αθήνα στις 11 Φεβρουαρίου 2025.

Και

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ Και τούτης αποχωρήσασας από την υπηρεσία η αρχαιότερη της συνθέσεως Αρεοπαγίτης

Δημοσιεύθηκε στην Αθήνα, σε δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριό του, στις 25 Νοεμβρίου 2025.

Η ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ